ΗΜΕΡΙΔΑ : Παμποντιακός Σύλλογος «η Αργώ» με θέμα : Η διαχρονική τουρκική απειλή έναντι του Ελληνισμού και άλλων λαών στην Εγγύς Ανατολή

ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΛΑΜΟ-ΚΕΜΑΛΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΕΠΕΚΤΑΤΙΣΜΟΥ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (Πολεμικό Μουσείο, Τετάρτη 01-06-2016, ώρα 18.30), ΜΕ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΟΝΙΜΟ ΑΥΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.

Η διαχρονική τουρκική απειλή έναντι του Ελληνισμού και άλλων λαών στην Εγγύς Ανατολή Πολεμικό Μουσείο  1 Ιουνίου 2016, ώρα 18.30 — Ο Παμποντιακός Σύλλογος «η Αργώ» ανακοινώνει την διεξαγωγή Ημερίδας με θέμα την διαχρονική τουρκική απειλή έναντι του Ελληνισμού και της Εγγύς Ανατολής, που θα λάβει χώρα την 1 Ιουνίου 2016 και ώρα 18.30 στο Αίθριο του Πολεμικού Μουσείου(Αθήνα, Λεωφ. Βασιλίσσης Σοφίας και οδ. Ριζάρη). Με τιμή Το Διοικητικό Συμβούλιο Πρόγραμμα Εκδήλωσης   18.30 -  Πέρας προσέλευσης 18.35 -  «Ποντιακός Ελληνισμός. Η Γενοκτονία των Ποντίων»                 Χρ. Μπολώσης, Υποστράτηγος ε. α.  19.05 - «Τουρκία : ρόλος και προοπτικές»                Βασ. Παπαθανασίου, Υποστράτηγος ε. α. 19.25 - «Το Συριακό ζήτημα»              Δρ. Ιωαν. Σ. Παπαφλωράτος, Νομικός - Διεθνολόγος 19.55 - «Η διαμάχη μεταξύ Αραβικού και Τουρκικού ιδεώδους»              Κυρ. Νικολάου-Πατραγάς (ΔρΝ),                Εντεταλμένος διδασκαλίας Ισλαμικού Δικαίου και Θεσμών Παν. Αθηνών 20.20 - Πυρρίχιον χορόν ”Σέρρα” από την τακτική χορευτική ομάδα του φορέα. 20.35 - Πέρας της Ημερίδας Συντονιστής Χρ. Σοφιανίδης - επίτιμος Πρόεδρος Π.Σ. «η Αργώ»

Ο Πόντος ζει!

Γράφει ο Ερμής Σούλης Σκιαδόπουλος.

19η Μαΐου,  η μέρα γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου! Η μέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού και απόδοσης ενός ελάχιστου φόρου τιμής στις εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές, οι οποίες αναζητούν δικαίωση!

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι , οι οποίοι κάηκαν ζωντανοί,  σφαγιάσθηκαν ανελέητα, διαμελίστηκαν, ρίχτηκαν ζωντανοί στους λέβητες άνθρακα των ατμόπλοιων, βιάστηκαν, εξισλαμίστηκαν, ζητούν όχι εκδίκηση, αλλά έμπρακτη δικαίωση. Η σημερινή μέρα δεν αφορά αποκλειστικά τους Ποντίους, αλλά όλους τους Έλληνες. Ο Πόντος ήταν, είναι και θα είναι η ακριτική οντότητα του ελληνισμού. Αποτελεί μία έκφανση της πολλαπλότητας της ελληνικής ψυχής, η οποία παραμένει αναλλοίωτη στο χρόνο.

Υπάρχει ενεργό χρέος μνήμης και πίστης για δικαίωση. Οφείλει έκαστος να μην λησμονά, να ανθίσταται διαρκώς στη σκοπούμενη λήθη και εγωιστική αδιαφορία. Οφείλουμε να προασπίσουμε την τιμή της Ανθρωπότητας, διότι η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, και κάθε γενοκτονία,  δεν αφορά μόνο τους Έλληνες, αλλά τον Άνθρωπο ως πνευματικό ον. Όταν ένας λαός υφίσταται τέτοια βαναυσότητα, ταυτόχρονα πλήττεται και η ανθρωπότητα. Η αναγνώριση της γενοκτονίας έχει αξία για την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση. Τα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας δεν διαγράφονται, δεν παραγράφονται , δεν λησμονούνται! Η αναγνώριση εκ μέρους του θύτη αναβιβάζει την ίδια την ανθρώπινη φύση.

Η επέτειος λειτουργεί συμβολικά ως ζώσα υπενθύμιση του τελικού στόχου, της αναγκαιότητας μεταλαμπάδευσης των αξιών από γενιά σε γενιά. Η επέτειος δεν είναι απλή συγκέντρωση, αλλά η έκφραση της διαχρονικότητας των αξιών που φέρουμε ως τέκνα της Αντιγόνης, ελεύθερα από τις κάθε είδους κατεστημένες αρχές. Ο αγώνας για την αναγνώριση οφείλουμε να είναι συνεχής, οργανωμένος, ακολουθώντας το τρανταχτό παράδειγμα των Αρμενίων, οι οποίοι καίτοι μικρή χώρα σε αριθμούς, πριν ακόμα τη σύσταση της κρατικής τους οντότητας έθεσαν έναν στόχο. Στην αρχή αντιμετωπίστηκαν αδιάφορα, λοιδορήθηκαν, χαρακτηρίστηκαν μη πολιτικά ορθοί. Όμως πέτυχαν μέσα από την ομοψυχία της πίστης για δικαίωση, τον τελικό τους στόχο. Ενωμένοι με τους λαούς, που υπέστησαν γενοκτονία από τους Οθωμανούς Τούρκους, ενάντια στους

Περιμένω τη γραπτή συγγνώμη της κ. Ρεπούση!

Γράφει ο
Κώστας Φωτιάδης

Η εμφανισιακά συμπαθής συνάδελφος κ. Μαρία Ρεπούση ξαναχτύπησε, αδιαφορώντας για το τραυματικό κλίμα που δημιουργεί στη μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού με τις αληθινά ανιστόρητες τοποθετήσεις της. Μου θυμίζει τον αρχαίο Αλκιβιάδη. Στο αντίστοιχο Κολωνάκι της κλασικής Αθήνας, κάθε απόγευμα βγαίνανε βόλτα οι καθώς πρέπει κυρίες και συζητούσαν τα γυναικεία θέματα της επικαιρότητας. 

ΜΕΣΑ σε αυτά ήταν και ο σκύλος του Αλκιβιάδη με την πανέμορφη ουρά του. Εγωπαθής ο Αλκιβιάδης, χαιρόταν με τις γυναικείες συντροφιές και τα χαϊδέματα της ουράς του σκύλου του. Ήρθε όμως το πλήρωμα του χρόνου και οι γυναίκες χόρτασαν τα παιχνιδίσματα και τις αγάπες της ουράς. Ο Αλκιβιάδης δεν ήταν πια στην κοσμική επικαιρότητα. Για να την ξαναποκτήσει, έκοψε την πανέμορφη ουρά του σκύλου -αυτός ήταν ο σοβαρός λόγος της επικοινωνίας- και ξανάρχισε τις βόλτες του. Τα αρνητικά σχόλια και οι κριτικές δεν τον ενδιέφεραν. Ο Αλκιβιάδης συνειδητά επεδίωκε να είναι καθημερινά στην επικαιρότητα. Ειλικρινά, η κ. Ρεπούση μου θυμίζει τον Αλκιβιάδη. Επιδιώκει να είναι καθημερινά στην επικαιρότητα, αδιαφορώντας για την ψυχική ταραχή που προκαλούν οι δήθεν ιστορικές τοποθετήσεις της. Τι το ήθελε το Ζάλογγο ντάλα καλοκαίρι; Η 25η Μαρτίου είναι πολύ μακριά για να ανεβάσει την επιστημονική πίεσή μας. Αλήθεια, είναι ιστορικός μύθος το Ζάλογγο και η Αραπίτσα της Νάουσας; 

ΠΕΡΙΜΕΝΩ τις απαντήσεις των καθ’ ύλην αρμόδιων ιστορικών, της ελλαδικής ιστορίας, γιατί η κ. Ρεπούση καλά θα κάνει να ασχοληθεί πλέον με τις βασικές της σπουδές, που ήταν τα μαθήματα της Γαλλικής Φιλολογίας. Εγώ στο άρθρο αυτό θα της απαντήσω, όχι για ένα Ζάλογγο, αλλά για πολλά που υπάρχουν στην ένδοξη ιστορία μας τα πέτρινα χρόνια της οθωμανοκρατίας. Ως γυναίκα, και μάλιστα φεμινίστρια, θα έπρεπε να είναι υπερήφανη και να προβάλλει ερευνώντας το ηρωικό κεφάλαιο της θυσίας των γυναικών, που προτιμούν τον λυτρωτικό θάνατο από την ταπείνωση. Μόνο στον Πόντο, με βάση τις έγκυρες πηγές που διαθέτουμε έως σήμερα, έχουμε τουλάχιστον τέσσερις περιπτώσεις ανάλογων ηρωικών πράξεων. 

ΣΤΕΚΟΜΑΙ με σεβασμό στη θυσία των γυναικών της Κουνάκας του Πόντου και των γειτονικών χωριών της Ματσούκας, οι οποίες, όταν είδαν ότι δεν υπήρχε άλλη ελπίδα σωτηρίας εξερχόμενες από το σπήλαιο Αγροτσάλ της Κουνάκας, έπεσαν στα νερά του ποταμού της Γέφυρας και πνίγηκαν. 

ΣΗΜΕΡΑ τα εγγόνια των κατοίκων της περιοχής, που ζουν σε χωριά της Κοζάνης και της Καβάλας, θυμούνται τη θυσία των άγαμων γυναικών, που δεν πρόφτασαν να τεκνοποιήσουν, και η αδυναμία αυτή είναι μία άλλη μορφή γενοκτονίας, αλλά και των μανάδων και γιαγιάδων τους, γιατί η μνήμη είναι δύναμη. Αυτή μας κρατά ενωμένους με το ηρωικό ιστορικό μας παρελθόν. Υπάρχει όμως και το ιστορικό τραγούδι του Γεώργιου Αμαραντίδη, με τον τίτλο «Αγροτσάλ», που αναφέρεται στο συγκεκριμένο μαρτυρικό γεγονός. Η επίσημη πηγή του εγγράφου, σταλμένη από την ελληνική πρεσβεία της Αγίας Πετρούπολης, υπάρχει στο Ιστορικό Αρχείο του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας, στην Αθήνα, και είναι στη διάθεση κάθε ερευνητή. Καταθέτω στο τέλος του άρθρου τον ειδικό φάκελο. 

ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ έγγραφο υπάρχει επίσης και στο δίτομο έργο που έχει εκδώσει η εφημερίδα Real news με τον τίτλο «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου». Από το έγγραφο αυτό δανείζομαι ένα απόσπασμα που περιγράφει το γενοκτονικό κλίμα που επικρατούσε στην περιοχή του ανατολικού Πόντου: «Tην 15ην Aπριλίου οι κάτοικοι των 16 χωρίων της περιοχής Bαζελώνος, περιφερείας Tραπεζούντος, άπαντες Ελληνες, λαβόντες διαταγήν των τουρκικών στρατιωτικών αρχών να φύγωσιν εις το εσωτερικόν της Aργυρουπόλεως και φοβηθέντες μη έμελλον καθ’ οδόν να σφαγώσιν, καθ’ ον τρόπον είδον σφαγέντας τους Aρμενίους, εγκατέλειπον τας κατοικίας των και εισήλθον εις τα δάση, ελπίζοντες να σωθώσι εκ ταχείας τινός προελάσεως του ρωσικού στρατού. Eκ τούτων, εις 6.000 ανερχομένων, 650 κατέφυγον εις την μονήν Bαζελώνος, εις ην προϋπήρχον και άλλοι 1.500 εκ Tραπεζούντος πρόσφυγες, 1.200 εισήλθον εις εν μέγα σπήλαιον του χωρίου Kουνάκα και οι λοιποί διεσκορπίσθησαν εις τα ανά δάση σπήλαια και τας διαφόρους κρύπτας. Απασαι αι οικίαι των χωρίων τούτων ελεηλατήθησαν και αι περιουσίαι διηρπάγησαν υπό του τουρκικού στρατού. Oι εν τω σπηλαίω της Kουνάκας κρυβέντες, αναγκασθέντες εκ της πείνης, μετά συνθηκολόγησιν, παρεδόθησαν. 

ΕΚ ΤΟΥΤΩΝ 26 γυναίκες και νεάνιδες ίνα αποφύγωσιν την ατίμωσιν έρριψαν εαυτάς είς τινα ποταμόν κείμενον παρά το χωρίον Γέφυρα και παρά τας προσπαθείας των άλλων, προς σωτηρίαν των, επνίγησαν» (A.Y.E., K.Y., 1917, B’ [35, 38, 45, 59] Εκθεσις περί της θέσεως του ελληνισμού της Tραπεζούντος και της περιφερείας αυτής κατά τους τελευταίους μήνας της Tουρκοκρατίας υπό αρχιμανδρίτου Παναρέτου Bαζελιώτου, Πετρούπολη [28.8.1916]). 

ΠΕΡΙΜΕΝΩ τη γραπτή συγγνώμη της κ. Ρεπούση. Ενας αληθινός ιστορικός αυτό θα έκανε για να λυτρώσει την ψυχή του και να λυτρωθεί από τους αρνητικούς χαρακτηρισμούς των θυμάτων. 

-Ο κ. Κωνσταντίνος Φωτιάδης είναι Καθηγητής Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, συγγραφέας του βιβλίου «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου» 

Από τη Real News

http://epontos.blogspot.gr/2013/06/blog-post_2920.html

ΤΟΥΡΚΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΕΝΩ Η ΡΕΠΟΥΣΗ ΚΑΙ ΣΙΑ ΤΗΝ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Γελοιότητα θλίψη αλλά και μεγάλη αγανάκτηση προκαλεί η κυρία Ρεπούση και Σια που εξακολουθούν το ανιστόρητο έργο τους να αμφισβητούν αποδεδειγμένε ιστορικά γεγονότα όπως οι γενοκτονίες των χριστιανών της Ανατολής, την ίδια στιγμή που στην ίδια την Τουρκία συνεχώς πολλαπλασιάζονται οι φωνές που παραδέχονται και αναγνωρίζουν τα ιστορικά εγκλήματα της χώρας τους που παραμένουν ατιμώρητα και χωρίς ιστορική δικαίωση.

Και ερχόμαστε στις 16 Νοεμβρίου του 2008, όταν σημειώνετε πραγματικά μια νέα επανάσταση στο ιστορικό κατεστημένο της Τουρκίας. Για πρώτη φορά Τούρκος καθηγητής της ιστορίας παραδέχεται ότι στην διάρκεια της μικρασιατικής καταστροφής περίπου 200.000 Ρωμιοί έχασαν την ζωή τους από τα τουρκικά στρατεύματα. Συγκεκριμένα ο καθηγητής της ιστορίας, Ονούρ Γιλντιρίμ, σε μια σημαντικότατη συνέντευξη που έδωσε στην τουρκική εφημερίδα, Σαμπάχ, για πρώτη φορά παραδέχεται σε επίσημο πλαίσιο ότι έγινε μια μορφή γενοκτονίας σε βάρος των Ρωμιών της Ανατολίας την περίοδο του 1922. Ο Τούρκος καθηγητής, που έχει σπουδάσει και έχει ζήσει επί πολλά χρόνια στις ΗΠΑ, ανέφερε στις ερωτήσεις που του έκανε ο δημοσιογράφος της Σαμπάχ, πως πράγματι την περίοδο εκείνη οι Ρωμιοί της Μικράς Ασίας έζησαν ένα μεγάλο δράμα καθώς ξεσπιτώθηκαν και πολλοί από αυτούς έχασαν την ζωή τους. Βέβαια ο Τούρκος καθηγητής υπολόγισε τους φονευθέντας σε 200.000, ένα μικρό νούμερο που φυσικά δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της μεγάλης γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, της Θράκης και του Πόντου, ήταν όμως μια πρωτοφανής ομολογία Τούρκου επιστήμονα της ιστορίας για πρώτη φορά στα τουρκικά χρονικά και για τον λόγο αυτό αποκτούσε μεγάλη ιστορική αλλά και πολιτική αξία. Στην ίδια ιστορική συνέντευξη ο Ονούρ Γιλντιρίμ υπαινίχτηκε για εθνοκάθαρση που έγινε στην Μικρά Ασία και που φυσικά την πλήρωσαν με βαρύ φόρο αίματος οι χριστιανοί, ενώ στην ουσία παραδέχτηκε πως η ανταλλαγή των πληθυσμών έφερε το τελειωτικό χτύπημα και προκάλεσε τον θάνατο σε πολλές χιλιάδες χριστιανών της Μικράς Ασίας καθώς εγκατέλειπαν την από αιώνων εστίες τους. Θα πρέπει να καλέσουμε αυτόν τον Τούρκο ιστορικός να παραδώσει κάποια μαθήματα ιστορικής αλήθειας στην ανιστόρητο «ιστορικό» κ Ρεπούση.

Θα πρέπει επίσης να ξέρει η κυρία ανιστόρητος «ιστορικός», ότι στις 24 Απριλίου του 2012 για πρώτη φορά, (και συνεχίζεται κάθε χρόνο), στα τουρκικά χρονικά στην κεντρική πλατεία της Κωνσταντινούπολης, στο ιστορικό Ταξίμ, έγινε καθιστική συγκέντρωση πολλών Τούρκων διανοουμένων ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών καθώς και απλών Τούρκων πολιτών αναγνωρίζοντας και τιμώντας την επέτειο της μεγάλης αρμένικης γενοκτονίας. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε πρωτοφανές για την τουρκική επικαιρότητα και βέβαια προκάλεσε πολλές αντιδράσεις αλλά έδειξε πως για πρώτη φορά ένα τεράστιο ιστορικό ταμπού της σύγχρονης Τουρκίας κυνηγημένο από τις τύψεις των μεγάλων εγκλημάτων του, άρχισε να ραγίζει κάτω από το βάρος της αναγκαιότητας της αναγνώρισης της ιστορικής αλήθειας.

www.olympia.gr

Ποντιακή Γενοκτονία. ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΔΗΛΩΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΑΝΑΓΝΏΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ, ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΑΙ ΑΣΣΥΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΒΟΥΛΗ ΤΗΣ ΝΟΤΙΑΣ ΝΕΑΣ ΟΥΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

Η πρόσφατη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων, Αρμενίων και Ασσυρίων από τη Γερουσία και τη Βουλή της Νότιας Νέας Ουαλίας της Αυστραλίας, η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Κογκρέσου των Η.Π.Α. στις 4/3/2010, καθώς και η αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων, Ποντίων και Ασσυροχαλδαίων από την Σουηδική Βουλή στις 12/3/2010, αποτετελούν σημαντικά γεγονότα, όχι μόνο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που υπέστησαν Γενοκτονία, κυρίως Αρμενίους και Ποντίους αλλά και για όλη την ανθρωπότητα.

Αυτό που συνέβη στους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Τουρκίας κατά τα έτη 1914-1923, για να μην ανατρέξουμε παλαιότερα, αποτελεί τη μεθοδευμένη και συστηματική εξολόθρευση, μερική ή ολική μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, σύμφωνα με τον ορισμό της Γενοκτονίας, ο οποίος καθιερώθηκε μετά τη δίκη της Νυρεμβέργης και αναγνωρίστηκε παγκοσμίως, με πρόταση της Διεθνούς Ένωσης Μελετητών  Γενοκτονίας (IAGS).

Με την λέξη Γενοκτονία ταυτίζεται συνειρμικά όχι μόνο η Γενοκτονία των Αρμενίων (στις 24 Απριλίου), των Ποντίων (στις 19 Μαΐου), αλλά και οι Γενοκτονίες που ακολούθησαν στην Ευρώπη από τους Ναζί κ.λπ., οι οποίες θεωρητικά και πρακτικά ενσωμάτωσαν και διεύρυναν τις πρακτικές των Νεότουρκων και Κεμαλιστών.

Η Ελληνική αλλά και η Κυπριακή Βουλή καθιέρωσαν από το 1994 την 19 Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας 353.000 Ελλήνων του Πόντου, κυρίως κατά την περίοδο 1916-23. Είχε ήδη προηγηθεί από την Κυπριακή Βουλή η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων το 1982, για να ακολουθήσει, με μεγάλη καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων το 1996.

Η Ευρωβουλή, από τη δική της πλευρά αναγνώρισε ήδη από το 1987 την Γενοκτονία των Αρμενίων και σε επόμενα ψηφίσματά της κάνει μνεία στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και των Ασσυρίων.

Τέλος, η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονίας ενέκρινε στις 15 Δεκεμβρίου 2007 ψήφισμα για την Γενοκτονία των Ποντίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων της Ανατολίας, με το οποίο καλεί την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις Γενοκτονίες που διέπραξε απέναντι στους ιστορικούς λαούς της Μικράς Ασίας.

Έως σήμερα 23 χώρες έχουν αναγνωρίσει την Γενοκτονία των Αρμενίων, ενώ σε αρκετές έχουν συντελεστεί σημαντικά βήματα προς την κατεύθυνση αυτή.

Είναι προφανές, ότι η Γενοκτονία την οποία υπέστησαν οι ιστορικοί λαοί της Μικράς Ασίας από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλιστές δεν αποτελεί ένα απλό αρνητικό ιστορικό συμβάν. Η ηθική διάσταση της μνήμης είχε και έχει για κάθε άνθρωπο ή ευρύτερο σύνολο πάντα ένα ουσιαστικό περιεχόμενο.

Ειδικότερα όμως για εμάς, αποκτά ένα ιδιαίτερα δραματικό περιεχόμενο, στον βαθμό που εμείς οι ίδιοι ως Έλληνες έχουμε υποστεί θανάσιμα πλήγματα που ταυτίζονται με την εξολόθρευση ολόκληρων πληθυσμών και την απώλεια ιστορικών εδαφών στον Πόντο, την Μικρά Ασία, την Θράκη και την Κύπρο.

Κι ενώ ο καθένας μας θα περίμενε την ανάδειξη του ζητήματος ως ύψιστη προτεραιότητα της εσωτερικής και εξωτερικής μας πολιτικής, την διαρκή και ασίγαστη προσπάθεια και πάλη για να αποκατασταθεί έστω και καθυστερημένα η μνήμη εκατοντάδων χιλιάδων νεκρών μας, έκπληκτος παρατηρεί όχι μόνον την εγκατάλειψη του όλου ζητήματος, αλλά και την συνειδητή συγκάλυψη, αποσιώπηση ή στρέβλωση και των υπαρκτών γεγονότων και δράσεων όταν πράγματι αυτές συντελούνται.

Πώς αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς την εκκωφαντική σιωπή, της όχι μόνον δεδηλωμένα φίλα προσκείμενης προς την «σύμμαχον» Τουρκία Ελληνικής Κυβέρνησης, αλλά και ολόκληρης, σχεδόν, της αντιπολίτευσης, δεξιάς και αριστεράς. Δεν είναι απορίας άξιον λ.χ. ένα μεγάλο τμήμα της ελληνικής αριστεράς να υψώνει στεντόρια φωνή διαμαρτυρίας για κάθε παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα και όπου γης και να κρατάει αυτήν την χαρακτηριστικά απαξιωτική και ένοχα σιωπηρή στάση απέναντι σε ολόκληρα φαινόμενα Γενοκτονίας, όταν για παράδειγμα στην ίδια την Σουηδία η Γενοκτονία των ιστορικών λαών της Μικράς Ασίας ανεγνωρίσθη κυρίως χάρη στην στάση της σουηδικής αριστεράς;

Ως Έλληνες πολίτες, ευαισθητοποιημένοι στα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα, ζητούμε από την ελληνική κυβέρνηση, τα ελληνικά κόμματα, τις οργανώσεις και τους συμπολίτες μας να κάνουν το χρέος τους.

Όσοι πραγματικά πιστεύουν και στοχεύουν στην συμφιλίωση και αδελφοσύνη των λαών οφείλουν να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να αναγνωριστεί από όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου, και φυσικά και από τους ίδιους τους Τούρκους, η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων .

Η Τουρκία οφείλει όχι μόνον τύποις να αναγνωρίσει την ιστορική αυτή πραγματικότητα, αλλά και να εγκαταλείψει δια παντός την επεκτατική και ρατσιστική πολιτική που ακολουθεί, όχι μόνο στους γύρω της λαούς, έθνη και κράτη της περιοχής, αλλά και τους ίδιους τους λαούς που την συγκροτούν ως σύγχρονο κράτος.

Τότε και μόνο τότε θα υπάρξει δυνατότητα να ανοίξει ο δρόμος για μια γνήσια και όχι επίπλαστη και υποκριτική ελληνοτουρκική φιλία, απόδειξη υποτέλειας και εθελοδουλείας, που οδηγεί σε νέες καταστροφές.

Σε αυτή την διαρκή αναζήτηση του νοήματος της ελευθερίας, σε αυτόν τον άνισο αγώνα της μνήμης ενάντια στην λήθη οι νεκροί είναι πάντα παρόντες και απαιτούν την δικαίωσή τους.

ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΕΣ

Τσαλουχίδης Γεώργιος, Υποπτέραρχος, (ι), ε.α., Ταμπακίδης Ζαφείρης, Αντιπτέραρχος, (ι), ε.α.,   Βασιλειάδης Δαμιανός, εκπαιδευτικός -συγγραφέας, Μαυρόπουλος Κώστας, Δημοσιογράφος - συγγραφέας, Φωτιάδης Γεώργιος, φαρμακοποιός, Ελπίδα Χαϊτίδου, αντισμήναρχος, ε.α., Κουλακιώτης Βασίλης, Αντισμήναρχος, (ι), ε.α., Βασιλειάδη Αγάπη, Βιβλιοθηκάριος, Αβανέα Αγάθη, δημοσιογράφος

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟ.


ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΚΑΜΙΑ ΦΙΛΙΑ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ, ΤΗ ΘΡΑΚΗ, ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ, ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ, ΤΩΝ ΑΣΣΥΡΙΩΝ

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

Κώστας Μαυρόπουλος

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας

Ήταν αρχές Αυγούστου 1981. Όπως πάντα, έφτασα στο Γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, στο οποίο με είχαν προσλάβει ως ειδικόν για τα θέματα του «Σοσιαλιστικού στρατοπέδου», όπως ονομάζονταν τότε οι χώρες-μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

          Στα πλαίσια της εκεί εργασίας μου, διάβαζα όλον τον Τύπο, ώστε να είμαι ενημερωμένος με τα γεγονότα.

          Εκείνη την ημέρα – μετά από τόσα χρόνια, μου διαφεύγει η ακριβής ημερομηνία – διαβάζω, μεταξύ άλλων – την συνέντευξη του τότε Υφυπου-ργού Κοινωνικών Υπηρεσιών Γερασίμου Αποστολάτου, σχετικά με την παροχή συντάξεων στους πολιτικούς πρόσφυγες (πρώην αντάρτες του ΔΣ).

Αμέσως παίρνω τηλέφωνο το Υφυπουργείο και ζητώ από την ιδιαιτέρα του να με συνδέση με τον Υφυπουργό. Παραθέτω την συνομιλία μας:

          • Γεράσιμε! – μιλούσαμε στον ενικό, όπως και οι αρχαίοι μας πρό-γονοι, αλλά και λόγω του γεγονότος ότι ήμασταν και οι δύο απόφοιτοι του Α΄ Προτύπου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών – διάβασα την συνέντευξή σου,

ωστόσο από όλους το περίμενα, αλλά όχι από εσένα, να αποκλείης από το δικαίωμα συνταξιοδότησης τους επαναπατρισθέντες και επαναπατριζομέ-νους συντοπίτες μου Ποντίους! Θέλω να ξέρης ότι αν διαμαρτυρηθούν, δεν θα είμαι απλά μαζί τους, αλλά μπροστά!..

          • Κώστα, σαν δημοσιογράφος, πρέπει να ξέρης πως όταν σου παίρ-νουν συνέντευξη, απαντάς σε ότι σε ρωτούν. Δεν το αναφέρω, ως δικαιο-λογία, αλλά κανείς και ποτέ δεν έθεσε το θέμα, το οποίο θίγουμε.

          Την επομένη, προσερχόμενος στο Γραφείο μου, έφιαξα, κατά τα συνηθισμένα, καφέ, αλλά δεν πρόφτασα να ανάψω τσιγάρο, όταν κτύπησε το τηλέφωνο και η ιδιαιτέρα του Γ. Αποστολάτου μου είπε ότι θέλει να μου μιλήση ο ίδιος και μας συνέδεσε. Παραθέτω την συνομιλία μας:

          • Κώστα, όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα, σκεπτόμενος το θέμα που μου έθεσες. Αν δεν έχεις επείγουσα εργασία, έλα στο Γραφείο μου, να συζητήσουμε!

          Χωρίς χρονοτριβή, πήγα στο Γραφείο του, όπου – μεταξύ άλλων – μου είπε: Την 22^α Αυγούστου, έρχεται για πρώτη φορά Σοβιετική Αντιπρο-σωπεία, να συζητήσουμε το θέμα της συνταξιοδότησης των πολιτικών προ-σφύγων. Μια και γνωρίζεις την ρωσσική γλώσσα, σε προσκαλώ να πάρης μέρος, όχι απλά ως μεταφραστή, αλλά ως μέλος της Ελληνικής Αντιπροσω-πείας.

          Πραγματικά, έλαβα μέρος στην συνάντηση – πιστεύω να υπάρχουν τα πρακτικά, μια και επρόκειτο για επίσημη διακρατική συνάντηση – υπο-δεχόμενοι την Σοβιετική Αντιπροσωπεία, η οποία αποτελείτο από δύο άτομα.

          Ο Υφυπουργός, προετοιμασμένος διεξοδικά από εμένα, ζήτησε να λυθή πλήρως το θέμα της συνταξιοδότησης όλων των Ελλήνων επαναπα-τρισθέντων και επαναπατριζομένων, από την Σοβιετική Ένωση, υπολογίζο-ντας και τις υποχρεώσεις της Ελλάδας, απέναντι στους επαναπατρισθέντες στις Δημοκρατίες της ΕΣΣΔ – βασικά, Αρμενίων. Μάλιστα, πρότεινε τα ποσά που θα έπρεπε να καταβάλη η ΕΣΣΔ, να μην είναι σε συνάλλαγμα, αλλά να καλυφθούν με βάση τις ελληνικές παραγγελίες σε πετρέλαιο, πετρελαιοειδή και ξυλεία, η δε κυβέρνηση της Ελλάδας, παίρνοντας τα χρήματα που ανα-λογούν από Έλληνες επιχειρηματίες, να τα καταβάλη στο Ταμείο Συντά-ξεων, ώστε οι επαναπατριζόμενοι να συνταξιοδοτούνται και να έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ανάλογα με την ειδικότητά τους και τον χρόνο υπηρεσίας τους.

          Οι εκπρόσωποι της Σοβιετικής Αντιπροσωπείας δήλωσαν ότι η από-φαση της χώρας τους για την συνταξιοδότηση των επαναπατρισθέντων και επαναπατριζομένων πολιτικών προσφύγων, πάρθηκε για ανθρωπιστικούς και μόνο λόγους, επειδή στην ΕΣΣΔ δεν γίνονται κρατήσεις για συντάξεις και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ενώ από τα έσοδα ενός Σοβιετικού πο-λίτη παρακρατείται μόνο ο φόρος εισοδήματος.

          Τότε, παρενέβην εγώ, λέγοντας:

Κύριοι εκπρόσωποι! Εργάσθηκα για 15 ολόκληρα χρόνια στην καρδιά της Σοβιετικής προπαγάνδας, δηλ. στην Ελληνική Σύνταξη του Κεντρικού  Κρατικού Ραδιοσταθμού της Μόσχας, από τον οποίο, όλες οι ξενόγλωσσες εκπομπές που, σημειωτέον, γίνονταν σε 83 γλώσσες και διαλέκτους, επα-νειλημμένα αναφέραμε ότι, λέγοντας πως οι μέσες αποδοχές ενός Σοβιε-τικού πολίτη είναι 150 ρούβλια, μηνιαίως, δεν ανταποκρίνονταν απόλυτα στην πραγματικότητα, επειδή χορηγούνται συντάξεις και ιατροφαρμακευτι-κή περίθαλψη! Βεβαίως, συμφωνώ, ότι δεν γίνονταν κρατήσεις για συντά-ξεις και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αλλά ξεχνάτε πως οι αποδοχές υπολογίζονταν με βάση την μελλοντική συνταξιοδότηση και παροχή ιατρο-φαρμακευτικής περίθαλψης! Από την στιγμή, κατά την οποίαν ο Σοβιετικός πολίτης παραμένει στην χώρα και απολαμβάνει αυτά τα αγαθά, δεν νομίζω να υπάρχη διαφορά, αν καταβάλη γι’ αυτά τα αγαθά κρατήσεις είτε υπολο-γίζονται κατά τον καθορισμό των εσόδων του. Παραμένει όμως, το ερώτη-μα: Γιατί, ενώ δούλεψε τόσα χρόνια, εγκαταλείποντας την ΕΣΣΔ και εγκα-θιστάμενος σε άλλη χώρα, για οποιονδήποτε λόγο, πρέπει να τα στερηθή!

Οι εκπρόσωποι της Σοβιετικής Αντιπροσωπείας, αναγνωρίζοντας το δίκαιο των παρατηρήσεών μου, απάντησαν: Έτσι, όπως τίθεται το ερώτη-μα, υπάρχει λόγος για πληρέστερη εξέταση του θέματος! Ωστόσο, εμείς δεν είμαστε εντεταλμένοι να λύσουμε το θέμα στην παρούσα συνάντηση, που είναι συνάντηση γνωριμίας. Πιστεύουμε ότι θα επισκεφθεί την χώρα μας δική σας Αντιπροσωπεία και, αν χρειασθή, το θέμα θα λυθή πλήρως στις συναντήσεις που θα ακολουθήσουν!

…………………………………………………………………………………………………………………………

          Αυτά συνέβησαν την 22^α Αυγούστου 1981.

          Τις εκλογές της 18^ης Οκτωβρίου 1981, όπως όλοι θυμούνται, με δύο καταλυτικά συνθήματα: «ΑΛΛΑΓΗ» και «Ο λαός δεν ξεχνά, τι σημαίνει Δεξιά», τις κέρδισε πανηγυρικά ο λαοπλάνος και μέγιστος δημαγωγός της χώρας μας: Ανδρέας Παπανδρέου.

          Τις Ευρωεκλογές της 17^ης Ιουνίου 1984, ο απατηθείς λαός, άρχισε να καταλαβαίνη την απάτη, αλλά ο Α, Παπανδρέου κατορθώνει να τις κερ-δίση, έστω και μικρή διαφορά, εξαπατώντας άλλη μια φορά τον λαό – παλιά μου τέχνη, κόσκινο – λέει η παροιμία. Αυτήν την φορά, υπογράφει την διακρατική Συμφωνία με την ΕΣΣΔ για την συνταξιοδότηση μόνο των πολιτικών προσφύγων – στην ουσία, αδικώντας τους – ενώ ξεγελά και τους Πόντιους – τους αφήνει «έξω του Νυμφώνος» – αλλά τους… δίνει τα σπίτια που είχαν ήδη κτιστεί, σύμφωνα με το σχέδιο του Κων/νου Καραμα-νλή, του πρεσβύτερου, για να υποδεχθούν το πρώτο κύμα του μαζικού επαναπατρισμού των Ποντίων από την ΕΣΣΔ, φυσικά, παρουσιάζοντάς τα, ως έργο δικό του και του Κόμματός του…

          Η Νέα Δημοκρατία, δυστυχώς, στερουμένη ισχυρού τμήματος προ-παγάνδας και επικοινωνίας, ουδέποτε ξεσκέπασε αυτήν την εθνοπροδοσία τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος, με μία κίνηση, έγινε νεκροθάφτης του θέματος της συνταξιοδότησης των Ποντίων.

          Γιατί κυκλοφορούν ελεύθεροι, όσοι έφεραν την χώρα στην δεινή αυτήν κατάσταση;

          Γιατί, παρά την αποδεδειγμένη ευθύνη ορισμένων, δεν ψηφίζεται νόμος για την κατάσχεση της περιουσία τους, με την παράλληλη διερεύνη-ση της ευθύνης των όσων διαφεύγουν; 

          Γιατί ισχύει ακόμα ο επαίσχυντος νόμος «Περί ευθύνης Υπουργών;»

          Γιατί πλήρωνα το «χαράτσι», πριν την εξόφληση του δανείου μου για την αγορά του διαμερίσματός μου στην Τράπεζα, ενώ είχε ήδη λάβει σχεδόν τρεις φορές το ποσό που μου είχε δανείσει; Εάν δεν το εξοφλούσα, δεν θα μου το κατάσχε, οπότε θα έχανα, όσα ήδη είχα πληρώσει; Πώς, λοιπόν, κανένας νόμος δεν ανάγκαζε την Τράπεζα να πληρώση, έστω το ποσοστό του «χαρατσιού» που της αναλογούσε, ως συνιδιοκτήτριας; Είναι δυνατόν, ψηφίζοντας παρόμοιους νόμους, με τους οποίους το Κράτος έχει αφαιρέσει το ήμισυ των αποδοχών των πολιτών του, οι οποίοι ανήκουν στην τάξη των οικονομικώς αδυνάτων, να επιτευχθή η ευημερία της Ελλά-δας;

          Γιατί, με απόφαση της Βουλής, απαλλάσσονται της ευθύνης, εκείνοι που χορήγησαν τα υπέρογκα δάνεια σε πολιτικά Κόμματα;

          Γιατί, ενώ παράγοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραδέχονται τις λανθασμένες αποφάσεις της «Τρόικας», που οδήγησαν στο κλείσιμο πολ-λών επιχειρήσεων και καταστημάτων, γεγονός που οδήγησε στην αύξηση της ανεργίας και, στην ουσία, στην νέκρωση της εσωτερικής αγοράς, οι μεγάλοι «οικονομολόγοι» της χώρας μας δεν κάνουν τίποτε, για να απαλ-λάξουν την χώρα από αυτές τις οικονομικές συνηέπειες;

          Τελευταία, ανάμεσα στα «μέτρα» του αληθινά επάρατου «μνημο-νίου», ήταν και η στέρηση της πενιχρής σύνταξης ΟΓΑ, με την δικαιολογία την απόφαση ενός αληθινού ηγέτη, του Βλαντίμηρ Πούτιν, ο οποίος, παρά την δήθεν «ανθρωπιά» των μπολσεβίκων, παρέχει δια νόμου έστω και μια μικρή σύνταξη σε επαναπατρισθέντες, οι οποίοι διατηρούν και ρωσσικά δια-βατήρια. Μήπως η πενιχροτάτη σύνταξη ΟΓΑ που έπαιρναν, επαρκεί ως ελάχιστον μέσον διαβίωσης;  

          Αν ισχύει αυτό, γιατί οι διοικούντες την χώρα, διακηρύσσοντας την δεινή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, δεν ορίζουν ως αμοιβήν τους, το ίδιο ποσό, αποδεικνύοντας την ευαισθησία τους;

          Βεβαίως, εκείνοι, οι οποίοι πήραν αυτήν την απόφαση, εγκλημάτη-σαν ως αναφορά τους Ποντίους, αλλά δεν απαλλάσσονται της ευθύνης και τα αναρίθμητα, θα έλεγα, Ποντιακά Σωματεία, που θα έπρεπε και πρέπει να γίνουν μια «γροθιά» και να πραγματοποιήσουν έντονη διαμαρτυρία για τους παρακάτω λόγους:

•  Οι Πόντιοι, οι οποίοι υπέστησαν δύο Γενοκτονίες – εκ μέρους των Τούρκων και των μπολσεβίκων – ουδέποτε εισέπραξαν, έστω και ένα ευρώ, λόγω της εθνοπροδοσίας της ονομασθείσης «Ανταλλαγής πληθυσμών»·

•  Ουδέποτε εισέπραξαν και τα χρήματα, που κατέθεσαν στην αρμό-δια επιτροπή του Υπουργείου Γεωργίας της Ελληνικής Δημοκρατίας·

•  Ποια είναι η ευθύνη των Ποντίων, όταν ο λαοπλάνος και μέγας Δημαγωγός Ανδρέας Παπανδρέου ενήργησε ως νεκροθάφτης της συντα-ξιοδότησής τους, όσο η ΕΣΣΔ εποφθαλμιούσε την Παγκόσμια κυριαρχία, οπότε, λόγω «κύρους», θα αναλάμβανε τις υποχρεώσεις της;   

Για του λόγου το αληθές, παραθέτω το παρακάτω έγγραφο:

Πρώτη σελίδα

    

Δεύτερη σελίδα

Τρίτη σελίδα

          Η τέταρτη σελίδα αυτού του εγγράφου – για την ΕΠΑΡΧΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ δεν φέρει καμία υπογραφή, γιατί συντάχθηκε από την ΕΚΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ, όπως φαίνεται από την πρώτη σελίδα.

          Το ερώτημα, που τίθεται από χρόνια, είναι ΕΝΑ και ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ:

          Γιατί, επί σειρά ετών, από δημιουργίας του κράτους της Ελλάδος, μετά την απελευθέρωση από τον Οθωμανικό ζυγό, οι διοικούντες, εκτός του μοναδικού άξιου του τίτλου του ΕΘΝΑΡΧΟΥ, εννοώ τον Ιωάννη Καπο-δίστρια, δεν στάθηκαν στο ύψος τους, καταδικάζοντας τον Ελληνικό λαό σε στερήσεις και, τελευταία, ακόμα και σε «κεφαλικούς» φόρους;

          Εδώ, με όλον τον σεβασμό σε προσωπικότητες, όπως του Γεωργίου Σεφέρη, έχω να τονίσω: «Δεν είναι η Ελλάδα, που μας πληγώνει…», δεν στέκει και η φράση: «Η Ελλάδα, τρώει τα παιδιά της…»

          Όλα αυτά τα πράττουν, εκείνοι, οι οποίοι μας διοικούν με την δική μας ψήφο!

          Κύριοι! Δεν βρίσκεται ανάμεσά σας, κάποιος πατριώτης;

Παιχνίδια στην Τραπεζούντα

Του Σάββα Καλεντερίδη

Μετά τις όντως γενναίες παραχωρήσεις της Αγκυρας στο ζήτημα της επαναλειτουργίας της Παναγίας Σουμελά, στον Πόντο, που τείνει να γίνει πλέον θεσμός, η κυβέρνηση Ερντογάν έρχεται να μετατρέψει και πάλι τον αυτοκρατορικό ναό της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας σε ισλαμικό τέμενος.

Για να έχουν οι αναγνώστες μας μια συνοπτική εικόνα του μνημείου, να πούμε ότι ο ναός χτίστηκε από τον Μανουήλ Κομνηνό τον Α’ (1238-1263) και χρησιμοποιήθηκε ως ένας από τους αυτοκρατορικούς ναούς της Τραπεζούντας επί δύο και πλέον αιώνες, μέχρι το τέλος της Αυτοκρατορίας των Κομνηνών.

Το 1461, με την παράδοση της πόλης στον Μωάμεθ τον Πορθητή, μετατράπηκε σε ισλαμικό τέμενος.

Η Αγία Σοφία παρέμεινε ένα από τα πιο λαμπρά κτίρια και αναφέρονται σ’ αυτήν περιώνυμοι ταξιδευτές της εποχής, όπως ο Εβλιγιά Τσελεμπί (1648), ο Τουρνεφόρτ (1701), ο Χάμιλτον (1836), ο Τεξιέ (1864), ο Λιντς (1893) και άλλοι.

Από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά χρησιμοποιήθηκε διαδοχικά ως αποθήκη, κλινική και ισλαμικό τέμενος. Το 1958-1962 επισκευάστηκε από το πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, βυζαντινολόγοι του οποίου αποκάλυψαν τις περίφημες τοιχογραφίες της.

Από το 1964 ο περικαλλής ναός χρησιμοποιείται ως μουσείο, αποτελώντας στις μέρες μας ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μνημεία της Τραπεζούντας κυρίως για τους ξένους επισκέπτες.

Από το 2011, η τουρκική κυβέρνηση, με πρωτοβουλία του αντιπροέδρου της Μπουλέντ Αρίντς, άρχισε μια προσπάθεια επανισλαμοποίησης σημαντικών χριστιανικών μνημείων, αρχής γενομένης από τον ιστορικό ναό της Αγίας Σοφίας, στη Νίκαια της Βιθυνίας, ο οποίος, μάλιστα, λειτούργησε ως τέμενος κατά τη διάρκεια του Μπαϊραμιού.

Αμέσως μετά ακολούθησε δήλωση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, ο οποίος -σημειωτέον- θεωρείται ο κύριος πολιτικός πυλώνας του ιμάμη Γκιουλέν στην κυβέρνηση Ερντογάν, για εκ νέου μετατροπή της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας σε ισλαμικό τέμενος, για να προκαλέσει την αντίδραση του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, την έκκληση του οποίου δημοσίευσαν αρκετά έντυπα στην Τουρκία, αλλά και στην Ελλάδα.

Τώρα πληροφορούμεθα ότι ο μουφτής Τραπεζούντας ανακοίνωσε ότι η πανίσχυρη Υπηρεσία Θρησκευτικών Υποθέσεων, που αποτελεί το νέο βαθύ κράτος της Τουρκίας, διόρισε ιμάμη στην Αγία Σοφία, πράγμα που σημαίνει ότι μετ’ ου πολύ ο άλλοτε αυτοκρατορικός ναός θα μετατραπεί και πάλι σε ισλαμικό τέμενος.

Εμείς είχαμε προτείνει με άρθρο μας στην εφημερίδα «δημοκρατία» προς τον Ελληνα πρωθυπουργό κ. Σαμαρά, μετά τη συνάντησή του στο Κατάρ με τον Τούρκο ομόλογό του, όπου του ζήτησε να χτιστεί ισλαμικό τέμενος στην Αθήνα με λεφτά της Αγκυρας, να απορρίψει κάθε συζήτηση για το θέμα στη συνάντηση που θα ακολουθούσε στην Κωνσταντινούπολη και αντί να δέχεται άτοπα και απαράδεκτα αιτήματα, να απαιτήσει εκείνος από τον Τούρκο πρωθυπουργό την ανέγερση ορθόδοξης εκκλησίας στην Αγκυρα, για τις ανάγκες των εκατοντάδων ορθόδοξων διπλωματών που υπηρετούν εκεί και τη λειτουργία σε μόνιμη βάση μιας εκκλησίας στην Τραπεζούντα, για τις εκατοντάδες ορθόδοξες Ρωσίδες και Γεωργιανές που κατοικούν μόνιμα και νόμιμα στην άλλοτε πρωτεύουσα των Κομνηνών, αλλά και για άλλους…ευνόητους λόγους.

Επειδή το θέμα είναι σοβαρό και σίγουρα κάτι περισσότερο απ΄ αυτό που φαίνεται, θα αποτολμήσουμε να εξηγήσουμε τη στάση του Ερντογάν!

Κατά την άποψή μας, λοιπόν, η προσπάθεια της τουρκικής κυβέρνησης να επανισλαμοποιήσει σημαντικά και εμβληματικά ιστορικά χριστιανικά μνημεία της Ανατολής, οφείλεται στους εξής λόγους:

Ο ένας σχετίζεται με την επιρροή που ασκεί -και μπορεί να ασκήσει- το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην τουρκική κοινωνία και ιδιαίτερα σε περιοχές όπως η Βιθυνία και ο Πόντος. Επειδή η επιρροή αυτή αυξάνεται και επειδή «όχημα» γι’ αυτό μπορεί να είναι οι ιστορικοί ναοί της Ανατολής, όπως η Αγία Σοφία Νίκαιας και Τραπεζούντας, η κυβέρνηση -θέλοντας να προλάβει το ενδεχόμενο να ζητηθούν από το Πατριαρχείο και να ανοίξουν και πάλι για τους χριστιανούς οι ναοί αυτοί- σπεύδει να τους μετατρέψει σε ισλαμικά τεμένη, κάτι που θα λειτουργήσει απαγορευτικά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

Ο άλλος λόγος σχετίζεται με τις συνταγματικά κατοχυρωμένες παραχωρήσεις που σπεύδει να κάνει η Τουρκία προς τους Κούρδους, παραχωρήσεις που θα ισχύσουν και για τις άλλες εθνικές ομάδες, όπως Λαζοί, Τσερκέζοι, Αμπχάζιοι, Γεωργιανοί, αρμενόφωνοι και ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι. Ακριβώς για να περιορίσει τις απώλειες από τις παραχωρήσεις αυτές, αλλά και για να εξισορροπήσει τις αντιδράσεις της συντηρητικής σουνιτικής κοινής γνώμης, ο Ερντογάν παρουσιάζεται ως νέος πορθητής, με τη μετατροπή και πάλι τέτοιων ιστορικών μνημείων σε ισλαμικά τεμένη.

Οσο για το αν μπορούμε να πράξουμε κάτι για να αποτρέψουμε αυτές τις εξελίξεις, έχουμε να πούμε ότι οι δυνατότητες είναι περιορισμένες. Το ποιες είναι αυτές καλό είναι να μελετηθεί σωστά από τους αρμοδίους, αλλά και από τον οργανωμένο ποντιακό χώρο, γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος να πάμε για μαλλί και να βγούμε κουρεμένοι, που λέει κι ο λαός μας.

Να μην ξεχνάμε ότι -υποτίθεται- για να προστατέψουμε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην ουσία θυσιάσαμε την Κύπρο και τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, θέτοντας στον προθάλαμο της καταστροφής την ελληνική Θράκη!

www.dimokratianews.gr

Η Άγκυρα επιμένει:"Δεν υπήρξε Γενοκτονία Ποντίων"

Συστηματικά ανιστόρητοι και προκλητικοί.Το τουρκικό ΥΠΕΞ επανέλαβε με ανακοίνωσή του ότι Γενοκτονία Ποντίων δεν υπήρξε.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση «οι δραστηριότητες που πραγματοποιούνται και φέτος στην Ελλάδας με αφορμή την “δήθεν” ημέρα μνήμης των Ποντίων, στηρίζονται σε ισχυρισμούς που δε συμβαδίζουν με την ιστορική πραγματικότητα και σε ηθικώς προβληματική στάση που στερείται επιστημονικής βάσης».
«Καταδικάζουμε και αρνούμαστε την αντίληψη αυτή», αναφέρεται στην ανακοίνωση η οποία καταλήγει: «Τέτοιες πρωτοβουλίες, προκαλούν βλάβη στις προσπάθειες για την ανάπτυξη των σχέσεων και της συνεργασίας μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού λαού».
Άμεση ήταν η αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών μέσω του εκπροσώπου του, Γρηγόρη Δελαβέκουρα, ο οποίος τόνισε πως: «στις 19 Μαΐου οι Έλληνες τιμούν τη μνήμη των αδελφών τους, που μαρτύρησαν στον Πόντο. Η ιστορία δεν παραγράφεται, ούτε ξαναγράφεται με ανακοινώσεις. Απαιτεί σεβασμό, ώστε να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε μέλλον ειρήνης».

Πηγή : www.onalert.gr

Τούρκικοι αλαλαγμοί στη Σαμψούντα για τη 19η Μαΐου!

Μπορεί να μη σχετίζεται άμεσα με τη Θράκη και τη δράση των προξενικών κύκλων και οργάνων, με την οποία ασχολείται το παρόν ιστολόγιο, αλλά μια που κοντεύει η 19η Μαΐου, αυτή η τόσο βαριά μέρα πένθους και μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, εμείς αποτίοντας φόρο τιμής στο αίμα και τη δυστυχία των συνελλήνων μας που σφάχτηκαν τότε ή ξεριζώθηκαν από τις προγονικές εστίες της εξαιτίας της τουρκικής λαίλαπας, σας δείχνουμε την διπλανή φωτογραφία. Γιατί την 19η Μαΐου δεν την τιμούμε μόνο εμείς, αλλά βεβαίως και κάποιοι άλλοι. Και αυτοί ασφαλώς με άλλο τρόπο, έναν τρόπο εορταστικό και πανηγυρικό. Αυτά είναι πολύ χρήσιμο να τα γνωρίζουμε και να τα θυμόμαστε, ειδικά σε τόσο ερμαφρόδιτες εποχές, όπως η σημερινή, όπου τόση πέραση έχει η καραμέλα της ελληνοτουρκικής φιλίας, όπου τόσο μεθοδικά και συστηματικά η Ιστορία αποδομείται και ξαναγράφεται, όπου με τόση ευκολία βαφτίζονται το κρέας ψάρι, η σφαγή συνωστισμός και ρατσισμός η φιλοπατρία. Γιατί εκτός της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπάρχει και άλλο ένα μαζικό έγκλημα που επιχειρείται – στις μέρες μας πλέον αυτό – και στο οποίο πολλές φορές όλοι μας γινόμαστε εκούσιοι ή ακούσιοι συνένοχοι. Και αυτό το έγκλημα δεν είναι παρά η Γενοκτονία της Μνήμης…
Η φωτογραφία λοιπόν (αλλά και τα πολύ εύγλωττα βίντεο, των οποίων τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις επισυνάπτουμε) προέρχεται από τη Σαμψούντα. Εκεί δηλαδή όπου η τοπική νομαρχία στα πλαίσια των εκδηλώσεων που οργανώνει από 1 έως 27 Μαΐου για την 93η επέτειο της αποβίβασης του Κεμάλ στη Σαμψούντα (19-5-1919) κατασκεύασε μια σημαία μήκους 1919 μέτρων, την οποία περιέφεραν στους ώμους τους μέσα στην πόλη 10 χιλιάδες μαθητές σχολείων. Στην πορεία προηγούνταν οι πολιτικές και στρατιωτικές αρχές της πόλης και ακολουθούσαν οι μαθητές με την σημαία. Δείτε πιο κάτω τα βίντεο και απλώς σκεφθείτε τι σεισμό θα προκαλούσαν άπαντα τα εθνοφοβικά σκύβαλα στην Ελλάδα, αν κάποιος νομάρχης σκεφτόταν να κάνει κάτι παρόμοιο με ελληνική σημαία (και βέβαια όχι 1919, αλλά μόλις…9 μέτρων). Σκέτη μελαγχολία. Σκεφτείτε όμως (για άλλη μια φορά) τι είδους «προσέγγιση» και τι είδους φιλία μπορείς ποτέ να δομήσεις μ’ ένα λαό, του οποίου όλες (μα όλες) οι εθνικές επέτειοι είναι αλαζονικά πανηγύρια κι άναρθροι αλαλαγμοί για τις καμένες εστίες και το χυμένο αίμα των προγόνων σου. Από την Άλωση του 1453 ως τις σφαγές του 20ού αιώνα. Τι είδους φιλία άραγε;

Πηγή : www.proxeneio-stop.org