Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επιτροπή-Ελλάδα-Συρία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επιτροπή-Ελλάδα-Συρία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2013

ΣΥΡΙΑ: Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ ΑΠΕΙΛΕΙ ΞΑΝΑ .Σε ερείπια μεταβάλλουν τη Μέση Ανατολή οι Δυτικοί

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
 
Οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας προτίθενται να παραχωρήσουν τα στρατιωτικά αεροδρόμια Ελλάδας και Κύπρου για την προγραμματιζόμενη στρατιωτική επέμβαση κατά του φίλου λαού της Συρίας;
Την απάντηση τη γνωρίζετε. Η Αθήνα δεν είχε καν το θάρρος να διατηρήσει, όπως επέβαλλε η εθνικήανάγκη, εν λειτουργία την ελληνική πρεσβεία στη Δαμασκό και τη συριακή στην Αθήνα, παρά τις έντονες  διαμαρτυρίες των Ελλήνων διπλωματών.

Στην πραγματικότητα όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι δεν υπάρχουν σήμερα, σε Ελλάδα και Κύπρο, κυβερνήσεις που να μπορούν/θέλουν να ασκήσουν εθνική κρατική κυριαρχία εξυπηρετώντας ελληνικά συμφέροντα. 
Που να έχουν βρε αδερφέ όχι τον βαθμό αυτονομίας ενός Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά τουλάχιστον ακόμα αυτόν που διέθετε και ένας … Γεώργιος Παπαδόπουλος! Που, αν και πιθανώς πράκτωρ της CIA ο ίδιος, δεν συμφώνησε στη χρήση του ελληνικού χώρου εναντίον των Αράβων. Σε αυτό το σημείο έχουμε φτάσει τώρα, ως λαός, κράτος, χώρα. O tempora, o mores!

Για την ιστορία, να σημειώσουμε ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ο τότε Υπουργός ‘Αμυνας Γεράσιμος Αρσένης είχε υπογράψει με τον πατέρα του σημερινού Σύρου Προέδρου συμφωνία μεταστάθμευσης ελληνικών μαχητικών στη Συρία. 
Τέτοιου επιπέδου ήταν οι ελληνοαραβικές σχέσεις προτού η Ελλάδα μπει, μετά τα 1996 κυρίως, στη διαδικασία αυτοκαταστροφής του κράτους και της εξωτερικής της πολιτικής, που την οδήγησε στη σημερινή εθνική καταστροφή και, μη διακοπτόμενη, μπορεί να οδηγήσει στην αυριανή, πιθανώς πολύ μεγαλύτερη, εθνική τραγωδία.

Η «μικρή» Αθήνα ήταν σπουδαία δύναμη στη Μέση Ανατολή. 
Τώρα, εκεί, όπως και παντού αλλού, είναι ο «καρπαζοεισπράκτωρ» της υφηλίου, παρά (ή εξαιτίας;) την προθυμία της να συμμετάσχει σε κάθε βρωμοδουλειά ζητάνε οι «πλούσιοι και ισχυροί», ακόμα και εις βάρος των πιο ζωτικών ελληνικών εθνικών συμφερόντων. Να σημειώσουμε ακόμα ότι το καθεστώς ‘Ασαντ είναι σήμερα το βασικό στήριγμα των Χριστιανών της Συρίας. Αρμένιοι, Κούρδοι, Ελληνορθόδοξοι τρέμουν το ενδεχόμενο της πτώσης του.

Με την ευκαιρία να υπογραμμίσουμε και κάτι ακόμα, εθνικά κρισιμότατο. Δεν είμαστε κατ’ αρχήν και εκ των προτέρων εναντίον κάθε συνεργασίας με το Ισραήλ. Αλλά ορισμένοι θερμοκέφαλοι, συχνά ανύπαρκτης εγκεφαλικής λειτουργίας «νεοεθνικόφρονες», Λευκωσίας και Αθήνας, καλό είναι να θυμούνται ότι η Μέση Ανατολή είναι το ηφαίστειο της υφηλίου και είναι σκόπιμο να κρατιόμαστε σε απόσταση ασφαλείας. Αν πας αύριο και δώσεις, π.χ., τα αεροδρόμιά σου για βάσεις διασποράς της ισραηλινής αεροπορίας σε σενάριο  μείζονος περιφερειακού πολέμου που μπορεί να εξελιχθεί δυνητικά σε «άτυπη» παγκόσμια σύρραξη (ή αν τάχεις κιόλας δώσει), θα πρέπει να είσαι και έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις συνέπειες των επιλογών σου, τις πιθανές επιθέσεις με πυραύλους, τρομοκρατία και δεν συμμαζεύεται, αλλά και την αποξένωση και εχθρότητα ενός τεράστιου ισλαμικού κόσμου. Ούτε η Ελλάδα, ούτε, πολύ περισσότερο η Κύπρος, μπορούν να επιβιώσουν ως κράτη μετατρεπόμενες σε βάσεις επίθεσης εναντίον του αραβομουσουλμανικού κόσμου. Αυτός θα ήταν ο συντομότερος τρόπος για την καταστροφή του έθνους μας.

Χημικές προβοκάτσιες και διαρκής πόλεμος

Τα «Επίκαιρα» απευθύνονται σε νοήμονες αναγνώστες. Δεν πιστεύουμε ότι χρειάζεται να ανασκευάσουμε εδώ τις αστειότητες περί χημικών όπλων που δήθεν χρησιμοποίησε το καθεστώς ‘Ασαντ. 
Ο Σύρος Πρόεδρος και οι επικεφαλής του καθεστώτος του θα έπρεπε να τρελλαθούν για να θέλουν, τη στιγμή που κερδίζουν μάλιστα τον πόλεμο, να χρησιμοποιήσουν χημικά όπλα που, χωρίς να μπορούν να τους αποφέρουν αξιοσημείωτο στρατιωτικό κέρδος, θα έδιναν το ιδανικό πρόσχημα για μια εναντίον τους επέμβαση.

Το γεγονός ότι η διπλωματία των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας υποστηρίζει τέτοιες θέσεις, υπερασπίζεται τόσο χοντροκομμένες προβοκάτσιες, δείχνει τη δυσκολία που έχουν αυτά τα κράτη να υπερασπιστούν την πολιτική τους, αλλά και τη βαθειά κρίση τους. ‘
Εχουν παραδοθεί στο «κόμμα του διαρκούς πολέμου», δηλαδή σε μια στρατηγική διακυβέρνησης της Μέσης Ανατολής αρχικά, και του πλανήτη ολάκερου προοπτικά, δια του χάους και της καταστροφής. Αυτή είναι η ουσία των πολέμων που άρχισαν στο Αφγανιστάν το 2001, συνέχισαν με την εισβολή και καταστροφή του Ιράκ το 2003 και τώρα με την καταστροφή της Αιγύπτου, της Λιβύης και της Συρίας.

Τα προσχήματα αλλάζουν κάθε φορά, από την καταδίωξη των τρομοκρατών στον πόλεμο για την «δημοκρατία» ή τη μη διασπορά όπλων μαζικής καταστροφής. Στην πραγματικότητα όμως τα επί μέρους ζητήματα, επιχειρήματα και συνθήματα αλλάζουν, η ουσία παραμένει η ίδια: πρόκειται για τη μεγαλύτερη ίσως αποικιακή επιχείρηση της Ιστορίας που δεν αποσκοπεί παρά στον πλήρη έλεγχο όλης της «ευρείας Μέσης Ανατολής», «από το Μαρακές στο Μπαγκλαντές». Και, δι’ αυτής, στον έλεγχο όλης της Γης.

Η Μέση Ανατολή είναι εδώ και αιώνες αντικείμενο αποικιακής πολιτικής από τη Δύση – και το Ισραήλ μετά το 1947. Το νέο στοιχείο είναι άλλο – είναι το χάος ως τρόπος διακυβέρνησης. Δυτικοί και Ισραηλινοί δεν επιδιώκουν τόσο την εγκαθίδρυση δικών τους καθεστώτων, όσο τη διάλυση οποιουδήποτε καθεστώτος και τη μακροχρόνια εξασθένιση όλων των κρατών – αυτό, παρεμπιπτόντως, που κάνει στην Ευρώπη, με άλλα μέσα, η «Διεθνής του Χρήματος».

Από μια καθαρά γεωπολιτική άποψη, τα όσα συμβαίνουν με τα μνημόνια σε Ελλάδα και Κύπρο μπορούν να ερμηνευθούν και ως προετοιμασία μεγάλων «αποικιακών» επιχειρήσεων εναντίον της Ανατολής – ισλαμικής και ρωσικής. Οι Σταυροφόροι, παληοί και νεώτεροι, πάντα επεδίωξαν τον έλεγχο του ελληνικού χώρου, στην παραμονή μεγάλων εκστρατειών προς ανατολάς. Ο Χίτλερ ξόδεψε πολύτιμο χρόνο και ενέργεια στα Βαλκάνια προτού κινηθεί κατά της Ρωσίας, ο Τσώρτσιλ φρόντισε να ελέγξει την Ελλάδα προτού ξεκινήσει ο Ψυχρός Πόλεμος, το 1967 και το 1974 δεν αποσκοπούσαν αλλού παρά στον έλεγχο του χώρου μας ως βάσης εξόρμησης προς τη Μέση Ανατολή.

Μπρζεζίνσκι κατά Νετανιάχου

Εδώ και μία δεκαετία, οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή συνοδεύονται από έναν άλλο «πόλεμο», στην κορυφή της ίδιας της αυτοκρατορικής εξουσίας, ανάμεσα στους νεοσυντηρητικούς, τους οπαδούς του διαρκούς πολέμου και αυτούς που υποστηρίζουν μια πιο ισορροπημένη, συντηρητική διαχείριση των αυτοκρατορικών υποθέσεων. Μεταξύ των τελευταίων εξέχουσα θέση έχουν οι εκπρόσωποι των ενόπλων δυνάμεων και των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, ενώ κύριος εκπρόσωπός τους είναι, στο επίπεδο του πολιτικού λόγου και της στρατηγικής σκέψης ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Προέδρου Κάρτερ. Το τελευταίο διάστημα, ο κ. Μπρζεζίνσκι επιτίθεται έντονα στον Πρόεδρο Ομπάμπα με σκληρότατους χαρακτηρισμούς, ενώ υπαινίσσεται, εμμέσως πλην σαφώς, ότι το Ισραήλ του Νετανιάχου είναι πίσω από τους «παραλογισμούς» της πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στη Συρία και το Ιράν.

Αυτή η «εσωτερική αντιπολίτευση» προς τα πλέον ρηξικέλευθα σχέδια των γερακιών ήταν που εμπόδισε μέχρι στιγμής την εξαπόλυση ενός μεγάλου πολέμου κατά του Ιράν, ενδεχομένως και με χρήση τακτικών ατομικών όπλων, μαζί με την αντίθεση της κοινής γνώμης. Που, όμως, βαίνει μειούμενη, λόγω των τεραστίων προόδων του ελέγχου των ευρωπαϊκών ΜΜΕ και όλης της ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης από τον «κόσμο του Χρήματος». Επιπλέον, η αντιπολίτευση έχει το μειονέκτημα που έχει το «κέντρο», ο Νικίας έναντι της αποφασιστικότητας ενός Αλκιβιάδη.

Απομένει η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, κύρια δύναμη αντίστασης πλέον σε έναν πλανητικό ολοκληρωτισμό, που μπορεί να μην παίρνει τις φαινομενικά αποτρόπαιες μορφές του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, αλλά μοιάζει πολύ πιο απειλητικός και επικίνδυνος από το Ράιχ του Αδόλφου Χίτλερ. 
Χάρη στην αποφασιστικότητα του Κρεμλίνου, του Ιράν και της Χεζμπολά, ο Άσαντ παραμένει στη θέση του και οι Δυτικοί κινδυνεύουν μια σοβαρότατη ήττα. 
Μέχρι που όμως ο Πρόεδρος Πούτιν είναι έτοιμος να οδηγήσει την αντίστασή του στον γεωπολιτικό αναθεωρητισμό και ολοκληρωτισμό;


«Επίκαιρα», 29.8.2013

Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου 2013

Η αστάθεια της περιοχής ενισχύει τον στρατηγικό ρόλο της Ελλάδας για τις ΗΠΑ σε βάρος της Τουρκίας

Navy_2
Του Seth Cropsey
Η στρατηγική και η ενεργειακά πλούσια περιοχή που αρχίζει στην ανατολική Μεσόγειο και εκτείνεται 600 μίλια ανατολικά στην Κεντρική Ασία διασχίζει τρεις ηπείρους, από τη Λιβύη στο Αζερμπαϊτζάν. Η περιοχή υφίσταται αλλαγές τόσο μεγάλες, όσο αυτές που περιέγραψε ο Ντίκενς ανάμεσα στο Λονδίνο και το Παρίσι της επανάστασης. Τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα έχουν ανακαλυφθεί ταυτόχρονα με τις πολιτικές αναταραχές που αναστατώνουν την περιοχή. Σε αυτό το καζάνι, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν  σοβαρές προκλήσεις και ευκαιρίες, γράφει ο Seth Cropsey, καθηγητής στο Hudson Institute και πρώην υφυπουργός Άμυνας, κατά τις κυβερνήσεις Ρόναλντ Ρίγκαν και Τζορτζ Μπους.
Η πολιτική και οι συμμαχίες στην ανατολική Μεσόγειο αλλάζουν και το πλαίσιο της ασφάλειας της περιοχής διασπάται. Η περιοχή χωρίζεται πλέον, τόσο στο εσωτερικό του μουσουλμανικού κόσμου όσο και μεταξύ αυτού και των μη μουσουλμανικών κρατών. Μια νέα τάξη πραγμάτων αναδύεται ως αποτέλεσμα τριών σημαντικών γεγονότων: της επαναχάραξης του χάρτη υδρογονανθράκων της περιοχής, με την ανακάλυψη σημαντικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες Κύπρου και Ισραήλ, της υιοθέτησης από την Τουρκία μιας εχθρικής νεο-οθωμανικής ιδεολογίας που την καθοδηγεί στον 21ο αιώνα και της «Αραβικής Άνοιξης». Στο μεσαίο σημείο αυτής της πολιτικής αλλαγής , η Ελλάδα και η Κύπρος -σε συντονισμό με το Ισραήλ – παρέμειναν τα κύρια κράτη της περιοχής που είναι φιλικά προς τη Δύση. Όταν η αστάθεια και ο φόβος αυξάνονται, η προβλεψιμότητα επιβραβεύεται ιδιαίτερα.
Οι ρόλοι της Ελλάδα και της Κύπρου στο πολιτικό πλαίσιο και στην ασφάλεια της Δύσης  προσφέρουν στους Αμερικανούς πολιτικούς ένα τόξο σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο και φέρνουν την ΕΕ μέσα σε 45 λεπτά από τα σύνορα του Ισραήλ.Η χρήση των λιμανιών, οι ναυτικές εγκαταστάσεις, καθώς και οι στρατηγικές αεροπορικές βάσεις που η Κύπρος και η Ελλάδα παρέχουν από καιρό στις Ηνωμένες Πολιτείες επιτρέπουν στον Έκτο Στόλο των ΗΠΑ – εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να επιστρέψουν αυτήν την πάλαι ποτέ ισχυρή ναυτική δύναμη έστω και σε ένα κλάσμα της προηγούμενης δύναμής του – τη διαφύλαξη των θαλάσσιων γραμμών επικοινωνίας της περιοχής. Η αυξανόμενη αστάθεια της περιοχής έχει αυξήσει και τους στρατηγικούς ρόλους της Ελλάδας και της Κύπρου και προσφέρει ένα κίνητρο για τους Αμερικανούς πολιτικούς, να προωθήσουν μια νέα τάξη πραγμάτων που καθιερώνει στενότερες σχέσεις με τις δύο χώρες και ενισχύει την περιφερειακή θέση τους.
Ωστόσο, η ανατολική Μεσόγειος είναι μάρτυρας νέων πολιτικών, στρατιωτικών και ενεργειακών κέντρων βαρύτητας, ενώ η κυβέρνηση των ΗΠΑ θέλει έναν «άξονα» στην Ασία.
Ενώ η Κίνα και η Ινδία θα απαιτούν την προσοχή των ΗΠΑ τουλάχιστον για το υπόλοιπο αυτού του αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να εγκαταλείψουν την επιρροή τους στην ανατολική Μεσόγειο χωρίς να διακινδυνεύσουν τη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ και την ίδια τη Συμμαχία εάν το Ιράν γίνει πυρηνική δύναμη (αφήνοντας το Ισραήλ να υπερασπιστεί τον εαυτό του) και χωρίς να φαίνονται περαιτέρω σα μια μεγάλη δύναμη σε στρατηγική υποχώρηση.
Τα συμφέροντα των ΗΠΑ και η συμμετοχή τους στη Μεσόγειο χρονολογούνται από την εποχή του Τζέφερσον. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επεδίωκαν μια σταθερή περιοχή, δεδομένου ότι το Ναυτικό των ΗΠΑ μαχόταν τους πειρατές της Βαρβαρίας στις αρχές του 19ου αιώνα για να τους κρατήσει από την επίθεση στα αμερικανικά εμπορικά συμφέροντα, από τους λιμένες τους στη Βόρεια Αφρική. Η άνοδος του ριζοσπαστικού Ισλάμ ως η πιο δυναμική πολιτική δύναμη της περιοχής και οι μεγαλύτερες διασυνδέσεις των ριζοσπαστών με την «Αραβική Άνοιξη», είναι μια μεγάλη απειλή για τα συμφέροντα των ΗΠΑ – όπως το πρόσφατο κλείσιμο 19 πρεσβειών των ΗΠΑ από τη Βόρεια Αφρική, ως τη Μέση Ανατολή και τον μακρινό νότο όπως η Μαδαγασκάρη. Οι Ισλαμιστές και τα αυταρχικά καθεστώτα έχουν προκύψει μετά την κατάρρευση του παλαιού καθεστώτος της περιοχής. Η περιφερειακή μετατόπιση προς τον αυταρχικό ισλαμισμό είναι μια υπενθύμιση της προειδοποίησης του καθηγητή του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ Σάμιουελ Χάντινγκτον σχετικά με την σύγκρουση των πολιτισμών και αναφέρεται σε έναν αγώνα τόσο μακρόχρονο και επικίνδυνο, όσο αυτόν που κατέλαβε την προσοχή της Ευρώπης σε όλη τη μακραίωνη βασιλεία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ο διάδοχος των Οθωμανών, η σύγχρονη Τουρκία, έχει εγκαταλείψει το κεμαλικό εγχείρημα και διέπεται από ένα όλο και πιο καταπιεστικό, εχθρικό και ισλαμικό καθεστώς. Η οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας έχει ενθαρρύνει τον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν να πελεκίσει την ιδεολογία του, παραμερίζοντας το δυτικό μέλλον και τον κοσμικό χαρακτήρα της σύγχρονης Τουρκίας που διαδέχθηκε την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Στη θέση της, ο Ερντογάν έχει επαναπροσανατολίσει την Τουρκία προς την Ανατολή, με έμφαση στην σουνιτική μουσουλμανική αλληλεγγύη και στην εχθρότητα έναντι των μη μουσουλμάνων συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή. Η πολιτική του Ερντογάν φαίνεται να αποκαθιστά την ηγεμονία που πέτυχαν οι Οθωμανοί προκάτοχοί του. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα αυτής της πολιτικής, όπως η πρόσφατη παρέμβαση του τουρκικού ναυτικού στις προσπάθειες του Ισραήλ και της Κύπρου να εδραιώσουν τις προσπάθειες για την εξαγωγή υδρογονανθράκων από τον βυθό εντός των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών τους. Ή η υπόσχεση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου τον Μάρτιο, να «δέσει και πάλι το Σεράγεβο στη Δαμασκό, τη Βεγγάζη στο… Μπατούμι» (στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας στη Γεωργία) και η παρατήρηση του λονδρέζικου Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών, ότι «τον Μάρτιο του 2012 η τουρκική κυβέρνηση εισήγαγε ένα πενταετές στρατηγικό σχέδιο για να κάνει την εξοπλιστική βιομηχανία της χώρας μία από τις δέκα μεγαλύτερες στον κόσμο μέχρι το 2016».
Ο συνδυασμός ισλαμιστικής διακυβέρνησης, μιας νεο-οθωμανικής ιδεολογίας και της απόπειρας της Τουρκίας να επιστρέψει ως ηγεμόνας της περιοχής, αντιτίθεται στο στόχο των ΗΠΑ για μια δημοκρατική και ειρηνική περιοχή. Απειλεί τους συμμάχους της Αμερικής – Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ και το νέο μέλος της ΕΕ, τη Βουλγαρία, η οποία κατήγγειλε τον έλεγχο της Τουρκίας τόσο στην παροχή όσο και στις τιμές του φυσικού αερίου που διέρχεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η τρέχουσα πολιτική της Τουρκίας έρχεται σε αντίθεση με τον παραδοσιακό στόχο της στρατηγικής των ΗΠΑ που προσπαθεί να αποτρέψει την ηγεμονία στην ενδοχώρα της Ευρασίας. Η Αμερική πολέμησε σε δύο παγκόσμιους πολέμους και σε έναν ψυχρό πόλεμο για να αποτρέψει την άνοδο μιας ηγεμονίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Επειδή οι ​​ΗΠΑ διατηρούν το ενδιαφέρον τους για μια ισορροπία δυνάμεων στην ήπειρο, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν γίνει πολύ πιο σημαντικές για την αμερικανική εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας. Και τα δύο κράτη έχουν ένα ισχυρό ενδιαφέρον για την περιφερειακή ενεργειακή ασφάλεια, όπως και το Ισραήλ, του οποίου το ναυτικό, τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους, ζήτησε αύξηση του προϋπολογισμού κατά 760 δις δολάρια για την προάσπιση των νεοανακαλυφθέντων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στα χωρικά ύδατα του Ισραήλ. Οι ναυτικές ικανότητες του Ισραήλ συμπληρώνουν τις ανώτερες εναέριες δυνάμεις του. Μαζί , επιδρούν σε περιφερειακό επίπεδο.
Η αυξημένη ισραηλινή ναυτική δύναμη καταδεικνύει τη σοβαρότητα σχετικά με τη λήψη ενός μεγαλύτερου ρόλου στην ετήσια τριμερή ναυτική άσκηση «Noble Dina», στην οποία συμμετέχουν ΗΠΑ, Ισραήλ και οι ελληνικές δυνάμεις από το 2011. Η άσκηση έχει σχεδιαστεί για να προβάρει την υπεράσπιση των υπεράκτιων εξέδρων γεώτρησης, να προωθήσει το επίπεδο του επιχειρησιακού συντονισμού μεταξύ των τριών πολεμικών ναυτικών και να βελτιώσει την ικανότητα των συμμετεχόντων στην αποτροπή περιφερειακών συγκρούσεων. Η ηγεσία των ΗΠΑ είναι θετική για αυτή την άσκηση –η πολιτική των ΗΠΑ έχει αρχίσει να αναγνωρίζει την αυξανόμενη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου. Επιπλέον, υπό την ηγεσία του σημερινού καθεστώτος της Κύπρου, οι σχέσεις ΗΠΑ – Κύπρου είναι πιο στενές από ποτέ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστήριξαν το δικαίωμα της Κύπρου να διερευνήσει και να αξιοποιήσει τους πόρους ενέργειας στην δική της αποκλειστική οικονομική ζώνη και η Κύπρος επιδιώκει να ενταχθεί στο πρόγραμμα του ΝΑΤΟ Σύμπραξη για την Ειρήνη.
Η επιθυμία της Κυπριακής Κυβέρνησης να ενταχθεί στη Σύμπραξη για Ειρήνη του ΝΑΤΟ και να ξεκινήσει τη διαδικασία για να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, θα πρέπει να επικροτηθεί. Η προώθηση της ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ θα ενισχύσει την ασφάλεια της συμμαχίας. Η ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ θα επεκτείνει τα σύνορα της συμμαχίας στην ανατολική Μεσόγειο, θα μειώσει τη ρωσική επιρροή στον αμυντικό τομέα της Κύπρου και θα μειώσει την πιθανότητα να κερδίσει η Ρωσία μια στρατηγική θέση στην περιοχή. Η ανατροπή της απαρχαιωμένης απαγόρευσης των ΗΠΑ σχετικά με την εξαγωγή όπλων προς την Κύπρο θα ενθαρρύνει τις στρατιωτικές σχέσεις ΗΠΑ – Κύπρου και αυτό με τη σειρά του θα μειώσει την εξάρτηση της Κύπρου από τη Ρωσία, ως θεματοφύλακάς της έναντι τέτοιων απειλών, που μπορεί να προέρχονται από την Τουρκία. Η Άγκυρα είναι πράγματι πιθανό να αντιταχθεί στην ένταξη της Κύπρου στην Σύμπραξη για την Ειρήνη, όπως έχει αντιταχθεί συχνά στην ένταξη της Λευκωσίας σε άλλους διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΟΣΑ και η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας.
Ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Σύμπραξης για την Ειρήνη, η Κύπρος θα ανθίσει και είναι πιθανό να γίνει ένα κομβικό σημείο για τη σταθερότητα στην ασφαλή Ανατολική Μεσόγειο που επιδιώκει η αμερικανική πολιτική. Η αύξηση της κυπριακής ασφάλειας θα βοηθήσει επίσης στη διασφάλιση των μαζικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, στην οποία αμερικανικές εταιρείες έχουν άμεση συμμετοχή. Οι πρόσφατες ασκήσεις  των ελληνικών και ισραηλινών αεροπορικών δυνάμεων  εντός της κυπριακής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και η χρήση τους για τη στρατηγική αεροπορική βάση στην Πάφο δείχνουν πώς οι τρεις θα μπορούσαν να συντονίσουν την εξασφάλιση των πόρων στο μέλλον.
Η ΕΕ εξαρτάται σήμερα από τρεις μεγάλους ενεργειακούς διαδρόμους για να καλύψει τις συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις της για φυσικό αέριο. Το 2012, η Νορβηγία, η Ρωσία και η Βόρεια Αφρική παρείχαν τα δύο τρίτα της κατανάλωσης φυσικού αερίου της ΕΕ. Ο κίνδυνος που σχετίζεται με τις πολλές ομάδες τζιχαντιστών που προσπαθούν για επιρροή στην κατάσταση χομπσιανού πολέμου που άφησαν οι καθαιρεμένοι ηγέτες στη Βόρεια Αφρική, δημιουργεί ένα όλο και πιο αβέβαιο μέλλον για την ασφάλεια των πρόσφατα ανακαλυφθέντων ενεργειακών πόρων, καθώς και εκείνων που θα μπορούσαν να βρεθούν στο μέλλον. Τα τελευταία τρία χρόνια έχουμε δει δεκάδες επιθέσεις σε εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου από τζιχαντιστές στην Αλγερία, τη Λιβύη και την Αίγυπτο. Αυτά έχουν διαταράξει τον εφοδιασμό της ΕΕ και του Ισραήλ .
Το 2011, η αμερικανική Noble Energy ανακάλυψε επτά τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια (TCF) φυσικού αερίου στο Μπλοκ 12 της Κύπρου. Εκατόν εβδομήντα  μίλια ανατολικά της Κύπρου, το Ισραήλ έχει βρει μια ακόμα μεγαλύτερη πηγή: 31 TCF φυσικού αερίου. Η Κύπρος πιστεύει ότι κατέχει μέχρι και 60 (ΤCF) φυσικού αερίου σε 12 τμήματα, τα οποία , αν αποδειχθεί, θα καταστήσουν το νησί τη δεύτερη μεγαλύτερη πηγή ενέργειας της ΕΕ μετά τη Νορβηγία. Η Κύπρος έχει υπογράψει πρόσφατα ένα μνημόνιο κατανόησης με την Noble Energy για να ξεκινήσει η κατασκευή του υγροποιημένου φυσικού αερίου στη νότια ακτή της,  στο Βασιλικό. Τα πρωτοφανή κοινά σχέδια ανάπτυξης μεταξύ του Ισραήλ και της Κύπρου, να αναπτύξουν τους πόρους τους και να τους ενοποιήσουν, θα μετατρέψει τα δύο κράτη σε μεγάλους περιφερειακούς εξαγωγείς ενέργειας, ενώ θα βελτιώσει τις ήδη ισχυρές σχέσεις τους.
Ο πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα , Άριε Μέκελ, υπογράμμισε την  περιφερειακή ενεργειακή συνεργασία: «Έχουμε πει στην ελληνική κυβέρνηση στο υψηλότερο επίπεδο ότι θα είμαστε ευτυχείς να κάνουμε την Ελλάδα ένα κομβικό σημείο για το φυσικό αέριο που θα διοχετεύεται στην Ευρώπη. Μπορεί να φτάνει εδώ μέσω αγωγών ή υγροποίησης και να έρχεται με βυτιοφόρα. Θέλουμε επίσης η Κύπρος να συμμετέχει σε αυτό, επειδή επίσης βρήκε φυσικό αέριο και πιστεύουμε ότι αυτές οι τρεις χώρες, το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος, αν εργαστούμε από κοινού και χρησιμοποιήσουμε τη δύναμή μας όπως και στον τομέα του φυσικού αερίου, θα μπορούσαμε να γίνουμε από κοινού μια περιφερειακή δύναμη που θα είναι σε θέση να σταθεί απέναντι σε άλλες περιφερειακές δυνάμεις». Η θέση της Ελλάδας στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων και ως μέλος της ΕΕ την καθιστά την κύρια χώρα διέλευσης τόσο για το ισραηλινό όσο και για το κυπριακό φυσικό αέριο, όταν θα έρχεται σε απευθείας σύνδεση στο τέλος της δεκαετίας. Οι επιλογές εξαγωγής περιλαμβάνουν έναν  προτεινόμενο  αγωγό «Ανατολής-Μεσογείου», σταθμούς επανα- αεριοποίησης σε ένα νησί κοντά στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας και, στο μέλλον, σταθμούς επανα- αεριοποίησης στο βόρειο λιμάνι της Καβάλας για την προμήθεια στη δυτική Ευρώπη και τα Βαλκάνια.
Οι πρόσφατες τουρκικές ναυτικές επιδρομές μέσα και γύρω από την αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου, οι απειλές για χρήση στρατιωτικής βίας για την αποτροπή περαιτέρω γεωτρήσεων και οι 40.000 στρατιώτες που κατέχουν το βόρειο τμήμα του νησιού, αποτελούν άμεση απειλή για αυτές τις επιχειρήσεις και τα συμφέροντα των ΗΠΑ . Ο ορισμός «κόκκινων γραμμών» στην Τουρκία που θα επιβληθεί με την μεγαλύτερη παρουσία αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων στην περιοχή, θα εξασφαλίσει σταθερό εμπόριο και πιο αποτελεσματική διπλωματία σε κάθε κράτος που θα παρεμβαίνει στην ανάπτυξη κοινών σχεδίων Κύπρου και Ισραήλ για τους υδρογονάνθρακες. Η ενίσχυση της παρουσίας των ΗΠΑ στη Σούδα της Κρήτης, καθώς και πρόσθετες κοινές στρατιωτικές  ναυτικές και αεροπορικές ασκήσεις των ελληνικών και ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, θα μπορούσαν να συμβάλουν σημαντικά στην απρόσκοπτη εξαγωγή μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή, καθώς και τη γενική ασφάλεια.
Ο Τζον Μέιναρντ Κέινς είχε πει κάποτε: «Η δυσκολία δεν έγκειται τόσο πολύ στην ανάπτυξη νέων ιδεών αλλά στον να ξεφύγουμε από τις παλιές». Οι ΗΠΑ θα είναι δύσκολο να επηρεάσουν τα γεγονότα στο μέλλον της περιοχής αν συνεχίσουν να θεωρούν την Άγκυρα ως τον σύμμαχο που σίγουρα ήταν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το 1910, ο Γουίνστον Τσόρτσιλ δήλωσε ότι το αναπόφευκτο του πολέμου μεταξύ της Βρετανίας και της Γερμανίας ήταν «μια ανοησία». Τον Ιούλιο του 1911, η γερμανική κανονιοφόρος Panther ελλιμενίστηκε στο μαροκινό λιμάνι του Αγκαντίρ και άλλαξε τη άποψή του για τη Γερμανία. Η κρίση στο Αγκαντίρ διέγραψε όλες τις αμφιβολίες του Τσόρτσιλ σχετικά με το αν η Γερμανία ήταν μια απειλή. Οι ναυτικές επιδρομές της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο και οι υπερπτήσεις στον ελληνικό εναέριο χώρο στο Αιγαίο και νότια μέχρι τη Ρόδο θα πρέπει επίσης να θεωρηθούν ως προειδοποιητικά σήματα. Αν η ιστορία είναι ένας οδηγός, η έκθεση του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών σχετικά με την μεγάλη επέκταση της βιομηχανίας εξοπλισμών της Τουρκίας που αναφέρθηκε παραπάνω, δεν είναι λιγότερο ανησυχητική.
Οι ΗΠΑ θα προωθήσουν το  επιβεβλημένο ενδιαφέρον τους για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ενεργειακής ανεξαρτησίας, τη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής και το μέλλον του ΝΑΤΟ ως μια αποτελεσματική συμμαχία, επανεξετάζοντας την παλιά ιδέα τους για την Τουρκία και ενισχύοντας τις συμμαχίες της με την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ. Η εναλλακτική λύση – η παθητικότητα του «να οδηγείς από πίσω»- δεν προσφέρει τίποτα εκτός από αδυναμία και πρόσθετα στοιχεία ότι σιγά-σιγά αποσυρόμαστε από τον κόσμο.

Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου 2013

Η πρόκληση της παγκόσμιας κρίσης

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, 
Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών, 
Επικοινωνίας και Πολιτισμού
Πάντειο Πανεπιστήμιο


Οι απρόβλεπτες εξελίξεις που θα επηρεάσουν την Κύπρο και το κυπριακό πρόβλημα
Δεν υπάρχει καμία περίπτωση, σύμφωνα με αυτά που η διεθνής πολιτική μπορεί να εξηγήσει με τα σημερινά δεδομένα, να μην ενεργοποιηθούν οι ΗΠΑ
Η ΑΜΕΡΙΚΗ θα πλήξει τη Συρία πιθανότατα με πυραύλους θαλάσσης-εδάφους σε μια δράση 48 περίπου ωρών, σε αυτό που έχει γίνει γνωστό ως short και shock κτύπημα
Υπάρχει αναμφίβολα μια κατάσταση που διαμορφώνεται στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής που πρόκειται μετά βεβαιότητος να διαμορφώσει νέους συσχετισμούς πολιτικής και ισχύος, ίσως δε, κατά το μάλλον ή ήττον, να επαναδιατυπώσει το γεωπολιτικό σκηνικό της περιοχής.
Οι εξελίξεις προβλέπεται να είναι ραγδαίες. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση, σύμφωνα με αυτά που η διεθνής πολιτική μπορεί να εξηγήσει με τα σημερινά δεδομένα, να μην ενεργοποιηθούν οι ΗΠΑ, μόνες ή μετά συμμάχων προς την κατεύθυνση ενός ισχυρού πλήγματος στην κατεύθυνση του καθεστώτος Άσαντ. Αυτό εξηγείται ανεξαρτήτως άλλων παραμέτρων και δεδομένων, κυρίως από το γεγονός πως οι ΗΠΑ δεσμεύθηκαν διά στόματος Προέδρου ότι η χρήση χημικών είναι κόκκινη γραμμή, αποτελεί δηλαδή αιτία πολέμου.
Οι ΗΠΑ είναι η υπερδύναμη και το κύρος τους επιβάλλει την αντίδραση απέναντι σε αυτόν που θεωρείται πως παραβίασε τον διεθνή κανόνα της μη χρήσης χημικών. Η αξιοπιστία της υπερδύναμης την υποχρεώνει αφεύκτως σε αντίδραση. Αυτό σημαίνει πως οι ΗΠΑ θα πλήξουν τη Συρία πιθανότατα με πυραύλους θαλάσσης-εδάφους σε μια δράση 48 περίπου ωρών, σε αυτό που έχει γίνει γνωστό ως short και shock κτύπημα. Στη διάρκεια αυτού του πλήγματος υπολογίζουν να καταλύσουν το καθεστώς Άσαντ, προβάλλοντας διεθνώς την τιμωρία του εξαιτίας της παραβίασης διεθνών συνθηκών και κανόνων του διεθνούς δικαίου.
Εκείνο που θα μας απασχολήσει στο πλαίσιο αυτού του κειμένου αναφέρεται κατ' αρχάς στα ενδεχόμενα απρόβλεπτων εξελίξεων, που δεν είναι καθόλου απίθανο να επέλθουν, και στο πόσο οι εξελίξεις αυτές, είτε είναι δραματικές και απρόβλεπτες είτε είναι η απλή τιμωρία του καθεστώτος, θα επηρεάσουν την Κύπρο και το κυπριακό πρόβλημα. Αυτό το λέμε γιατί η Κύπρος, ούτως ή άλλως, είναι στο κέντρο των εξελίξεων γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά από τη γεωγραφική της θέση και πρέπει να φροντίσει να αξιοποιήσει θετικά και να μεγιστοποιήσει τα οφέλη για την Κυπριακή Δημοκρατία από τις αλλαγές που επέρχονται στην περιοχή, ενώ εκ δευτέρου αρχίζει λίαν συντόμως η διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού.
Δηλαδή ο κόσμος καίγεται και εμείς τον χαβά μας, σε μια περίοδο που θα έπρεπε να αποφύγουμε διαπραγμάτευση για το Κυπριακό. Τι μπορεί να συζητήσει κανείς για το Κυπριακό τώρα; Ούτως ή άλλως έχει περιθωριοποιηθεί ως διεθνές πρόβλημα, κατά τρόπο τραγικό, ενώ τώρα αυτά που συμβαίνουν στη γειτονιά μας, το διαγράφουν από οποιαδήποτε διεθνή ατζέντα προβλημάτων.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Κύπρος βρίσκεται σήμερα ως γεωπολιτική θέση στο κέντρο του ενδιαφέροντος των Μεγάλων Δυνάμεων και των εξελίξεων στην περιοχή, από κάθε πλευρά. Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ενδιαφέρονται για την Κύπρο, πρωτίστως για την αξιοποίηση αυτού που έλεγε ο Κίσινγκερ κάποτε ως αβύθιστου αεροπλανοφόρου, ο καθένα δρώντας από τη δική του πλευρά συμφερόντων.
Οι ΗΠΑ, σε συνεργασία με τις βρετανικές Βάσεις, διαθέτουν το μεγαλύτερο σύστημα παρακολούθησης και εικόνας για την περιοχή σε όλον τον κόσμο. Η Ρωσία ενδιαφέρεται για να έχει δυνατότητες ελλιμενισμού ή αεροπορικής βάσης. Το Ισραήλ επίσης. Ούτως ή άλλως έχει συνεργασία αμυντική με την Κύπρο. Οι Γάλλοι έχουν από το παρελθόν αξιοποιήσει εμπράκτως την αεροπορική βάση Ανδρέας Παπανδρέου, ενώ οι Γερμανοί και άλλες δυνάμεις, της Ελλάδος συμπεριλαμβανομένης, θα χρησιμοποιήσουν το δίχως άλλο λιμάνια και αεροδρόμια της Κύπρου για την υποδοχή και παραλαβή του μεγάλου κύματος προσφύγων που πρόκειται να κατακλύσει την περιοχή και ιδιαίτερα την Κύπρο, πριν, στη διάρκεια και μετά το κτύπημα. Αυτό σημαίνει πως επιβάλλει στην Κύπρο να προετοιμαστεί και σε αυτόν τον τομέα.
Είμαστε βέβαιοι πως η εμπειρία του παρελθόντος δημιουργεί τις προϋποθέσεις μιας άριστης προετοιμασίας για την αντιμετώπιση αυτής της απολύτως βεβαίας εξέλιξης, η οποία επέρχεται τις επόμενες εβδομάδες.
Η γεωπολιτική αναβάθμιση της Κύπρου και το ενδιαφέρον όλων για τον χώρο και τη χώρα δημιουργεί τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις ενίσχυσης της κρατικής υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό το γεγονός βοηθάει την Κύπρο να θέτει το ζήτημα της επίλυσης του Κυπριακού προς όλους τους συνομιλητές της και στη βάση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας, των ατομικών ελευθεριών και του κράτους δικαίου που επικαλούνται οι ΗΠΑ για τη Συρία και όχι μόνο.
Αυτό, βέβαια, από την άλλη επιβάλλει σ' εμάς να υποδείξουμε σε όλους αυτούς που ενδιαφέρονται για λύση τώρα ότι δεν είναι η ώρα της λύσης μέσα σ' έναν κυκεώνα δραματικών εξελίξεων που λαμβάνουν χώραν στην περιοχή μας. Η Κύπρος μπορεί να ξεκινήσει τη διαδικασία διαπραγμάτευσης αφού αποκατασταθούν οι διασαλευθείσες ισορροπίες στην περιοχή και το σκηνικό της νέας τάξης πραγμάτων έχει οικοδομηθεί. Παράλληλα, ενώ θα έχει ενισχύσει τη θέση της μέσα από τη γεωπολιτική αναβάθμιση, ακριβώς εξαιτίας της κρίσης και των ανακατατάξεων στην περιοχή.
Είμαστε υποχρεωμένοι για να σώσουμε τον τόπο, να κάνουμε υπομονή, να σχεδιάζουμε τις επόμενές μας κινήσεις, προβλέποντας σενάρια πολιτικών και γεωπολιτικών αλλαγών στην περιοχή. Είναι προφανές πως ο κόσμος αλλάζει, τίποτα δεν μένει στάσιμο ή στατικό. Εμείς μπορούμε και είμαστε υποχρεωμένοι να κινούμαστε με βάση τις εξελίξεις, αξιοποιώντας τις υπέρ της κοινωνίας, του κράτους και του λαού, του μέλλοντος τούτου του τόπου. Την ιστορία δεν την γράφουν αυτοί που περιμένουν τους άλλους να διαχειριστούν τις τύχες και το μέλλον της χώρας μας, αλλά την γράφουμε εμείς με αυτοπεποίθηση, θάρρος και σοφία. Η σοφία του πολιτικού συνίσταται στην ικανότητά του να προβλέπει, στη θέλησή του να αποφασίζει και στη δύναμή του να υπερασπίζεται τα συμφέροντα του έθνους.
Η Κύπρος έχει δυνατότητες. Μπορεί να έχει μέλλον, φτάνει να προχωρήσει σε εσωτερική κάθαρση στη σχέση της με το παρελθόν, δηλαδή τη διαφθορά και την ανεπάρκεια, να αποκτήσει αξιόπιστη ηγεσία που να κερδίζει τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη του λαού της και την εμπιστοσύνη των άλλων χωρών, ακριβώς γιατί αποδεικνύει τον σεβασμό στον εαυτό της και την πίστη στο μέλλον.
Δεν είμαστε ούτε προτεκτοράτο, ούτε αμπελοχώραφο κανενός…
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ορισμένοι κανόνες στην πολιτική, οι οποίοι είναι, όχι μόνο υπόθεση επιτυχίας, είναι προπάντων όρος επιβίωσης. Ένας τέτοιος βασικός κανόνας της πολιτικής είναι η αντίληψη που διαχέεται παντού πως αυτός ο τόπος διαθέτει ηγεσία που υπερασπίζεται με όλα τα μέσα τα συμφέροντα του λαού της, που δεν ενδίδει στις καθοδηγητικές παροτρύνσεις των τρίτων και δεν προσχωρεί σε αφεντικά, υποθηκεύοντας τον πολιτισμό και την πολιτική της χώρας τους.
Η άρνηση στα διεθνή πατροναρίσματα δηλώνει αυτοσεβασμό, εμπιστοσύνη και σεβασμό των τρίτων προς εσένα, διότι ακριβώς η εμπιστοσύνη προϋποθέτει τον δικό σου αυτοσεβασμό. Η raison d’etre επιβίωσης κάθε κράτους συνίσταται στην ικανότητά του να προβάλλει αξιόπιστη άμυνα. Αυτή η ικανότητα στηρίζει ως δύναμη αποτροπής την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, που σημαίνει την υπεράσπιση της επικράτειας εδάφους, θάλασσας και αέρα.

Σήμερα βιώνουμε μία παρακμή. Είμαστε μίζεροι, μικρόψυχοι και φοβισμένοι. Αν δεν αλλάξουμε, είμαστε καταδικασμένοι σε μια πνευματική, πολιτιστική και πολιτική υποδούλωση σε μεγάλους και ισχυρούς. Αντίθετα, είμαστε σε θέση σήμερα, αν αλλάξουμε, να κερδίσουμε τη μάχη σε σχέση με τον εαυτό μας και την ιστορία μας, δηλαδή να αποκαταστήσουμε την εικόνα ενός λαού που διεκδικεί και κερδίζει την ελευθερία του. Η παγκόσμια κρίση βρίσκεται εν εξελίξει και η ηγεσία του τόπου οφείλει να αναλάβει πρωτοβουλίες τώρα, που να αναδεικνύουν την κρατική μας υπόσταση. Πρέπει να καταστήσουμε σαφές πως δεν είμαστε ούτε προτεκτοράτο, ούτε αμπελοχώραφο κανενός. Είμαστε ισότιμοι εταίροι και σύμμαχοι που υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα του τόπου μας προβάλλοντας την υπεραξία της γεωπολιτικής μας θέσης.

www.sigmalive.com

O ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ.ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝ. ΜΕΣΟΓΕΙΟ . ΘΑ ΑΡΠΑΞΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ Η ΕΛΛΑΔΑ;

Γράφει ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΘ. ΜΠΑΛΤΖΩΗΣ*
Αυτή την κρίσιμη περίοδο, όπου αναμένεται η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και της Γαλλίας, κατά της Συρίας, όπου όπως φαίνεται, πολλά θα κριθούν και μια νέα τάξη πραγμάτων θα αναπηδήσει, με αλλαγές συμμαχιών, συνόρων κρατών και οικονομικών διαφοροποιήσεων σε ολόκληρη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Και ας μην εφησυχάζουμε ότι είμαστε μακριά και μάλλον δεν μας επηρεάζουν οι εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, γιατί είμαστε πολύ πιο κοντά από ότι νομίζουμε και σίγουρα οι εξελίξεις θα μας αφορούν άμεσα.
Έτσι λοιπόν οι διάφοροι αναλυτές σε πολλά «Think Tanks» παγκοσμίως, ως συνήθως προτρέχουν των γεγονότων, με σκοπό να «αποκαλύψουν» τις μελλοντικές εξελίξεις και το πώς θα διαμορφωθεί η κατάσταση στο εγγύς μέλλον. Ιδιαίτερη σημασία για μας έχουν οι αναλύσεις που αφορούν τις στρατηγικές συμμαχίες και ιδιαίτερα τις σχέσεις ΗΠΑ και Τουρκίας.
Δεν θα ασχοληθούμε με το καυτό θέμα της Συρίας, αλλά με το εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα των σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας, που όχι μόνο μας επηρεάζει άμεσα, αλλά είναι καθοριστικής σημασίας για την εξωτερική μας πολιτική. Όπως είναι γνωστό, τελευταία υπάρχει σοβαρός προβληματισμός και ανησυχία, με την αλλοπρόσαλλη, παράξενη, απείθαρχη, προβληματική, μεγαλοιδεατική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, που πολλές φορές έχει ενοχλήσει σε αβάσταχτο βαθμό το Αμερικανικό Administration, παρά την ανεξήγητη για πολλούς «κατανόηση» του Μπαράκ Ομπάμα για την «φίλη και σύμμαχο» Τουρκία.
Θεωρείται δεδομένο και αποδεκτό από όλους, ότι ο κύριος παράγων και μοχλός των εξελίξεων στην ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή είναι το ενεργειακό και ιδιαίτερα τα τεράστια κοιτάσματα των υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή .
Πολλοί αναλυτές και ιδιαίτερα Αμερικανοί, με αφορμή τον πόλεμο της Συρίας και ιδιαίτερα τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων σημειώνουν με νόημα, ότι «Το φυσικό αέριο της Μέσης Ανατολής αποτελεί ευκαιρία για τις ΗΠΑ να διαρρήξουν τις σχέσεις με την Τουρκία».
Έτσι τόσο ο αναλυτής Seth Cropsey, όσο και ο αρθρογράφος αναλυτής Elad Benari, με πρόσφατα δημοσιεύματα επισημαίνουν και προτείνουν κατά κάποιο τρόπο στις ΗΠΑ, ότι «Τα πεδία φυσικού αερίου στην Μεσόγειο παρέχουν στις ΗΠΑ μία ευκαιρία να διακόψουν τις σχέσεις με την Τουρκία». Μάλιστα οι αναλύσεις των βασίζονται και σε ανάλυση Αμερικανού αξιωματούχου, ο οποίος προτείνει στην Αμερικανική κυβέρνηση, τη ρήξη των σχέσεων των ΗΠΑ με την Τουρκία και την παράλληλη ενίσχυση της συνεργασίας της Ουάσιγκτον με την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ.
Διαπιστώνεται λοιπόν ότι η πολιτική και οι συμμαχίες στην ανατολική Μεσόγειο αλλάζουν και το υφιστάμενο πλαίσιο ασφάλειας της περιοχής τελεί υπό διάσπαση. Η περιοχή είναι διηρημένη πλέον, τόσο εντός του μουσουλμανικού κόσμου, με τις υφιστάμενες συγκρούσεις, όπως Σουνιτών κατά Σιιτών, Αδελφών Μουσουλμάνων κατά Σουνιτών κλπ., όσο και μεταξύ αυτού (του μουσουλμανικό κόσμου) και των μη-μουσουλμανικών κρατών.
Βλέπουμε σήμερα, ότι μια νέα τάξη πραγμάτων αναδύεται, ως αποτέλεσμα τριών σημαντικών γεγονότων που εξελίσσονται ραγδαία σήμερα:
α) Της επαναχάραξης του χάρτη των υδρογονανθράκων της περιοχής, με την ανακάλυψη σημαντικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Κυπριακή και την Ισραηλινή ΑΟΖ και φυσικά των εν εξελίξει αποκαλύψεων των κοιτασμάτων μεγάλων ποσοτήτων υδρογονανθράκων και στην Ελληνική ΑΟΖ.
Β) Της υιοθέτησης από την Τουρκία μιας εχθρικής νεο-οθωμανικής ιδεολογίας, για κυριαρχία σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο, (που είναι δεδομένο ότι δεν θα της επιτραπεί από τις ισχυρές μουσουλμανικές ηγέτιδες χώρες της περιοχής) που την καθοδηγεί στον 21ο αιώνα, και
Γ) Της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης» (επιμένοντας προσωπικά στον όρο εντός εισαγωγικών, για ευνόητους λόγους).
Εν μέσω αυτής της πολιτικής αλλαγής, η Ελλάδα και η Κύπρος – σε συντονισμό με το Ισραήλ – παρέμειναν τα κύρια κράτη της περιοχής που είναι φιλικά προς τη Δύση, παρά τα οξύτατα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα δύο Ελληνικά κράτη, που και εδώ τίθεται ο προβληματισμός, αν η οικονομική κατάρρευση ήταν σχεδιαζόμενη, αλλά δεν εξετάζεται στο παρόν. Όταν όμως η αστάθεια και ο φόβος αυξάνονται, τότε η προβλεπτικότητα καθίσταται ιδιαίτερα πολύτιμη.
Ο ρόλος της Ελλάδας και της Κύπρου σε θέματα πολιτικής και ασφάλειας της Δύσης προσφέρουν στους διαμορφωτές της πολιτικής των ΗΠΑ μία αψίδα και ασπίδα σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ φέρνουν την ΕΕ σε απόσταση 45 λεπτών από τα σύνορα του Ισραήλ. Η δυνατότητα χρήσης λιμένων, ναυτικών εγκαταστάσεων, καθώς και στρατηγικών αεροπορικών βάσεων που παρέχουν επί μακρόν η Κύπρος (αβύθιστο αεροπλανοφόρο) και η Ελλάδα (ιδίως με την νήσο Κρήτη και την βάση της Σούδας) στις Ηνωμένες Πολιτείες, επιτρέπουν στον Έκτο Στόλο των ΗΠΑ – εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να αναβιώσουν αυτήν την παλαιά κραταιά ναυτική δύναμη, έστω και σε ένα ποσοστό της παλαιάς της ισχύος – να διαφυλάξει τις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας της περιοχής. «Η αυξανόμενη αστάθεια της περιοχής έχει αναβαθμίσει το στρατηγικό ρόλο της Ελλάδας και της Κύπρου και προσφέρει ένα κίνητρο στην αμερικανική ηγεσία να προωθήσει μια νέα τάξη που καθιερώνει στενότερες σχέσεις με τις δύο χώρες και ενισχύει την περιφερειακή τους θέση», αναφέρουν χαρακτηριστικά οι αναλυτές.
Δεν είναι τυχαίο ότι τελευταία τόσο η Ελλάδα, όσο και η Κύπρος, από απαξιωμένα και ασήμαντα κράτη σε ολόκληρη την περιοχή, αναδεικνύονται σε κράτη στρατηγικής σημασίας για τις μελλοντικές εξελίξεις που αναμένονται στην περιοχή, με όλα τα συνεπαγόμενα.
Ένα άλλος παράγων, που εξετάζεται από τους σκεπτικιστές Αμερικανούς αναλυτές είναι η άνοδος του ριζοσπαστικού Ισλάμ ως της πλέον ακμάζουσας πολιτικής δύναμης στην περιοχή και η εμβάθυνση της σύνδεσης των ριζοσπαστικών στοιχείων με την ‘Αραβική Άνοιξη’, που πλέον συνιστούν μια μεγάλη απειλή για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, παρά τον αρχικό σχεδιασμό των ΗΠΑ για άνοδο του μετριοπαθούς Ισλάμ, τύπου Τουρκίας προ των τελευταίων επικίνδυνων πρωτοβουλιών Ερντογάν, όπως αποδεικνύει το πρόσφατο κλείσιμο 19 πρεσβειών των ΗΠΑ από τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή έως τη Μαδαγασκάρη. Ριζοσπαστικά Ισλαμικά και αυταρχικά καθεστώτα έχουν αναδυθεί μετά την κατάρρευση των παλαιών καθεστώτων της περιοχής, με αποτέλεσμα η κατάσταση να χειροτερεύει σε σχέση με το πριν. Η περιφερειακή μετατόπιση προς τον αυταρχικό ισλαμισμό υπενθυμίζει την προειδοποίηση του καθηγητή του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, του μακαρίτη Samuel Huntington, όπου με το περίφημο βιβλίο του σχετικά με την σύγκρουση των πολιτισμών, προβλέπει μια πάλη αντίστοιχης διάρκειας και επικινδυνότητας με αυτή που διεξήγαγε προ μερικών αιώνων η Ευρώπη, καθ’ όλη τη μακραίωνη κυριαρχία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Η σύγχρονη Τουρκία, που αποτελεί τη διάδοχο των Οθωμανών, έχει εγκαταλείψει το κεμαλικό εγχείρημα, που εγκαθίδρυσε ο Μουσταφά Κεμάλ την δεκαετία του 1920 και κυβερνάται από ένα όλο και πιο καταπιεστικό, εχθρικό και ισλαμικό καθεστώς, παρά την αρχική εντύπωση του δυτικού κόσμου και ιδιαίτερα των ΗΠΑ. Η οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας έχει ενθαρρύνει τον Πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν να εμείνει στην ιδεολογία του, κατακρημνίζοντας τον ‘δυτικόστροφο’ και κοσμικό χαρακτήρα της σύγχρονης Τουρκίας που διαδέχθηκε την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στις αρχές του 20ου αιώνα. Αντί αυτού, ο Ερντογάν έχει μεταστρέψει την πορεία της Τουρκίας προς την Ανατολή, δίνοντας έμφαση στη Σουνιτική μουσουλμανική αλληλεγγύη και στην εχθρότητα έναντι των μη μουσουλμανικών συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή. Η πολιτική του Ερντογάν, με ιδεολόγο τον καθηγητή Νταβούτογλου ως ΥΠΕΞ, επιδιώκει να αποκαταστήσει την ηγεμονία που απολάμβαναν οι Οθωμανοί προκάτοχοί του.
Ο συνδυασμός της ισλαμικής διακυβέρνησης, της νεο-οθωμανικής ιδεολογίας και της απόπειρας της Τουρκίας να επανέλθει ως ηγεμόνας της περιοχής αντιτίθεται στο στόχο των ΗΠΑ για μια δημοκρατική και ειρηνική περιοχή. Απειλεί τους συμμάχους της Αμερικής – την Ελλάδα, την Κύπρο, το Ισραήλ και τη Βουλγαρία, η οποία διαμαρτυρήθηκε για τον έλεγχο που ασκεί η Τουρκία τόσο στην παροχή όσο και στην τιμολόγηση του φυσικού αερίου που διέρχεται προς την ΕΕ.
Η Ελλάδα και η Κύπρος, σύμφωνα με εξέχοντες αμερικανούς αναλυτές έχουν καταστεί πολύ πιο σημαντικές για την αμερικανική εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας. Αμφότερα τα Ελληνικά κράτη έχουν ένα ισχυρό συμφέρον για την περιφερειακή ενεργειακή ασφάλεια, όπως και το Ισραήλ, όπου η ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού ζήτησε τον Απρίλιο, την αύξηση των διαθέσιμων κονδυλίων τουλάχιστον κατά 760 εκατ. δολ., για την προάσπιση των προσφάτως ανακαλυφθέντων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων (κοίτασμα Λεβιάθαν) , στην ΑΟΖ του Ισραήλ. Η ισχύς του Π/Ν του Ισραήλ συμπληρώνει την ανωτερότητα (από όλα τα κράτη της ανατολικής Μεσογείου) της Πολεμικής του Αεροπορίας, έχοντας έτσι ισχυρό αντίκτυπο σε περιφερειακό επίπεδο.
Η Κύπρος υπέγραψε πρόσφατα ένα Μνημόνιο Συναντίληψης με την αμερικανική εταιρεία Noble Energy με σκοπό την ανέγερση μίας μονάδας υγροποίησης φυσικού αερίου στο Βασιλικό. Τα πρωτοφανή έργα κοινής ανάπτυξης ανάμεσα στο Ισραήλ και στην Κύπρο για την ανάπτυξη και την εδραίωση των πόρων τους θα μεταμορφώσουν τα δύο κράτη σε μείζονες εξαγωγείς ενέργειας και θα βελτιώσουν περαιτέρω τις ήδη στενές σχέσεις τους.
Ο πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα, Arie Mekel, με πρόσφατες δηλώσεις του έδωσε έμφαση στην περιφερειακή συνεργασία στον τομέα της ενέργειας, καθώς δήλωσε πως «Πιστεύουμε ότι αυτές οι τρεις χώρες, το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος, εάν εργαστούμε από κοινού και χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις μας, όπως στον τομέα του φυσικού αερίου, θα μπορούσαμε να καταστούμε από κοινού μια περιφερειακή δύναμη που θα είναι σε θέση να αντιπαρατεθεί [stand up to] με άλλες περιφερειακές δυνάμεις».
Οι Αμερικανοί αναλυτές καταλήγοντας είναι βέβαιοι: «Οι ΗΠΑ εκτιμάται ότι θα προωθήσουν το επιτακτικό συμφέρον τους για την ενίσχυση της ενεργειακής ανεξαρτησίας της Ευρώπης, τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή και την αποτελεσματικότητα του ΝΑΤΟ μέσω της επανεξέτασης της προσέγγισης προς την Τουρκία και της ενίσχυσης των συμμαχιών της με την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ. Η εναλλακτική λύση – η παθητικότητα του «ηγείσθαι από τα μετόπισθεν» – προβάλλει την αδυναμία μας και παρέχει πρόσθετες ενδείξεις περί της σταδιακής απόσυρσής μας από τα διεθνή τεκταινόμενα».
Βέβαια όλα τα παραπάνω ενθαρρυντικά για μας, σε ότι αφορά τις μελλοντικές εξελίξεις στην περιοχή αναμένονται μετά την λύση του θέματος της Συρίας, όχι με τις πολεμικές επιχειρήσεις μακράς διάρκειας, που ονειρεύεται ο μεγαλομανής Ερντογάν, αλλά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, που στο προσεχές χρονικό διάστημα, υπό την αιγίδα διεθνών οργανισμών και όχι με πρωτοβουλίες μεμονωμένων κρατών, ή συνασπισμούς κρατών, που για δικούς των λόγους επιθυμούν την λύση που τους συμφέρει. Το άλλοθι των ΗΠΑ για χρήση χημικών και η «κόκκινη γραμμή» που παραβιάστηκε από τον Συριακό στρατό, δυστυχώς δεν πείθει και μάλλον αποτελεί πρόσχημα για το προαναγγελλόμενο κτύπημα, ώστε να καταβληθεί το καθεστώς Άσσαντ και να «συρθεί» σε διαπραγματεύσεις, καθόσον στο πεδίο των επιχειρήσεων ο Συριακός στρατός θα ήταν ο σίγουρος και τελικός νικητής του τρομερού αυτού εμφυλίου με πάνω από 120.000 νεκρούς μέχρι τώρα. Η λύση που διαφαίνεται σχεδόν σαν δεδομένη από πολλούς αναλυτές είναι οδυνηρή: Τριχοτόμηση ή και σε περισσότερα κρατίδια- προτεκτοράτα, άρα ευκόλως ελεγχόμενα, με κυρίαρχη δομή, την θρησκευτική και εθνολογική προσέγγιση και ομοιογένεια (Σουνίτες, Σιίτες-Αλουίτες, Κούρδοι, Δρούζοι).
Οι εξελίξεις αυτές, αν τελικά υιοθετηθούν από την επίσημη Αμερικανική πολιτική και όπως διαφαίνεται τελευταία ευτυχώς ο πρόεδρος Ομπάμα αρχίσει να αντιλαμβάνεται τα λάθη του και να αποδέχεται την αλλαγή πλεύσης. Σε αυτό συνέβαλλε ουσιαστικά το πανίσχυρο Εβραϊκό λόμπυ, που αποφάσισε την πλήρη υποστήριξη της Ελλάδος και την πλήρη εγκατάλειψη της Τουρκίας, θεωρώντας την ως εχθρό του Εβραϊσμού!!! Και βεβαίως η αλλοπρόσαλλη, προκλητική και μεγαλομανής πολιτική του Ερντογάν. Ευχόμαστε ο Αλλάχ να του δίνει μακροημέρευση, για το καλό της πατρίδος μας. Την στροφή της Αμερικανικής πολιτικής θα την διαπιστώσουμε λίαν συντόμως.
Φυσικά εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε δύο πράγματα:
Το πρώτο αφορά την νοοτροπία και αντίληψη που έχουν ορισμένοι (ευτυχώς πολλοί λίγοι)σχετικά με το Ισραήλ, που εκδηλώνεται από καχυποψία και άρνηση συνεργασίας, μέχρι και την πλήρη απέχθεια. Η άποψή μας είναι ότι τα εθνικά μας συμφέροντα υπερισχύουν αντιλήψεων, δεισιδαιμονιών, προκαταλήψεων, συμπαθειών κλπ.
Το δεύτερο είναι ότι Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να είναι ισχυρές αμυντικά με κάθε τρόπο και μέσο, παρά την προσπάθεια απαξίωσης και μείωσης της αμυντικής αποτροπής της χώρας, που τελευταία αποπειράται ύποπτα για τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ελλάδος, με το πρόσχημα της οικονομικής κατάστασης της χώρας. Θα πρέπει να καταστήσουμε σαφές ότι η αμυντική ικανότητα και η ασφάλεια της χώρας δεν μπαίνουν σε Μνημόνια, οικονομικές «τακτοποιήσεις» και οικονομικούς επιτρόπους που να ελέγχουν τα κονδύλια και τους διαφόρους κωδικούς του ΥΕΘΑ.
Τουλάχιστον η στρατιωτική μας ηγεσία ας το έχει κατά νουν και ας προσέχει τις σκοπέλους και τις παγίδες των μνημονιακών άρθρων και εντολών, που δεν είναι τόσο αθώα όσο φαίνονται και δεν αποσκοπούν μόνο στα επιδιωκόμενα οικονομικά αποτελέσματα, αλλά ίσως σε κάτι πολύ περισσότερο και εθνικά επικίνδυνο. Προσωπικά έχω εμπιστοσύνη μόνο στις τάξεις των Ελλήνων Αξιωματικών και εκτιμώ ότι όταν χρειαστεί και το καθήκον τους θα κάνουν όπως πρέπει και το μεγάλο εθνικό ΟΧΙ θα πουν αν απαιτηθεί. Δημοκρατικά και μαζί με τον απλό Ελληνικό λαό, που ακόμη αγαπάει, εμπιστεύεται και στηρίζει τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Έτσι οι εξελίξεις σύντομα φαίνονται να γίνονται ευνοϊκές. Θα πρέπει να αρπάξουμε την ευκαιρία αυτή την φορά και να μην παρασυρθούμε από σύνδρομα αυτοκαταστροφικά. Η άποψή μας είναι ότι ο ενεργειακός, αλλά στρατηγικής σημασίας άξονας Ισραήλ-Κύπρος- Ελλάδα και κατ’ επέκταση Ευρώπη, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, αλλά και με καλές και ειλικρινείς σχέσεις με άλλες χώρες, όπως Ρωσία, Κίνα, Αραβικός κόσμος είναι εφικτός και η μοναδική μας ευκαιρία να ξεφύγουμε από το φοβερό οικονομικό σπιράλ καταστροφής του Έθνους μας, που άφρονες, ανίκανες και υποτελείς ηγεσίες μας οδήγησαν εδώ που είμαστε σήμερα.
Πηγές:Israel National News
PJ Media
Ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ
*Ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντιστράτηγος (ε.α.)

www,drougos.gr

Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

Επιχείρηση "πτώση του Άσαντ".


Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος,
γεωστρατηγικός αναλυτής και συγγραφέας του βιβλίου «Αραβική Άνοιξη».


Τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη υποχρεώνοντας σε προσγείωση το συριακό Airbus A320, ουσιαστικά πραγματοποίησαν το πρώτο βήμα για τη δημιουργία μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων υπεράνω της Συρίας. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα αφενός την έντονη αντίδραση της Μόσχας, αφετέρου την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ Τουρκίας και Συρίας.

Το επόμενο χρονικό διάστημα, εκτιμάται ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα επιδιώξουν να δημιουργήσουν μια ζώνη ασφαλείας, με πλάτος από 5 έως 20 χιλιόμετρα σε συγκεκριμένους τομείς, κατά μήκος των συρο-τουρκικών συνόρων και εντός του συριακού εδάφους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα επιδιώξουν να ελέγξουν τα μαζικά προσφυγικά ρεύματα προς το εσωτερικό της Τουρκίας, να διεξάγουν ανεμπόδιστα εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των Κούρδων ανταρτών του PKK, να παρέχουν περισσότερη υποστήριξη προς τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (Free Syrian Army – FSA) των αντικαθεστωτικών, να προτρέψουν περισσότερους Σύριους στρατιωτικούς να αυτομολήσουν με ασφάλεια εντός αυτής της περιοχής, να διακόψουν τον εναέριο ανεφοδιασμό του συριακού στρατού από το εξωτερικό (μέσω της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, κυρίως από τη Ρωσία και το Ιράν), αλλά και να διευκολύνουν τις διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις στη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας προς το συριακό λαό. Όλα αυτά θα λειτουργήσουν μεν καταλυτικά υπέρ της ανατροπής του καθεστώτος Assad, ωστόσο δεν θα είναι σύμφωνα με τη διεθνή νομιμότητα, καθότι δεν θα πραγματοποιηθούν με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ως εκ τούτου, μια δυναμική αντίδραση της Δαμασκού κατά της Άγκυρας δεν θα πρέπει να θεωρείται ως σενάριο με μηδενική πιθανότητα, ειδικά αν η Τουρκία συστηματικά συνεχίσει να προκαλεί το αλαουιτικό καθεστώς. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Δαμασκός θα μπορούσε να αντιδράσει δυναμικά μόνο με τη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής, δηλαδή με το βαλλιστικό και χημικό οπλοστάσιό της, καθότι οι ένοπλες δυνάμεις της θεωρούνται σχεδόν αποδεκατισμένες και χαμηλής επιχειρησιακής δυνατότητας για να αντιμετωπίσουν τις αντίστοιχες ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας. Για το λόγο αυτό, όπως ανέφερε πρόσφατα στις Βρυξέλλες ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Leon Panetta, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν δημιουργήσει στην Τουρκία, στην Ιορδανία και στο Ισραήλ κέντρα παρακολούθησης της δραστηριότητας των συριακών βάσεων χημικών όπλων, ώστε αφενός να προειδοποιήσουν τις γειτονικές χώρες για τις προθέσεις του καθεστώτος, αφετέρου να αντιδράσουν άμεσα κατά του συριακού οπλοστασίου όπλων μαζικής καταστροφής.

Βέβαια, η Άγκυρα γνωρίζει ότι σε περίπτωση έναρξης εχθροπραξιών με τη Συρία, δεν θα αναμένει μόνο την αντίδραση της Δαμασκού, αλλά και την αντίδραση της Μόσχας και της Τεχεράνης. Αυτό το σενάριο την ανησυχεί ιδιαίτερα, ασχέτως αν θεωρεί ως δεδομένη την αμερικανική και ΝΑΤΟϊκή υποστήριξη. Ήδη, πλησίον των συρο-τουρκικών συνόρων έχουν συγκεντρωθεί σημαντικές τουρκικές χερσαίες δυνάμεις, ενώ στην αεροπορική βάση του Diyarbakir έχουν μετασταθμεύσει πρόσφατα 25 αεροσκάφη F-16 της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας. Επιπρόσθετα, πληροφορίες των διεθνών ΜΜΕ κάνουν λόγω για μεταστάθμευση αμερικανικών και γαλλικών ειδικών δυνάμεων στην αεροπορική βάση του Incirlik.

Τις τελευταίες ημέρες η διεθνής κοινότητα έγινε μάρτυρας μιας σειράς τυχαίων(;) θερμών συρο-τουρκικών επεισοδίων, τα οποία θεωρητικά «βαρύνουν» τη συριακή πλευρά και ως ένα βαθμό «δικαιολογούν» στη διεθνή κοινή γνώμη τις ενέργειες της Άγκυρας κατά της Δαμασκού. Ωστόσο, δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο όλα αυτά ήσαν ενορχηστρωμένα, προκειμένου η Τουρκία με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ να υπερκεράσει το εμπόδιο της άρνησης της Μόσχας και του Πεκίνου να συναινέσουν στη λήψη απόφασης κατά του συριακού καθεστώτος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.


Ανησυχίες από ελληνικής πλευράς

Οι μελλοντικές εξελίξεις στη Συρία είναι σχεδόν αδύνατο να εκτιμηθούν στην παρούσα φάση. Παρόλα αυτά, η ελληνική πλευρά αναμένει μια μαζική αποχώρηση Σύριων πολιτών από τη χώρα τους. Ως εκ τούτου, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, σε συνεργασία με τον ΟΗΕ και την ΕΕ, επεξεργάζεται σχετικά σενάρια και προετοιμάζεται για τη φιλοξενία περίπου 20.000 Σύριων προσφύγων σε κέντρα, που έχουν ορισθεί στη Ρόδο και στην Κρήτη. Αυτό που θα πρέπει να τονισθεί είναι ότι «σε περίπτωση πτώσης του αλαουιτικού καθεστώτος, είναι πολύ πιθανόν οι Σύριοι σουνίτες πρόσφυγες να αντικατασταθούν από σιίτες και χριστιανούς πρόσφυγες, λόγω φαινομένων εκδίκησης εκ μέρους των σουνιτών και ιδιαίτερα των σαλαφιστών μουσουλμάνων, οι οποίοι επιχειρούν στο συριακό έδαφος ως ξένοι μαχητές κατά του καθεστώτος Assad». Επομένως, θα πρέπει εκ των προτέρων να ληφθεί μέριμνα προκειμένου οι εν λόγω δύο κατηγορίες Σύριων προσφύγων να μην εγκατασταθούν σε κοινά κέντρα φιλοξενίας. Ανάλογη μέριμνα για τους πρόσφυγες θα πρέπει να ληφθεί και από τις αρχές των υπόλοιπων γειτονικών χωρών, όπως η Τουρκία, ο Λίβανος, η Ιορδανία, η Κύπρος και το Ιράκ.

www.geostrategy.gr

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2012

Η εμπλοκή στη Συρία και τα σενάρια για την Ελλάδα

Του Σάββα Καλεντερίδη


Το ελληνικό ενδιαφέρον θα πρέπει να επικεντρωθεί σε δύο σενάρια, σε σχέση πάντα με τις εξελίξεις στη Συρία και την εμπλοκή της Τουρκίας σ’ αυτήν. Κι αυτό γιατί από τις εξελίξεις αυτές και από την κατάληξή τους θα κριθεί στην κυριολεξία το μέλλον του Ελληνισμού.

Να εξηγήσουμε το γιατί.

Ξεκινάμε από το καλό -πάντα για τα συμφέροντα του Ελληνισμού- σενάριο.

Σύμφωνα μ’ αυτό, η κρίση τερματίζεται και με τη συναίνεση των ΗΠΑ, Ρωσίας, Γαλλίας και Ηνωμένου Βασιλείου εγκαθιδρύεται στη χώρα ένα σύστημα παρόμοιο με αυτό του Λιβάνου, που εξασφαλίζει τη σταθερότητα αλλά και τα συμφέροντα των θρησκευτικών και των εθνικών ομάδων οι οποίες απαρτίζουν τον πληθυσμό της Συρίας. Στο πλαίσιο της λύσης αυτής διασφαλίζονται τα συμφέροντα των χριστιανών της Συρίας, που αποτελούν ζωντανό μνημείο της παγκόσμιας κληρονομιάς, και με τον τρόπο αυτόν εξασφαλίζονται και τα -με την ευρεία έννοια- ελληνικά συμφέροντα, μια που το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας είναι συνυφασμένο με την ελληνική Ιστορία αλλά και τα συμφέροντα του Ελληνισμού στην περιοχή της αρμοδιότητάς του. Πάντα με βάση το ίδιο σενάριο, οι Κούρδοι της Συρίας αποκτούν τη Δημοκρατική τους Αυτονομία και δημιουργούνται συνθήκες για την ανάπτυξη στενότερων δεσμών με τους Κούρδους του αυτόνομου κουρδικού κράτους, που λειτουργεί ντε φάκτο από το 1991 στο Νότιο Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ).

Η κατάσταση αυτή δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για την απόκτηση καθεστώτος Δημοκρατικής Αυτονομίας από τους Κούρδους του Βορείου Κουρδιστάν (ΝΑ Τουρκία), μια που η Τουρκία, που υπερηφανεύεται ότι φιλοξενεί και εξοπλίζει τις συμμορίες που δρουν και σκοτώνουν αδιακρίτως στη Συρία, με υποτιθέμενο σκοπό τον εκδημοκρατισμό της γειτονικής χώρας, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξηγήσει στους Κούρδους αλλά και στη διεθνή κοινότητα γιατί δεν παραχωρεί τουλάχιστον τα ίδια δικαιώματα και στους Κούρδους που κατοικούν στη δική της... δημοκρατική επικράτεια.

Με αυτό το σενάριο εξασφαλίζονται τα συμφέροντα των χριστιανών, των Κούρδων και των άλλων μειονοτήτων, ενώ παράλληλα η κυβέρνηση που θα προκύπτει κάθε φορά είναι περίπου αδύνατο να ελέγχεται από το καθεστώς της Αγκυρας.

Αρα, οι μελλοντικές κυβερνήσεις της Δαμασκού θα σέβονται το Διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, κάτι που αρνείται να πράξει η Αγκυρα.

Να δούμε τώρα το κακό σενάριο.

Στο τέλος της κρίσης επικρατούν οι δυνάμεις εκείνες που ελέγχονται από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και εγκαθιδρύουν στη Συρία ένα δημοκρατικοφανές καθεστώς, το οποίο επί της ουσίας είναι μια σουνιτική δικτατορία που επιβάλλεται με υποτιθέμενες δημοκρατικές διαδικασίες και καταπιέζει χριστιανούς και Κούρδους, όπως κάνει η Τουρκία.

Γιατί το ονομάζουμε σουνιτική δικτατορία;

Διότι η πολιτική ασκείται με εθνοθρησκευτικά κριτήρια και από τη στιγμή που οι Αραβες σουνίτες αποτελούν το 60% του πληθυσμού της χώρας θα κυβερνούν δικτατορικά εσαεί όλους εκείνους που δεν είναι Αραβες σουνίτες μουσουλμάνοι. Παρεμπιπτόντως, αυτό το καθεστώς εγκαθιδρύεται σταδιακά στην Τουρκία, μια σουνιτική δικτατορία.

Πέρα όμως από τα ζητήματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε περίπτωση που εφαρμοστεί το δεύτερο σενάριο, υπάρχουν και θέματα που αφορούν ζωτικά συμφέροντα του Ελληνισμού. Ποια είναι αυτά; Οι κυβερνήσεις των Αδελφών Μουσουλμάνων -αν δεν ελέγχονται απολύτως από την Τουρκία- υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να ακολουθούν σε μεγάλο βαθμό κοινή στρατηγική με την Αγκυρα στα ζητήματα που άπτονται του Διεθνούς Δικαίου των Θαλασσών και των θαλάσσιων ζωνών.

Δηλαδή, η Τουρκία θα επιβάλλει τις δικές της απαράδεκτες απόψεις στα ζητήματα των θαλάσσιων ζωνών και της ΑΟΖ στη ΝΑ Μεσόγειο, συνεπικουρούμενη από τις συγγενείς ιδεολογικοθρησκευτικά κυβερνήσεις της Δαμασκού, της Αιγύπτου και της Λιβύης.

Αυτό είναι ένας λογαριασμός που θεωρούμε ότι θα όφειλαν να κάνουν όλοι εκείνοι που συντάσσονται ακρίτως με την πολιτική της Τουρκίας στη Συρία, με δεδομένο ότι υπηρετούν και διακονούν πολιτικές και υπηρεσιακές θέσεις με ένα και μοναδικό ιερό καθήκον: Την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του Ελληνισμού και όχι της Τουρκίας και των Αδελφών Μουσουλμάνων.

Ο νοών νοείτω.

www,dimokratianews.gr

Κυριακή 16 Σεπτεμβρίου 2012

Η Ελλάδα και η κρίση της Συρίας

Του Βασίλη Γιαννακόπουλου
Γεωστρατηγικός αναλυτής και συγγραφέας του βιβλίου «Αραβική Άνοιξη – Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική».


Την 1η Φεβρουαρίου του 2011, μια σελίδα του Facebook καλούσε το συριακό λαό σε διαδήλωση κατά του καθεστώτος Assad, με βασικά αιτήματα «τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου», «το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα» και «τον τερματισμό της διαφθοράς». Περίπου 19 μήνες αργότερα, εξαιτίας της αδυναμίας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ να λάβει απόφαση, στη Συρία διεξάγεται ένας εμφύλιος τον οποίο υποστηρίζουν εξωτερικοί κρατικοί και μη κρατικοί δρώντες, με αποτέλεσμα η κατάσταση να χαρακτηρίζεται ως σχεδόν χαοτική, ενώ η ανθρωπιστική κρίση συνεχώς να αυξάνεται.

Κυρίως λόγω γειτονίας οι εξελίξεις στη Συρία δημιουργούν έντονες ανησυχίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κυπριακή Δημοκρατία. Οι λόγοι είναι προφανείς:
 Η περιφερειακή κατάσταση ασφάλειας επιδεινώνεται με κίνδυνο να σημειωθεί μια γενικευμένη σύρραξη στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, είναι αναμενόμενη η συμμετοχή της Ελλάδας στη διεξαγωγή των επιχειρήσεων ως χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ, αλλά και η χρησιμοποίηση των βρετανικών βάσεων της Κύπρου.
 Το καθεστώς Assad διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής (χημικό και βαλλιστικό οπλοστάσιο), τα οποία θα μπορούσαν σε μια δεδομένη στιγμή να χρησιμοποιηθούν κατά των αντικαθεστωτικών ή κατά γειτονικής χώρας σε περίπτωση έναρξης εχθροπραξιών (Τουρκία, Ισραήλ, Ιορδανία, Σαουδική Αραβία, Κύπρος, κτλ) ή ακόμη και να περιέλθουν στην κατοχή µη κρατικών δρώντων, µετά ή πριν την πιθανή κατάρρευση του καθεστώτος.
 Η συριακή κρίση επεκτείνεται στο γειτονικό Λίβανο και δημιουργούνται προϋποθέσεις για ένα πιθανό νέο εμφύλιο, που θα μπορούσε να καταλήξει σε μια νέα αναμέτρηση μεταξύ του Ισραήλ και της Hezbollah, ανάλογης του 2006.
 Τα προσφυγικά ρεύματα που έχουν ξεπεράσει τις 200.000 συνεχώς αυξάνονται. Συνεπώς, οι γειτονικές χώρες θα κληθούν να αντιμετωπίσουν την ολοένα αυξανόμενη ανθρωπιστική κρίση. Στην Ελλάδα παρατηρείται αύξηση των Σύριων προσφύγων, ενώ οι αρχές αποφάσισαν τη λήψη επιπρόσθετων μέτρων τόσο στην περιοχή του Έβρου όσο και στη θαλάσσια περιοχή του ανατολικού Αιγαίου. Επίσης, δεν είναι απίθανο στο επόμενο χρονικό διάστημα η Κύπρος να αποτελέσει νέο προορισμό των Σύριων προσφύγων, λόγω της εύκολης θαλάσσιας πρόσβασης.
 Ανησυχίες εκφράζονται και για την τύχη των περίπου 2.000.000 Σύριων χριστιανών, η πλειοψηφία των οποίων διατηρεί καλές σχέσεις με το καθεστώς Assad. Σε περίπτωση πτώσης του αλαουιτικού καθεστώτος, η συμμετοχή του ελληνικού πολεμικού ναυτικού στη διεξαγωγή μιας επιχείρησης εκκένωσης των Σύριων χριστιανών από τα συριακά παράλια συνιστά ένα ορατό σενάριο.

Πέρα από τα παραπάνω, η Αθήνα προβληματίζεται για το ρόλο της Άγκυρας τόσο στη συριακή κρίση όσο και γενικότερα στις υπόλοιπες εξελίξεις της Μέσης Ανατολής, καθότι αναβαθμίζεται ο ρόλος της αφενός απέναντι στη Δύση (κυρίως απέναντι στην Ουάσιγκτον), αφετέρου απέναντι στο σουννιτικό κόσμο. Επιπρόσθετα, λόγω της συριακής κρίσης αλλά και των αμερικανικών πιέσεων, αυξάνονται οι πιθανότητες επαναπροσέγγισης του Τελ Αβίβ με την Άγκυρα, γεγονός που θα αντιμετωπιζόταν με ιδιαίτερη αμηχανία από την Αθήνα. Το μόνο «θετικό στοιχείο» για την Ελλάδα είναι η μεταστάθμευση επιπρόσθετων τουρκικών χερσαίων δυνάμεων κατά μήκος των συρο-τουρκικών συνόρων, για την αντιμετώπιση αφενός της δράσης των Κούρδων ανταρτών στις αντίστοιχες κουρδικές περιοχές της Συρίας, αφετέρου των μαζικών μεταναστευτικών ρευμάτων. Ουσιαστικά, η διαγραφόμενη κουρδική και συριακή απειλή κατά της Τουρκίας «εξασθενίζει» ως ένα βαθμό την τουρκική απειλή κατά της Ελλάδας.

Στην παρούσα φάση, η ελληνική κυβέρνηση συνασπισμού έχει επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και της πιθανής κοινωνικής αντίδρασης, που πιθανόν να προκαλέσει ρήγμα μεταξύ των τριών κυβερνόντων κομμάτων, και ακολούθως να τεθεί θέμα επιβίωσής της. Ως εκ τούτου, είναι προφανές ότι ναι μεν αντιλαμβάνεται και παρακολουθεί τις εξελίξεις σε περιφερειακό επίπεδο, ωστόσο η συριακή κρίση έχει τεθεί σε δεύτερη προτεραιότητα, καθότι ιεραρχείται ως μια εν δυνάμει απειλή που θα υφίσταται σε βάθος χρόνου και οι επιπτώσεις της αναμένονται να αντιμετωπισθούν στα πλαίσια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Παρόλα αυτά, η ελληνική κυβέρνηση έχει τοποθετηθεί υπέρ της απόσυρσης του καθεστώτος Assad από την εξουσία.

Όσον αφορά την αντίδραση του Έλληνα πολίτη σε σχέση με τη συριακή κρίση, θα πρέπει να τονισθεί ότι είναι ανάλογη της πολιτικής του ιδεολογίας. Οι υποστηρικτές των αριστερών κομμάτων δίνουν έμφαση στα δεινά των Σύριων προσφύγων, οι οποίοι είναι σουννίτες, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζουν τις φιλο-καθεστωτικές θέσεις της Μόσχας και του Πεκίνου. Δηλαδή, υπέρ του αλαουιτικού καθεστώτος. Αντίθετα, οι υποστηρικτές ακροδεξιών ιδεολογιών τάσσονται ανοιχτά κατά οποιασδήποτε πιθανότητας εισόδου Σύριων προσφύγων.

Γενικά, λόγω της εσωστρέφειάς του, ο μέσος Έλληνας πολίτης γνωρίζει ελάχιστα για την περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ως εκ τούτου, αντιδρά επηρεαζόμενος από τα ΜΜΕ, τα blogs και τα Social Networks τα οποία έχει επιλέξει για να ενημερώνεται. Αυτά όμως με τη σειρά τους συνήθως αγνοούν τόσο τη σπουδαιότητα των γεωπολιτικών εξελίξεων στο γειτονικό αραβικό κόσμο, όσο και το μέγεθος της επιρροής που ασκούν αυτές οι εξελίξεις στην καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη.

www.geostrategy.gr