Τρίτη 29 Οκτωβρίου 2013

Η τρόϊκα καθορίζει και τους εξοπλισμούς μας - Τι αποκαλύπτουν απόρρητα έγγραφα

Μπορεί το κλίμα “σύγκρουσης” της κυβέρνησης με την τρόϊκα να “τροφοδοτείται” διαρκώς με πληροφορίες και διαρροές που λένε ότι “δεν πάει άλλο” ωστόσο από τα “γραπτά” άλλα προκύπτουν. Και απ΄ αυτά φαίνεται ότι η τρόϊκα καθορίζει και αποφασίζει ακόμη και για τους ελληνικούς εξοπλισμούς! Η υπόθεση της ακύρωσης παραλαβής από τους Ιταλούς για την Πολεμική Αεροπορία τεσσάρων μεταγωγικών αεροσκαφών C 27 με δυνατότητα ανεφοδιασμού στον αέρα δείχνει ότι οι μνημονιακές υποχρεώσεις μας είναι ανάμεσα στις προϋποθέσεις που εξετάζουμε για να λαμβάνουμε αποφάσεις κρίσιμες για την Εθνική Άμυνα.

Το Onalert έχει στη διάθεσή του όλη την απόρρητη ενημέρωση που έγινε στην Επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας για να αιτιολογηθεί το “κόψιμο” των τεσσάρων μεταγωγικών αεροσκαφών: “Για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη νέα δημοσιονομική πολιτική και κατόπιν συνεννόησης με το υπουργείο Οικονομικών ,παρακαλούμε όπως προβείτε άμεσα και με πλήρη κατοχύρωση των συμφερόντων του Ελληνικού Δημοσίου ,σε τροποποίηση της προμήθειας αεροσκαφών μεταφοράς C-27. Η εν λόγω προμήθεια θα αφορά πλέον 8 και όχι 12 αεροσκάφη σύμφωνα με την πρόταση της προμηθεύτριας εταιρείας και με δεδομένο ότι από το 2007 εκκρεμεί η παράδοση τεσσάρων αεροσκαφών για τα οποία το Ελληνικό Δημόσιο έχει εκπληρώσει τα προαπαιτούμενα προμήθειάς τους”.





Η ιστορία των C -27 είναι μια από τις “πονεμένες και πανάκριβες” ιστορίες αποτυχημένων εξοπλιστικών προγραμμάτων στις οποίες έχει αναφερθεί το Onalert. Παραγγελία 12 μεταγωγικών αεροσκαφών από τους Ιταλούς της Alenia τον Ιανουάριο του 2003 . Οι παραδόσεις των αεροσκαφών θα έπρεπε να γίνουν μεταξύ Μαρτίου 2005 και Οκτωβρίου 2006. Τελικά οκτώ από τα 12 αεροσκάφη παραδίδονται τον Ιούνιο του 2007. Πόσα πετάνε από τότε μέχρι σήμερα; Το πολύ ένα! Τα υπόλοιπα είτε από τεχνικά προβλήματα, είτε από έλλειψη ανταλλακτικών γιατί συμφωνία υποστήριξής τους δεν ειχαμε υπογράψει (!!!) παραμένουν στο έδαφος!





Τα τέσσερα τελευταία αεροσκάφη ήταν αυτά που ενδιέφεραν περισσότερο γιατί θα ήταν αυτά που θα είχαν τη δυνατότητα ανεφοδιασμού στον αέρα. Η κατασκευάστρια εταιρεία ζήτησε παράταση στις παραδόσεις γιατί αντιμετώπισε διάφορα προβλήματα στην πιστοποίηση του συστήματος εναέριου ανεφοδιασμού. Στο μεταξύ στην Ελλάδα -αλλά και στην Ιταλία λίγο μετά- ξέσπασε η οικονομική κρίση.

Για τα τέσσερα αεροσκάφη που αναμέναμε μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον η Ελλάδα είχε πληρώσει 80 εκατομμύρια ευρώ ως προκαταβολή,το 80% της αξίας τους. Τον Νοέμβριο του 2010 ο Ιταλός υφυπουργός Άμυνας με επιστολή του προτείνει να μην παραδοθούν στην Ελλάδα τα τέσσερα αεροσκάφη και το ποσό της προκαταβολής να μετατραπεί σε ανταλλακτικά και τεχνική υποστήριξη των οκτώ αεροσκαφών που μας απομένουν. Το Ανώντατο Αεροπορικό Συμβούλιο με Αρχηγό τότε τον Αντώνη Τσαντηράκη λέει όχι στη πρόταση. 






Ποιο είναι το μυστικό της “ιταλικής πρότασης” που δεν λένε όσοι στην Αθήνα εξακολούθησαν να την υποστηρίζουν με την προτροπή όπως φαίνεται και των δανειστών μας; Ότι οι Ιταλοί έχουν βρει να πουλήσουν τα αεροσκάφη σε άλλη χώρα -το Μεξικό- σε τιμή σχεδόν διπλάσια! 25 εκατομμύρια ευρώ αγοράσαμε εμείς πάνω από 45 πουλάνε στο Μεξικό. Κάποιοι λοιπόν στην ΠΑ λένε “γιατί να μην παραλάβουμε και να τα πουλήσουμε εμείς, αν πράγματι δεν τα χρειαζόμαστε”.


Το σημαντικό ερώτημα στην ιστορία είναι ότι όπως προκύπτει από τις πληροφορίες οι Ιταλοί διασφαλίζουν την υποστήριξη τεσσάρων από τα οκτώ μεταγωγικά C-27! Δηλαδή από τα 12 που παραγγείλαμε ,είναι ζήτημα αν θα πετάμε τα τέσσερα με τα υπόλοιπα τέσσερα να μένουν ...παρκαρισμένα!

Τραγικές διαθεσιμότητες

Το γιατί η ελληνική πλευρά “για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη νέα δημοσιονομική πολιτική και κατόπιν συνεννόησης με το υπουργείο Οικονομικών”, προχωρά σ΄ αυτή την απόφαση είναι ένα ερώτημα. Στα έγγραφα που έχει στη διαθεσή του το Onalert υπάρχουν ποσοστά διαθεσιμότητας μεταγωγικών αεροσκαφών τα οποία όποιος τα διαβάζει δεν μπορεί παρά να αισθάνεται απελπισία.

Το C -27 έχει διαθεσιμότητα 10% και τα C -130 που σηκώνουν όλο το βάρος των αποστολών κάτω από 50%. Το ζητούμενο για κάθε Πολεμική Αεροπορία είναι η διαθεσιμότητα να μη πέφτει κάτω από το 85%!

Οι αμαρτίες του παρελθόντος με τις “τρύπιες” συμβάσεις αγοράς οπλικών συστημάτων χωρίς καμία πρόβλεψη υποστήριξής τους πληρώνονται τώρα στην χειρότερη συγκυρία με την τρόϊκα όπως προκύπτει να έχει λόγο ακόμη και στον ευαίσθητο χώρο των εξοπλισμών. 

Η απόφαση να μην παραληφθούν τα τέσσερα C-27 είναι οριστική και απομένει η έγκρισή της από το ΚΥΣΕΑ. 


www.onalert.gr

Ο σώζων εαυτόν σωθήτω

Και από "σωτήρες" της πατρίδας αποκαλύπτεται σταδιακά, πως το μόνο για το οποίο νοιάζονται, είναι η προσωπική τους προοπτική και η αλληλοσυγκάλυψη της εγκληματικής τους συνευθύνης. Στα πλαίσια αυτής της επιδίωξης, τα τελευταία θύματα είναι τα ίδια τους τα κόμματα, τα στελέχη τους, και οι τελευταίοι αφελείς που πίστεψαν ότι αυτό το δίδυμο της καταστροφής που ταπεινώθηκε μπροστά...


Στις δυνάμεις κατοχής, θα βρει τη δύναμη να σταματήσει τον κατήφορο, πριν ξεπεράσει οριστικά και τον πάτο.

Στο ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ έχουν μπερδέψει... τις συνιστώσες τους. Οι βουλευτές της ΝΔ βρίσκονται σχεδόν σε κατάσταση νευρικής κρίσης, τόσο για τα νομοσχέδια για το φορολογικό και τα αγροτεμάχια, τα οποία πολλοί διαμηνύουν ότι δεν θα ψηφίσουν όσο και για το σχεδόν πρωθυπουργικό στιλ που έχει εγκαινιάσει ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος μιλάει στον πρώτο ενικό για τις δραστηριότητες του ίδιου και της κυβέρνησης.

Πολλοί νεοδημοκράτες βουλευτές, ιδίως από το σαμαρικό στρατόπεδο, αναρωτιούνται αν δεν έχει μεταβληθεί το κόμμα σε συνιστώσα του ΠΑΣΟΚ, αλλα χαρακτηριστικό για την κατάσταση στο κυβερνητικό στρατόπεδο, είναι το αντίστροφο ερώτημα που θέτουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Στην Χαριλάου Τρικούπη, την ευφορία της ηγεσίας του κόμματος μετά την ανακοίνωση της προγραμματικής συμφωνίας με την ΝΔ, έχουν διαδεχθεί γκρίνιες, δυσφορία και ερωτηματικά για το αν το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πλέον παρά συνιστώσα... της ΝΔ.

Στο Μέγαρο Μαξίμου, το όλο κλίμα ήρθαν να φορτίσουν και διαρροές από καραμανλικούς κύκλους, σύμφωνα με τις οποίες οι βουλευτές που πρόσκεινται στον πρώην πρωθυπουργό δεν πρόκειται να ψηφίσουν νέα μέτρα, ανεξάρτητα αν ο κ. Στουρνάρας θα τα ονομάσει οριζόντια ή όχι. Οι διαρροές αυτές ενίσχυσαν τις υποψίες συνεργατών του πρωθυπουργού, ότι δηλαδή υπάρχουν σχέδια για την αντικατάσταση του από την θέση του πρωθυπουργού, χωρίς την πραγματοποίηση πρόωρων εκλογών.


Αυτό είναι πλέον το δόγμα που κυριαρχεί στα απολύτως συνένοχα κατοχικά ανδρείκελα που παίζουν μπιλιάρδο στην πλάτη της χώρας...

ellinikoforoum

Αμερικανοτουρκικές σχέσεις σε κρίση μετάβασης…

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής
Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών, 
Επικοινωνίας και Πολιτισμού 
Παντείου Πανεπιστημίου


Με αφετηρία το Μαβί Μαρμαρά, η σύγκρουση έφτασε σήμερα στο σημείο της ολοκληρωτικής αντιπαράθεσης
Η Άγκυρα προδήλως έχει αλλάξει στρατηγική σε σχέση με τη συνεργασία της με την Ουάσιγκτον και το δυτικό στρατόπεδο γενικότερα, και επιχειρεί να κάνει ηγεμονικά ανοίγματα παντού
Η ΤΟΥΡΚΙΑ κάνει ανοίγματα σε σχέση με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, τους οποίους διαπραγματεύεται με τους Κινέζους να προμηθευτεί, ενώ ταυτόχρονα έχει αναπτύξει ένα πρόγραμμα-μαμούθ στρατιωτικών δαπανών
Οι σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και Τουρκίας διέρχονται τα τελευταία χρόνια, ιδιαιτέρως όμως εσχάτως, μια κρίση που φτάνει στα όρια της ρήξης. Η αρχή της δυσπιστίας και της απομείωσης εμπιστοσύνης των Αμερικανών απέναντι στην Άγκυρα, ξεκίνησε από την ιστορία της διάρρηξης των σχέσεων της Τουρκίας με το Ισραήλ, και την επακολουθήσασα έκτοτε κλιμακούμενη σύγκρουση. Με αφετηρία το Μαβί Μαρμαρά, η σύγκρουση έφτασε σήμερα στο σημείο της ολοκληρωτικής αντιπαράθεσης, εξαιτίας της συνεργασίας των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών με το Ιράν και την παράδοση στην ιρανική κυβέρνηση από τους Τούρκους, ολόκληρου του δικτύου της Μοσάντ στο Ιράν.
Αυτό υπήρξε ένα σοβαρό επεισόδιο από τα τελευταία που συμβαίνουν σωρηδόν μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον και τα οποία προκάλεσαν την μήνιν του ευρω-αμερικανικού λόμπι, της κυβέρνησης του Τελ Αβίβ και όχι μόνο.
Η Τουρκία προδήλως έχει αλλάξει στρατηγική σε σχέση με τη συνεργασία της με τις ΗΠΑ και το δυτικό στρατόπεδο γενικότερα, και επιχειρεί να κάνει ηγεμονικά ανοίγματα παντού. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι πως η Τουρκία κάνει ανοίγματα σε σχέση με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, τους οποίους διαπραγματεύεται με τους Κινέζους να προμηθευτεί, ενώ ταυτόχρονα έχει αναπτύξει ένα πρόγραμμα-μαμούθ στρατιωτικών δαπανών, του ύψους των 3,5 δις για τα επόμενα χρόνια. Στην ίδια στρατηγική ηγεμονικής ανάδυσης, η Άγκυρα πραγματοποιεί μια συστηματική και μεγάλης έκτασης επένδυση δημόσιας και στρατιωτικής διπλωματίας στην αφρικανική ήπειρο, όπου επενδύει στη Ναμίμπια, στη Ζάμπια, στο Νίγηρα και στοχεύει στην προοπτική ελέγχου ολόκληρων χωρών όπως η Σομαλία, όπου ήδη χρηματοδοτεί έργα 4,5 δις.
Πέραν τούτου, οι Αμερικανοί είναι εξαιρετικά δυσαρεστημένοι, για να μην πούμε εχθρικά διακείμενοι, έναντι των στρατιωτικοπολιτικών κινήσεων της Τουρκίας προς τη Χαμάς, η οποία θεωρείται από τις ΗΠΑ ως τρομοκρατική οργάνωση. Η Τουρκία, εν προκειμένω, χαρακτηρίζεται ως «χορηγός της τρομοκρατίας», αφού η ήδη χρηματοδοτεί πολλαπλά τη Χαμάς στη δράση της έναντι του Ισραήλ.
Τα ανοίγματα της Τουρκίας προς το Ιράν ενοχλούν, επίσης, γιατί γίνονται στο πλαίσιο μιας τουρκικής στρατηγικής ηγεμονικής διείσδυσης σε μια ευρύτερη περιοχή που καλύπτει την Μέση Ανατολή, το Ιράν, την Κεντρική Ασία, τη Βόρειο Αφρική, την Υπερκαυκασία και τα Βαλκάνια. Όλη αυτή η δυσαρέσκεια των ΗΠΑ, που εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως από αρθρογραφία μεγάλων αμερικανικών εντύπων κριτικά εναντίον της Τουρκίας, ή από συνέδρια που διοργανώνουν οι ίδιοι οι Αμερικανοεβραίοι υπέρ της Κύπρου και της Κυπριακής Δημοκρατίας, σημαίνουν δύο πράγματα.
Πρώτον, οι σχέσεις ΗΠΑ - Τουρκίας οδηγούνται σε ρήξη, εξ ου το πρόσφατο παράδειγμα του συνεδρίου του γνωστού αμερικανικού ινστιτούτου επιρροής Hudson Institute που, από μόνο του και χωρίς ελληνική ή κυπριακή πρωτοβουλία, ανέπτυξε μια πολύ σημαντική επιχειρηματολογία υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας! Δεύτερον, τι σημαίνει για την Ελλάδα και την Κύπρο αυτή η ρήξη;
Πώς αξιοποιείται από την εξωτερική πολιτική των δύο κρατών; Πού βρίσκεται το αμυντικό τρίγωνο Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, ώστε να λάβει στο στρατιωτικό επίπεδο ουσιαστικές διαστάσεις σύλληψης στρατηγικής και εφαρμοσμένης πολιτικής; Αυτός ο φόβος και η ανησυχία των Αμερικανών, των Δυτικών και των Ισραηλινών, για την πορεία της Τουρκίας σε έναν κόσμο που αλλάζει και η οποία πορεία λαμβάνει διαστάσεις ηγεμονικής αυτονόμησης, προκαλεί την παράταση της εντεινόμενης και μεγεθυνόμενης απειλής απέναντι στα δυτικά συμφέροντα.
Μήπως αυτό που παρατηρείται αμήχανα ως δυνάμει ηγεμόνας στην περιοχή μας μπορεί να γίνει ένας ανεξέλεγκτος παράγοντας αποσταθεροποίησης και σύγκρουσης με την Ευρώπη και τη Δύση;
Ο ρόλος της Αθήνας και της Λευκωσίας συνίσταται στο να καταγράψουν αυτούς τους κινδύνους και τις απειλές που ελλοχεύει η τουρκική στρατηγική απέναντι στα δυτικά συμφέροντα και τον πολιτικό πολιτισμό της Δύσης, και να αναδείξουν την δυνάμει αντιπαλότητα που υπάρχει από τις υφέρπουσες πολιτικές της Άγκυρας που βρίσκονται εν εξελίξει και που αντιστρατεύονται σαφώς τα ευρωπαϊκά και τα δυτικά εν γένει συμφέροντα, αλλά και την ασφάλεια και σταθερότητα στην Νοτιοανατολική Λεκάνη της Μεσογείου και στη Μέση Ανατολή.

Κάνουμε αυτό που προειδοποιεί ο Θουκυδίδης
Η ΚΥΠΡΟΣ και η κυβέρνησή της τούτη την ώρα, που η Τουρκία εισέρχεται σε μια δίνη προβλημάτων και αδιεξόδων πολιτικής, δεν επιτρέπεται να τη στηρίξει παραχωρώντας στον κατακτητή της Κύπρου τη διάσταση της ειρηνοποιού και σταθεροποιητικής δύναμης. Να μην έχουμε καμία αμφιβολία πως η Τουρκία, αν δεν πιεστεί και δεν έχει κόστος, δεν πρόκειται να κάνει καμία παραχώρηση. Εμείς πηγαίνοντας παρακαλώντας και εκλιπαρώντας για την απόδοση της Αμμοχώστου, κάνουμε αυτό που μας προειδοποιεί ο Θουκυδίδης, που είναι η αύξηση της επιθετικότητας του αντιπάλου, που αισθάνεται την παρακλητική διάθεση του αμυνομένου.
Ήδη ο Μπάγις δήλωσε πως με τις διευκολύνσεις που τους παρέχουμε στις διαδικασίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ευχαριστημένοι, αλλά ας μην περιμένουμε οποιοδήποτε αντάλλαγμα επί του εδάφους στην Αμμόχωστο ή οπουδήποτε άλλου. Το θέμα συνίσταται στη σύλληψη της στρατηγικής μας. Εάν είμαστε αποφασισμένοι να κρατήσουμε το κράτος μας όρθιο, τότε μπορούμε, έχοντας συστήσει συμμαχίες και ισχυροποιούμενοι, να διαπραγματευόμεθα την αποκατάσταση της νομιμότητας, της ελευθερίας και του δικαίου σε ολόκληρη την Κύπρο.
Δεν δικαιούμαστε να ρισκάρουμε μέσα από μια επισφαλή οπωσδήποτε λύση τουρκικής ηγεμονίας στο νησί, το μέλλον της ελληνικής ιστορίας της Κύπρου. Είναι προτιμότερη η επιβίωσή μας ως ελευθέρων ανθρώπων, που με αξιοπρέπεια διατηρούμε ζωντανή την κρατική και πολιτική μας υπόσταση, παρά η ερμαφρόδιτη εθελοδουλία, που οδηγεί εν τέλει σε αφανισμό ενός πολιτισμού 3000 ετών και πλέον.
Επομένως, αυτό που κρατάμε είναι το κράτος μας, το οποίο δεν παραδίδουμε, παρά μόνο για ένα καλύτερο, πιο δημοκρατικό, πιο ελεύθερο, πιο ανεξάρτητο. Έχουμε αυτήν τη στιγμή τις προϋποθέσεις στην Ουάσιγκτον, αλλά και στη Μόσχα. Πιστεύουμε ακόμη και στις Βρυξέλλες, για να εξηγήσουμε πως δεν συμφέρει σε κανέναν η κατάργηση ενός κράτους όπως η Κυπριακή Δημοκρατία και τη γέννηση στη θέση του ενός θνησιγενούς πολιτειακού Φρανκεστάιν, που μη λειτουργόν ή διαλυόμενο θα οδηγήσει σε περιπέτειες την Ευρώπη, θα προκαλέσει προβλήματα για την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Η διαπραγμάτευση δεν τελειώνει. Μπορεί να διαρκέσει εσαεί. Το Παλαιστινιακό υφίσταται εδώ και εξήντα χρόνια. Η Κύπρος δεν μπορεί να θυσιαστεί, προκειμένου να υπάρξει βρετανοτουρκικής έμπνευσης λύση, διότι περί αυτού πρόκειται. Όταν αύριο το κράτος δεν θα λειτουργεί, οι πολίτες και η κοινωνία θα υποφέρουν και θα συγκρούονται, όλοι αυτοί που μας παρακινούν σήμερα να βρούμε λύσεις τεχνητές, που δεν ανταποκρίνονται σε καμιά συνταγματική ή πολιτική πρακτική του δυτικού κόσμου, θα κοιτάζουν αλλού, θεωρώντας πως μια υπόθεση ακόμη γι' αυτούς και τα συμφέροντά τους έκλεισε ευνοϊκά.

Ένα απλό παράδειγμα είναι η τραγική μοίρα της Συρίας, που έχει σήμερα πάνω από 130 χιλιάδες νεκρούς σε τρία χρόνια εμφυλίου πολέμου, με την ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας. Παρόμοιες περιπτώσεις βρίσκουμε παντού από εμφυλίους πολέμους στην Αφρική μέχρι το Αφγανιστάν, το Ιράκ κ.λπ. Ο κόσμος παρακολουθεί αδιάφορος. Εμείς έχουμε την αποκλειστική ευθύνη για τον τόπο και το μέλλον του, για τις παρούσες και τις επόμενες γενεές.

www.sigmalive.com

«Στα Σκόπια υπάρχει ‘δικτατορική μοναρχία’»



Καθηγήτρια πανεπιστημίου χαρακτηρίζει τα Σκόπια ως αυταρχικό κράτος

Οκτώβριος 28, 2013.

Σκόπια.

Μετά τη σύλληψη του δημοσιογράφου Τόμισλαβ Κεζαρόφσκι και βάσει των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων, αποδεικνύεται η ενίσχυση της επιβολής ενός αυταρχικού  συστήματος στο κράτος των Σκοπίων.


Η καθηγήτρια πανεπιστημίου και πρώην υποψήφια δήμαρχος στα Σκόπια, Μιριάνα Ναϊσέφσκα, επισημαίνει  τον περιορισμό της ελευθερίας στα μέσα ενημέρωσης στη χώρα και την υποβολή των δικαστηρίων στην εκτελεστική εξουσία, δείκτες που ενισχύουν την ύπαρξη μιας δικτατορικής εξουσίας.

«Η χώρα έχει πέσει σε μια άβυσσο και δεν μπορεί να σταθεί πια μόνη της, αν δεν υπάρξει βοήθεια από το εξωτερικό», επισημαίνει η καθηγήτρια.

Η επιμονή της κυβέρνησης να ελέγχει με οποιονδήποτε τρόπο τα μέσα ενημέρωσης, σύμφωνα με την Ναϊσέφσκα, μπορεί να ερμηνευτεί ως μια τάση για τη δημιουργία απόλυτης εξουσίας.

«Κανείς δεν τολμά να ρωτήσει για κάτι στο οποίο αμφιβάλει ή δεν μπορεί να ελέγξει αυτό  που πράττει η εξουσία, δεν έχουμε απλά ένα δικτατορικό σύστημα, αλλά ένα σύστημα βασιλικής ηγεμονίας. Προσβλέπω στο μέλλον  να καθιερωθεί μια νέα παράδοση: ό, τι προτείνουν ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί δεν θα εφαρμόζεται μέσω δημοκρατικών τρόπων, αλλά μέσω της βίας», τόνισε η καθηγήτρια Μιριάνα Ναϊσέφσκα.

Αναφέρθηκε, επίσης, στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην οποία «κάθεται ως μαύρος λεκές» η δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου. Η έκθεση αναφέρει ότι πρέπει η χώρα να επικεντρωθεί στην ανεξαρτησία των δικαστηρίων αλλά και στην εφαρμογή της νομοθεσίας στην πράξη.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, επισημαίνει, μεταξύ άλλων  την πόλωση στην κριτική των μέσων ενημέρωσης μέσα από πολιτικές γραμμές που ακολουθούνται, οι οποίες παραβιάζουν την αντικειμενική ενημέρωση και  μέσω της οικονομικής πίεσης προς τα μέσα ενημέρωσης και στους δημοσιογράφους με την ασάφεια που υπάρχει στην κατανομή των κυβερνητικών διαφημίσεων, γράφει το αλβανικό δημοσίευμα των Σκοπίων.

www.echedoros-a.gr

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Του Sokin

Προπαγάνδα και πολιτική

Ο πολίτης Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου
Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων

45.000 ευρώ είχε ο αρχηγός της "Χρυσής Αυγής"!
Άστραψε και βρόντηξε η δημοσιογραφία του "συνταγματικού τόξου" από το ποσόν των σαράντα πέντε χιλιάδων ευρώ που βρέθηκαν στο σπίτι του αρχηγού του κόμματος.
Ούτε λίγο ούτε πολύ πάνε να μας τον παρουσιάσουν ως υπεύθυνο της οικονομικής χρεοκοπίας!
Δικαιοσύνη - Δημοσιογραφία - Κόμματα δεν είδαν τίποτα, δεν άκουσαν τίποτα και δεν διάβασαν τίποτα για: Ζήμενς - Offshore  εταιρείες - Λίστες Λαγκάρντ - Καταθέσεις στην Ελβετία - βίλες την Αττική και στα νησιά - "δραπετεύσεις Χριστοφοράκου και συνεργατών - αγορές άχρηστου πολεμικού υλικού - αγορές άχρηστου σιδηροδρομικού υλικού  - χορό δισεκατομμυρίων στις προμήθειες των νοσοκομείων - χιλιάδες πεθαμένους συνταξιούχους - χιλιάδες "ανάπηρους" που δεν έβλεπαν (αλλά οδηγούσαν αυτοκίνητο) - κτλ., κτλ., δηλαδή δεν γνώριζαν τίποτα για "το χορό των κολασμένων", για τον οποίο ήδη από το 1992 είχε μιλήσει ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (βλ. άρθρο του στο "Βήμα" της 6/12/1992 με τίτλο "Έκπτωση Ηθών".
Από τότε έγιναν τέρατα και σημεία στην Ελλάδα την οποία οι κυβερνώντες χρεοκόπησαν με ΔΟΛΟ.
Ήταν αυτά - και όχι μόνο - που δεν είδε ολόκληρο το σάπιο σύστημα, που άφησε ατιμώρητους τους ανθρώπους του, γεγονός το οποίο οδήγησε τον τραπεζίτη Στρος Καν να πει τούτο το αληθινό: "Οι Έλληνες είναι πνιγμένοι στα σκατά"!
Ο γράφων εδώ και πολλά χρόνια άσκησε κριτική κατά της Δικαιοσύνης και κατά της δημοσιογραφίας για την συμπεριφορά τους (βλ. π.χ. τα άρθρα μου: "Ποιος δικαστής θα τολμήσει το εθνικό απόστημα να καθαρίσει;" στα "Πολιτικά Θέματα" της 16/6/1995 - "Η Δικαιοσύνη, τα "Νέα" και ο τ. εισαγγελέας του Αρείου Πάγου", στα ίδια, της 4/7/2003 και "Αρρωστημένη δημοσιογραφία = χυδαία δημοκρατία", στα ίδια, της 24/1/2003).
Τούτες τις ημέρες τα παπαγαλάκια οργίασαν για να υπερασπίσουν τα όσα σημείωσα πιο πάνω - με απειροελάχιστες εξαιρέσεις - για να επιβεβαιώσουν τη ρήση του Αμερικανού στοχαστή Ν. Τσόμσκυ που είπε: "Οι προπαγανδιστές θεωρούν τους λαούς συγχυσμένη αγέλη, η οποία δεν μπορεί να κατανοήσει τα κοινά συμφέροντα και αυτή τη μετάδοση της κατανόησης την αναλαμβάνουν οι προπαγανδιστές".
Σε αυτή του τη διάλεξη, η οποία έγινε στα 1991, ο διανοητής κατέληγε: "Στη δημοκρατία η προπαγάνδα είναι ό,τι το ρόπαλο σε ένα ολοκληρωτικό κράτος" (περισσότερα για την προπαγάνδα και την καταλυτική της δύναμη βλ. στο έργο μου: "Ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα", εκδ. "Ergo", 2002, σελ. 48 επ. - Το παράθεμα τού Τσόμσκυ βλ. στην έκδ. της διάλεξής του από την "Ελευθεριακή Κουλτούρα", Αθήνα 1994, σελ. 8).
Η δύναμη της προπαγάνδας είναι τόσο καταλυτική και αποτελεσματική ώστε ο Άγγλος φιλόσοφος Μ. Ράσσελ έγραψε στα 1950 τούτο το αληθινό: "Δεν είμαι βέβαιος, ότι δεν υπάρχουν όρια στους παραλογισμούς που είναι δυνατό να γίνουν γενικά δεκτοί με κυβερνητικές ενέργειες. Δώστε μου έναν ισχυρό στρατό και την αρμοδιότητα να του παρέχω μεγαλύτερη αμοιβή και καλύτερη διατροφή απ' ό,τι εξασφαλίζει ο μέσος άνθρωπος και αναλαμβάνω να κάνω, μέσα σε 30 χρόνια, την πλειονότητα του πληθυσμού να πιστεύει ότι δύο και δύο κάνουν τρία, ότι το νερό παγώνει όταν θερμαίνεται και βράζει όταν ψύχεται ή οποιονδήποτε άλλο παραλογισμό θα εξυπηρετούσε το συμφέρον του κράτους… Η ανακάλυψή του ότι είναι δυνατό να επηρεαστεί ο άνθρωπος με επιστημονικά μέσα και ότι οι κυβερνήσεις μπορούν να στρέψουν μεγάλες μάζες πληθυσμού στην κατεύθυνση που τους αρέσει είναι μία από τις αιτίες των δεινών μας" (βλ. Μ. Ράσσελ: "Αντιδημοφιλή Δοκίμια" εκδ. "Ζαχαρόπουλος", Αθήνα 1976, σελ. 111-112).
Αυτό ακριβώς έκανε το σύστημα της χυδαίας προπαγάνδας και κυβέρνησε σαράντα χρόνια τον "κυρίαρχο" λαό τελούντος σε κατάσταση κοινωνικής και πολιτικής χλωροφορμίασης.
Μια και ο λόγος περί του ναζισμού της Χρυσής Αυγής, υπενθυμίζω μερικές φράσεις - κλειδί του αρχιπροπαγανδιστή του Γ' Ράιχ του Γ. Γκέμπελς που διεκήρυσσε: "Οι  άνθρωποι δεν είναι τίποτα περισσότερο απ' ό,τι η πέτρα για το γλύπτη" και ότι "ο ηγέτης και οι μάζες αποτελούν τόσο μικρό πρόβλημα όσο και ο ζωγράφος με το χρώμα" (αναφέρεται από τον Ε. Φρομ: "Ο φόβος μπροστά στην ελευθερία", εκδ. "Μπουκουμάνη", Αθήνα 1971, σελ. 248-249 και περισσότερα στο πιο πάνω έργο μου, σελ. 147 επ. όπου το κεφάλαιο: "Η πολιτική μαζοποίηση".

Εθνικιστικά μηνύματα του ψευδομουφτή Ξάνθης για το Μπαϊράμ…

Συνεχίζουν πάντα να εκμεταλλεύονται αδιάντροπα την έννοια της θρησκείας οι πρακτοράντζες που παριστάνουν τους μειονοτικούς θρησκευτικούς ταγούς στην ελληνική Θράκη…
Έχουμε πολλές φορές κάνει λόγο στο «Προξενείο-Στοπ» για την καθαρά προσχηματική χρήση της ισλαμικής θρησκείας από τους τουρκολακέδες ψευδομουφτήδες της ελληνικής Θράκης, που υπό τον φερετζέ της θρησκείας επιδίδονται συνεχώς σε όργια πολιτικών κηρυγμάτων μέσα στα τζαμιά, παρέα συχνά με τον ίδιο τον Τούρκο πρόξενο και άλλους παρατρεχάμενους. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να μην έχει παρόμοιες αναφορές και το μήνυμα που εξέμεσε…συγγνώμη, εξέπεμψε στις 14/10 η χαφιεδο-υπηρεσία που παριστάνει την…εκλεγμένη μουφτεία Ξάνθης υπό τον αρχιπράκτορα της Άγκυρας Αχμέτ Μέτε (φωτογραφία), εξ αφορμής (δήθεν) της θρησκευτικής εορτής του Κουρμπάν Μπαϊράμ. Υπό τον τίτλο «Πολύτιμοι Τούρκοι-μουσουλμάνοι αδέρφια μου της Δυτικής Θράκης», το μήνυμα αναφέρει μεταξύ άλλων (η μετάφραση είναι από το tourkikanea.gr):
«Ως Τουρκική Μειονότητα Δυτικής Θράκης εισερχόμαστε στο Κουρμπάν Μπαϊράμ με ξεχωριστά συναισθήματα. Οι δηλώσεις και οι εργασίες της τελευταίας περιόδου του πρωθυπουργού της μητέρα πατρίδας μας Τουρκικής Δημοκρατίας κυρίου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καθώς και των σχετιζόμενων υπουργών σχετικά με εμάς τους Τουρκομουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης, μας ευχαρίστησε με το παραπάνω. Ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες, ο ερχομός στην Δυτική Θράκη του υπουργού Ε.Ε. της Τουρκικής Δημοκρατίας κυρίου Εγεμέν Μπαγίς και η επίσκεψη του στο γραφείο μας στην Ξάνθη, μας χαροποίησε ακόμη περισσότερο και μας ενδυνάμωσε. Αν ευλογήσει ο Θεός, ώστε και η Ελλάδα να μας αποδώσει τα μειονοτικά μας δικαιώματα, οπότε η χαρά μας για το Μπαϊράμ θα είναι διπλή…Αυτό που είναι σημαντικό είναι εμείς να σταθούμε όρθιοι και ισχυροί μέσα σε ενότητα και ομοψυχία».
Τώρα έτσι και βρείτε εσείς μέσα στο κείμενο του…θρησκευτικού ηγέτη έστω και 1 (ολογράφως: μία) λέξη που να παραπέμπει στο όποιο πνεύμα και περιεχόμενο της θρησκευτικής εορτής, παρακαλούμε να μας το πείτε κι εμάς…


www.proxeneio-stop.org

Η Τουρκία δεν αλλάζει τις θέσεις της, απλά εκμεταλλεύεται τις ελληνικές παραχωρήσεις

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Η επανάληψη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μία καλή ευκαιρία για τις κυβερνήσεις της Λευκωσίας και των Αθηνών για να δείξουν την πολυδιαφημισμένη αποφασιστικότητά τους έναντι της Άγκυρας.
Αντίθετα επέτρεψαν το άνοιγμα ενός κεφαλαίου χωρίς να τεθεί ο παραμικρός όρος στη χώρα που κατέχει για 40 σχεδόν χρόνια το 36% της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Κάποιοι θα με χαρακτηρίσουν ρομαντικό, αλλά η απάντησή μου είναι και απλή και σύντομη: Ήταν μία ευκαιρία να τεθούν τα θέματα στα οποία συχνά-πυκνά αναφέρεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος σε κάθε του ομιλία, ιδιαίτερα όταν παραβρίσκεται σε μνημόσυνα ηρώων της ΕΟΚΑ, δείχνει έναν άλλο εαυτό, τον οποίο θα χαρακτήριζα «απορριπτικό» με τάσεις να ξεπεράσει όλους μας.
Είχαν κάθε δικαίωμα η Λευκωσία και η Αθήνα να θέσουν τουλάχιστον την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου για να ανοίξει το δεύτερο κεφάλαιο για την Τουρκία. Η ευκαιρία αυτή χάθηκε, αλλά είναι τόσα πολλά τα ανοικτά κεφάλαια που θα μπορεί ο κ. Αναστασιάδης να το πράξει μία άλλη φορά. Ελπίζω…
Βεβαίως, με το άνοιγμα ενός κεφαλαίου και τις πομπώδεις δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν, που ακολούθησαν, θα μπορούσε κανείς να πει ότι «δεν χάθηκε ο κόσμος», διότι στο τέλος τίποτα δεν θα αλλάξει για την Κύπρο και την υπόθεσή της. Ας ευχηθούμε ότι οι όποιες παραχωρήσεις για να επιτευχθεί αυτή η περίφημη δήλωση-δικαιολογία για επανέναρξη του διαλόγου, δεν θα αποτελέσουν ακόμα ένα όπλο της Τουρκίας.
Το μεγάλο ερώτημα που πρέπει να απασχολήσει την κυπριακή πολιτική ηγεσία στη Λευκωσία και τον Έλληνα πρωθυπουργό στην Αθήνα είναι αυτό: ποιοι είναι οι στόχοι της Τουρκίας και εάν όλα αυτά τα χρόνια, από την εισβολή και μετά, έχουν αλλάξει ή παραμένουν οι ίδιοι.
Ένας πολύ καλός οδηγός είναι τα αρχεία του Χένρι Κίσινγκερ, όπου μπορεί κανείς να μελετήσει τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε η τουρκική πολιτική έναντι της Κύπρου με τη βοήθεια του τότε υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στα αρχεία, που μπορεί να διαβάσει ο καθένας πια, αποκαλύπτεται ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία (ΔΔΟ) ήταν δημιούργημα της Ουάσιγκτον και δυστυχώς την ενστερνίστηκε πρώτος ο Γλαύκος Κληρίδης ως προεδρεύων της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος δεν άντεξε την καταπίεση των Αμερικανών. Βεβαίως οι συνθήκες ήταν διαφορετικές και το «όχι» που ήταν η πρώτη και μόνη επιλογή, έγινε μέσα σε μία νύχτα «ναι».
Ο Χένρι Κίσινγκερ «εκπαίδευσε» σιγά-σιγά τους Τούρκους και τον Ραούφ Ντενκτάς και τους έπεισε ότι είναι η καλύτερη λύση γι’ αυτούς. Με τον καιρό, και αφού οι Τούρκοι αντιλήφθηκαν πως η ΔΔΟ ήταν όπως την κινούμενη άμμο ή τον φούρνο του Χότζα, «την έφεραν στα μέτρα τους» και την παρουσιάζουν πλέον ως συνομοσπονδία. Για τους πολίτες της Κύπρου ήταν και παραμένει ανάθεμα, διότι πέραν του ότι είναι φιλοτουρκική λύση, είναι την ίδια στιγμή και ρατσιστική.
Είναι απορίας άξιον ότι στην πλειοψηφία τους οι Ελληνοκύπριοι πολιτικοί έμειναν πιστοί στο μοιραίο λάθος του Μακάριου, που τον έστειλε στον τάφο τρεις μήνες μετά την εκβιαστική επιβολή της ΔΔΟ.
Το τελευταίο διάστημα μελετώ τα κείμενα αναλυτών που στο παρελθόν, λόγω της σχέσης τους με το Ισραήλ, εξυπηρετούσαν την Τουρκία σε όλα τα επίπεδα. Οι σημερινές αναλύσεις τους βρίθουν επιθέσεων εναντίον της Άγκυρας και είναι γεμάτα απογοήτευση για τη συμπεριφορά των Τούρκων έναντι των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που την προστάτευσαν, την ενίσχυσαν και την ανέδειξαν σε περιφερειακή δύναμη στη Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή.
Ένα σοβαρό παράδειγμα αποτελεί ο Στίβεν Κουκ του Council on Foreign Relations, ο οποίος έφτασε στο σημείο να προβλέπει ότι «η Τουρκία χάνεται για τις ΗΠΑ». Με απλά λόγια μετά το Ισραήλ είναι πολύ πιθανό να απολέσει και τον μεγάλο της πάτρωνα, την Αμερική.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι συνεργάτες του πρέπει να μελετήσουν τις θέσεις αυτών των αναλυτών πριν πάρουν την απόφαση και για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων αλλά και γενικότερα για το κατά πόσο συμφέρει στην πατρίδα μας να εμπλακεί σε διάλογο με μία χώρα που το μόνο που αποδέχεται είναι την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας για να θέσει υπό τον έλεγχό της το νησί.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ Ι: Χαλί …κόκκινο στρώνουν οι Αμερικανοί για το γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ, Ανδρο Κυπριανού. Εχουν διευθετηθεί σημαντικές συναντήσεις στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας. Θα αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τα αποτελέσματα των επαφών του…
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Με χρήματα της κυπριακής κυβέρνησης πραγματοποιήθηκε συνέδριο στην Ουάσιγκτον για τη στρατηγική συνεργασία της Κύπρου, του Ισραήλ και της Ελλάδας. Οι οργανωτές το διοργάνωσαν βιαστικά με αποτέλεσμα να εμφανισθούν οι «συνήθεις ύποπτοι» – είναι αυτοί που λέμε πως «όπου δουν φως μπαίνουν, καλησπερίζουν, τρώνε δωρεάν και φεύγουν». Ολοι κι όλοι εμφανίστηκαν 70 άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους ομογενείς, ενώ δεν προσκάλεσαν τους δημοσιογράφους για να καλύψουν το γεγονός. Προφανώς για να μην δούμε τα χάλια τους… Με δυό λόγια, άνοιξαν μία τρύπα και πέταξαν μέσα 50 χιλιάδες δολάρια…


Read more: http://mignatiou.com/?p=14909#ixzz2j68A5rJz

Φυγή προς τα εμπρός με το δόγμα «νόμος και τάξη»

Του Σταύρου λυγερού

ΕΙΝΑΙ ΙΣΤOΡΙΚΑ αποδεδειγμένο πως, όταν ζορίζουν τα πράγματα, όταν οι κυβερνήσεις χάνουν τα ερείσματά τους στην κοινωνία καταφεύγουν στο ύστατο ιδεολογικό όπλο κάθε εξουσίας, στην προβολή του δόγματος «νόμος και τάξη». Εχοντας μετατραπεί σε εφαρμοστή της πολιτικής του μνημονίου, η κυβέρνηση Σαμαρά έχει στρέψει -όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις- τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών εναντίον της.

Για να μετατοπίσουν σε πιο ευνοϊκό πεδίο το κέντρο βάρους της πολιτικής αντιπαράθεσης, οι επιτελείς του Μαξίμου δεν έχουν μόνο υψώσει τη σημαία του νόμου και της τάξης. Εχουν υιοθετήσει μία επιθετική ιδεολογικοπολιτική τακτική εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Πυρήνας αυτής της τακτικής είναι η απαίτηση να καταδικάζεται η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Τον κατηγορούν ότι, ενώ καταδικάζει σκληρά τη βία της Χρυσής Αυγής, ανέχεται την αριστερή βία.

Η κατηγορία δεν είναι παντελώς αβάσιμη. Πράγματι, η Αριστερά τηρεί παραδοσιακά μία επαμφοτερίζουσα σχέση με την πολιτική βία. Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει και διαφορετικά. Ιστορικά, η Αριστερά ήταν μία δύναμη ανατροπής και, ως εκ τούτου, η αποδοχή της βίας των μαζικών κινημάτων είναι εγγεγραμμένη στο ιδεολογικό της γονίδιο. Είναι αλήθεια ότι αναπτύχθηκαν και εκφυλιστικά φαινόμενα ανοχής της βίας οργανωμένων ομάδων που υψώνουν ακροαριστερή ή αντιεξουσιαστική σημαία.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σήμερα περιέλθει στη θέση του απολογουμένου. Ο λόγος είναι ότι με την αμέριστη υποστήριξη των κατεστημένων ΜΜΕ έχει κυριαρχήσει η βολική για κάθε καθεστώς και κάθε εξουσία ιδεολογική αντίληψη ότι κάθε είδους βία πρέπει να είναι πολιτικά καταδικαστέα και ποινικά κολάσιμη. Οπως είπε ο Δένδιας, αυτό ισχύει όχι μόνο για τη βόμβα και το γκαζάκι, αλλά και για το γιαούρτωμα.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανίσει την αξιωματική αντιπολίτευση όχι ως ένα αντίπαλο κόμμα με διαφορετική ιδεολογία και πολιτική, αλλά σαν κόμμα περιορισμένης νομιμότητας, σαν κόμμα που έχει το ένα πόδι εντός της συνταγματικού τόξου και το άλλο εκτός. Στιγματίζοντας -πάντα με την αμέριστη βοήθεια των κατεστημένων ΜΜΕ- τον ΣΥΡΙΖΑ ότι υποθάλπει ή τουλάχιστον ανέχεται τη βία όταν έχει αριστερό πρόσημο, οι επιτελείς του Μαξίμου μετατρέπουν αυθαιρέτως και σκοπίμως τις θεμιτές στη δημοκρατία ιδεολογικοπολιτικές διαφορές σε καθεστωτικού χαρακτήρα αναμέτρηση. Κατ’ επέκτασιν, καλλιεργούν την εντύπωση ότι είναι επικίνδυνο για τη χώρα να αναλάβει τη διακυβέρνηση η Αριστερά.

Με άλλα λόγια, αμφισβητούν τη θεμελιώδη και σταθεροποιητική αρχή της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία, έστω και εάν δεν το λένε ρητά. Στην πραγματικότητα, ο ισχυρισμός ότι το μνημόνιο είναι μονόδρομος υποδηλώνει ότι είναι επίσης μονόδρομος η παραμονή της «παράταξης του μνημονίου» στην εξουσία. Πρόκειται για βαθιά επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό, ο οποίος υπονομεύει τα θεμέλια του δημοκρατικού πολιτεύματος και βεβαίως καλλιεργεί με άλλη μορφή τον μετεμφυλιακό διχασμό της κοινωνίας.

Ας επιστρέψουμε, όμως, στο ζήτημα της πολιτικής βίας. Αναμφισβήτητα, είναι θεμελιώδης αρχή της δημοκρατίας ότι οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται χωρίς διακρίσεις. Οι νόμοι, ωστόσο, δεν είναι θεόπεμπτοι. Στον κοινοβουλευτισμό αντανακλούν τον συσχετισμό δυνάμεων και τις κοινωνικοπολιτικές ισορροπίες. Οι ισορροπίες αυτές είναι δυναμικές και μεταβάλλονται. Εξ ου και οι κοινωνίες διαπερνώνται από πολλών ειδών αντιθέσεις, οι οποίες παράγουν πολιτικές πιέσεις και κινήματα.

Οι εκλογές είναι ισχυρός μηχανισμός παραγωγής πολιτικής νομιμοποίησης. Δεν είναι, όμως, πάντα δεδομένο ότι μία αιρετή κυβέρνηση είναι σε θέση να απορροφήσει τις κοινωνικές εντάσεις καθόλη τη διάρκεια της θητείας της. Ιδιαιτέρως σε περιβάλλον οξύτατης οικονομικοκοινωνικής κρίσης. Σε τέτοιες ειδικές συνθήκες μαζικής κοινωνικής καταστροφής, οι πολίτες δεν εκφράζονται πολιτικά μόνο ως ψηφοφόροι. Και βεβαίως, η κυβέρνηση χάνει την αναγκαία αξιοπιστία για να επιβάλλει τον σεβασμό και την εφαρμογή των νόμων.

Στην περίπτωσή μας, οι παραδοσιακοί πυλώνες του πολιτικού συστήματος έχουν σε μεγάλο βαθμό καταρρεύσει. Το ΠΑΣΟΚ του 40+% κινείται πλέον σε μονοψήφιο ποσοστό. Εάν η Ν.Δ. καταφέρνει ακόμα να διατηρεί ένα σημαντικό ποσοστό (μικρότερο του 30%), αυτό δεν οφείλεται στην πολιτική της εμβέλεια, αλλά στο γεγονός ότι θεωρείται το τελευταίο ανάχωμα στην επέλαση του ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό τον λόγο συσπειρώνονται πολιτικοεκλογικά γύρω της όχι μόνο παραδοσιακοί δεξιοί, αλλά και εύπορα κοινωνικά στρώματα που φοβούνται ότι, εάν σχηματίσει κυβέρνηση η Αριστερά, θα προκληθεί ρήξη με την Ευρωζώνη και -κατ’ επέκτασιν- χάος.

Οικονομική βία και κοινωνική αντίδραση

Η ΙΣΤΟΡΙΑ έχει αποδείξει ότι, όποτε ασκείται μαζικά οικονομική βία, όποτε ανατρέπονται οι σταθερές του βίου της πλειονότητας των πολιτών, αργά ή γρήγορα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, εκδηλώνεται κοινωνική αντίδραση. Η οικονομική βία μπορεί να μην διώκεται ποινικά, αλλά κατά κανόνα είναι πολύ πιο καταστρεπτική για την κοινωνία. Οταν μάλιστα οι πολίτες δεν βλέπουν διέξοδο εντός του πολιτικού συστήματος, η αντίδρασή τους είναι κατά κανόνα βίαιη.

Ολα αυτά δεν σημαίνουν, βεβαίως, ότι οι πολίτες πρέπει να τηρούν τον νόμο μόνο εάν συμφωνούν μαζί του. Ο νόμος, άλλωστε, προβλέπει ποινές για όσους τον παραβιάζουν. Σημαίνουν, όμως, ότι σε περιόδους που ξεχειλίζει η κοινωνική οργή, όταν μεγάλες ομάδες του πληθυσμού κατεβαίνουν στους δρόμους, το πρόβλημα παύει να είναι απλώς νομικό. Μετατρέπεται σε πολιτικό και απαιτεί αντίστοιχο χειρισμό.

Σε τέτοιες συνθήκες, η ρητορική περί νόμου και τάξης έχει νόημα μόνο εάν χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα για την άσκηση κατασταλτικής πολιτικής ή ως παρότρυνση για άσκηση τέτοιας πολιτικής. Η πείρα έχει αποδείξει, όμως, ότι όταν το κοινωνικό τοπίο φλέγεται, η επίδειξη πυγμής και η μονοδιάστατη προσφυγή στη μαζική καταστολή είναι πολύ πιθανό να λειτουργήσουν σαν μπούμερανγκ. Ρίχνουν λάδι στη φωτιά και οξύνουν τη σύγκρουση. Αυτό δεν συνεπάγεται μόνο τη σοβαρή πιθανότητα να χυθεί αίμα, αλλά και την πρόκληση μεγάλων ρηγμάτων στην ήδη προβληματική σχέση κράτους - κοινωνίας.

Προφανώς, δεν έχουμε φθάσει στο σημείο της έκρηξης. Για την ακρίβεια, η κοινωνία αγωνίζεται να μην οδηγηθεί εκεί. Το τοπίο, όμως, λόγω της συσσώρευσης οικονομικών και κοινωνικών ερειπίων έχει καταστεί και ασταθές και εύφλεκτο. Ας θυμάται ο πρωθυπουργός πως, όταν το γαϊδούρι του Χότζα έμαθε -επιτέλους- να μην τρώει, ψόφησε!


www.real.gr

ΥΠ. ΕΞΩ(ΦΡΕΝ)ΙΚΩΝ

Που να φαντάζονταν το 2003, όταν τα ταμεία του κράτους ήταν ανοικτά για οποιαδήποτε σπάταλη εν όψει της ελληνικής προεδρίας, ότι θα έρχονταν εποχή που το ΥΠΕΞ θα ανέθετε την ιστοσελίδα της προεδρίας στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο με κόστος μόλις 49.200 ευρώ και το λογότυπο της προεδρίας στην εταιρία Beetroot έναντι 12.500 ευρώ.

Τόσα δεν κόστισαν ούτε οι καφέδες της επιτροπής, πού αποφάσιζε το λογότυπο του 2003…

Και πάνω που λέγαμε το πόσο φθηνά γίνονται όλα σε αυτή την προεδρία, ήρθε η κατραπακιά των φουλαριών και των γραβατών. Διαβάζουμε από την προκήρυξη του ΥΠΕΞ:

Εγκρίνουμε, τη διενέργεια πρόχειρου μειοδοτικού διαγωνισμού για την ανάδειξη μειοδότη για την προμήθεια γραβατών και φουλαριών ,με σκοπό την κάλυψη εθιμοτυπικών αναγκών της ελληνικής προεδρίας του συμβουλίου της ΕΕ, συνολικής προϋπολογισθείσης δαπάνης μέχρι του ποσού των εκατόν σαράντα επτά χιλιάδων εξακοσίων ευρώ (147.600 ευρώ) συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ και λοιπών νομίμων κρατήσεων!

Και να φανταστείτε πως το βάψιμο ολόκληρου του Ζαππείου, που θα φιλοξενήσει το κύριο βάρος των εργασιών της προεδρίας, θα στοιχίσει μόλις 67.650 ευρώ.

Τώρα που το ξανασκεφτήκαμε: Ποιος σοβαρός Ευρωπαίος, θα ήθελε να φοράει γραβάτα ή φουλάρι με το λογότυπο της ελληνικής προεδρίας; Μήπως θα ήταν προτιμότερο, τα χρήματα αυτά να είχαν διατεθεί σε έλληνες παραγωγούς παραδοσιακών προϊόντων και οι ξένοι επισκέπτες να φεύγουν παίρνοντας μαζί τους ένα καλάθι με ελληνικά προϊόντα, αντί για γραβάτες made in China;

***

Μπράβο Πάγκαλε…

Έτσι είδαμε τον (σοσιαλιστή) Έντι Ράμα να υποδέχεται στο… Κόσσοβο τον Τ. Ερντογάν για να εγκαινιάσουν μαζί με τον πρώην οπλαρχηγό του UCK και νυν ηγέτη του Κοσσόβου κ. Θάτσι, το νέο αεροδρόμιο της Πρίστινα. Εκεί βρήκε ευκαιρία να μιλήσει και πάλι για τους Τσάμηδες και να εξηγήσει στο «κοινό» του, πως το θέμα αυτό το θέτει πλέον επισήμως στην Ελλάδα και θα το λύσει μέσω της συμφωνίας που ο Πάγκαλος είχε σπεύσει να αποδεχθεί και την όποια υπέγραψε ο Κ. Στεφανόπουλος ως πρόεδρος της Δημοκρατίας. Η συμφωνία προέβλεπε τη σύσταση επιτροπών που σήμερα ζητούν οι Αλβανοί.

— Μια δυο ημέρες πριν, σε εκδήλωση της αλβανικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών σε συνέδριο για την εξωτερική πολιτική της Αλβανίας, ο υπουργός Εξωτερικών Ντιτμίρ Μπουσάτι, φρόντισε να προβάλλει όλο το πλέγμα του αλβανικού αλυτρωτισμού και ξεκινώντας από τους Αλβανούς της «Μακεδονίας», του Μαυροβούνιου και του Πρέσεβο υπενθύμισε ότι είναι η πρώτη αλβανική κυβέρνηση που συμπεριέλαβε το θέμα των Τσαμαδών στο πρόγραμμα της.

— Δεν ξέρω τι ακριβώς είπαν και τι εννοούσαν οι Αλβανοί της νέας κυβέρνησης στα Τίρανα στον Β. Βενιζέλο, αλλά αυτό που βλέπουμε οι έξωθεν παρατηρητές είναι η χαρακτηριστική (για Αλβανούς) σκλήρυνση της στάσης τους όσο βλέπουν χαλαρότητα από την Αθήνα. Και κυρίως, όσο τους δίνεται η εντύπωση πως η Αθήνα έχει την ανάγκη τους.


• Ένα μικρό Μέγαρο Μαξίμου έχει γίνει το νεοκλασικό της Βασιλίσσης Σοφίας, καθώς κάθε τρεις και λίγο βλέπεις εκεί να συγκεντρώνεται το (σχεδόν) μισό υπουργικό συμβούλιο που συνέρχεται υπό τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Β. Βενιζέλο. Αν υποψιαστώ ότι εκεί συνεδριάζει και το Εκτελεστικό ή όπως τέλος πάντων λέγεται σήμερα Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, θα χαιρετήσω την ανεξαρτησία των θεσμών...

— Ωραία τα όσα λέμε και σχεδιάζουμε με τους Ισραηλινούς για την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού που θα μεταφέρει το φυσικό αέριο από τη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου στην Κρήτη, αλλά μήπως πρέπει να ρωτήσουμε και τους… Κύπριους;

— Χωρίς φυσικά επισήμως να απορρίψει την ιδέα αυτή, η κυπριακή κυβέρνηση σθεναρά επιμένει ότι προτεραιότητά της είναι η κατασκευή σταθμού υγροποίησης φυσικού αερίου στο Βασιλικό. Εκεί μάλιστα θέλει να κατευθύνει και τις ποσότητες φυσικού αερίου του Ισραήλ. Μεγαλύτερος σύμμαχός της σε αυτό το σχέδιο είναι η αμερικανική εταιρία Noble, που έχει τα δικαιώματα τόσο των κοιτασμάτων στο κυπριακό Οικόπεδο 12, όσο και στο ισραηλινό Λεβιάθαν. Η Λευκωσία πάντως για να μην υπάρξουν «προβλήματα» δηλώνει ότι προτεραιότητα της είναι το LNG, αλλά εάν υπάρχουν αρκετές ποσότητες φυσικού αερίου και εάν το έργο είναι βιώσιμο οικονομικά, δεν είναι αντίθετη και στο σχέδιο του αγωγού…

— Ακούσαμε την επιχειρηματολογία του κύπριου υπουργού Εξωτερικών Ι. Κασουλίδη για τους λόγους που η Λευκωσία (προφανώς και η Αθήνα) συναίνεσαν στο άνοιγμα του διαπραγματευτικού κεφαλαίου των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ, ώστε να δοθεί το μήνυμα ότι μετά από τρία χρόνια στασιμότητας ξεπαγώνουν οι ευρωτουρκικές σχέσεις. Ο κ. Κασουλίδης, εξήγησε ότι το συγκεκριμένο κεφάλαιο 22 περί περιφερειακής πολιτικής δεν ήταν ούτε μεταξύ των κεφαλαίων που είχε μπλοκάρει η ΕΕ για μη συμμόρφωση της Τουρκίας έναντι των υποχρεώσεων της προς την Κύπρο, ούτε μεταξύ εκείνων που για διάφορους λόγους έχει μπλοκάρει η ίδια η Κύπρος.

— Αυτό που δεν κατανοούμε είναι για ποιο λόγο τόσο η Αθήνα, άλλα πολύ περισσότερο και η Κύπρος δεν επέμειναν να καταγραφεί πως συναινούν μεν στο άνοιγμα του κεφαλαίου, παρά τις απολύτως αρνητικές συνθήκες στο εσωτερικό της Τουρκίας αλλά και στις σχέσεις της με την Ελλάδα και την Κύπρο..
Να μη νομίζει τουλάχιστον ο κ. Ερντογάν, ότι το Κεφάλαιο 22 είναι η... επιβράβευση της πολιτικής του…

— Πάλι καλά που μια εβδομάδα πριν από την επίσκεψη του ρώσου ΥΠΕΞ Σ. Λαβρόφ στην Αθήνα, ο ρώσος πρόεδρος Β. Πούτιν δέχθηκε μαζί με άλλους 19 πρέσβεις και τα διαπιστευτήρια της Δανάης Κουμανάκου. Μάλλον ψυχρός, από ότι μας μετέφεραν, ο κ. Πούτιν αναφέρθηκε γενικώς στις παραδοσιακές σχέσεις με την Ελλάδα και τέλος…
Ας ελπίσουμε ότι έχει γίνει καλή προετοιμασία για την επίσκεψη Λαβρόφ, γιατί από όσα γνωρίζουμε ο ρώσος υπουργός δεν αρέσκεται και τόσο στη γενικολογία, αλλά προτιμά τις στοχευόμενες συζητήσεις μια και τόσα χρόνια στην Αμερική είχε μάθει τι εστί doing busines…

***

Λυμαίνονται τις «οικοσκευές»… 

Eπιτέλους, βρέθηκε ένας βουλευτής να θέσει στη Βουλή ένα ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα, όπως αυτό των δαπανών για τη μεταφορά οικοσκευής των υπάλληλων του ΥΠΕΞ (θα έπρεπε να διευρυνθεί η ερώτηση καθώς μετακινούνται και υπάλληλοι από άλλα υπουργεία), το όποιο αποπνέει οσμή διαχρονικού και διακομματικού σκανδάλου.

Η αρμόδια για θέματα ΥΠΕΞ, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου κατέθεσε ερώτηση προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο ζητώντας απάντηση για το εάν υπάρχει πρόθεση αλλαγής του καθεστώτος που ισχύει σήμερα, ένα καθεστώς αδιαφανές, διαβρωμένο από τα συμφέροντα των εταιρειών που λυμαίνονται τον χώρο αυτό, με πλήρη παραβίαση των κανόνων ανταγωνισμού…

Όπως ορθά επισημαίνει η κ. Δούρου, δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται αυτή η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος την ώρα που σε πολλές πρεσβείες δεν υπάρχουν κονδύλια ούτε για να πληρωθούν οι λογαριασμοί του ηλεκτρικού ρεύματος…

Θα έχει ενδιαφέρον η απάντηση του υπουργείου Εξωτερικών, καθώς και πάλι οι αποφάσεις των τελευταίων εβδομάδων, για τη μεταφορά οικοσκευής, αλληθωρίζουν σε δυο συγκεκριμένες εταιρείες…
 


www.paron.gr

Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 2013

ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΜΠΟΓΙΕΣ ΤΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ», ΑΝΑΙΜΙΑ ΚΑΙ ΜΠΟΓΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Του Σάββα Παύλου


Η Κύπρος ήταν πάντα  η σπερματοδόχος τριών ηπείρων και πέντε θαλασσών. Στρατεύματα και πειρατές εφορμούσαν, αποβιβάζονταν, έσφαζαν, λεηλατούσαν, λειτουργούσαν ως βιαστές. Έφταναν ακόμη και άλλοι κυνηγημένοι από τις γύρω χώρες, μετανάστες και άνθρωποι πεινασμένοι, και όλοι αυτοί έσπερναν παιδιά. Η Κύπρος μεγάλωνε αυτά τα παιδιά με φροντίδα, και με ήθος, έθος και συνήθεια ελληνική.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η επαρχία Πάφου όπου 7%, περίπου, του πληθυσμού έχει το στίγμα της «αταξίας του Φρίντριχ», που πολλές φορές οδηγεί στην επώδυνη ακινησία της μυοπάθειας. Τέτοια ασθένεια υπάρχει και σε μια περιοχή της Γαλλίας και όλα καταδεικνύουν ότι το στίγμα αυτό της «αταξίας του Φρίντριχ» μεταφέρθηκε από εκεί στην Κύπρο. Μεταφορείς οι Γάλλοι σταυροφόροι που στάθμευσαν κάποιο καιρό στην Πάφο και έσπειραν αρκετά παιδιά, είτε ως βιαστές είτε ως εραστές.
Η επαρχία Πάφου πάντοτε είχε μεγάλη συνεισφορά στους εθνικούς αγώνες του κυπριακού ελληνισμού, με αποστολές εθελοντών στους αγώνες της Ελλάδας, με νεκρούς, τραυματίες και φυλακισμένους στους αγώνες εντός της Κύπρου. Είμαστε η περιοχή της Κύπρου που είναι η πιο κοντά στην Ελλάδα, τόνιζαν με έπαρση οι Παφίτες, προς τους Κυπρίους των άλλων επαρχιών, την περίοδο της διεκδίκησης του αιτήματος της αυτοδιάθεσης, και ο Μητροπολίτης Πάφου, υποδεχόμενος περιηγητές από την Αρκαδία, τους χαιρέτησε με τη φράση: «καλωσορίζω τους μητροπολίτες». Στην παρατήρηση των Αρκάδων, γιατί τους ονομάζει έτσι αφού αυτός είναι ο μητροπολίτης, εκείνος απάντησε: Εσείς είσαστε οι μητροπολίτες, γιατί η μητρόπολη των Παφίων είναι η Αρκαδία, από εκεί ήρθαν  οι πρώτοι Έλληνες της περιοχής μας, μαζί με τον βασιλιά Αγαπήνορα.
Πού λοιπόν οι Σταυροφόροι, οι εισβολείς, οι βιαστές και οι επιμειξίες μπροστά στην πολιτιστική ταυτότητα και το αίσθημα του συνανήκειν σε μια εθνότητα; Όλα πέφτουν κουρελιασμένα, και μένει η συνειδητή και καθαρή απόφαση της ένταξης και έκφρασης σε ένα γλωσσικό, πολιτιστικό και εθνικό σύνολο.
Ο Γάλλος συγγραφέας Ζακ Λακαρριέρ τόνισε εμφατικά: «Η Κύπρος είναι ένα ελληνικό νησί, εννοώ ένα νησί που η γλώσσα του και η κουλτούρα του υπήρξαν ελληνικές από τους αρχαιότερους σχεδόν χρόνους». «Τριάντα δύο αιώνες δεινά, λεηλασίες, κατοχές, κυριαρχίες, εισαγωγές ξένων γλωσσών, θρησκειών και πολιτισμών, δεν μπόρεσαν να παραμερίσουν τον πολιτισμό και τη γλώσσα της Κύπρου. Προσωπικά, βρίσκω το γεγονός εξωφρενικό, έστω και αν αυτή η συνέχεια κλονίζει ή αναιρεί ορισμένες γλωσσολογικές θεωρίες.»
Το αίσθημα του εθνικώς συνανήκειν είναι πολιτιστικό, γλωσσικό και ιστορικό και όσοι, λοιπόν, μιλούν για αιματολογική συνέχεια και για καθαρότητα της φυλής, όσοι μιλούν για «αίμα και τιμή», οπισθοδρομούν τα πράγματα στον αταβισμό και στο φυλετισμό, τη στιγμή που οι αρχαίοι Έλληνες είχαν την πιο προωθημένη άποψη, θεωρούσαν την ταυτότητα του Έλληνα ως θέμα παιδείας και δεν έψαχναν να βρουν αιματολογικές συνέχειες και βιολογικά πρότυπα.
Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα των λινοβαμβάκων, των κρυπτοχριστιανών της Κύπρου, που λόγω της καταπίεσης της τουρκοκρατίας δήλωναν μουσουλμάνοι. Μελετώντας το φαινόμενο αυτό βλέπουμε πόση λίγη σημασία έχει η αιματολογική συνέχεια μπροστά στην απόφαση της ένταξης σε κάποιο εθνικό σχηματισμό. Λοιπόν, οι λινοβάμβακοι επίσημα ήσαν μουσουλμάνοι, όμως στο σπίτι ήξεραν ότι ήσαν χριστιανοί, αρκετοί, μάλιστα, είχαν βαφτιστεί κρυφά στην εκκλησία. Η μητρική τους γλώσσα ήταν η ελληνική, (τουρκικά μάθαιναν όταν πήγαιναν στο τουρκικό σχολείο, κάτι που άρχισε, κυρίως, κατά την περίοδο της αγγλοκρατίας), ήξεραν ακόμη ότι οι πρόγονοί τους ήσαν και επίσημα, και φανερά, Έλληνες χριστιανοί, πριν εκατόν ή εκατόν πενήντα χρόνια. Όταν ξεκίνησαν οι διακοινοτικές ταραχές στην Κύπρο, το 1958 και το 1963-1964, πολλοί από τους κρυπτοχριστιανούς ήσαν από τους πιο σκληρούς υπέρ των τουρκικών διεκδικήσεων, με φαινόμενα ακροτήτων και φανατισμού. Οι άνθρωποι αυτοί, την ώρα της σύγκρουσης και επιλογής, είχαν αποφασίσει και ξεκαθαρίσει ότι θα εντάσσονταν στους τουρκικό στρατόπεδο  και, ίσως, είχαν έντονη την επιθυμία να αποδείξουν (στους Τούρκους, κυρίως, αλλά και στους Έλληνες) με τεκμήρια την τελική τους επιλογή.
 Όσοι, λοιπόν, μιλούν για αίματα εθνικής καθαρότητας λένε ανοησίες. Σήμερα πολλοί που έχουν ελληνική εθνική συνείδηση είναι απόγονοι ανθρώπων που πολέμησαν κάποτε τους Έλληνες και πολλοί κάτοικοι γειτονικών χωρών, που σήμερα εκφράζουν αντιπάθεια και αντιπαλότητα για την Ελλάδα, είναι απόγονοι Ελλήνων.
Με άλλα λόγια το «αίμα – τιμή» της Χρυσής Αυγής είναι ένα σύνθημα βλακώδες. Συμπληρωματικά, ως σπόνσορες της Χρυσής Αυγής, λειτουργούν και οι ανεγκέφαλοι διανοούμενοι του ΣΥΡΙΖΑ, που νομίζουν ότι κάθε αναφορά σε εθνικά θέματα θα μολύνει την ιδεολογική καθαρότητά τους, ότι αποτελεί έκφραση ρατσισμού και εθνικισμού. Η μια βλακεία συμπληρώνει την άλλη. Γιατί, αν το έθνος είναι κάτι νεκρό, πρέπει να ανασκουμπωθούμε όλοι για να το θάψουμε, δεν μπορούμε να ζούμε με τους νεκρούς. Νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι, είπε ο μέγας Εφέσιος.
Όμως το έθνος είναι μια ζωντανή, ολοζώντανη, ιστορική κατηγορία, που ανασπειρώνεται, παράγει νέες εκφάνσεις και φαινόμενα, συντελεί στην επιλογή στάσεων,  νοοτροπιών και αποφάσεων. Και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε πολιτική και για το έθνος. Πολιτική που θα εδραιώσει τη δημοκρατία, την ευημερία και κοινωνική του δικαιοσύνη, την πολιτιστική του άνθηση, την αξιοπρεπή συμπόρευση και συνεργασία του με τους άλλους λαούς.  Γιατί, ως διανοούμενος, αν δεν συνδιαλέγεσαι με αυτό που είναι η ζωντανή πραγματικότητα του καιρού σου είσαι ο ίδιος νεκρός. 
Πρέπει ακόμη να τονιστεί ότι σήμερα η ταυτότητα του εθνικώς συνανήκειν δεν είναι μόνο θέμα πολιτιστικής, γλωσσικής και ιστορικής ταυτότητας. Γιατί, την εποχή της πλανητοποίησης και των νέων δεδομένων, την εποχή που διακηρύσσεται η αρχή του αυτοκαθορισμού,  μπορείς να δηλώσεις Κούρδος, Πολωνός, Πετσενέγος, Γερμανός ή Αργεντινός και να γίνει αυτό αποδεκτό. Η ταυτότητα του Έλληνα είναι, λοιπόν, και μια απόφαση της συνείδησης και της ευθύνης. Δηλώνοντας Έλληνας παίρνεις στον ώμο σου ένα φορτίο και μια ευθύνη, μια Ιστορία και έναν πολιτισμό για να προχωρήσεις στην πορεία της ζωής σου. Αν το θέλεις.
Στην Κύπρο όλοι οι διεθνείς οργανισμοί, οι ΜΚΟ, επιχορηγημένα προγράμματα ξένων πανεπιστημίων, νεοκυπριακές συσπειρώσεις, ξένες πρεσβείες και οργανώσεις προωθούν και ενισχύουν τον εθνικό αποχρωματισμό των Κυπρίων, αποχρωματισμό που θα βοηθήσει και στην άδικη και ετεροβαρή λύση που μεθοδεύουν. Στην Κύπρο, η άρνηση της ελληνικής εθνικής ταυτότητας θα προκαλέσει τον μεγαλύτερο έπαινο και την επιβράβευση από τον διεθνή παράγοντα, την παγκοσμιοποιημένη κυρίαρχη ελίτ και όλους τους μηχανισμούς που αναφέραμε προηγουμένως, που θα μας θεωρούν, πια, ως τα καλύτερα και πιο προικισμένα παιδιά της υφηλίου.
 Όμως στην Κύπρο η πλειονότητα των κατοίκων δηλώνουν Έλληνες, σε πείσμα όλων αυτών των μεθοδεύσεων. Γιατί η συνείδησή τους δεν ανέχεται την πτώση και τη φθορά, δεν θέλουν να υποκύπτουν στον ετσιθελισμό της δύναμης και να συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις διαφόρων κέντρων εξουσίας. Γιατί είναι αξιοπρεπείς. Δηλώνουν Έλληνες και δεν δέχονται εκπτώσεις.

Σηκώνουν στον ώμο το φορτίο και την ευθύνη της ελληνικής εθνικής ταυτότητας στην Κύπρο και προχωρούν περήφανοι κι ωραίοι.