ΑΟΖ: Η λίθινη εποχή δεν τελείωσε από έλλειψη λίθων

Γράφουν οι: Ηλίας Κονοφάγος, Νίκος Λυγερός, Α. Φώσκολος

Πέρασαν ήδη 6 άγονα χρόνια από τότε που υποδείξαμε στις ελληνικές κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν και ν’ ανατρέψουν δυναμικά την φτωχοποίηση μας από την υποβόσκουσα οικονομική κρίση αναδεικνύοντας τον υποθαλάσσιο ορυκτό πλούτο της ελληνικής ΑΟΖ μας. Πρόσφατα υποδείξαμε με επανειλημένα δημοσιεύματά μας ότι μετά την ανακάλυψη του υπεργιγαντιαίου κοιτάσματος φυσικού αερίου Ζορ, νέες μελέτες του Πανεπιστημίου Κολούμπια των Η.Π.Α. και του Πανεπιστημίου Ουτρέχτης της Ολλανδίας δείχνουν ότι υπάρχουν παρόμοιες γεωλογικές δυνατότητες να υπάρχουν ανάλογα κοιτάσματα φυσικού αερίου νότια της Κρήτης (Εικ.1).

Έκπληκτοι όμως διαπιστώνουμε την απέραντη αδιαφορία των κυβερνώντων οι οποίοι φαίνεται να γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι πολύ πιο εύκολο και πολύ πιο σοσιαλιστικό ως εξουσία να κυβερνάς έναν φτωχοποιημένο ελληνικό λαό παρά έναν ευημερούντα ελληνικό λαό. Παράλληλα ο πολιτικός μας κόσμος ζει και τρέφεται με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του πλανήτη θα εξαντληθούν, όποτε η ΑΟΖ θα είναι τελείως άχρηστη για όλους μας.

Οι ανιστόριτοι όμως κυβερνήτες μας δεν γνωρίζουν ότι ακόμα και η προϊστορία διδάσκει ότι η “Λίθινη Εποχή” δεν τελείωσε από Έλλειψη Λίθων (δήλωση του Σαουδάραβα Σεϊχη Γιαμανί το έτος 2000) πράγμα που σημαίνει ότι η εποχή του φυσικού αερίου δεν θα τελειώσει από την έλλειψη Φυσικού Αερίου. Είτε το θέλουμε είτε όχι η τεχνολογία συνεχώς θα εξελίσσεται και συνεχώς θα δίνει νέες λύσεις στα προβλήματα μας.

Για να συγκρίνουμε δε την απόλυτη κυβερνητική μας αναπτυξιακή ανικανότητα χρειάζεται μόνο να ρήξουμε μία ματιά στον χάρτη των 75 “εν ενεργεία” θαλάσσιων οικοπέδων της

Ένοχη σιωπή Ε.Βενιζέλου στο τουρκικό "casus belli" με την εξέδρα άντλησης πετρελαίου ΝΑ της Μεγίστης

Δύο ημέρες μετά την πρωτοφανής πρόκληση της Τουρκίας, να ανακοινώσει την εγκατάσταση μόνιμης εξέδρας άντλησης πετρελαίου μέσα στην ελληνική υφαλοκρηπίδα νοτιοανατολικά της Καστελόριζου ο υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος δεν έκανε ούτε μία δήλωση καταδίκης της απόφασης που συνιστά casus belli, όταν άμεσα έπρεπε να προχωρήσει τουλάχιστον στα αναγκαία διαβήματα διαμαρτυρίας για τη διασφάλιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

Δεν βρήκε ούτε λέξη να πει ο κ. Βενιζέλος, ούτε καν μέσω του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών, αλλά έσπευσε πρώτος να πάρει τηλέφωνο τον Τούρκο ομόλογο του Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος είναι ο εμπνευστής των νέο-οθωμανικών σχεδίων σε βάρος της Ελλάδας, για να εκφράσει τα συλλυπητήρια του για τους νεκρούς ανθρακωρύχους.

Κι αυτό όταν το στήσιμο μόνιμης εξέδρας άντλησης πετρελαίου περίπου 170 μίλια νότιο-νοτιοδυτικά της Αττάλειας σε περιοχή που είναι εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και αμφισβητείται από την Άγκυρα, ανακοινώθηκε από τον υπουργό Ενέργειας της Τουρκίας Taner Yildiz. Δεν πρόκειται για δημοσιεύματα, αλλά για κυβερνητική ανακοίνωση.

Ο Α. Σαμαράς, που επανειλημμένα έχει αναφερθεί στο θέμα της ΑΟΖ, συμφωνεί με την τακτική του υπουργού των Εξωτερικών Ε. Βενιζέλου; Μήπως και ο ίδιος κινείται στη λογική του «καζάν καζάν», όπως είχε πει ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρ.Τ. Ερντογάν κατά τη συνάντηση τους επί

Οι Διεθνείς Σχέσεις στο Δοκιμαστικό Σωλήνα

Του Βασίλη Κοψαχείλη, Διεθνολόγου

Όλοι εμείς που ασχολούμαστε σοβαρά με τις Διεθνείς Σχέσεις, την γεωπολιτική, την γεω-οικονομία και την γεω-επιχειρηματικότητα, τα διεθνή συμφέροντα, τους συσχετισμούς δυνάμεων, τις στρατηγικές επιδιώξεις, την ιστορία και την ισχύ των κρατών, μάθαμε σήμερα ότι είμαστε απλά … ηλίθιοι.
Επίσης μάθαμε ότι καλός επιστήμονας - που του δίνεται μάλιστα βήμα και προβολή - είναι εκείνος ο οποίος δεν εκφέρει κανένα επιστημονικό λόγο, τα επιχειρήματά του έχουν ισχύ «Κορανίου» και αντιμετωπίζει τον αντίλογο με αφορισμούς και προσβλητικά επίθετα αντί των επιχειρημάτων. Τέλος, μάθαμε ότι η χώρα μας, όντας ανήμπορη να αποφασίσει μόνη της το πώς θα αναγράφεται στο εξής το φρέσκο γάλα, είναι απόλυτα ικανή να ανακηρύξει μονομερώς Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) μη λαμβάνοντας υπόψη της τον διεθνή παράγοντα. Στην τελευταία διαπίστωση θα έκανα και την επισήμανση  ότι τους υδρογονάνθρακες από τα βάθη των θαλασσών τους βγάζουν τα … ευχολόγια και όχι οι εταιρείες εξόρυξης, οι συμφέρουσες τιμές και η διαθέσιμη τεχνολογία.

Αφορμή για τις παραπάνω διαπιστώσεις στάθηκε η ημερίδα που οργανώθηκε στις 10 Απριλίου, 2014 από το Ίδρυμα Νομικών Μελετών Καθηγητή Ηλία Κρίσπη και Αναστασίας-Σαμαρά Κρίσπη σε συνεργασία με τη Σχολή Εθνικής Άμυνας, με θέμα «Η Ενεργειακή και Στρατηγική ΑΟΖ στην Ελλάδα και την Ανατολική Μεσόγειο. Νομικές και Γεωπολιτικές Θεωρήσεις».

Ομιλητές ήταν ο Δρ. Νίκος Λυγερός, ο Δρ. Ηλίας Κονοφάγος, ο Ομότιμος Καθηγητής Αντώνιος Φώσκολος, ο Καθηγητής Αντώνης Μπρεδήμας, ο Καθηγητής Άγγελος Συρίγος, ο Καθηγητής Πέτρος Σιούσουρας και τέλος ο Δρ. Βενιαμίν Καρακοστάνογλου.

Ας ασχοληθούμε με τις μεγάλες στρατηγικές λύσεις

Γράφει ο
Νίκος Λυγερός

Αντί ν’ ασχολούμαστε με τοπικές λεπτομέρειες που δεν οδηγούν πουθενά, ας ασχοληθούμε με τις μεγάλες στρατηγικές λύσεις. Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη δεν είναι μόνο μια επιφάνεια, αλλά η προέκταση του στρατηγικού βάθους της θάλασσας. 

Η ιστορία του μέλλοντος της Κύπρου είναι γραμμένη με θαλασσινό γράμμα και στηρίζεται πάνω στην αξιοποίηση της κυπριακής ΑΟΖ. Έτσι οι υδρογονάνθρακες της Κύπρου δεν είναι μόνο και μόνο ένα οικονομικό θέμα, όπως νομίζουν οι περισσότεροι, αλλά μια πράξη που αλλάζει τα δεδομένα και δίνει προοπτικές. 

Τώρα όσον αφορά στις φοβίες, πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι η έννοια της ΑΟΖ υποστηρίζει τα νησιά, αποδεικνύει ότι αποτελεί και μια στρατηγική λύση σε ένα πλαίσιο που δεν είναι φιλικό εδώ και τόσα χρόνια. Για την γειτονική χώρα η ΑΟΖ είναι μια συνεχόμενη ήττα. Γιατί με το έργο της έχει αποδείξει ότι η Μεσόγειος δεν είναι μόνο ανοιχτή θάλασσα αλλά και μια πηγή γαλάζιας ενέργειας για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. 

Κατά συνέπεια με την ύπαρξή μας δείχνουμε σε όλους τη γεωστρατηγική μας αξία, ότι συνεχίζουμε να είμαστε εδώ και ότι ο μεγαλύτερος ορυκτός πλούτος του Ελληνισμού είναι το ίδιο το μυαλό του. Με την γαλάζια ενέργεια το μέλλον της Ελλάδας και της Κύπρου αλλάζει ριζικά και συνδυαστικά. Δεν είμαστε πια σε φάση να φοβόμαστε τη σκιά μας. 

Μπορεί η γειτονική χώρα για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης να λέει τα δικά της λόγια, αλλά η ιστορία γράφεται από αυτούς που έχουν φως μέσα τους και για τους άλλους.


http://www.lygeros.org/articles?n=14322&l=gr

Τα ενεργειακά της Κύπρου

Του Σάββα Καλεντερίδη

Διαβάσαμε με προσοχή όσα είπε στην ομιλία του ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης, στο δείπνο που παρέθεσε προς τιμήν του στην ιστορική έπαυλη Lancaster House του κεντρικού Λονδίνου ο υφυπουργός Ενέργειας του Ηνωμένου Βασιλείου Μάικλ Φάλον. Να σημειώσουμε ότι στο δείπνο, εκτός των υπουργών Κασουλίδη και Λακκοτρύπη, συμμετείχαν και επιχειρηματίες της Βρετανίας που δραστηριοποιούνται κυρίως στον τομέα των υδρογονανθράκων.

Μεταξύ άλλων, ο κ. Αναστασιάδης αναφέρθηκε και στο ζήτημα των υδρογονανθράκων και της διαδικασίας εξόρυξης και εκμετάλλευσής τους, που απαιτούν τεράστιες επενδύσεις, τις οποίες είναι σε θέση να κάνουν μόνο ενεργειακοί γίγαντες από μεγάλες χώρες.

Σύμφωνα με τα λεχθέντα, το όραμα της Κύπρου είναι η αξιοποίηση των ενεργειακών αποθεμάτων να μετατραπεί σε εργαλείο συνεννόησης και συνεργασίας με τις γειτονικές χώρες, αλλά και με εκείνες που θα εμπλακούν στην αξιοποίηση, η οποία θα λειτουργήσει και ως ένας καταλύτης για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή.

Το πιο κρίσιμο ίσως σημείο της ομιλίας του ήταν εκείνο που τόνιζε την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να υλοποιήσει τα μέτρα που απαιτούνται, ώστε η Κύπρος να καταστεί ενεργειακό κέντρο προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Εξαιρετικά μεγάλης σημασίας ήταν επίσης το γεγονός ότι σύμφωνα με τις ανακοινώσεις συμφωνήθηκε να συνεχιστεί η στενή συνεργασία Κυπριακής Δημοκρατίας και Ηνωμένου Βασιλείου και στα θέματα ενέργειας, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση και την κατάρτιση, για αξιοποίηση των φυσικών πόρων της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου. Η έμπρακτη αναγνώριση της ΑΟΖ της Κύπρου από το Λονδίνο είναι ένα ζήτημα που εμπεδώνει ακόμα περισσότερο τα δικαιώματα της Λευκωσίας σε μια εκτεταμένη περιοχή και αποδυναμώνει τους ισχυρισμούς της Αγκυρας ότι «αφού δεν υπάρχει κράτος με το όνομα Κύπρος δεν υπάρχει και κυπριακή ΑΟΖ»!

Αφού κι εμείς με τη σειρά μας υπογραμμίσουμε την αυξανόμενη σημασία της ΑΟΖ στη λειτουργία των κρατών και τη διασφάλιση των συμφερόντων τους, δεδομένου ότι ήδη έχουμε εισέλθει σε άτυπη προεκλογική περίοδο, λόγω των επικείμενων ευρωεκλογών, θα σταθούμε στο όραμα του Νίκου Αναστασιάδη να καταστεί η Κύπρος ενεργειακό κέντρο προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Και θα σταθούμε στο ζήτημα αυτό επειδή, δυστυχώς, στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για τις εκλογές συζητείται οτιδήποτε άλλο από το πελώριο ζήτημα της τύχης και της πορείας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που είναι το μεγαλύτερο και πιο φιλόδοξο εγχείρημα της ανθρωπότητας για συνεννόηση των λαών και των εθνών, σε μια περιοχή όπου η ασυνεννοησία και οι ανταγωνισμοί προκάλεσαν πολέμους με εκατομμύρια θύματα.

Για να είναι δυνατή η υλοποίηση του οράματος Αναστασιάδη, πρέπει να ισχύουν απαρεγκλίτως δύο όροι: ο ένας είναι να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. και ο άλλος να συμφωνήσει το Ισραήλ σε μια από κοινού στρατηγική για τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Κατά την άποψή μας, η επιλογή να γίνει η Ελλάδα μέλος της ΕΟΚ ήταν καθαρά πολιτική και γεωπολιτική και όχι οικονομική, όπως την εξέλαβαν άρχοντες και κομματικοί εγκάθετοι που διασπάθισαν τα κονδύλια της Ε.Ε. με απολύτως «προοδευτικό τρόπο», αφού προηγουμένως εξαπάτησαν τους ψηφοφόρους με

Η ένωση μεταξύ Κρήτης και Κύπρου

Γράφει ο
Νίκος Λυγερός

Αν κάποιος άκουγε χωρίς να ξέρει τίποτα, ότι θα υπάρξει ένωση μεταξύ Κρήτης και Κύπρου, θα έλεγε απλώς ότι είναι αδιανόητο. Αν άκουγε ότι θα είναι μια ηλεκτρική διασύνδεση, θα έλεγε ότι είναι ουτοπία. Ενώ αν μάθει για το EuroAsia Interconnector, θα πει ότι είναι όραμα. 

Αν επιπλέον πληροφορηθεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιδοτήσει αυτό το σχέδιο, τότε θα ρωτήσει πότε θα γίνει, γιατί θα είναι πλέον θέμα χρόνου. 

Αν επίσης καταλάβει ότι αυτό γίνεται μέσα στο πλαίσιο της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, τότε θα συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο στρατηγικός σχεδιασμός είναι η επόμενη πραγματικότητα και θα σκεφτεί πώς θα μπορέσει πια να αξιοποιήσει αυτό το γεγονός δίχως να επινοήσει ότι πρόκειται για ένα τεχνολογικό θαύμα, αλλά και μια στρατηγική καινοτομία. 

Αν συνδυάσει όλα τα στοιχεία μαζί, θα κατανοήσει ότι ακολουθεί μια διαχρονική οριζόντια στρατηγική μέσα στη Μεσόγειο που βασίζεται πλέον στην ενέργεια της θάλασσας, αφού η τροφοδότηση του ηλεκτρικού καλωδίου θα γίνεται με την καύση του μεθανίου που βρίσκεται στα κοιτάσματα της Ελλάδας της Κύπρου και του Ισραήλ. 

Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι η ένωση μεταξύ Κρήτης και Κύπρου δεν είναι απλώς μια τεχνική λεπτομέρεια αλλά μια ένδειξη της εμβέλειας του όλου εγχειρήματος. Σε αυτό το πεδίο μπορούμε λοιπόν να χτίσουμε περισσότερα με τον νόμο περί υδρογονανθράκων αφού λειτουργεί ενισχυτικά για τις περιφέρειες. Η Κρήτη για την Ελλάδα μπορεί να γίνει HUB και για τα νησιά του Αιγαίου. 

Αυτή η νέα τροφοδότηση θα επιτρέψει μια καλύτερη κατανάλωση της ενέργειας που θα καλυτερέψει την ποιότητα της ζωής. 

Σε αυτό το επίπεδο, μπορεί να συνδυαστεί και η χρήση του ζεόλιθου και για τα δύο νησιά, ειδικά όταν θα αρχίσει η εξόρυξη του ελληνικού, αφού θα τροφοδοτεί και τις δύο χώρες. Έτσι θα υπάρχει άλλη μια ένωση μεταξύ της Κρήτης και της Κύπρου λόγω της Θράκης μας. Αν κάποιος έχει την ικανότητα να δει αυτή τη μεγάλη εικόνα, τότε θα καταλάβει ότι το μέλλον άρχισε.
www.elzoni.gr

ΕΙΝΑΙ ΑΡΜΟΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ ΑΟΖ "Στήσιμο" των δικαστών του Διεθνούς Δικαστηρίου του Αμβούργου από την Άγκυρα

Πληροφόρίες αναφέρουν ότι η κυβέρνηση Α.Σαμαρά μεθοδέυει την παραπομπή του θέματος της ΑΟΖ της Μεγίστης (Καστελοριζο) στην διαιτησία του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαίου της Θάλασσας στο Αμβούργο, μέσα στο 2014 θεωρώντας ότι θα δικαιωθεί, αλλά ήδη οι Τούρκοι έχουν δικτυωθεί μέσα στον οργανισμό με αποτέλεσμα να προδιαγράφεται μια παταγώδης αποτυχία.

Επειδή αυτό το παραμμύθι αρέσκεται να το πουλάει η ελληνική κυβέρνηση προς εσωτερική κατανάλωση, προσδοκώντας ότι θα βάζει την ελληνική κοινωνία "για ύπνο", υπενθυμίζουμε ότι η Τουρκία δεν δεσμεύεται με κανενός είδους συμφωνία με την σχετική Συνθήκη την οποια ποτέ δεν υπέγραψε.

Στο Μαξίμου πιστεύουν ότι όχι μόνο η ελληνοτουρκική διαφορά θα καταλήξει σε ad hoc διαιτητικό δικαστήριο που θα συσταθεί στην έδρα του Δικαστηρίου της Θάλασσας, στο γερμανικό λιμάνι του Αμβούργου, αλλά και φαίνεται να γνωρίζει εκ προοιμίου την απόφαση του Δικαστηρίου, πιστεύοντας συγκεκριμένα, ότι το Αμβούργο θα δώσει ένα 70% στην Ελλάδα και ένα 30% στη Τουρκία μαζί με μια μικρή περιοχή για συνεκμετάλλευση (το εχουν παρει απόφαση ότι κάτι θα δώσουν δηλαδή). Τέτοιες υποθέσεις δεν πρέπει να γίνονται διότι δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις.

Επειδή όμως οι Τούρκοι δεν "κοιμούνται όρθιοι" και φροντίζουν από την αρχή, για το τι θα συναντήσουν σε 10 χρόνια, ήδη έχουν πατήσει πόδι στο Δικαστήριο, και ξεκίνησαν τις δημόσιες σχέσεις. Πληροφορίες αναφέρουν προσκλησεις δικαστών στηνΤουρκία, μιλούν για τουρκικές δωρεές στον Οργανισμό, και για συνεργασία κάποιων από τους δικαστές με το τουρκικό ΥΠΕΞ.

Η πραγματικότητα είναι ότι μετά την προσπάθεια να «χώσουμε» δικαστή (Ρούκουνα ή Χαλκιόπουλο) στο ITLOS
λίγο μετά την θέσπιση του με τη Συνθήκη του Montego Bay για το δίκαιο της θάλασσας to 1982, το ΥΠΕΞ δεν ασχολήθηκε σοβαρά με το Δικαστήριο, με το Γενικό Προξενείο Αμβούργου απλώς να παρακολουθεί τα εθιμοτυπικά, αλλά χωρίς εντολή «να κάνει παιχνίδι».

Προσκλήσεις δικαστών σε επισκέψεις στη Τουρκία για διαλέξεις, παρασημοφορίες σωρηδόν, δωρεές στον οργανισμό, εκδρομές, ενημερωτικές επισκέψεις κ.ο.κ.
Αλλά και βέβαια, κάποιοι από τους δικαστές έχουν δώσει πριν εκλεγούν ως καθηγητές γνωμοδοτήσεις στο τουρκικό ΥΠΕΞ.

Και περιμένουν μετά στο Μαξίμου να έχουν αντιμετώπιση 70%-30%! Ξεκίνησαν με την προοπτική να παραδώσουν "κάτι" για να πάρουν πολλά. Οι Τούρκοι ξεκίνησαν αναποδα, να πα΄ρουν πολλά, και να μας αφήσουν "κάτι", και δουλέυουν συστηματικά για αυτό.
 
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΦΑΙΣΤΟΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΚΟΤΤΑΚΗ

Η ανάγνωση αυτού του κειμένου προκαλεί βαθειά ανησυχία - Εάν αυτό είναι εθνική στρατηγική τότε ο γάιδαρος έχει φτερά και πετάει...

Ριγμένη κάτω η Ελλάς, με την κοινωνία και την οικονομία ρημαγμένη, την εθνική ανεξαρτησία ακυρωμένη και την πολιτειακή νομιμότητα καταρρακωμένη, αυτά που διαβάζουμε είναι στην καλύτερη περίπτωση παράκρουση.
 

Για να αναπτύξουμε εθνική στρατηγική απαιτείται να ενωθούν εκατοντάδες μεταβλητές της διεθνούς πολιτικής γύρω από σκοπούς που κατοχυρώνουν αυτό που μας προσφέρει η διεθνής νομιμότητα και όχι να γύρω από λογικές κατατρομαγμένης υποχώρησης και παράδοσης στην θέληση αυτών που μας απειλούν ή αξιώνουν να συρρικνώσουν ή και να εκμηδενίσουν την Ελλάδα και την Κύπρο. 
Ποιος θα το κάνει και πως θα γίνει αυτό υπό συνθήκες απόλυτης αδυναμίας, την πολυκομματική κυβέρνηση τελείως από-νομιμοποιημένη και την αξιωματική αντιπολίτευση...
να παραμιλά σε επίπεδο φοιτητών των Εξαρχείων! 
 
Μήπως πέραν του γεγονότος ότι το μεταπολιτευτικό σύστημα είναι ναυαγισμένο έχει επίσης υποστεί και μαζική παράκρουση! Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα και μάλιστα άμεσα είναι: 
1) μια μεταβατική κυβέρνηση άξιων Ελλήνων 1-2 ετών, 2) συσπείρωση γύρω από σκοπούς αυτοσυντήρησης-επιβίωσης,
3) ριζική πολιτική ανασύνταξη (πολλοί έχουμε υποστηρίξει Συντακτική Συνέλευση με ευθύνη του Προέδρου), 4) αποφυγή κάθε διαπραγμάτευσης υπό συνθήκες αδυναμίας,
5) αποφάσεις διάσωσης της Κύπρου από τα θηρία που την περικυκλώνουν και δημιουργούν προϋποθέσεις διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας (το πρώτο που θα διαλυθεί μετά το 1945 λόγω εξωτερικών εισβολών),
6) άμεσες αποφάσεις αυτοσυντήρησης των μελών της κοινωνίας από τα γεράκια του διεθνικού υπόκοσμου που θέτουν σε κίνδυνο τον πλούτο των Ελλήνων, τις περιουσίες τους, τα υποστατικά τους, τις επιχειρήσεις τους, τα σπίτια τους και τα χωράφια τους,
7) άμεσο ξεκαθάρισμα της αλήθειας: Όμως κατάντησε την Ελλάδα το σάπιο μεταπολιτευτικό σύστημα οι Έλληνες πολίτες θα πρέπει να μάθουν να ζουν επί χρόνια με ότι παράγουν (όντας βέβαια διασφαλισμένοι όπως αναφέρεται στο σημείο 6),
8) βελτιστοποίηση και μεγιστοποίηση όσων μέσων διαθέτουμε για να διασφαλίσουμε την επικράτεια κατά εξωτερικών απειλών,
9) προστασία της κοινωνίας κατά προβοκατόρων που ενδέχεται όπως και στο πρόσφατο παρελθόν να προκαλέσουν «επεισόδια»,
10) άρνηση υποχώρησης στα πεδία της διεθνούς νομιμότητας. 
 
Τα μυθιστορηματικά σενάρια που διαβάζουμε φαντάζουν πολύ περίεργα.
Μήπως έχουν εκπορευτεί από κάποια ξενόφωτα «ιδρύματα»;
Μήπως η κυβέρνηση πλέον έχει γίνει παράρτημα τέτοιων ιδρυμάτων; 
Κατηφορίζουμε ταχύρρυθμα προς την άβυσσο και απαιτείται όπως οι καλοπροαίρετοι τουλάχιστον πολίτες να μην είναι ευκολόπιστοι.
Ούτε να υποκύψουν στα πολλά επερχόμενα εκβιαστικά διλήμματα «πόλεμος ή ειρήνη» με «ολίγες» παραχωρήσεις και τα λοιπά και τα λοιπά.

*Το σχετικό άρθρο του Μανώλη Κοττάκη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό CRASH 

http://www.ifestos.edu.gr/

Ύποπτες μεθοδεύσεις για ΑΟΖ και Καστελλόριζο

Ποιοί και με ποιό σκεπτικό θέλουν να παραπέμψουν την ΑΟΖ σε διεθνές δικαστήριο, ως διαφορά μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας;

Πόσο ενημερωμένοι είναι οι "ειδικοί" των Αθηνών για τα πρόσωπα που θα... δικάσουν και θα εκδώσουν αποτέλεσμα που (εκ προοιμίου) θα δίνει δικαιώματα επί της ελληνικής ΑΟΖ και στην Τουρκία;

Πολύ ανησυχητικό το δημοσίευμα ότι μεταξύ Μαξίμου και ΥΠΕΞ (με την απουσία των υπηρεσιακών φυσικά) μεθοδεύεται η παραπομπή της υπόθεσης της ΑΟΖ του Καστελόριζου στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαίου της Θάλασσας στο Αμβούργο και μάλιστα στο πλαίσιο όχι δικαιοδοτικής, αλλά διαιτητικής διαδικασίας.

Η πραγματικότητα είναι ότι μετά την προσπάθεια να «χώσουμε» δικαστή (Ρούκουνα ή Χαλκιόπουλο) στο ITLOS  λίγο μετά την θέσπιση του με τη Συνθήκη του Montego Bay για το δίκαιο της θάλασσας to 1982, το ΥΠΕΞ δεν ασχολήθηκε σοβαρά με το Δικαστήριο, με το Γενικό Προξενείο Αμβούργου απλώς να παρακολουθεί τα εθιμοτυπικά, αλλά χωρίς εντολή «να κάνει παιχνίδι».

Το αποτέλεσμα βέβαια είναι η τουρκική πλευρά (που δεν έχει καν προσχωρήσει, ως γνωστόν, στη Συνθήκη) να δρα δυναμικότατα και χωρίς αντίπαλο. 
Προσκλήσεις δικαστών σε επισκέψεις στη Τουρκία για διαλέξεις, παρασημοφορίες σωρηδόν, δωρεές στον οργανισμό, εκδρομές, ενημερωτικές επισκέψεις κ.ο.κ.

Αλλά και βέβαια, κάποιοι από τους δικαστές έχουν δώσει πριν εκλεγούν ως καθηγητές γνωμοδοτήσεις στο τουρκικό ΥΠΕΞ.

Αλήθεια, ξέρει το ΥΠΕΞ λεπτομέρειες επί του θέματος, έχει βγει στη πιάτσα των διεθνολόγων να ακούσει τα κουτσομπολιά;

Από συγκυρία βέβαια σήμερα η κατάσταση για την Ελλάδα σε επίπεδο συμπαθειών μεταξύ των δικαστών τυχαίνει να είναι κάπως καλύτερη, από όταν πρόεδρος ήταν ο – ακόμα όμως δικαστής – γερμανός καθηγητής Wolfrum. 
 Παρ' όλα αυτά το ITLOS είναι ένα δικαστήριο που έχει εκδώσει σχετικά λίγες αποφάσεις και που η στάση του σε πολλά θέματα δεν μπορεί να προβλεφθεί… 
Όταν διαβάζουμε ότι η πρόβλεψη είναι ότι θα δικαιώσει στο 70% την Ελλάδα (άρα θα δώσει δίκαιο στο 30% στη Τουρκία), ποιός κάνει αυτές τις προβλέψεις και επί τη βάσει ποιών στοιχείων;

Γιατί δεν αποκλείεται να είναι φυσικά και το ανάποδο. 
Αυτό το έχει σκεφτεί κανένας;
Ή μήπως θα ξαναπάμε ως πρόβατα για σφαγή, όπως στην υπόθεση της ονομασίας των Σκοπίων, απροετοίμαστοι και στα τυφλά;

Ο ΔΡΑΓΟΥΜΑΝΟΣ

kostasxan.blogspot.gr

Οι γερμανοτουρκικες έρευνες στα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και τα διαβήματα της Λευκωσίας

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Με  αγωνία περιμένουν στην Αθήνα και την Λευκωσία την επόμενη αποστολή του τουρκικού ερευνητικού σκάφους Barbaros καθώς στις 18 Νοεμβρίου ολοκληρώνεται ο κύκλος σεισμικών ερευνών που πραγματοποίησε στην Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ Κύπρου και  τουρκικής  ακτής.

Η Άγκυρα έχει απειλήσει ότι με την απόκτηση του δικού της ερευνητικού σκάφους  θα μπορεί πλέον να υλοποιήσει τις απειλές της για διεξαγωγή ερευνών εντός  της ελληνικής και κυπριακής υφαλοκρηπίδας στην βάση των αδειών που έχει ήδη «αναθέσει» στην κρατική εταιρία ΤΡΑΟ.

Ενώ όμως η Άγκυρα είναι απορροφημένη στα σοβαρά προβλήματα των σχέσεων της με το Ιράκ και το ιρακινό Κουρδιστάν και στις παρενέργειες που έχει η κρίση της Συρίας, η τουρκική κυβέρνηση δεν δείχνει να  εγκαταλείπει  την προσπάθεια της να προωθήσει τετελεσμένα στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, ελπίζοντας ότι έτσι θα μπορέσει να μπει σφήνα στην διαδικασία εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων ολόκληρης της περιοχής. Η προσπάθεια αμφισβήτησης της ελληνική και κυπριακής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας είναι διαρκής ,αν και η απολύτως εχθρική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Ερντογαν προς την Αιγυπτιακή μεταβατική κυβέρνηση ,αποτελεί ένα σημαντικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα για την Ελλάδα.

Η Αθήνα επιχειρεί να εξασφαλίσει ένα καλό επίπεδο πολιτικών επαφών με το Κάιρο αν και γνωρίζει ότι η κρίση στις σχέσεις της Τουρκίας  με την Αίγυπτο πιθανόν να έχει μόνο συγκυριακό χαρακτήρα και τελικά  να μην βάλει την σφραγίδα του στο μείζον θέμα των διμερών σχέσεων που αφορά την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών.

Πάντως την Δευτέρα και Τρίτη έγιναν  στο Κάιρο οι πολιτικές διαβουλεύσεις Αιγύπτου-Ελλάδας-Κύπρου με συμμέτοχη του βοηθού υπουργού εξωτερικών πρέσβη Χατεμ Σελφ Ελ Νασρ, του διευθυντή πολιτικών υποθέσεων του ΥΠΕΞ πρέσβη Δ. Παρασκευοπουλου και του αναπληρωτή γενικού διευθυντη του κυπριακού ΥΠΕΞ  πρέσβη Τάσου Τζιωνή.

Δεν είναι τυχαίο όμως ότι το Κάιρο έχει αποφύγει συστηματικά να συναινέσει στην σύγκληση και των τεχνικών επιτροπών ώστε να διορθωθεί το «λάθος» με την υπερκάλυψη της ελληνικής υφαλοκρηπίδας από το αιγυπτιακό Οικόπεδο 12 που έχει προσφέρει το Κάιρο σε διεθνή διαγωνισμό. Ένα Οικόπεδο που η «οριοθέτηση» του συμπίπτει με την αυθαίρετη και μονομερή διεκδίκηση της Αγκύρας για οριοθέτηση με την Αίγυπτο στην βάση της μέσης γραμμής  παραβλέποντας το Καστελόριζο και μεγάλο μέρος της κυπριακής ΑΟΖ.

Η ελληνική κυβέρνηση όμως παρακολουθεί από κοντά και τις έρευνες που διεξάγει το γερμανικό ερευνητικό σκάφος Poseidon στην Ανατολική Μεσόγειο  για την αναζήτηση ένυδρου μεθανίου στα λασποηφαιστεια του βυθού  της περιοχής. Το ερευνητικό πρόγραμμα γίνεται σε συνεργασία του τμήματος Θαλασσίων περιβαλλοντικών επιστημών του Πανεπιστημίου της Βρέμης και του τουρκικού πανεπιστημίου Dokuz Eylyl της Σμύρνης. Στο πλοίο που απέπλευσε στις 30 Οκτωβρίου από το λιμάνι της Σμύρνης  επιβαίνουν 11 γερμανοί επιστήμονες και 2 τούρκοι

Ο γερμανός καθηγητής Γκερχαρντ Μποχρμαν (Bohrmann) εμφανίσθηκε ιδιαίτερα αισιόδοξος μάλιστα για τον εντοπισμό ένυδρου μεθανίου, για την εκμετάλλευση του οποίου έχουν ήδη αναπτύξει νέα τεχνολογία οι Ιάπωνες.

Η περιοχή την όποια θα ερευνήσει το γερμανικό σκάφος είναι τα λασποηφαιστεια του Αναξίμανδρου, με τις ονομασίες «Άμστερνταμ», “Αθήνα”, «Θεσσαλονίκη» και «Καζάν».

Το γερμανικό σκάφος κινείται σε μια περιοχή των διεθνών υδάτων που αν και δεν έχουν οριοθετηθεί θαλάσσιες ζώνες θεωρείται ότι είναι πολύ κοντά στα όρια της ελληνική υφαλοκρηπίδας.

Το γερμανικό σκάφος δεν ζήτησε άδεια από τις ελληνικές αρχές για την επιστημονική έρευνα του αλλά αυτό δεν είναι καθόλου καθησυχαστικό γιατί υπάρχει η αρνητική εμπειρία ανάλογων ερευνητικών αποστολών και μάλιστα από γερμανικά Πανεπιστήμια(του Κίελου)  και από το ίδιο σκάφος  που επεχείρησαν εμμέσως  την αμφισβήτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

Όταν το Poseidon είχε ξεκινήσει έρευνες για λογαριασμό του πανεπιστημίου του Κίελου βορείως της Κρήτης το 2006, μετα από ανταλλαγή διαβημάτων καθώς  η Τουρκία αξίωνε να εκδώσει και η ίδια άδεια, εκτός της Ελλάδας για την  πραγματοποίηση των ερευνών  το πλοίο άφησε ποντισμένα τα καλώδια και τον εξοπλισμό του, αφού όμως είχε γίνει αποδεκτό το αίτημα για επιβίβαση και τούρκου «επιστήμονα» στο πλοίο.. Μετα από έντονο διπλωματικό παρασκήνιο αποφασίστηκε να ανασύρει τον εξοπλισμό του,  το ελληνικό ωκεανογραφικό σκάφος «Αιγαίο» με την ιδιαίτερα προβληματική παραχώρηση όμως, της επιβίβασης στο ελληνικό πλοίο και τούρκου «επιστήμονα», κίνηση που συμβολικά τουλάχιστον επιβεβαίωνε τις αξιώσεις και διεκδικήσεις της Τουρκίας για συνδιαχειριση του Αιγαίου.

Η Λευκωσία πάντως σε αντίθεση με την αδράνεια της Αθήνας αντιδρά μεταφέροντας στον ΟΗΕ κάθε αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της.

Η κυπριακή κυβέρνηση με δυο επίσημα διαβήματα στον ΟΗΕ στις 18 και 29 Οκτώβριου καταγγέλλει τόσο την παρενόχληση από τουρκικό πολεμικό σκάφος ,ξένου ερευνητικού πλοίου που πραγματοποιούσε έρευνες όντος της κυπριακής ΑΟΖ  αλλά και τις συνεχιζόμενες μέχρι τις 18 Νοεμβρίου  έρευνες του τουρκικού πλοίου Barbaros που επικαλύπτουν και τμήμα της  υφαλοκρηπίδας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι η Λευκωσία ζητά και τα δυο αυτά επίσημα διαβήματα στον ΟΗΕ να καταχωρηθούν στην περιοδική Έκδοση του Δικαίου της Θάλασσας (Law of the Sea Bulletin).

Το πρώτο διάβημα της Κύπρου αφορά την περίπτωση του σεισμογραφικού ερευνητικού σκάφους  Ramform Sovereign με σημαία Σιγκαπούρης  που ανήκει στην Νορβηγική εταιρία  PGS (Petroleum Geo-Services) το οποίο παρενοχλήθηκε από τουρκικό πολεμικό σκάφος στις 4 και 5 Ιουνίου  ενώ έκανε έρευνες στο νοτιοδυτικό τμήμα της Κυπριακής ΑΟΖ.

Σύμφωνα με το διάβημα το ερευνητικό πλοίο το ξημέρωμα της 4ης Ιουνίου ενώ άρχισε να απλώνει τα καλώδια για να ξεκινήσει την σεισμική έρευνα του στο δυτικό τμήμα της κυπριακής  ΑΟΖ δήχθηκε δια του συστήματος  Inmasart  κλήση από το τουρκικό ναυτικό ,με το οποίο ζητούσαν από τον καπετάνιο του πλοίου να μαζέψει τον εξοπλισμό που είχε ποντισθεί και να μετακινηθεί  πέντε μίλια νοτιότερα  και να παραμείνει  νότια των συντεταγμένων  Ν 33ο 56”  -E 31ο  21” και  N 33ο  47” –E 32ο  16”.(συντεταγμένες καθόλου τυχαίες καθώς συμπίπτουν με τις αξιώσεις της Τουρκίας  και την μέση γραμμή που διεκδικεί με την Αίγυπτο ,παραγράφοντας εντελώς το Καστελόριζο και μεγάλο τμήμα της κυπριακής ΑΟΖ

Την 5η Ιουνίου το Τουρκικό Ναυτικό προειδοποίησε τον καπετάνιο του ερευνητικού σκάφους ότι  αν δεν υπακούσει θα σταλεί εντός  ολίγων λεπτών πολεμικό πλοίο στην περιοχή, κάτι  που συνέβη τα ξημερώματα καθώς τουρκικό πολεμικό πλοίο προσέγγισε στην περιοχή και έκανε έλεγχο στοιχείων   του νορβηγικού σκάφους μέσω VHF 12, ζητώντας του να απομακρυνθεί. Τελικά το Νορβηγικό σκάφος πήρε  αργή πορεια προς τα δεξιά ,όπως περιγράφει το διάβημα και κατευθύνθηκε  στο Οικόπεδο 12 για τις προγραμματισμένες έρευνες του.

Η Κυπριακή  Δημοκρατία στο διάβημα της εξηγεί ότι το ερευνητικό σκάφος έπλεε διαρκώς εντός της Κυπριακής ΑΟΖ όπως αυτή κηρύχτηκε  το 2004  και κατήγγειλε την Τουρκία  ότι με την αποστολή του πολεμικού σκάφους  παραβίασε τα κυριαρχικά  δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας  να πραγματοποιεί και να εξουσιοδοτεί την υλοποίηση ενεργειών για την εξερεύνηση της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας της για φυσικούς πόρους ,βάσει του άρθρου 56.1(a)  και 77.1 του  Δικαίου της Θάλασσας.

Το δεύτερο διάβημα της κυπριακής κυβέρνησης υποβλήθηκε στον ΟΗΕ στις 29 Οκτωβρίου από τον μόνιμο αντιπρόσωπο της Κύπρου στα Ηνωμένα Έθνη  πρέσβη Νίκο Αιμιλίου. Αφορμή για το διάβημα έδωσε η έκδοση αγγελίας προς τους ναυτιλλόμενους(Navarea III)  από την Τουρκία (401/13) που ανακοίνωνε την πραγματοποίηση από 5 Σεπτεμβρίου μέχρι 18 Νοεμβρίου, σεισμικών ερευνών σε περιοχή που επικαλύπτει όμως τμήμα της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το ενδιαφέρον είναι ότι  στο διάβημα της η Λευκωσία  επισημαίνει ότι αυτή η ενέργεια της Τουρκίας  παραβιάζει το εθιμικό διεθνές δίκαιο  όπως εκφράζεται στην Συνθήκη για το  Δίκαιο της Θάλασσας (άρθρα 56 και 77) που αναγνωρίζει αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα  για την αναζήτηση και εξόρυξη  φυσικών πηγών  στον βυθό και υπέδαφος της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας.

Τώρα πλέον Αθήνα  και  η  Λευκωσία περιμένουν να δουν εάν η Τουρκία παρά τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει στο εσωτερικό και στο εξωτερικό θα επιδιώξει να ξεφύγει προς τα εμπρός  καταφεύγοντας στην  γνωστή λύση  της πρόκλησης εντάσεων στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο…

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ www.epikaira.gr

Επίσημα σεισμικά δεδομένα και ελληνική ΑΟΖ

Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Με τα πλέον επίσημα σεισμικά δεδομένα της εταιρείας PGS αλλά και του ΥΠΕΚΑ περνάμε σε μία άλλη φάση για το θέμα της αξιοποίησης της ελληνικής ΑΟΖ. 

Τώρα είναι το επιστημονικό και το τεχνολογικό που συμβαδίζουν πρακτικά και πιέζουν πάνω στο πολιτικό σκέλος. Δεν υπάρχει πια καμία αμφισβήτηση των εκτιμήσεων, αφού τώρα έχουμε δεδομένα. 

Κατά συνέπεια, πολλοί αλλάζουν πορεία και ενισχύουν πια το πλαίσιο της ΑΟΖ. 

Επιπλέον, καθώς τα δεδομένα αφορούν το Ιόνιο και Νότια της Κρήτης σχετίζονται άμεσα με το θέμα των οριοθετήσεων της ελληνικής ΑΟΖ με την Αλβανία, την Ιταλία και τη Λιβύη. 

Κατά συνέπεια, πρέπει να υπάρξει κι ένας συντονισμός κινήσεων, αφού για να βγουν τα θαλάσσια οικόπεδα πρέπει, αν δεν υπάρχει ακόμα υπογραφή, το πλαίσιο να είναι προετοιμασμένο, όπως έγινε και με τα θαλάσσια οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ πριν γίνει η επίσημη συμφωνία με το Ισραήλ το 2010. 

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κινηθούμε αποτελεσματικά δίχως τα εμπόδια της γραφειοκρατίας, για να είμαστε έτοιμοι για τις υποψηφιότητες των εταιρειών με την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Σε επίπεδο στρατηγικής υπάρχει ένα πολύ καλό timing μέσω του ευρωπαϊκού πεδίου τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ιταλία. Και αυτό σχετίζεται άμεσα και με το θέμα της Αλβανίας και του αγωγού TAP. 

Το πρέπον λοιπόν είναι το στρατηγικό μείγμα, που οργανώνεται για αυτό το νέο άνοιγμα για την πατρίδα μας. 

Κάθε κίνησή μας τώρα πρέπει να γίνει μία πράξη που δημιουργεί μέλλον και διαφοροποιείται από το παρελθόν, γιατί πρόκειται για μια αλλαγή φάσης κι όχι απλώς κινήσεις εντυπώσεων, οι οποίες μας αφήνουν αδιάφορες. 

Διότι η Ελλάδα χρειάζεται πραγματικά αυτήν την ελληνική ΑΟΖ, για να την αξιοποιήσει, για να ξεπεράσει τα οικονομικά εμπόδια και να γίνει ένας αξιόπιστος γεωπολιτικός παίκτης σε ευρωπαϊκό αλλά και διεθνές επίπεδο μέσω του τομέα της ενέργειας. 

Για αυτή τη φάση όμως πρέπει να προετοιμαστεί και η παιδεία μας και σε επιστημονικό επίπεδο και στη διαχείριση αλλά και στον στρατηγικό σχεδιασμό από το εθνικό έως την περιφέρεια, αφού υπάρχει άμεση σχέση με τον Νόμο περί υδρογονανθράκων, που καθορίζει το πεδίο δράσης μας.


http://lygeros.org/articles?n=13797&l=gr

Στον γρίφο του Καΐρου η λύση για την ελληνική ΑΟΖ – Σκληρό πόκερ για τα θαλάσσια “σύνορα”

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Προσπάθεια για μερική οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών σε διμερές επίπεδο με τους γείτονές μας (εκτός Τουρκίας) έχει ξεκινήσει η Αθήνα, με στόχο όχι μόνο την αποσαφήνιση των περιοχών που η χώρα μας μπορεί να ασκήσει κυριαρχικά και διοικητικά δικαιώματα, αλλά κυρίως για να διαμορφωθεί μια κρίσιμη διπλωματική μάζα στην οποία θα κυριαρχεί ο σεβασμός και η αποδοχή «επί χάρτου» των διατάξεων της Συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Μια εξέλιξη που θα είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς θα δημιουργεί διαπραγματευτικό κεκτημένο στην Ανατολική Μεσόγειο και θέτει πρακτικά και εθιμικά συγκεκριμένο πλαίσιο για τις συνομιλίες, εάν και όποτε ξεκινήσουν με την Τουρκία, η οποία υποστηρίζει ότι στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορεί να εφαρμοσθούν οι κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας.

Τις προσεχείς εβδομάδες αναμένονται οι πρώτες προκαταρκτικές επαφές και συνομιλίες με την Αλβανία και την Αίγυπτο, που είναι κρίσιμες για την όλη διαδικασία, καθώς και με τις δυο χώρες έχουν προκύψει εμπόδια πίσω από τα οποία βρίσκεται η Τουρκία.

Ιδιαίτερα περίπλοκη και ακανθώδης έχει αποδειχθεί η συζήτηση με τους Αιγύπτιους για το θέμα των θαλασσίων ζωνών. Μια διαδικασία η οποία έχει ξεκινήσει πριν από σχεδόν επτά χρόνια και έχει περάσει από μεγάλα σκαμπανεβάσματα.

Ενστάσεις για το Καστελόριζο

Η προσπάθεια της Αθήνας τώρα έγκειται κυρίως στην επανάληψη της προσήλωσης των δύο χωρών στις αρχές του Δικαίου της Θάλασσας και η απόσυρση εκ μέρους του Καΐρου θέσεων που υιοθέτησαν οι δυο προηγούμενες κυβερνήσεις και αντανακλούσαν απολύτως τις τουρκικές θέσεις, τόσο για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών όσο και την ακύρωση της επήρειας του Καστελόριζου σε θαλάσσιες ζώνες πέραν των χωρικών υδάτων του.

Το Κάιρο στη διάρκεια των συνομιλιών ήδη από το 2007, αν και είχε αποδεχθεί την αρχή της μέσης γραμμής, εξέφρασε προς την ελληνική αντιπροσωπεία την εκτίμηση ότι η χάραξη της μέσης γραμμής μπορεί να μην οδηγεί σε δίκαιο αποτέλεσμα όπως επιτάσσει το Δίκαιο της Θάλασσας και έθεσε το ερώτημα «πώς είναι δυνατόν ένα νησί μικρό όσο το Καστελόριζο να έχει πλήρη επήρεια».

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Εθνους της Κυριακής», ήδη από τη συνάντηση του Φεβρουαρίου του 2007 η ελληνική πλευρά επέδωσε χάρτη στον πρέσβη της Αιγύπτου, που καθόριζε την προς οριοθέτηση περιοχή, μεταξύ του τριεθνούς ορίου με τη Λιβύη από Δυτικά μέχρι του τριεθνούς ορίου με την Κύπρο προς Ανατολάς, ώστε να περιλαμβάνεται και όλη η ζώνη επήρειας του Καστελόριζου.

Στον τελευταίο γύρο διαπραγματεύσεων (22 Ιουνίου 2009) η ελληνική πλευρά βρέθηκε προ δυσάρεστης εκπλήξεως όταν η αιγυπτιακή πλευρά απάντησε με άλλη πρόταση, η οποία υιοθετούσε τις τουρκικές διεκδικήσεις στην περιοχή. Στις αλλαγές που παρουσίασε επί του ελληνικού χάρτη η αιγυπτιακή αντιπροσωπεία περιόριζε την προς οριοθέτηση ζώνη κατά το 1/3, επιδιώκοντας «την εξαίρεση από την οριοθέτηση περιοχών για τις οποίες προβάλλει δικαιώματα η Τουρκία».

Η αιγυπτιακή αυτή θέση απορρίφθηκε κατηγορηματικά από την Αθήνα και ουσιαστικά από τότε πάγωσαν οι διαπραγματεύσεις.

Στη συνάντηση εμπειρογνωμόνων που έγινε τον Μάρτιο του 2012, απλώς συμφωνήθηκε να υπάρχει στο πλαίσιο μιας Συμφωνίας Κυρίων ο σεβασμός της μέσης γραμμής ως προσωρινού θαλάσσιου ορίου μεταξύ των δύο χωρών.

Η… πρόταση για τριμερή. Ωστόσο, η αρνητική στάση της Αιγύπτου έναντι της Ελλάδας συνεχίστηκε και το νέο μεγάλο σοκ ήταν στη διάρκεια της επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών της προηγούμενης αιγυπτιακής κυβέρνησης Καμελ Αμρ τον Ιούνιο (2013) στην Αθήνα, όταν στη διάρκεια της κατ’ ιδίαν συνάντησής του με τον Δ. Αβραμόπουλο, πρότεινε να πραγματοποιηθεί τριμερής συνάντηση Ελλάδας – Αιγύπτου και? Τουρκίας για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, θέση που ασπάζεται πλήρως τις τουρκικές διεκδικήσεις. Η πρόταση φυσικά απορρίφθηκε με έντονο τρόπο.

Η ανατροπή της κυβέρνησης Μόρσι και η χείρα βοηθείας που έτεινε η Αθήνα και η Λευκωσία στη μεταβατική κυβέρνηση της Αιγύπτου δημιούργησε αισιοδοξία για διαφορετική αντιμετώπιση του ζητήματος από το Κάιρο.

Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας μας όμως, έχει προκύψει ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα, με την Αίγυπτο να εποφθαλμιά μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας νοτίως της Κρήτης, το οποίο… συμπτωματικά είναι το μοναδικό μέρος ολόκληρης της περιοχής που έχουν πραγματοποιηθεί δισδιάστατες σεισμικές έρευνες από την εταιρεία TGS (Σεπτέμβριος του 2001 – Απρίλιος του 2002) με το σκάφος TGS NOPEC. Και ήδη στην περιοχή αυτή η Αίγυπτος από το 2012 έχει προκηρύξει διαγωνισμό παραχώρησης αδειών για πετρελαϊκές έρευνες.

Η Αθήνα. σύμφωνα με πληροφορίες, εκτός των πολιτικών διαβουλεύσεων που αναμένεται να γίνουν τις προσεχείς ημέρες, περιμένει τώρα την ανταπόκριση του Καΐρου στο αίτημα για σύγκληση τεχνικών επιτροπών εμπειρογνωμόνων ώστε να λυθεί και το ζήτημα που έχει προκύψει με την επικάλυψη που επιχειρήθηκε από την Αίγυπτο επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.

ΔΥΣΤΟΚΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ - Πίσω από το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας του κρύβεται ο Εντι Ράμα

Και με την Αλβανία η υπόθεση είναι αρκετά περίπλοκη καθώς ο νυν πρωθυπουργός Εντι Ράμα είχε αναλάβει την πρωτοβουλία για την παραπομπή της Συμφωνίας οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας (που είχαν υπογράψει μάλιστα οι δύο κυβερνήσεις) στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας που οδήγησε τελικά στην ακύρωση της Συμφωνίας.

Τώρα ο κ. Ράμα εμφανίζεται (τουλάχιστον όπως ανεπισήμως ανέφερε στον κ. Βενιζέλο) έτοιμος να συζητήσει το θέμα της Συμφωνίας με την Ελλάδα, με την επισήμανση όμως ότι αυτό θα γίνει στο πλαίσιο της απόφασης του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Αλβανίας.

Οι εκτιμήσεις της Αθήνας, όταν υπήρξε η καταγγελία της Συμφωνίας, ήταν ότι δεν είναι άσχετη με τις στενές σχέσεις που είχε αναπτύξει και ο ίδιος ο κ. Ράμα με την κυβέρνηση Ερντογάν, η οποία ήθελε να αποτρέψει την επίτευξη συμφωνίας της Ελλάδας με οποιαδήποτε γειτονική χώρα της που θα δεχόταν ως βάση τις αρχές του Δικαίου της Θάλασσας.

Τώρα μένει να αποδειχθούν οι «αγαθές» προθέσεις του κ. Ράμα και αυτό θα πρέπει να γίνει σύντομα, μια και ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλος διευκρίνισε ότι θα υπάρξει συνάντηση τεχνικών επιτροπών πριν από την επίσκεψη Παπούλια στα Τίρανα, τον Νοέμβριο. Διπλωματικές πηγές άφηναν να εννοηθεί ότι μπορεί να υπάρξουν ρυθμίσεις επί τους εδάφους (με μικρές μετακινήσεις της οριογραμμής σε σχέση με την επήρεια βραχονησίδων αλλά και το κλείσιμο κόλπων, όπως αυτός της Κέρκυρας) αλλά το σημαντικό θα είναι η καταγραφή και αποτύπωση στο κείμενο της Συμφωνίας των αρχών του Δικαίου της Θάλασσας.

/ www.ethnos.gr

Ο θάνατος της ΑΟΖ δια χειρός Κώστα Σημίτη

Γράφει ΕΙΔΙΚΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ

Εμβρόντητοι πρόσφατα διαβάσαμε την τοποθέτηση του πρώην Πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Κώστα Σημίτη,  στην παρουσίαση του βιβλίου του πρώην Προέδρου της Κύπρου Γιώργου Βασιλείου στην αίθουσα Γιάννου Κρανιδιώτη του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών, αναφορικά με την ΑΟΖ και την τακτική που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα.

Μίλησε για «εξωπραγματικές φαντασιώσεις για τις δυνατότητες της χώρας» και πως «η λύση πρέπει να βρεθεί είτε με κοινή συμφωνία των ενδιαφερομένων χωρών είτε μέσω προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο. Θα πρέπει επομένως η Ελλάδα να επιδιώξει τη συνεννόηση με τις χώρες των οποίων η ΑΟΖ αλληλοεπικαλύπτεται με τη δική της, όπως συμβαίνει ήδη με την Αίγυπτο, και αν η συνεννόηση αυτή αποτύχει να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο», είπε ο πρώην πρωθυπουργός.

Πριν καταλήξουμε στα συμπεράσματα, είναι σκόπιμο για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει, και να πάμε λίγο πίσω στις 20 Ιουνίου του 2013 όπου κάτω από την αιγίδα του περιοδικού Economist διεξήχθη ένα Debate για την ΑΟΖ ανάμεσα στους καθηγητές Θεόδωρο Καρυώτη και Χρήστο Ροζάκη. Ήταν μια βραδιά που όλοι σαν τον κ. Σημίτη – προφανώς υποστηρικτές των απόψεων του Χρ. Ροζάκη – δύσκολα θα ξεχάσουν. Φαίνεται μάλιστα ότι κάνουν το κάθε τι, για να μετατρέψουν τις απόψεις της κοινής γνώμης μέσω των γνωστών καναλιών τους, μετά και το αποτέλεσμα εκείνου του debate, όπου η ψηφοφορία έδωσε στον «πατέρα της ΑΟΖ» Θ. Καρυώτη 67% των ψήφων έναντι του Χρ. Ροζάκη που πήρε το 23%. Ο κ. Καρυώτης με τη γνωστή επιχειρηματολογία του, δεν άφησε καμιά επιλογή στις αποφάσεις του ακροατηρίου. Υποστήριξε, όπως άλλωστε προβλέπεται από το Δίκαιο της Θάλασσας, ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι μια μονομερής πράξη και ότι η οριοθέτηση της ΑΟΖ αποτελεί μια διμερή πράξη και επομένως δεν μπορεί ένα παράκτιο κράτος να κάνει μονομερώς οριοθέτηση ΑΟΖ.

Από εκείνη την ώρα λοιπόν που τα πράγματα τοποθετήθηκαν για πρώτη φορά τόσο καθαρά, από τους δύο «ειδικούς» με απόλυτα διαφορετικές απόψεις, έχει ξεκινήσει ένας αγώνας για να πεισθούν οι πάντες και βεβαίως και η κυβέρνηση Σαμαρά να μη δίνει σημασία στα λεγόμενα του καθηγητή Καρυώτη, και πως η Ελλάδα δεν πρέπει να κάνει ανακήρυξη ΑΟΖ εάν πρώτα δε συνεννοηθεί με τις άλλες χώρες, υιοθετώντας βασικά τις αμερικανικές και τουρκικές θέσεις.

Το οργανωμένο σχέδιο και η επίθεση στην ΑΟΖ και τα αναφερόμενα στο «Δίκαιο της Θάλασσας», συνεχίστηκαν πάλι από την αίθουσα Κρανιδιώτη, στις 3 Οκτωβρίου 2013, όταν παρουσιάστηκε το βιβλίο του κ. Ροζάκη με τίτλο «Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και το Δίκαιο της Θάλασσας».

Το βιβλίο προλόγισε ο υπουργός Εξωτερικών κ. Βαγγέλης Βενιζέλος, ερχόμενος σε απόλυτη αντίθεση και αντίφαση με τον ίδιο του τον εαυτό, γιατί ήταν ο ίδιος άνθρωπος που στη κρίσιμη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών στο Προεδρικό Μέγαρο στις 15 Μαΐου 2012, απευθυνόμενος στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια ανέφερε:

«Ξέρετε ότι τέταρτος υποψήφιος Βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ είναι ο καθηγητής κ. Καρυώτης, ο βασικός ειδικός που υπάρχει στον ελληνόφωνο χώρο για τα θέματα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην προετοιμασία της Διεθνούς Σύμβασης του Μοντέγκο Μπέι για το Δίκαιο της Θάλασσας».

Είναι ο ίδιος υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας ο κ. Βαγγέλης Βενιζέλος ο οποίος αυτόν το στενό του συνεργάτη και προσωπικό του φίλο, που τον αποκάλεσε «βασικό ειδικό για τα θέματα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης», όχι μόνο δεν τον χρησιμοποίησε αλλά τον αγνόησε όταν δημιούργησε στο Υπουργείο του μια ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΟΖ. Στην ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΟΖ του υπουργείου Εξωτερικών το όνομα του κ. Καρυώτη απουσιάζει επιδεικτικά.

Στην ίδια παρουσίαση ο δημποσιογράφος κ. Γιάννης Καρτάλης της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ, αναφερόμενος αναμφίβολα στον καθηγητή Καρυώτη, είπε: «Όσοι βγάζουν ανεύθυνες κραυγές για την ανακήρυξη ΑΟΖ στο Αιγαίο, όχι μόνο δεν γνωρίζουν το θέμα, αλλά διακινδυνεύουν να προκαλέσουν περιττή κρίση με την Τουρκία» και στη συνέχεια εξέφρασε ικανοποίηση γιατί παρήλθε η μονομερής σκέψη ανακήρυξης ΑΟΖ.!» Είμαι σίγουρος πως οι κ. Βενιζέλος ΚΑΙ Σημίτης χειροκρότησαν θερμά το δημοσιογράφο.

Ο κ. Καρτάλης μιλάει ξεκάθαρα όταν αναφέρει «όσοι βγάζουν ανεύθυνες κραυγές για την ανακήρυξη ΑΟΖ στο Αιγαίο». Προσέξτε, δεν μιλά για μη ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ, μιλά για μη ανακήρυξη ΑΟΖ στο Αιγαίο! Δηλαδή συμφωνεί με όσους ζητούν από την Αθήνα «να μην ανακηρύξει ΑΟΖ εάν δεν τα βρείτε πρώτα με την Τουρκία».

Η προσπάθεια φαίνεται να ολοκληρώνεται με τον κ. Σημίτη, στο πρόσωπο του οποίου βρέθηκε κάποιος να σώσει πάλι την Ελλάδα, όπως ξέρει να το κάνει από το παρελθόν με τα Ίμια. Έτσι εμφανίστηκε ξαφνικά σαν από μηχανής θεός, ο οποίος με το έντονο φοβικό του σύνδρομο, θέλει να συμβιβαστούμε, να γκριζάρουμε ακόμη και την ΑΟΖ όπως κάναμε με τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο.

Μετά λοιπόν την κατατρόπωση των επιχειρημάτων του κ. Ροζάκη, εμφανίζονται οι κκ Σημίτης, Βενιζέλος, συνεπικουρούμενοι από τα γνωστά παπαγαλάκια, για να περάσουν το μήνυμα τους και να προσπαθήσουν να παγιδεύσουν τον Πρωθυπουργό της χώρας κ. Σαμαρά, που δυστυχώς δεν έχει ακόμα πραγματοποιήσει την υπόσχεσή του για ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ.

Όλοι αυτοί βέβαια που τώρα εργάζονται εντατικά για την παραπλάνηση της ίδιας της κυβέρνησης, δεν ήταν παρόντες στο Debate του Economist για την ΑΟΖ στις 20 Ιουνίου 2013 στο Καβούρι. Διότι τότε θα γνώριζαν ότι το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ότι η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι μια μονομερής πράξη ενώ η οριοθέτηση είναι μια διμερής πράξη. Ο κ. Βενιζέλος έχει αρχίσει συζητήσεις με την Αίγυπτο και την Κύπρο για οριοθέτηση ΑΟΖ αλλά μάλλον, κανείς από τους παρευρισκόμενους δεν καταλαβαίνει ότι συμφωνία για οριοθέτηση δεν μπορεί να υπάρξει εάν δεν υπάρξει πρώτα ανακήρυξη ΑΟΖ. Επειδή όμως δεν υπάρχουν άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν, υπάρχουν άνθρωποι με σχέδιο και σκοπιμότητες.

Οι παραπάνω και οι διάφοροι δορυφόροι τους προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ξεχνούν ότι η ΕΕ υπέγραψε και επικύρωσε τη Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας γιατί τα θέματα αλιείας των κρατών-μελών ανήκουν στη δικαιοδοσία της ΕΕ και φυσικά όλοι γνωρίζουν, ότι η αλιεία είναι ένας από του βασικούς πυλώνες της ΑΟΖ. Βέβαια οι κύριοι αυτοί προκαλούν με τις δηλώσεις τους και τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά που πρώτος μίλησε για Ευρωπαϊκή ΑΟΖ. Ίσως πιστεύουν ότι ο κ. Σαμαράς ανήκει στις ακραίες φωνές που κάνοντας μονομερείς κινήσεις δεν βοηθούν, αλλά αντιθέτως ναρκοθετούν τον δρόμο προς την επίλυση διαφορών.

Είναι οι ίδιοι που προσπαθούν με σοβαροφάνεια να υποστηρίξουν τα επιχειρήματά τους, αλλά τους διακρίνει κάποια επιπολαιότητα και παντελή έλλειψη γνώσης του Δίκαιου της Θάλασσας όταν επιμένουν ότι η Ελλάδα πρέπει να συμβιβαστεί με την Τουρκία για την ΑΟΖ γιατί δεν μπορεί να  οριοθετήσει μονομερώς την ΑΟΖ της. Με ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ συγχέουν την ανακήρυξη με την οριοθέτηση.  Όλα τα κράτη του κόσμου έχουν κάνει μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ και μετά προσπαθούν να την οριοθετήσουν με τα γειτονικά τους κράτη. Δηλαδή κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν πως η Ελλάδα προσπαθεί να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Κύπρο, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Ιταλία και την Αλβανία, διμερώς και όχι μονομερώς. Εάν τα παράκτια γειτονικά κράτη δεν τα βρουν μεταξύ τους, τότε πάνε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Είναι δυνατό όμως ένας πρώην πρωθυπουργός, ένας συνταγματολόγος, καθηγητές πανεπιστημίων, σοβαροί και μορφωμένοι άνθρωποι να κάνουν τέτοιο λάθος. Αν διαβάσει κανείς το Δίκαιο της Θάλασσας είναι εύκολο να καταλάβει το θέμα της Ανακήρυξης και αυτό της Οριοθέτησης. Το γεγονός της παραπληροφόρησης, της επί σκοπού σύγχυσης επικαλούμενοι διάφορα επιχειρήματα, καταδεικνύει ότι υπάρχει συγκεκριμένος στόχος, ο οποίος μεθοδεύεται προσεκτικά: 

Πρέπει να πείσουν την ελληνική κυβέρνηση να κάνει μια τμηματική ανακήρυξη ΑΟΖ που δεν θα περιλαμβάνει το Αιγαίο Πέλαγος. Έτσι θα ικανοποιήσουν και τους Αμερικανούς και τον κύριο Νταβούτογλου.

Είναι προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με τους εχθρούς της ΑΟΖ.

Κατ’ άλλους έχουμε να κάνουμε με τους εχθρούς της Ελλάδας.

Read more: http://mignatiou.com/?p=14627#ixzz2iX427uRJ