Ο Ερντογάν αντιμέτωπος με το "τουρκικό πρόβλημα"

Του Χρήστου Μηνάγια

Οι τελευταίες γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή κατέδειξαν ότι μια κοινωνική αναταραχή είναι δύσκολο να προβλεφθεί πότε και που θα ξεκινήσει, καθώς επίσης πότε και πως θα τελειώσει. Κατόπιν τούτου, και λόγω των πρόσφατων αναταραχών στην Τουρκία κρίθηκε σκόπιμο να παρατεθούν ορισμένες σκέψεις για τα πραγματικά αίτια και τις διαστάσεις του εν λόγω προβλήματος.

Το σημαντικότερο πρόβλημα της Τουρκίας εστιάζεται στο ποιος κατέχει την εξουσία της χώρας. Στο παρελθόν, το στρατιωτικό κατεστημένο ρύθμιζε και έλεγχε όλες τις εξελίξεις αφήνοντας μικρά περιθώρια ελιγμών στις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Σήμερα, παρόλο που η στρατοκρατία ηττήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την νέα πολιτική πραγματικότητα, η νοσηρή αντίληψη περί εξουσίας εξακολουθεί να υπάρχει στη χώρα με αποτέλεσμα να δημιουργείται η εντύπωση ότι η δικτατορία των τουρκο-ισλαμιστών στρατηγών αντικαταστάθηκε από την δικτατορία των τουρκο-ισλαμιστών πολιτικών. 

Ο συντάκτης του παρόντος, με άρθρα του (σ.σ. «Μη ελεγχόμενη δύναμη αποκτά ο Ερντογάν», «Τουρκία: Τέλος της στρατιωτικής χειραφέτησης και αποκατάσταση της δημοκρατίας;», «Από τους Τούρκους στρατηγούς στην πολιτική δικτατορία του ήπιου Ισλάμ», «Η Τουρκία και ο ρόλος των τουρκο-ισλαμιστών», «Ο αυταρχισμός των τουρκο-ισλαμικών μηχανισμών της Άγκυρας» και «Η πολιτική δικτατορία των τουρκο-ισλαμιστών»), ανέλυσε τόσο την πολιτική κατάσταση της Τουρκίας, όσο την ιδεολογική ταυτότητα και τα τρωτά σημεία της. Ειδικότερα δε, τα κύρια σημεία των αναλύσεων αυτών εστιάζονται στα εξής:

• Μετά το 1982, ο τουρκο-ισλαμισμός, δηλαδή η ανάδειξη του τουρκισμού μέσω του ισλαμισμού, αποτέλεσε τη βασική ιδεολογία τόσο της δικτατορίας του στρατηγού Κενάν Εβρέν όσο και των κυβερνήσεων που ακολούθησαν, συμπεριλαμβανομένης και του Ερντογάν. Άλλωστε, είναι ευρέως γνωστό στην Τουρκία, ότι υποστηρικτές της ιδεολογίας αυτής ήταν η στρατοκρατία, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα CHP, το Εθνικιστικό Κόμμα ΜΗΡ και οι ισλαμιστές, ενώ το όραμα του τουρκο-ισλαμισμού, το 1991, άνοιξε το δρόμο για την εξουσία της χώρας στον Ερμπακάν και τώρα υπερασπίζεται και στηρίζει τον Ερντογάν. Επίσης, μια άλλη βασική επισήμανση αποτελεί το γεγονός ότι, παρόλο που η ισλαμική θρησκεία είναι δύσκολο να συνυπάρξει με τον εθνικισμό, στην Τουρκία οι έννοιες του εθνικισμού και του κρατικισμού τυγχάνουν κοινής αποδοχής τόσο από τους κεμαλιστές όσο και από τους θρησκευόμενους μουσουλμάνους.
• Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια νέα θρησκευόμενη γενεά νεο-συντηρητικών διανοουμένων που υιοθέτησε τη συνύπαρξη του συντηρητισμού με τη θεωρία της ένωσης και της προόδου, επηρεαζόμενη από αρκετά δυτικά πρότυπα. Σημειωτέον ότι, το φρόνημα των διανοουμένων αυτών τροφοδοτείται από την οθωμανική κληρονομιά της Τουρκίας και αποτελεί το προϊόν μιας ιδεολογίας, η οποία έχει σαν στόχο τη διαφύλαξη, προώθηση και ανάδειξη του τουρκικού εθνικισμού, ενώ η διαφύλαξη και προώθηση του Ισλάμ αποτελεί θέμα δεύτερης προτεραιότητας. Όμως, το στρατιωτικό κατεστημένο που κυβερνούσε τη χώρα πριν τον Ερντογάν αποδείχθηκε ανεπαρκές να διαχειρισθεί την εν λόγω νέα γενεά, η οποία, στη συνέχεια, με τη δύναμη που απέκτησε συνέβαλε σημαντικά στις γνωστές πολιτικο-στρατιωτικές εξελίξεις της χώρας, δεδομένου ότι τα μέλη της στήριξαν άμεσα ή έμμεσα το ισλαμικό κόμμα ΑΚΡ του Ταγίπ Ερντογάν.
• Πέραν των παραπάνω, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ, ιδρύθηκε ως ένα πολιτιστικό κόμμα και επιβλήθηκε έναντι των αντιπάλων του μέσω της πολιτιστικής ηγεμονίας που προέβαλε και όχι μέσω της οικονομίας ή μέσω του κρατικού μηχανισμού. Άλλωστε, η στρατηγική του στηρίχθηκε στην άποψη ότι η πολιτική, η ιδεολογία και ο πολιτισμός αποτελούν τους κύριους πυλώνες για την αποδοχή του από την τουρκική κοινωνία, η οποία στο μεγαλύτερο ποσοστό της πλαισιώνεται από θρησκευόμενους μουσουλμάνους εθνικιστές και κρατικιστές, των οποίων οι απόψεις για τους Αλεβήδες, το κουρδικό, την Ελλάδα, το κυπριακό, την Αρμενία και άλλα εθνικά θέματα έχουν τις ρίζες τους στον τουρκο-ισλαμισμό και συμπίπτουν με τους κεμαλιστές.
• Υπάρχει η άποψη ότι το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ είναι ένα ισλαμικό κόμμα. Όμως, η ταυτότητά του, οι δηλώσεις της ηγετικής του ομάδας και οι ισλαμικές-εθνικιστικές-«δημοκρατικές» αρχές που συνθέτουν την πολιτική του, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα «ημίαιμο» κόμμα. Συνεπώς, το ΑΚΡ δεν αποτελεί μια ομοιογενή πολιτική κίνηση, αλλά ένα συνασπισμό φιλελεύθερων, θρησκευόμενων, συντηρητικών, εθνικιστικών και αριστερών τάσεων, των οποίων οι κόκκινες γραμμές υπερβαίνουν την εξάρτησή τους από τα πολιτικά κόμματα. Υπό τις συνθήκες δε αυτές, εάν δεν ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις του συνόλου των συνιστωσών του ΑΚΡ δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο, στη μετά Ερντογάν περίοδο, το κόμμα αυτό να έχει την τύχη του προηγούμενου ισλαμικού κόμματος Refah Partisi (Κόμμα Ευημερίας του Νετζμετίν Ερμπακάν). (σ.σ. Ο Ερμπακάν ήταν ο ηγέτης του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία και πολιτικός μέντορας του Ταγίπ Ερντογάν).
• Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι, ενώ οι συνθήκες ζωής στην Τουρκία έχουν υποστεί τις πιο βαθιές αλλαγές που έχουν καταγραφεί στην ιστορία της χώρας, ο τουρκικός τρόπος σκέψης έχει παραμείνει αναλλοίωτος. Παρά τις διαφορές που χωρίζουν τους πολιτικούς από τους στρατιωτικούς, τους ισλαμιστές από τους κεμαλιστές, τους εθνικιστές από τους συντηρητικούς μουσουλμάνους, τους προοδευτικούς από τους οπαδούς της θρησκευτικής οπισθοδρόμησης, όλοι τους συμμερίζονται την πεποίθηση ότι, εάν όχι τώρα τουλάχιστον στο απώτερο μέλλον, η Τουρκία θα αποκτήσει το πάλαι ποτέ κύρος της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας. Εν τω μεταξύ, οι επιπτώσεις της Αραβικής Άνοιξης σε όλη τη Μέση Ανατολή, οι συγκρούσεις στη Συρία και οι εξελίξεις στο κουρδικό πρόβλημα έχουν λάβει πολύ σοβαρές διαστάσεις, επηρεάζοντας άμεσα την εσωτερική ασφάλεια της Τουρκίας και αποτελούν τις βασικές αιτίες ενεργοποίησης των εθνικιστικών αντανακλαστικών των Τούρκων.

Η πολιτική επιστήμη είναι μια κοινωνική επιστήμη που μελετά τις σχέσεις εξουσίας μέσα σε μια κοινωνία και ειδικότερα αφορά στους θεσμούς, το λόγο, τα πολιτικά συστήματα και τις πολιτικές ιδέες. Βάσει αυτής, οι αρχές που διέπουν την καθημερινή ζωή μιας κοινωνίας, θα πρέπει να γίνονται αποδεκτές και θα πρέπει να αποτελούν μέρος του τρόπου διακυβέρνησης ενός κράτους. Σε περίπτωση δε, που υπάρξουν αποκλίσεις και δεν γίνει ορθή διαχείριση αυτών των αρχών, οι αντιδράσεις που θα προκύψουν ενδέχεται να μετατραπούν σε προβλήματα με πολλαπλές διαστάσεις, όπως ασφαλείας, εθνικές, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές.

Στην περίπτωση της Τουρκίας, οι επιπτώσεις όλων αυτών των διαστάσεων ομαδοποιήθηκαν σε ένα σοβαρότατο πρόβλημα, το «τουρκικό πρόβλημα» που ξεκίνησε ταυτόχρονα με την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας και τη βασική της αρχή του αυταρχικού κράτους-έθνους, ήτοι: μια σημαία, ένα έθνος, μια πατρίδα, ένα κράτος. Μερικές από τις συνέπειες του «τουρκικού προβλήματος» είναι: πρώτον, το κουρδικό πρόβλημα, ενώ συνέπεια του κουρδικού προβλήματος είναι το πρόβλημα του ΡΚΚ. Και δεύτερον, το πρόβλημα της θρησκευτικής και πολιτιστικής μειονότητας των αλεβήδων ή αλεβιτών που αριθμεί περισσότερα από 15 εκατομμύρια οπαδούς. 

Όμως, πέραν του «τουρκικού προβλήματος», η αδυναμία και η απραξία της αντιπολίτευσης αφενός δημιούργησε μια σοβαρή ανισορροπία πολιτικής ισχύος στην Τουρκία, αφετέρου μετέτρεψε το κόμμα του Ερντογάν σε μια μορφή μετακεμαλικής ολιγαρχίας στηριζόμενης στην αυταρχικότητα και τον ολοκληρωτισμό. Συνεπώς, ενώ η Τουρκία αυτοπροβάλλεται στο εξωτερικό ως η χώρα πρότυπο, στο εσωτερικό της αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα δημοκρατίας και συνεχώς ενδυναμώνεται η κοινωνική και πολιτική πόλωση.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πόλωσης αυτής αποτελούν οι αναταραχές των τελευταίων ημερών, οι οποίες ξεκίνησαν λόγω της υπερβολικής χρήσης βίας από την αστυνομία σε μια εκδήλωση διαμαρτυρίας 50 ακτιβιστών της Κίνησης Συνιστωσών Αλληλεγγύης στο πάρκο Gezi της περιοχής Τaksim της Κων/πολης, οι οποίες στη συνέχεια επεκτάθηκαν σε 67 νομούς της Τουρκίας.

Αφορμή για τις εξελίξεις αυτές αποτέλεσε το γεγονός ότι ο Ερντογάν με τις τελευταίες ενέργειες του έδωσε την εντύπωση ότι επιχειρεί μια αντιπαράθεση προς τον ατατουρκισμό, προσβάλλοντας και ταπεινώνοντας τη μνήμη του Μουσταφά Κεμάλ, οραματιζόμενος ταυτόχρονα την εγκαθίδρυση ενός θεοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης της χώρας. Ειδικότερα δε:

• Στο πλαίσιο του προγράμματος αναμόρφωσης του πάρκου Gezi, όπου ξεκίνησαν οι ταραχές, αποφασίστηκε η κατεδάφιση του Πολιτιστικού Κέντρου Ατατούρκ και η κατασκευή τζαμιού.
• Στις 10-05-2013, κατατέθηκε πρόταση νόμου αναφορικά με το αλκοόλ, θέμα το οποίο εκλήφθηκε από τους κοσμικούς ότι επιχειρείται μια «δημόσια-θρησκευτική» παρέμβαση στον τρόπο ζωής των πολιτών με ιδεολογικό χαρακτήρα.
• Στις 29-05-2013, έγιναν τα εγκαίνια έναρξης των εργασιών στη 3η γέφυρα του Βοσπόρου, στην οποία θα δοθεί το όνομα του Yavuz Sultan Selim (10/10/1470-22-09-1520). Ο Selim ήταν ο 9ος Οθωμανός Σουλτάνος, ο 74ος Χαλίφης του Ισλάμ, ο 1ος Οθωμανός Χαλίφης και ενσωμάτωσε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τους Κούρδους σουνίτες. Ωστόσο, αυτός κατηγορείται για τη σφαγή 40.000 αλεβιτών το 1512, με αποτέλεσμα η επιλογή του ονόματός του να προκαλέσει αντιδράσεις στην αλεβιτική μειονότητα, η οποία, για να προστατευθεί από τη σουνιτική ηγεμονία του Ερντογάν, συνεχίζει να στηρίζει το κόμμα CHP. Επισημαίνεται ότι ο Ερντογάν, προκειμένου να έχει υπό τον έλεγχο του τη Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων (σ.σ. εκπροσωπεί το Hanefi Islam που είναι μία από τις τέσσερεις σουνιτικές σχολές ισλαμικής σκέψης), μεροληπτεί υπέρ των σουνιτών και άφησε ημιτελή όλα τα ανοίγματα που υποσχέθηκε στους αλεβίτες. Άλλωστε, στην κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ δεν υπάρχει κανένας Τούρκος ή Κούρδος αλεβίτης, ενώ υπάρχουν αρκετοί Κούρδοι σουνίτες.

Όπως γίνεται κατανοητό, η μέχρι τώρα πολιτική φιλοσοφία του Ερντογάν προσέκρουσε σε ύφαλο διότι είχε πολωτικά χαρακτηριστικά, περιορίσθηκε αποκλειστικά στις απαιτήσεις των ψηφοφόρων του και δεν έδωσε καμία σημασία και εκτίμηση στους αντιπάλους του. Επίσης, τα πρώτα συμπεράσματα από τη δυναμική αντίδραση και τις αναταραχές στην Τουρκία εστιάζονται στα εξής:

• Πρόκειται για μια αντίδραση χωρίς αρχηγό και χωρίς καθοδήγηση, που είχε ως στόχο την αλαζονική συμπεριφορά του Τούρκου πρωθυπουργού και τα σχέδια του να αλλάξει το πολίτευμα της χώρας σε μία μορφή προεδρικής ή ημιπροεδρικής δημοκρατίας.
• Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης CHΡ δεν ηγήθηκε της εξέγερσης, απλώς εκμεταλλεύθηκε τις περιστάσεις.
• Η υπερβολική χρήση βίας από την αστυνομία επιδείνωσε την κατάσταση και επέφερε σοβαρό πλήγμα στο προφίλ της κυβέρνησης. 
• Υπήρξε προσπάθεια από εξωκοινοβουλευτικούς κύκλους και τρομοκρατικές οργανώσεις να επιδεινωθεί η κατάσταση, προσδοκώντας ακόμη και σε αιματοχυσία.
• Κυβερνητικοί παράγοντες απέδωσαν τα γεγονότα σε κύκλους που είχαν σχεδιάσει στο παρελθόν την ανατροπή του Ερντογάν με πραξικόπημα. Επίσης, τα παρομοίασαν με τα γεγονότα που προηγήθηκαν του πραξικοπήματος το 1960. Φυσικά, αυτό πιθανόν θα συσπειρώσει έτι περαιτέρω του ψηφοφόρους του ΑΚΡ, φέρνοντας στη μνήμη τους εικόνες του παρελθόντος.
• Δεν θα πρέπει να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο να υπήρξε και παρέμβαση από το εξωτερικό ώστε να τρωθεί το κύρος του Ερντογάν διότι οι αναταραχές άρχισαν λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη του στην Παλαιστίνη, την Τυνησία και την Αλγερία.

Τέλος, αν κρίνουμε από τις μέχρι τώρα συμπεριφορές του Τούρκου πρωθυπουργού και ειδικά σε ότι αφορά στη συνδιαλλαγή του με τον Οτζαλάν, εκτιμάται ότι πιθανόν θα μετριάσει εν μέρει την αλαζονική συμπεριφορά του και η κατάσταση θα εκτονωθεί. Αυτό όμως θα εξαρτηθεί από το αν διάβασε όλες τις παραμέτρους των εξελίξεων και αν πήρε το σωστό μήνυμα.

www.geostrategy.gr

Σχετικά άρθρα του Χρήστου Μηνάγια

• Μη ελεγχόμενη δύναμη αποκτά ο Ερντογάν, 19-09-2010, www.geostrategy.gr
• Τουρκία: Τέλος της στρατιωτικής χειραφέτησης και αποκατάσταση της δημοκρατίας; 08-08-2011, www.geostrategy.gr
• Από τους Τούρκους στρατηγούς στην πολιτική δικτατορία του ήπιου Ισλάμ, 24-01-2012, www.geostrategy.gr
• Η Τουρκία και ο ρόλος των τουρκο-ισλαμιστών, 02-11-2012, www.geostrategy.gr
• Ο αυταρχισμός των τουρκο-ισλαμικών μηχανισμών της Άγκυρας, 29-12-2012, www.geostrategy.gr
• Η πολιτική δικτατορία των τουρκο-ισλαμιστών, 17-02-2013, www.geostrategy.gr

Οι Νοτιοσλάβοι ήθελαν και θέλουν τη Θεσσαλονίκη Δηλώνει ο Σέρβος Στρατηγός Καπίτσιτς

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ

Οι νοτιοσλάβοι προσπάθησαν να έρθουν σε σύγκρουση με την Ελλάδα, επειδή πίστευαν ότι θα μπορούσαν να κατακτήσουν την περιοχή της Θεσσαλονίκης, λέει ο πρώην στενός συνεργάτης του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, στρατηγός Γιόβο Καπίτσιτς (Јово Капичић).

Παρά το γεγονός ότι πλησιάζει το τέλος της ζωής του, ο Σέρβος στρατηγός υπενθυμίζει, σαφώς, ότι η Γιουγκοσλαβία τροφοδότησε με όπλα και εξοπλισμό τους αγωνιστές του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού, αναφέρει χαρακτηριστικά η νοτιοσλαβική τηλεόραση ‘Κανάλ 5’.

Οι δύο βασικοί λόγοι που παρενέβαινε η Γιουγκοσλαβία στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο ήταν οι πιέσεις που ασκούσε η Σοβιετική Ένωση αλλά και οι απαιτήσεις των νοτιοσλάβων στα Σκόπια.

«Οι νοτιοσλάβοι των Σκοπίων προσπάθησαν να παρέμβουν και να αντιμετωπίσουν την Ελλάδα, γιατί πίστευαν ότι θα καταλάβουν τη Θεσσαλονίκη και την γύρω από αυτήν περιοχή», λέει ο πρώην στρατηγός σε συνέντευξή του στο ελληνικό πρακτορείο ειδήσεων και στο ερώτημα αν η ιδέα αυτή στηρίχθηκε από τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος των Σκοπίων, ο Καπίτσιτς απαντά:

«Σίγουρα. Υπήρχαν φιλοδοξίες που εκφράζονταν ανοικτά από τα όργανα του κόμματος, αλλά απέφευγαν να το δηλώσουν δημόσια. Θέλουν και τώρα, αλλά και τότε. Η ιδέα υπήρχε πάντα».

Αναφερόμενος στις σχέσεις των Σκοπίων με το Βελιγράδι, είπε ότι για να καθησυχάσουν τα μέλη του κόμματος της Νοτιοσλαβίας, η Γιουγκοσλαβία αποφάσισε να παρέμβει στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, πρώτα με το άνοιγμα των νοσοκομείων και συνέχισε κατόπιν με μεγαλύτερη παρέμβαση, αλλά συνάντησε τις αντιδράσεις των δυτικών χωρών.

«Η πολιτική ηγεσία της Γιουγκοσλαβίας, θεωρούσε ότι η λαϊκή εξέγερση στην Ελλάδα, δεν είχε καμία πιθανότητα επιτυχίας. Η Δύση, εξάλλου, δεν θα επέτρεπε ποτέ η Ελλάδα να τεθεί υπό την αιγίδα της Σοβιετικής Ένωσης.

Τα γνωρίζαμε αυτά, αλλά έπρεπε να εμπλακούμε (στον ελληνικό εμφύλιο) λόγω της Σοβιετικής Ένωσης και των Νοτιοσλάβων (που ήθελαν τη Θεσσαλονίκη)», θα πει ο πρώην στρατηγός και στενός συνεργάτης του Τίτο και θα συμπληρώσει ότι όπλα από το πρώην σοβιετικό μπλοκ έφθαναν στην Ελλάδα (για το Δημοκρατικό Στρατό) μέσω της Γιουγκοσλαβίας.

«Τα όπλα- κυρίως του πεζικού- προέρχονταν από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (Ρουμανία, Τσεχία, Ουγγαρία), συγκεντρώνονταν σε ένα παλιό εργοστάσιο, μεταξύ Βελιγραδίου και Πάντσεβο. Συσκευάζονταν σε κιβώτια από ανθρώπους μας με μεγάλη μυστικότητα και φορτώνονταν σε φορτηγό και το βράδυ με τη συνοδεία πρακτόρων μας, της UDBA, μέσω Σκοπίων έφθαναν στην Μπίτολα και από εκεί μεταφέρονταν στα σύνορα για τους Έλληνες», λέει ο Καπίτσιτς.

Σημειώνει, ακόμη, ότι στη βοήθεια προς το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, ήταν τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα, που έφθαναν με τον ίδιο τρόπο στα ελληνικά σύνορα.

Σύμφωνα με τον πρώην στρατηγό, η Γιουγκοσλαβία φιλοξένησε περίπου 10 χιλιάδες παιδιά από την Ελλάδα, τα οποία αργότερα έστειλε στις γειτονικές χώρες, όπως στη Τσεχική Δημοκρατία, την Ουγγαρία και την Πολωνία.

«Δεν πιστεύω ότι κάποια από τα παιδιά αυτά παρέμειναν στη Γιουγκοσλαβία», σχολίασε ο 95χρονος Γιόβο Καπίτσιτς.

Αναδεικνύουμε αυτή την ιστορική συνέντευξη, διότι η ιστορική αλήθεια δεν πρέπει ποτέ να κρύβεται, ώστε να μην επαναλαμβάνονται λάθη του παρελθόντος, αλλά και για να
δικαιώνονται οι πραγματικοί Έλληνες αγωνιστές. Αυτά λέει ένας Σέρβος στρατηγός που έζησε τα γεγονότα. Ας τα θυμόμαστε όταν κάποιοι ‘’ Έλληνες’’ θα προσπαθούν να μας πείσουν για τα αντίθετα.

www.drougos.gr

Ξεκίνησε ο ισλαμικός προσηλυτισμός στην Ελλάδα!

Σοβαρότατη εξέλιξη, ειδικά μετά από τα απανωτά χτυπήματα σε Αγγλία, Γαλλία, Αυστραλία όπου οι δράστες δεν ήταν κάποιοι “ισλαμιστές μετανάστες”, αλλά εξισλαμισμένοι “ντόπιοι”!

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το ρεπορτάζ που ακολουθεί για να δείτε τα “επιχειρήματα” και τον τρόπο προσηλυτισμού. Σουνίτες παρουσιάζουν την θρησκεία που νομιμοποιεί την σκλαβιά, το δουλεμπόριο και τον πόλεμο κατά των απίστων ως “επανάσταση κατά του καπιταλισμού”! Το ότι ο ίδιος ο στυγνός καπιταλισμός εγκαθιδρύει ισλαμικά καθεστώτα σε χώρες “ενδιαφέροντος” δίνει από μόνο του την απάντηση. Το πετρέλαιο αγοράζεται πολύ φθηνότερα από τους ισλαμιστές φεουδάρχες που εκμεταλλεύονται στυγνά τον λαό τους με όπλο τους μουλάδες της σαριας, παρά από τους Καντάφηδες.

Της Αλεξάνδρας Τζαβέλλα

«Καλύτερα να μου ‘λεγες ότι είσαι αδερφή. Τούρκος όμως; Αυτό παιδί μου δεν μπορώ να το αντέξω». Ηταν η μόνη φράση που ξεστόμισε η μητέρα του Χρήστου, όταν της ανακοίνωσε ότι ασπάστηκε το Ισλάμ. Πλέον, λέγεται Αχμέτ. Η Μαρίνα δεν άλλαξε το όνομά της. Φόρεσε ωστόσο χιτζάμπ. Η μαντίλα της έγινε το κόκκινο πανί της οικογένειας, άρεσε ωστόσο στον παππού της, γέροντα από ορεινό χωριό της Κρήτης: «Ετσι τυλιγμένη, μοιάζεις περισσότερο με τη γιαγιά σου, όταν την αγάπησα».

Ελληνες μουσουλμάνοι. Φοράνε φουστανέλα και γονατιστοί προσεύχονται σε ένα τζαμί, υπό το άγρυπνο βλέμμα ενός αξιωματούχου. Η εικόνα αυτή προέρχεται από μια γκραβούρα του 1865, του Jean Leon Gerome και περιγράφει τη ζωή των γενίτσαρων. Επειτα από 148 χρόνια οι έννοιες εθνικότητα και θρησκεία διαχωρίστηκαν, οι Ελληνες ασπάζονται το Ισλάμ με δική τους θέληση και πολεμούν το δικαίωμα στην ανεξιθρησκία. «Είμαστε υπό διωγμόν», δηλώνουν. Καθημερινά προσπαθούν να καταρρίψουν στερεότυπα.

«Της εξήγησα ότι δεν είμαι Τούρκος. Οτι είμαι Ελληνας και υπερήφανος. Πλέον το έχουν δεχτεί», λέει ο Χρήστος Θεοδώρου. Στα 23 του, έγινε μουσουλμάνος. «Δεν είπα από σήμερα είμαι μουσουλμάνος, δεν τρώω χοιρινό, δεν πίνω, διαβάζω το Κοράνι. Η αγάπη που είχα για τον Θεό, βρήκε πρόσωπο, τον προφήτη Μοχάμαντ», λέει ο ίδιος. Στο Ομάν, όπου ζει σήμερα, «ηρέμησα και γαλήνεψα. Μπορώ ελεύθερα να προσεύχομαι στη δουλειά». Μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στη Βοστόνη, ένας φίλος τού τηλεφώνησε: «Είδες τι έκαναν οι δικοί σου;», του είπε.

«Οι Ελληνίδες έχουν αντιληφθεί την εκμετάλλευση που δέχονται από το δυτικό τρόπο ζωής. Το Ισλάμ είναι γι’ αυτές διέξοδος». Ωστόσο οι ίδιες φορώντας το χιτζάμπ (τη μουσουλμανική μαντίλα) δυσκολεύονται να βρουν δουλειά και υπόκεινται σε ελέγχους από την Αστυνομία. Κι έτσι στην Αθήνα ζει ένα… κρυφό Ισλάμ «Νιώθω αδικία»

«Φωτογραφίζουν μια στιγμή με μεγάλο φλας και στοχοποιούν πολύ κόσμο. Ως μουσουλμάνος νιώθω μια αδικία για τα στερεότυπα που γενικοποιούν καταστάσεις. Δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι υπεύθυνοι για τα δεινά της Αμερικής ή της Γαλλίας. Αν ήξεραν τι σημαίνει Ισλάμ, δεν θα έκαναν τέτοιες ενέργειες. Για μας αυτοί δεν είναι μουσουλμάνοι, παρ’ όλο που εμείς δεχόμαστε τις συνέπειες των πράξεών τους», λέει ο Μάρκος Καλογερόπουλος, 39 ετών. Οταν έφυγε στην Αγγλία για νομικές σπουδές ήταν χριστιανός στα χαρτιά. Είχε μεγαλώσει με δυτικά πρότυπα και είχε… πιει λίτρα αλκοόλ. Επειτα ήρθε το Ισλάμ. «Το χριστιανικό δόγμα δεν μπόρεσε να καθοδηγήσει την ψυχή μου, δεν με είχε πείσει τόσο, θεολογικά ή δογματικά. Ημουν γεμάτος κενά». Παντρεμένος με Τυνήσια και πατέρας ενός αγοριού, προσεύχεται 5 φορές καθημερινά. «Στην αρχή έλεγα ότι είναι πολλές, ότι δεν γίνεται. Μετά κατάλαβα τι σημαίνει ένωση και ότι δεν τη θυσιάζεις αυτή τη στιγμή».

«Η Ελληνίδα έχει αντιληφθεί την εκμετάλλευση που δέχεται από το δυτικό τρόπο ζωής και θέλει να την αποτινάξει από πάνω της. Το Ισλάμ είναι η διέξοδος, γιατί αντιμετωπίζει τη γυναίκα ως γυναίκα και όχι σαν ένα κομμάτι κρέας», λέει ο Αχμαντ Ελντίν, κήρυκας του Ισλάμ και διπλωματούχος Ισλαμικής Θεολογίας. Γιος Αιγύπτιου και Ελληνίδας, που ασπάστηκε το Ισλάμ 10 χρόνια αφ’ ότου γνώρισε το σύζυγό της, ο Αχμαντ εκπροσωπεί τη νεότερη γενιά των μουσουλμάνων της Ελλάδας. «Συνήθως με πλησιάζουν από περιέργεια, λίγοι μπαίνουν στα πιο βαθιά μαθήματα και ακόμη πιο λίγοι αποφασίζουν να ασπαστούν το Ισλάμ. Περισσότερες είναι οι γυναίκες. Αυτό με εντυπωσιάζει», λέει ο ίδιος.

Η Ε., 24 ετών, έχει το όνομα της γιαγιάς της. Φοβάται να το αποκαλύψει. Είναι και η γιαγιά πικραμένη. «Θα σε δέρνει ο άντρας σου, θα είσαι δυστυχισμένη», της είπε. «Νιώθω δυστυχισμένη σε μια χώρα που τυπικά μου παρέχει άπλετη ελευθερία», λέει η ίδια. Με την απόφασή της να γίνει μουσουλμάνα ήχησαν στο σπίτι της οι καμπάνες του πολέμου. «Η οικογένειά μου έχει βαθιές ρίζες στη Σμύρνη και δυστυχώς πολύ εθνικιστικό πνεύμα. Ετσι κι εγώ, έφυγα στη Σκοτία για να σπουδάσω, με το κλασικό μίσος για τους μουσουλμάνους. Εκεί ανακάλυψα το Ισλάμ». Επειτα από 1,5 χρόνο, η φιλοσοφική αναζήτηση που είχε ξεκινήσει στην εφηβεία εντάθηκε την περίοδο που συγκατοικούσε στην εστία του πανεπιστημίου με μουσουλμάνες. «Ξεκίνησα να διαβάζω για το Ισλάμ, γρήγορα κατάλαβα ότι έχω βρει αυτό που ψάχνω, έπαιρνα απαντήσεις σε ερωτήματα που με βασάνιζαν και αφορούσαν στην τριαδικότητα και στο γιατί ο Θεός έχει γιο».

Μέχρι που γύρισε στην Αθήνα, δεν είπε τίποτα. «Ξεκίνησα να μην τρώω χοιρινό, να μην πηγαίνω στην Ανάσταση. Οταν το κατάλαβαν, με έδιωξαν από το σπίτι», λέει η ίδια. Τις προάλλες τη σταμάτησε η Αστυνομία. «Μου ζήτησαν ταυτότητα και διαβατήριο», δηλώνει με απογοήτευση. «Είμαι Ελληνίδα», διευκρινίζει στις συνεντεύξεις που κάνει για δουλειά. «Ελληνίδα με μαντίλα; Με παίρνουν στο ψιλό. Δεν με κρατάει πια αυτή η χώρα».

«Ακουσα γι’ αυτόν τον Τζώρτζη. Το Ισλάμ, κοπέλα μου, δεν είναι αυτό που διδάσκουν αυτοί. Αυτοί είναι ρατσιστές. Εμείς δεν κάνουμε διακρίσεις. Ο Μωάμεθ άνοιξε το τέμενός του στους χριστιανούς. Οι μουλάδες και οι αρχιμανδρίτες, για προσωπικά τους συμφέροντα, τα έχουν κάνει σαν τα μούτρα τους!», λέει ο Μασλούμ Παϊζάνογλου, πρόεδρος του μουσουλμανικού συλλόγου «Η αδελφότης». «Οι Δωδεκανήσιοι είμαστε ζυμωμένοι μεταξύ μας. Δεν ζήσαμε ελληνοτουρκικό πόλεμο. Κοινός εχθρός μας ήταν η φτώχεια». Στην Κω, πριν από λίγες μέρες, ένας χριστιανός κάλυψε τα έξοδα της βάφτισης ενός μουσουλμάνου. «Εγώ είμαι κουμπάρος σε χριστιανικό γάμο, αλλά τα στέφανα τα άλλαξε άλλος», συνεχίζει. Η κόρη του είναι βαφτισμένη μουσουλμάνα, από τρεις Ελληνίδες νονές. «Μπορείς να βαφτίσεις αν είσαι σεμαβί, δηλαδή μονοθεϊστής».

«Είδα την υποκρισία»
Το θρησκευτικό ταξίδι του Γιώργου Στρουμπάκη δεν είχε τελικά προορισμό το Ισλάμ, παρ’ όλο που ο ίδιος για 10 χρόνια ακολούθησε αυστηρά τα πιστεύω του. «Οταν κοιτάζω πίσω θεωρώ ότι με γοήτευσε το άγνωστο. Με γοήτευε η ζωή των Αράβων, η μουσική τους, η γλώσσα τους, η ομορφιά του λαού τους. Από πολύ μικρός είχα ερωτήματα για τη θρησκεία. Μελέτησα το Ισλάμ για 3 χρόνια κι έπειτα έγινα μουσουλμάνος. Στην πορεία είδα ότι δεν είναι όλα θετικά όπως νόμιζα. Είδα την υποκρισία που υπάρχει, όπως σε όλες τις θρησκείες», λέει ο ίδιος. «Σκέφτηκα πόσο πίκρανα τους γονείς μου τότε… Τους γέρασα». Τότε, ο στενός χριστιανικός κλοιός των ομογενών του Τορόντο είχε υποστεί σοκ. «Κάποιος πότισε το παιδί μου δηλητήριο», αναφώνησε η μητέρα του. Με καταγωγή από τη Χίο και με τη Σφαγή να στοιχειώνει τις μνήμες της οικογένειας, ήταν αδιανόητο ότι ο γιος της έγινε μουσουλμάνος και παντρεύτηκε μια αυστηρή Μαροκινή. «Δεν άφησα ποτέ το χριστιανισμό. Μου έλειπαν τα Χριστούγεννα, οι οικογενειακές γιορτές. Πέταξα όμως το δόγμα. Ούτε μπορώ να πετάξω το Ισλάμ από το παράθυρο. Απελευθερώθηκα πια και από τις δύο θρησκείες. Και νιώθω ελεύθερος που τις απέρριψα, κρατώντας μόνο τα θετικά τους».

Το Ισλάμ στην Ελλάδα σήμερα
Στον ελληνικό χώρο σήμερα, όπως ακριβώς και στη Δύση, διακρίνει κανείς ένα παραδοσιακό σουνιτικό Ισλάμ, ορισμένες αποκλίνουσες ομάδες και το Ισλάμ των μεταναστών, αυτό το οποίο ο Ολιβιέ Ρουά (ένας από τους εγκυρότερους, παγκοσμίως, μελετητές του πολιτικού Ισλάμ) χαρακτηρίζει «παγκοσμιοποιημένο Ισλάμ».

Δεν πρόκειται βέβαια για την πλευρά του εξτρεμιστικού Ισλάμ, αλλά για ένα καθ’ όλα ειρηνικό Ισλάμ, του οποίου τα μέλη είναι κυρίως οικονομικοί μετανάστες, προϊόν της εξατομίκευσης, της αποκοινοτικοποίησης και σε πολλές περιπτώσεις του διαχωρισμού από το περιβάλλον της εθνικής καταγωγής.

Οσον αφορά την προσχώρηση Ελλήνων στο Ισλάμ, υπάρχει με συχνότητα ένα άτομο κατά μήνα, κυρίως εξαιτίας γνωριμίας ανδρών με μουσουλμάνες, όπου στην περίπτωση αυτή η σαρία δεν επιτρέπει στη γυναίκα να ασπασθεί τη θρησκεία του άνδρα.

Βασικά, σχέση μεταξύ όλων των ειδών του Ισλάμ δεν υφίσταται. Οι Ελληνες μουσουλμάνοι δεν έχουν καμία επαφή με τους μετανάστες μουσουλμάνους. Το μόνο θέμα που, ίσως, ενώνει τους μουσουλμάνους της Αθήνας, οι οποίοι είναι μέλη όλων των ομάδων, είναι η ανάγκη της ύπαρξης ενός ενιαίου κέντρου λατρείας.

Τα περισσότερα ζητήματα που αντιμετωπίζουν αφορούν το οικογενειακό δίκαιο. Αντιμετωπίζονται ζητήματα μικτών γάμων και διατήρησης της ισλαμικής κουλτούρας στα παιδιά, τα οποία φοιτούν σε ελληνικά σχολεία. Ο περισσότεροι μουσουλμάνοι προτιμούν τα ελληνικά σχολεία, διότι το ένα και μοναδικό ισλαμικό σχολείο το διατηρεί η πρεσβεία αφρικανικού ισλαμικού κράτους, αλλά, καθώς με πληροφόρησαν, είναι πολιτικά κατευθυνόμενο.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Σ. ΚΑΡΙΩΤΟΓΛΟΥ, διδάκτωρ Θεολογίας- Θρησκειολογίας

enet.gr

ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΕΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΟΤΑΞΑΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ ΜΑΣ…

Ούτε σε αμφιλεγόμενα ιδεολογήματα, ούτε βεβαίως και σε σκοπιμότητες τρίτου τύπου…

του Κ.ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κανείς δε μπορεί να προβλέψει που θα οδηγηθεί τελικά η τουρκική «εξέγερση», αλλά η ιστορική εμπειρία είναι αμείλικτη…

Όταν δεν υπάρχει πολιτική δύναμη ικανή να συμβάλλει – δρώντας και όχι απλά υπαγορεύοντας ή νουθετώντας – στη ριζοσπαστικοποίηση των αιτημάτων των εξεγερμένων πολιτών, τότε αργά ή γρήγορα έρχεται εκ των πραγμάτων και η αγωνιστική αναδίπλωση με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Και συνήθως σημαίνει πως το όποιο κίνημα επαναχειραγωγείται…

Σημαίνει πως οι κατασταλτικοί μηχανισμοί κλιμακώνουν τη στοχευμένη κατασταλτική δράση τους…

Σημαίνει πως η κυρίαρχη πολιτική και οικονομική τάξη, ακριβώς επειδή δε λειτουργεί χωρίς σχεδιασμό αλλά με μακρόπνοη στόχευση, βρίσκει την πολυπόθητη διέξοδο και εδραιώνει την πολιτική της κυριαρχία.

Τα γεγονότα όμως επειδή ακριβώς είναι αμείλικτα, καταδεικνύουν και μια ακόμη αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Ας την καταγράψουμε…

Η τουρκική εξέγερση… Οι «αγανακτισμένοι» της Ισπανίας, της Πορτογαλίας αλλά και της Ελλάδας… Οι πολυδιαφημισμένη Αραβική Άνοιξη που αποδείχτηκε εκ των πραγμάτων ολέθριος πολιτικός και κοινωνικό χειμώνας… Είναι μεταξύ τους κινήματα απόλυτα ανομοιογενή, τα διέπει όμως και μια εφιαλτική διαπίστωση κοινή σε κάθε περίπτωση.

Κανένα κίνημα από αυτά δεν οργανώθηκε με πρωτοβουλία και ουσιαστική συμμετοχή της Αριστεράς, είτε γιατί ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη ή εντελώς αποδυναμωμένη όπου ξεπήδησαν τέτοια κινήματα, είτε τα λοιδόρησε στις περιπτώσεις όπου και μπορούσε και έπρεπε να ενσωματωθεί σ αυτά και να συμβάλει δρώντας στη ριζοσπαστικοποίηση των στόχων τους.

Συμπέρασμα:

Εκ των πραγμάτων η Αριστερά που θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται ως πρωτοπορία αυτών των αγώνων, από αυτούς τους αγώνες υπήρξε ο μεγάλος απών, είτε γιατί ήταν ανύπαρκτη, είτε γιατί αποδείχτηκε απρόθυμη, ενδεχομένως και ανίκανη να τους οργανώσει.

Με άλλα λόγια, όπου η Αριστερά ήταν απούσα, ξεπήδησαν κινήματα και ας ήταν προδιαγεγραμμένο ότι ως τέτοια δεν είχαν εκ των πραγμάτων καμία προοπτική.

Όπου ήταν παρούσα, αποδείχτηκε ανίκανη και απρόθυμη να τα οργανώσει και να τα εμπνεύσει, και αρκέστηκε σε φλύαρες νουθεσίες για το πώς και τι κατά τη γνώμη της έπρεπε να γίνει.

• Αυτό λοιπόν το καμπανάκι κινδύνου, αυτός ο «κόκκινος συναγερμός» φαίνεται πως δε χτύπησε ποτέ, προκειμένου να συνειδητοποιήσει η ηγεσία της Αριστεράς (κομμουνιστικής ή μη) και στη χώρα μας, την πολιτική και οργανωτική της ανεπάρκεια.

Από αυτή εδώ τη στήλη, και στο μέτρο της δικής μας φωνής, στηρίξαμε από την πρώτη στιγμή την «εξέγερση» των τούρκων εργαζομένων, το δίκαιο αγώνα τους δηλαδή για δημοκρατία και καλύτερη ζωή, ανεξάρτητα από την προοπτική, την αντοχή του στο χρόνο και τα βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα αποτελέσματά του.

Και τον στηρίξαμε, όχι με μια απλή ανακοίνωση αλληλεγγύης, αλλά με όλες μας τις δυνάμεις αναδεικνύοντας πλευρές του χρήσιμες και διδακτικές και για τους Έλληνες εργαζόμενους.

Αυτός είναι ο δικός μας διεθνισμός.

Γιατί εμείς το διεθνισμό μας δε τον αλλοτριώσαμε σε πανηγυράκια με πολύχρωβμα μεταναστόπουλα, ούτε με το γιαλατζή νεοταξίτικο διεθνισμό και τη λαθρολαγνεία.

Τον προσανατολίσαμε σε δράσεις και σε πρακτικές, εκεί όπου οι λαοί γράφουν ιστορία.

Θαυμάσαμε τον ξεσηκωμό του τούρκου εργαζόμενου και τον θεωρήσαμε κομμάτι της δικής μας ψυχής…

Αναδείξαμε πλευρές και πτυχές αυτού του αγώνα του, όσο δε τις ανέδειξαν και δε τις πρόβαλαν οι κατ όνομα ή κατ επάγγελμα «διεθνιστές» της επαναστατημένης φλυαρίας…

Ίσως ακόμη και να ζηλέψαμε γιατί αυτός ο λαός, αν και δε διαθέτει φλύαρους επαγγελματίες επαναστάτες, βρήκε τη δύναμη να συντονιστεί και να εξεγερθεί, τη στιγμή που ο δικός μας λαός κοιμάται τον ύπνο του δικαίου γιατί οι δικοί μας «επαναστάτες» δε τον ενέπνευσαν να βγει στους δρόμους και ν ανατρέψει τα κατοχικά ανδρείκελα που εμπορεύονται τη ζωή και την αξιοπρέπειά του.

Και όλα αυτά τα κάναμε…

Γιατί ο δικός μας διεθνισμός είναι πραγματικός διεθνισμός και πατριωτικά προσανατολισμένος.

Γιατί ο δικός μας διεθνισμός, αντιλαμβάνεται την αλληλεγγύη των λαών, σαν στοιχείο αναπόσπαστο του αγώνα τους για το δίκιο και τη δημοκρατία…

Γιατί ο δικός μας διεθνισμός δε φυλακίζεται στα νεοταξίτικα ψευτοδιεθνιστικά ιδεολογήματα του εθνομηδενισμού και της λαθρολαγνείας.

Γιατί ο δικός μας διεθνισμός, έχει τη μεγαλοσύνη της ψυχής να στηρίζει αυθεντικά και με αυταπάρνηση τον αγώνα των τούρκων εργαζομένων και ταυτόχρονα να καταγγέλει και να πολεμά την τουρκική γεωπολιτική ατζέντα και τα μέσα που χρησιμοποιεί για την προώθηση των στόχων της.

Γιατί ο δικός μας διεθνισμός, δεν μπερδεύει τα μπούτια του ανάμεσα στην οφειλόμενη αλληλεγγύη απέναντι στον τούρκο εργαζόμενο, με την ανάγκη της επίσης οφειλόμενης σθεναρής στάσης απέναντι στην τουρκική δουλεμπορική βιομηχανία και στο Δούρειο ίππο του κατευθυνόμενου ισλαμοφασισμού που μασκαρεύει σε «δυστυχισμένους» ισλαμοφασίστες εισβολείς και κατακτά σιωπηλά τον τόπο μας.

• Γιατί εμείς το διεθνισμό μας τον αποδεικνύουμε στην πράξη με το λόγο μας και την ψυχή μας και όχι λαθρολαγνώντας και συμπορευόμενοι με τις μαριονέτες του «ανθρωπιστή» Σόρος και τα νεοταξίτικα ιδεολογήματα των Ρεπούσηδων, των Κουβέληδων και των λοιπών επαγγελματιών του ανθρωπισμού, που πίσω από τον ψευδεπίγραφο δικό τους διεθνισμό, δεν μπορούν να κρύψουν το πασιφανέστατο ανθελληνικό μένος τους.

Αυτός λοιπόν είναι ο δικός μας διεθνισμός…

Μια συνεπέστατη στάση ζωής απέναντι στον αγώνα των λαών της Τουρκίας που αντιπαλεύει την πολιτική της ηγεσίας της, της Συρίας που δολοφονείται από τους ισλαμοφασίστες και τους μισθοφόρους του Αμερικανοσιωνισμού, αλλά και άλλων λαών, στον αγώνα τους για δημοκρατία και καλύτερη ζωή.

Και είναι τέτοιος ο δικός μας διεθνισμός…

Γιατί είναι για τα καλά ριζωμένος στην ψυχή μας ο αγνός και άδολος πατριωτισμός.

Αυτός είναι που μας βοηθά να διακρίνουμε το δίκιο από το άδικο, και όχι να αναδεικνύουμε επιλεκτικά το δήθεν δίκιο και το δήθεν άδικο στην καθημερινότητά μας.

Μπορούμε λοιπόν να είμαστε ασυμβίβαστοι διεθνιστές στην ψυχή και τον πολιτικό μας λόγο, γιατί ακριβώς δεν υποτάξαμε ούτε μια στιγμή τον πατριωτισμό μας σε ιδεολογήματα και σκοπιμότητες τρίτου τύπου.

Αυτή είναι η δική μας η συνέπεια… Καιρός να αποδείξουν και όλοι οι άλλοι τη δική τους.
"ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ"

ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Του Κώστα Μαυρόπουλου

Σύνταγμα της Ελλάδας 

ΤΜΗΜΑ Δ': Ακροτελεύτια διάταξη

Άρθρο 120

1.   Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε' Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Ιουνίου 1975.

2.   Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμε-λιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.

3.   Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατα-σταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλή-ματος.

4.   Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Συνέλληνες!

Τρία από τα μεγαλύτερα σφάλματα του Κων/νου Καραμανλή, του πρεσβύτερου, ήσαν:

α) Η νομιμοποίηση «άνευ όρων» του ΚΚΕ·

β) η ρήση του: «Η Κύπρος κείται μακράν·

γ) η κλήση στην Ελλάδα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ως δικαιολογία για το πρώτο σφάλμα χρησιμοποιήθηκε η επιταγή της πάλαι ποτέ Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση), σύμφωνα με την οποία για να καταστή ένα κράτος μέλος της, για δημοκρατικούς λόγους, δεν επιτρεπόταν να διώκεται, ως παράνομο, οποιοδήποτε πολιτικό Κόμμα. Εφ’ όσον, λοιπόν, είχε αποφασίσει να ενταχθούμε στην ΕΟΚ, έπρεπε να υποταχθούμε στην επιταγή της.

Υπήρχε διέξοδος; Βεβαίως! Επικαλούμενος τις εθνοπροδοσίες του ΚΚΕ από την εμφάνισή του:

•  Κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας – 1919-1922 καλούσε τους κουρασμένους στρατιώτες – πολεμούσαν συνέχεια από την εποχή των Βαλκανικών πολέμων 1912-1913 και του Α΄ Παγκο-σμίου Πολέμου 1914-1918 – ακόμα και σε λιποταξία·

•   το 3^ο Συνέδριο του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ, πραγματοποιήθηκε 26.11. – 3.12. 1924, έδινε την Μακεδονία και την Θράκη στους Βουλγάρους και οι αποφάσεις του επικυρώθηκαν από το 6^ο Συνέδριο του ΚΚΕ τον Δεκέμ-βριο του 1935·

•  ενώ την 28^η Οκτωβρίου 1940, αρχή του πολέμου με την Ιταλία, η ηγεσία του ΚΚΕ – πλην Νίκου Ζαχαριάδη, ήδη κρατουμένου, με την γνωστή σε λίγους Έλληνες επιστολή του προς τον Ελληνικό λαό – μετά την καθυστερημένη, λόγω της απελπισμένης αντίστασης των στρατιω-τών μας στα ναζιστικά στίφη – εφαρμογή του σχεδίου «Μπαρμπαρόσα», δηλ. την επίθεση των χιτλερικών στρατευμάτων στην ΕΣΣΔ – σύσσωμη η ηγεσία του ΚΚΕ καλούσε τον Ελληνικό λαό στον «υπέρ πάντων αγώνα…»·

•  την περίοδο 1944-1949, σε δύο φάσεις, η ηγεσία του ΚΚΕ εξαπέ-λυσε τον Συμμοριτοπόλεμο, που σήμερα επεβλήθη να ονομάζεται απλά «Εμφύλιος…»

     ο Κων/νος Καραμανλής, ο πρεσβύτερος, έπρεπε να δηλώση ότι δεν έχει αντίρρηση για την νομιμοποίηση του ΚΚΕ, αλλά η τότε ηγεσία του έπρεπε πρώτα να καταδικάση δημοσίως τις εθνοπροδοσίες των προηγουμένων ηγεσιών του.

          Ως προς το δεύτερο σφάλμα του, με την ρήση: «Η Κύπρος κείται μακράν», που «δικαιολογήθηκε», προτάσσοντας την ασφάλεια της Ελλά-δος, το αφήνω στην κρίση των αναγνωστών.

          Έρχομαι στο τρίτο του σφάλμα, δηλ. στην κλήση του Ανδρέα Παπα-νδρέου. Έχω την γνώμη πως θα έπρεπε να καταλάβη ή, τουλάχιστον, να εξετάση διεξοδικά, αν επρόκειτο για έναν ικανό οικονομολόγο είτε για έναν «Δούρειο Ίππο» με ανθρώπινη μορφή, απεσταλμένο από τους κύκλους της Παγκοσμιοποίησης, με σκοπό την καταστροφή της οικονομίας της Ελλάδος.

          Αν ο λαός της Ελλάδος δεν έχει καταλάβει πλέον τον ρόλο του Αν-δρέα Παπανδρέου για την σημερινή κατάσταση της χώρας μας, όσο και τον ρόλο του καλλίτερου «μαθητή» του, του Κώστα Σημίτη, τότε είναι άξιος της τύχης του, αλλά δεν είναι άμοιρος των ευθυνών του για την κατάσταση εκείνων, οι οποίοι δεινοπαθούν σήμερα μαζί του!

          Δεν θα κάνω λόγο για τον ρόλο του γιου του Ανδρέα, Τζέφρυ, το πασίγνωστο «παιντί» – όπως τον αποκαλούσε η μητέρα του Μάργκαρετ, ανησυχώντας για το μέλλον του…

          Τι απομένει;

          Η εφαρμογή της τετάρτης παραγράφου του άρθρου 120 του Συντά-γματος που προέταξα στο παρόν σημείωμα:

4     Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Άκρα του…προξενείου σιωπή!

Εύγλωττη η «αντίδραση» του μειονοτικού τύπου της Θράκης απέναντι στα αιματηρά γεγονότα της Κωνσταντινούπολης…

Οι φωτογραφίες που σας δείχνουμε σήμερα είναι πολύ απλά οι “βιτρίνες” από τις ιστοσελίδες του εν Θράκη τουρκόφρονος μειονοτικού τύπου, όπως τις αποτυπώσαμε μόλις χτες το μεσημέρι (1/6/2013).

Μέχρι λοιπόν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή τι λέτε να είχαν γράψει οι ιστοσελίδες της «Γκιουντέμ»,της «Μιλλέτ» (του Τζεγκίζ Ομέρ), του «Ρόντοπ Ρουζγκαρί», της «Τράκιανιν Σεσί» (του Ντεντέ) και του «Μπάτι Τράκια» για το χαμό που γίνεται αυτόν τον καιρό στην Κωνσταντινούπολη (Πάρκο Γκεζί), αλλά και σε άλλες τουρκικές πόλεις; Τι λετε να είχαν γράψει αυτοί οι…διαπρύσιοι μαχητές της δημοκρατίας και της ελευθεροτυπίας, για την εξέγερση και το αίμα που χύνεται στην «Μητέρα Πατρίδα» τους (όπως σε μόνιμη βάση την αποκαλούν);

Μα φυσικά, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ!

Κοντεύει πια βδομάδα από το ξέσπασμα των ταραχών, όλος ο παγκόσμιος Τύπος έγραψε, τα βίντεο και οι φωτογραφίες του πρωτοφανούς γεγονότος που θυμίζει εξέγερση, έκαναν εκατό φορές τον γύρο του πλανήτη, αλλά για τους αδέκαστους και αντικειμενικούς εκπροσώπους της ενθάδε χαφιεδο-δημοσιογραφίας…μούγκα στη στρούγκα! Αλλά βέβαια θα μου πείτε, τι ακριβώς περιμένατε; Αποκαλυπτήρια στα κοπάδια των αναγνωστών τους για το πόση…ελευθερία και δημοκρατία υπάρχει πραγματικά πέρα απ’ το ποτάμι; Ήμαρτον!

Οι τουρκικές διεκδικήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο

Του Νικόλα Ιωαννίδη

Πρόσφατα δημοσιοποιήθηκαν χάρτες από την παρουσίαση Τούρκου διπλωμάτη σε συνέδριο στο Λονδίνο, όπου απεικονίζονται οι τουρκικές διεκδικήσεις στα θαλάσσια ύδατα πέριξ της Κύπρου. Το συγκεκριμένο γεγονός δεν ξενίζει, καθώς  διαχρονικά η Άγκυρα μετέρχεται των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου κατά το δοκούν. Τέτοιοι χάρτες, όμως, υπενθυμίζουν ότι είναι επιτακτική η ανάγκη για οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών Ελλάδας-Κύπρου, σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο Θάλασσας (Σύμβαση ΔΘ), υπό το φως της πρόσφατης επιβεβαίωσης ότι ο ενεργειακός άξονας Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας βρίσκεται μέσα στους σχεδιασμούς της ΕΕ.

Εν πρώτοις, οι τουρκικές απαιτήσεις στον θαλάσσιο χώρο νοτιοανατολικά της Κύπρου καλύπτουν περιοχές που βρίσκονται εντός της ΑΟΖ που η Κυπριακή Δημοκρατία οριοθέτησε με Ισραήλ και Αίγυπτο, αλλά και υπό οριοθέτηση περιοχές με τον Λίβανο. Πρέπει να σημειωθεί ότι ΑΟΖ υφίσταται μόνον όπου έχει συμφωνηθεί το εξωτερικό της όριο με τα αντικείμενα προς τις ακτές μας κράτη. Οι θαλάσσιες περιοχές  για τις οποίες δεν έχουν συνομολογηθεί συμφωνίες οριοθέτησης με τα ενδιαφερόμενα κράτη αποτελούν εν δυνάμει τμήματα της κυπριακής ΑΟΖ, ωστόσο, τη απουσία σχετικής σύμβασης, παραμένουν ύδατα ανοικτής θαλάσσης.

Οι ισχυρισμοί ότι το ψευδοκράτος έχει δικαιώματα εντός οποιασδήποτε θαλάσσιας περιοχής γύρω από την Κύπρο είναι παντελώς αστήρικτοι και αβάσιμοι. Τούτο συνάγεται από το γεγονός ότι η «ΤΔΒΚ» δεν συνιστά νόμιμη πολιτειακή οντότητα κι έτσι δεν μπορεί να διεκδικήσει θαλάσσιες ζώνες (άρθρο 1§2 Σύμβασης ΔΘ). Ακόμη και αν η «ΤΔΒΚ» ήταν νόμιμο κράτος, οι αξιώσεις της εκτείνονται και σε ύδατα όπου οι ακτές των κατεχομένων δεν έχουν επήρεια (νοτιοανατολικά), οπότε δεν παράγουν υδάτινες ζώνες. Εξάλλου, για να αποκτήσει η «ΤΔΒΚ» δικαιώματα, θα πρέπει να υποκαταστήσει την ΚΔ στις υφιστάμενες συμφωνίες οριοθέτησης ή να συνάψει καινούργιες με τους γείτονες.

Σχετικά με τις διεκδικήσεις της Τουρκίας, αυτές αφορούν στα δυτικά της Κύπρου, μόλις έξω από την αιγιαλίτιδά μας ζώνη εύρους 12 ν.μ. Η γείτονα προβάλλει απαιτήσεις για περιοχές στα νοτιοδυτικά της Κύπρου, οι οποίες εμπίπτουν σε τμήμα της οριοθετηθείσας με την Αίγυπτο κυπριακής ΑΟΖ. Τονίζεται ότι οποιεσδήποτε προσπάθειες εξερεύνησης και/ή εκμετάλλευσης ζώντων και/ή μη ζώντων πόρων στα ύδατα της ΑΟΖ και/ή στην υφαλοκρηπίδα αυτής, χωρίς τη ρητή συγκατάθεση της Δημοκρατίας, συνιστούν παραβίαση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων (άρθρα 58, 77 Σύμβασης ΔΘ).

Ως έχει αναλυθεί ανωτέρω, εφόσον δεν έχουν συναφθεί συμφωνίες οριοθέτησης με Ελλάδα και Τουρκία, ένα μεγάλο μέρος της υπό κρίση περιοχής στα δυτικά της Κύπρου αποτελεί τμήμα της ανοικτής θαλάσσης. Εάν πρόκειται να πραγματωθεί ο ενεργειακός άξονας με Ισραήλ και Ελλάδα, επιβάλλεται να οριοθετηθούν θαλάσσια σύνορα με το ελλαδικό κράτος. Για την εκμετάλλευση του βυθού επαρκεί οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας, όμως θα ήταν σώφρων να χαραχθεί και ΑΟΖ, ούτως ώστε να εξασφαλιστούν κυριαρχικά δικαιώματα στα υπερκείμενα της υφαλοκρηπίδας ύδατα. Κάτι τέτοιο θα ενισχύσει την ασφάλεια των ερευνών (άρθρα 56, 60, 80 Σύμβασης ΔΘ).

Για να υπάρξει σύζευξη των θαλάσσιων περιοχών Ελλάδας και Κύπρου, θα πρέπει να δοθεί πλήρης επήρεια στο Καστελλόριζο, κάτι το οποίο απορρίπτει η Άγκυρα. Η συνομολόγηση συμφωνίας οριοθέτησης Ελλάδας-Κύπρου ίσως ασκήσει πίεση στην Τουρκία να αποδεχθεί τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης (ΔΔΔ-ICJ). Έτσι, θα δοθεί η δυνατότητα να αποσαφηνιστούν άπαξ και διά παντός οι ελληνοτουρκικές διαφορές στο Αιγαίο με βάση τον Χάρτη του ΟΗΕ (άρθρο 33). Προτού προχωρήσουμε σε αυτό το εγχείρημα, είναι απαραίτητο να εξασφαλίσουμε την πλήρη υποστήριξη του Ισραήλ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ούτως ώστε τα νομικά επιχειρήματα να συμπληρωθούν με γεωστρατηγική ισχύ.

Βέβαια, η χάραξη θαλάσσιων συνόρων δεν είναι από μόνη της ικανή να προστατέψει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Απαιτείται περαιτέρω ενδυνάμωση του Πολεμικού Ναυτικού των δύο κρατών. Ακόμη, πρέπει να εκμεταλλευτούμε το ότι η Τουρκία, ως υποψήφια για ένταξη στην ΕΕ, οφείλει να προσχωρήσει στη Σύμβαση ΔΘ, η οποία αποτελεί κοινοτικό κεκτημένο, και να τηρεί τις συμβατικές και εθιμικές διατάξεις του Δικαίου Θάλασσας. Περιπλέον, με την έμμεση αναγνώριση από πλευράς ΕΕ ότι τα θαλάσσια ύδατα Ελλάδας-Κύπρου αποτελούν και ύδατα της Ένωσης (ΕυρΚοινοβούλιο, 14 Μαρτίου 2013), ενισχύεται η θέση μας για οριοθέτηση. Επιπρόσθετα, υπάρχει η προοπτική να καταστούμε προμηθευτές φυσικού αερίου προς τους εταίρους μας, κάτι που αναγνωρίζουν και οι ίδιοι (Μπαρόζο, 22 Μαΐου 2013). Άρα, λοιπόν, Ελληνική και Κυπριακή Δημοκρατία οφείλουν να ασκήσουν τα θεμελιώδη κυριαρχικά τους δικαιώματα και να μετατρέψουν τις τουρκικές διεκδικήσεις επί των θαλασσών μας, από ελλοχεύοντα κίνδυνο, σε «κενό γράμμα» και ευφάνταστες υποθέσεις εργασίας.

www.sigmalive.com

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Του Sokin

4000 αυτοκτονίες λόγω «Μνημονίου»

Άδικος και ανώφελος χαμός.

Με μια μεραρχία παίρναμε πίσω και την πόλη και την μισή Κύπρο και ΟΧΙ ΜΟΝΟ.

Όχι άλλο χαμένο αίμα.

Το καλό το παλληκάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι.

Ο  πολίτης Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου

Οι πραγματικοί λόγοι που οδήγησαν στις “αλκυονίδες ημέρες” της Τουρκίας.

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενες αναλύσεις μας, η Τουρκία εξωθείται από την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ να συμμετέχει σε έναν θρησκευτικό πόλεμο εναντίον των σιιτών της Μέσης Ανατολής, ως επικεφαλής του σουνιτικού μπλοκ, που, με βάση το σχεδιασμό, θα αποτελείται από τους Άραβες σουνίτες του Ιράκ, τους Κούρδους σουνίτες, τους Τούρκους σουνίτες, και τους σουνίτες της Συρίας και του Λιβάνου.

Ο στόχος είναι η εξουδετέρωση της επιρροής που ασκεί το Ιράν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και στις ακτές της Ανατολικής Μεσογείου!
Εξ αυτού και η εμπλοκή της Τουρκίας στην επιχείρηση ανατροπής του Άσαντ, μια επιχείρηση που, εκ των πραγμάτων, στρέφεται εναντίον των αλαουιτών της Συρίας!

Από τότε που η Τουρκία συμμετέχει στην ουσία στον πόλεμο που γίνεται εναντίον του Άσαντ, έχει αυξηθεί και ενταθεί η ρητορική εναντίον των αλαουιτών και των σιιτών (έχουμε ακόμα και εκκλήσεις σουνιτών θρησκευτικών ηγετών για Ιερό Πόλεμο εναντίον των σιιτών, με αφορμή την εμπλοκή της Χεζμπολάχ στις επιχειρήσεις στη Συρία), ενώ πλέον η κυβέρνηση Ερντογάν αυταρχικοποιείται και ριζοσπαστικοποιείται ακόμα περισσότερο, και μάλιστα με την άδεια της Ουάσιγκτον!

Το γεγονός αυτό, της στοχοποίησης δηλαδή των αλαουιτών, που θεωρούνται συγγενείς ιδεολογικά με τους αλεβίτες, σε συνδυασμό με την σουνιτική ριζοσπαστικοποίηση της κυβέρνησης Ερντογάν, έχει θορυβήσει το τελευταίο διάστημα τους αλεβίτες της Τουρκίας, οι οποίοι, μάλιστα, εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για τους κινδύνους απόλυτης περιθωριοποίησης των αλεβιτών σε μόνιμη πλέον βάση!

Ενώ λοιπόν η κατάσταση είχε έτσι, πριν από μια εβδομάδα ο πρωθυπουργός Ερντογάν ανακοίνωσε ότι αποφάσισε να δώσει στην υπό κατασκευή τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου το όνομα “Γιαβούζ Σουλτάν Σελήμ”, που θεωρείται ο σφαγέας των αλεβιτών της Τουρκίας!

Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι οι μεγάλη μάζα των αλεβιτών εκφράζεται πολιτικά και εκλογικά κυρίως μέσα από το κεμαλικό Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ενώ πολύ μεγάλο ποσοστό, θα λέγαμε η συντριπτική πλειοψηφία, της ηγεσίας και των μελών αριστερών και ακροαριστερών οργανώσεων, προέρχονται από τις κοινωνίες των αλεβιτών!
Ένα σημαντικό πεδίο συσσωρευμένης ανησυχίας και δυσφορίας, λοιπόν, τις παραμονές της εξέγερσης στην Κωνσταντινούπολη, ήταν οι αλεβίτες, που βλέπουν να παγιώνεται στην Τουρκία μια δημοκρατικοφανής ισλαμική δικτατορία, που θα θέσει σε μόνιμη βάση στο περιθώριο της ιστορίας τα 15-20 εκατομμύρια αλεβίτες.

Σ’ αυτούς πρέπει να προστεθούν οι διάφορες αριστερές οργανώσεις που δρουν στην Τουρκία, που επαναλαμβάνουμε, είναι συγκοινωνούντα δοχεία με τις κοινωνίες των αλεβιτών, οι κεμαλιστές, που περιθωριοποιούνται πολιτικά από την επικράτηση του Ερντογάν και του ΑΚΡ, οι Τούρκοι δημοκράτες, που ανησυχούν από τη διολίσθηση της Τουρκίας προς τη σκότο του Ισλάμ, αλλά και διάφορες εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες, που νοιώθουν να απειλούνται από το νέο μοντέλο εξουσίας που επιχειρεί να οικοδομήσει ο Ερντογάν.
Φυσικά, ανάμεσα σε εκείνους που συμμετέχουν και ίσως πυροδοτούν τα επεισόδια, είναι σίγουρο ότι βρίσκονται και άτομα που ήταν για χρόνια τρόφιμοι του βαθέος κράτους των κεμαλιστών και τώρα έμειναν “άστεγοι”.

Από την εικόνα λείπουν οι Κούρδοι και το ΡΚΚ, που καταβάλλει προσπάθειες να κρατήσει τις κουρδικές μάζες μακρυά από τα επεισόδια, τα οποία θα είχαν λάβει εφιαλτικές διαστάσεις, σε περίπτωση που συμμετείχαν τα οργανωμένα μέλη του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος, που είναι πολύ πιο “εξασκημένα” στις μάχες με την αστυνομία μέσα στις πόλεις, λόγω του πολύχρονου αγώνα που δίνουν εναντίον του τουρκικού κράτους.

Αν υπάρχουν κάποιοι που αναρωτιούνται γιατί λείπουν οι Κούρδοι, να τους ενημερώσουμε ότι θέλουν να διαφυλάξουν την πορεία των συνομιλιών με την τουρκική κυβέρνηση, για μια συμφωνία πολιτικής επίλυσης του Κουρδικού.

Η δυσφορία και οργή, λοιπόν, που είναι συσσωρευμένη σε ετερόκλητα τμήματα της τουρκικής κοινωνίας είναι αυτή που εκφράστηκε στις διαδηλώσεις της Κωνσταντινούπολης, της Άγκυρας και της Σμύρνης, που ξέσπασαν με αφορμή τα σχέδια ανοικοδόμησης του “Στρατοπέδου του Πυροβολικού” ως εμπορικό κέντρο, στο “Πάρκο Περιπάτου”, κοντά στην Πλατεία Ταξίμ.

Τώρα, αν αποτολμήσουμε να κάνουμε μια πρόβλεψη για την πορεία των επεισοδίων και των διαδηλώσεων, εκτιμούμε ότι αυτές θα κοπάσουν τις επόμενες ώρες ή το πολύ ημέρες, αφήνοντας όμως ορατά και βαθιά σημάδια στην συλλογική μνήμη για την ήττα που υπέστη ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του.

Όσον αφορά τη διεθνή εικόνα της Τουρκίας, υπέστη ρήγμα, όπως ρήγμα υπέστη και η εικόνα του ίδιου του Ερντογάν, που χρεώνεται τον βλακώδη χειρισμό -η μέθη της εξουσίας γαρ- της υπόθεσης αυτής, χειρισμός που οφείλεται στον ιδιότυπο χαρακτήρα και ιδιοσυγκρασία του ανδρός!
Τέλος, οι Έλληνες πολίτες θα πρέπει να είναι πολύ επιφυλακτικοί σε ειδήσεις και απόψεις που εμπλέκουν τον τουρκικό στρατό και μιλούν για σενάρια εξαγωγής κρίσης με στρατιωτικό επεισόδιο με την Ελλάδα.
Δεν θα προβούμε σε χαρακτηρισμούς των απόψεων και των σεναρίων αυτών, όμως υπογραμμίζουμε ότι αυτά τα ζητήματα είναι πολύ σοβαρά και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από όλους!

Σε ό,τι μας αφορά, εμείς λέμε ότι αυτοί που αναφέραμε παραπάνω είναι οι πραγματικοί λόγοι που οδήγησαν στις “αλκυονίδες ημέρες” της Τουρκίας, που, όπως είναι γνωστόν, προηγούνται της Άνοιξης.
Μόνο που είναι πολύ δύσκολο να πει κανείς πότε θα τελειώσει ο “ισλαμικός χειμώνας” και πότε -και αν- θα έλθει η “Τουρκική Άνοιξη”!
Εν αναμονή, λοιπόν!!!

infognomonpolitics.blogspot.gr