Η ιστορία ενός “κουρέματος” που ΔΕΝ έγινε

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Όπως προκύπτει τόσο από τις δημοσιευμένες μελέτες, όσο και τα απόρρητα έγγραφα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, οι αξιωματούχοι του ήταν σίγουροι από το 2010 πως το «Ελληνικό Πρόγραμμα» δεν έβγαινε και θα βάρυνε υπερβολικά τους Ελληνες και όχι τους ιδιώτες πιστωτές (κυρίως ξένες τράπεζες και κερδοσκοπικά ταμεία).

Για το λόγο αυτό προέγκριναν μια άμεση αναδιάρθρωση («κούρεμα») του ελληνικού χρέους, αλλά τόσο οι ελληνικές αρχές όσο και οι Ευρωπαίοι απέρριψαν την πρόταση αυτή του ΔΝΤ. Είναι σχετικό και το δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal στις 8 Οκτωβρίου 2013.

Οπως αναφέρει το έγγραφο που δημοσίευσα στο «Εθνος της Κυριακής», στη θυελλώδη συνεδρίαση της 9ης Μαίου 2010 πολλά μέλη του Δ.Σ. του ΔΝΤ υπογράμμισαν ότι το «Ελληνικό Πρόγραμμα» ήταν σχεδιασμένο με λανθασμένο τρόπο και υποστήριξαν ότι τελικά θα είναι μη βιώσιμο, ακριβώς επειδή δεν είχε αποφασιστεί ένα άμεσο «κούρεμα» του χρέους.

Εκείνες τις μέρες, οι επικριτές του «Ελληνικού Προγράμματος» υπογράμμισαν ότι το βάρος της «επώδυνης προσαρμογής», όπως χαρακτήριζαν τότε αλλά και τώρα τα σκληρά αβάστακτα μέτρα που επέβαλε η Τρόικα στον ελληνικό λαό, τοποθετήθηκε στις πλάτες των Ελλήνων χωρίς ουσιαστικά να απαιτεί οτιδήποτε από τους Ευρωπαίους πιστωτές. Ηταν ένα τεράστιο λάθος.

Από το έγγραφο αποκαλύπτεται ότι μπροστά στα πυρά των μελών του Δ.Σ. του ΔΝΤ, οι αξιωματούχοι του Ταμείου απάντησαν ότι οι ίδιες οι ελληνικές αρχές, δηλαδή η τότε ελληνική κυβέρνηση, απέκλεισε την αναδιάρθρωση του χρέους.

Λίγες ημέρες μετά την απόφαση της 9ης Μαίου 2010, κλήθηκα στο ΔΝΤ και δέχθηκα σφοδρά παράπονα από υψηλόβαθμο αξιωματούχο επειδή έγραφα στο Εθνος και στην Ημερησία και μετέδιδα στο Mega, ότι το ΔΝΤ επέβαλε το απαράδεκτο Πρόγραμμα στην ελληνική κυβέρνηση. Ο αξιωματούχος υπογράμμισε ότι:

- Το Ελληνικό Πρόγραμμα είναι δημιούργημα της ελληνικής κυβέρνησης. Αυτή το αποφάσισε, δεν της το επέβαλε το Ταμείο, υπογράμμισε.

Μου είπε ακόμα, τονίζοντας μία-μία τις λέξεις, ότι εκτός των άλλων, «τους προτείναμε «κούρεμα» του χρέους και το απέρριψαν». Ηταν μία πληροφορία που είχα πριν ακόμα εγκριθεί το “Ελληνικό Πρόγραμμα” και την οποία διέψευδαν οι πάντες…

Ομολογώ ότι η λέξη «κούρεμα» ήταν άγνωστη τότε, όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε εκατομμύρια Ελληνες. Αναζήτησα την αλήθεια, και ένας Ελληνας αξιωματούχος με έπεισε ότι το «κούρεμα» ήταν καταστροφή. Ποιόν έπρεπε να πιστέψω; Τον αξιωματούχο του «Ναού του Καπιταλισμού», ένα οργανισμό που διάβαζα ότι καταστρέφει χώρες και λαούς ή τον εκπρόσωπο της Πατρίδας; Τότε, έγραψα μάλιστα και σχετικό άρθρο για το θέμα.

Ηταν ομως κάτι που με βασάνιζε. Ξεκινήσαμε έρευνα με προοπτική να γίνει βιβλίο και στην πορεία γρήγορα αντιληφθήκαμε ότι η αναδιάρθρωση ήταν το μεγαλύτερο όπλο που είχε η Ελλάδα στα χέρια της. Και βεβαίως εγώ κακώς πίστεψα τον Ελληνα αξιωματούχο.

Ο κ. Παπανδρέου ισχυρίστηκε στο λίβελλο που δημοσιοποίησε εναντίον μου μέσω του κ. Ελενόπουλου, ότι είχε ζητήσει από την αρχή το «κούρεμα» του χρέους, αλλά αντιδρούσαν οι Ευρωπαίοι εταίροι, οι Γερμανοί, και κυρίως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Επίσης, υποστηρίζει ότι δεν δημοσιοποίησε τη θέση του αυτή, επειδή υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να αυξηθούν τα επιτόκια δανεισμού της χώρας.

Το ερώτημα που τίθεται στον απλό παρατηρητή είναι το εξής: Ποιόν να πιστέψει, τον Έλληνα πρώην πρωθυπουργό, που υποστήριζε ότι «λεφτά υπάρχουν» και ολιγωρούσε για οκτώ περίπου μήνες ή τους αξιωμτούχους του Ταμείου, οι οποίοι κατέχουν και αποδεικτικά στοιχεία για τους σχετικούς διαλόγους εκείνης της περιόδου; Ολα είναι στα χαρτιά και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η διαπραγμάτευση έγινε μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων (e-mails).

Ενα άλλο σοβαρότατο ερώτημα είναι και αυτό: Ποιος έχει την ευθύνη για την αύξηση των spreads από τον Οκτώβριο του 2009 και την υποβάθμιση της Ελλάδας από την Fitch το Δεκέμβριο του 2009;

Οι αναλυτές αποδίδουν την αύξηση αυτή στις δηλώσεις του κ. Παπανδρέου που

Ε, λοιπόν, κανείς δεν θα υποτάξει τον λαό που άντεξε το 2013!..

Του Χρήστου Πασαλάρη

ΖΟΥΜΕ τα τρία τελευταία 24ωρα του 2013. Και αξίζει σήμερα ένα οργίλο φασκέλωμα στη χρονιά που σβήνει για όσα δεινά μάς επεφύλαξε. Η κυβέρνηση θέλει την Ελλάδα του ευρώ (που θα προεδρεύει για έξη μήνες στην Ευρωπαϊκή Ενωση), να λυτρώνεται από τα μνημόνια και να βγαίνει από το τούνελ. Ο ελληνικός λαός όμως, εντελώς αλλαγμένος πια, περιμένει τις διπλές (ή μήπως τριπλές;) εκλογές του Μαΐου για να επιβάλει τη σκληρότερη δυνατή τιμωρία σε όλους όσους πιστεύει ότι ευθύνονται για το πολύχρονο μαρτύριό του.
ΟΙ ΠΙΟ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΙ (μαζί τους και ο υπογράφων) προσδοκούν ότι από το 2014 τα δεινά θα λιγοστεύουν εντυπωσιακά. Οτι επαναστατικές αλλαγές -πολιτικές και κοινωνικές- θα προκύψουν εκ των κάτω. Και ότι μια νεόκοπη πολιτική γενιά θα ξεκινήσει με στόχο να εκτοπίσει σύσσωμη τη μούχλα που φωλιάζει ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ… Οχι πια με εμφυλίους πολέμους και αιματηρές επαναστάσεις, αλλά με αμείλικτη, ανεμπόδιστη, αναπότρεπτη διαδικασία αλλαγής. Που μόνο ένας λαός σαν τον δικό μας μπορεί επιβάλει.

ΘΑ ΜΕΤΑΦΕΡΩ εδώ ένα άγνωστο αλλά αξιομνημόνευτο κείμενο του Ουίνστον Τσώρτσιλ, «πατέρα της νίκης» στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο - αλλά και συνένοχου με τον Ιωσήφ Στάλιν σε εκείνη την κατάπτυστη συμφωνία της Μόσχας, στις 9 Οκτωβρίου του 1944, που αποφάσιζε κυνική μοιρασιά της Ελλάδας κατά 90% υπέρ της Βρετανίας και κατά 10% υπέρ της Ρωσίας! Ο λαός μας ήταν τότε βαθειά διχασμένος σε κόμματα και παρατάξεις, αλλά το σωτήριο σπέρμα της δημιουργίας που κρύβει μέσα του δεν κοιμήθηκε ποτέ..

ΓΡΑΦΕΙ, λοιπόν, ο Τσώρτσιλ: «Οι Ελληνες ανταγωνίζονταν ανέκαθεν με τους Εβραίους ποιοι από τους δύο θα είναι μπροστάρηδες στον πολιτισμό. Πάντοτε όμως ήσαν και οι δύο λαοί χωρισμένοι σε πολλά κόμματα,

Το «σχέδιο εξόντωσης» των Ελλήνων: Όταν το δημόσιο χρέος γίνεται ιδιωτικό

Η κυβέρνηση δεν αφήνει τους πολίτες να ανασάνουν από πουθενά. Κλείνει κάθε «δίοδο» αέρα, ακόμα και τούτες τις άγιες ημέρες. 
Τα ακίνητα θα υπερφορολογηθούν με την δημοκρατική βούλα της πλειοψηφίας της Βουλής, πλήττοντας έτσι κυρίως τους μικροϊδιοκτήτες.

Γράφει ο Γιώργος Μιχαηλίδης

Την ώρα που οι μεγάλες περιουσίες ελαφρύνονται (καθ’όλα δίκαιον…), η κυβέρνηση έρχεται να φορολογήσει τα ακίνητα με βασικό κριτήριο την κατοχή και όχι την πρόσοδο. Το επίσης εξωφρενικό είναι πως λαμβάνονται υπόψιν οι αντικειμενικές αξίες του 2007! Σε ποια οικονομία του πλανήτη μία οικονομία είχε τα ίδια δεδομένα επτά χρόνια πριν, για να έχει στην γονατισμένη Ελλάδα της κρίσης; Σύμφωνα λοιπόν με τις αντικειμενικές αξίες του 2007 τα ακίνητα για τον νόμο έχουν υπερδιπλάσια αξία απ΄ότι σήμερα. Και έτσι η κυβέρνηση υπολογίζει να λάβει έσοδα περίπου τεσσάρων δισ. ευρώ, την ώρα που το 2012 έλαβε 500 εκατ. ευρώ και το 2013 2,5 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, για το έτος 2014 η κυβέρνηση είχε προϋπολογίσει να λάβει 11 δισ. ευρώ από φόρους. Το μεγαλύτερο μέρος εξ αυτών θα προέρχεται από μισθωτούς και συνταξιούχους. Δυστυχώς για όλους μας, η κυβέρνηση με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνει το πολυδιαφημισμένο πρωτογενές πλεόνασμα. Μετακυλίει το χρέος στον πολίτη ανήμπορη να πραγματοποιήσει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και πουλήσει την δημόσια περιουσία στην πραγματική της αξία.

Η κυβέρνηση διαλύει με μία μόνο ψηφοφορία νοοτροπίες νοικοκυραίου που είχε ο Έλληνας εδώ και αιώνες. Να παλέψει δηλαδή να φτιάξει ένα σπίτι να στεγάσει την οικογένειά του και να το έχουν και τα παιδιά του. Τώρα σε κάθε περίπτωση όποιος κατάφερε να έχει όχι μόνο ένα, αλλά και παραπάνω από ένα, τα οποία του είναι πλέον βάρος, και δεν λαμβάνει κανένα εισόδημα από αυτά, καλείται να πληρώσει για αυτά με χρήματα τα οποία δεν διαθέτει.

Και για τους λαϊκιστές, καλό είναι να σκεφτούμε προτού αναφωνήσουμε: «ε, ας τα πουλήσει, μην θέλει να κρατήσει και την περιουσία και την ίδια ώρα να μην φορολογηθεί». Τι να σκεφτούμε; Πως τα ακίνητα αυτά είναι πλέον βάρος στους ιδιοκτήτες γιατί δεν αποδίδουν κανένα εισόδημα αφού

Χωρίς εισόδημα 1,3 εκατ. εργαζόμενοι και συνταξιούχοι

Χιλιάδες εργαζόμενοι που κατέθεσαν αίτηση συνταξιοδότησης περιμένουν για μήνες τη σύνταξη - Απλήρωτοι 6 στους 10 εργαζόμενους

Δραματικά είναι τα στοιχεία που έρχονται στο φως για τις εργασιακές σχέσεις αλλά και το αλαλούμ που επικρατεί στα ασφαλιστικά ταμεία.

Σύμφωνα με έρευνες, ένα εκατομμύριο και πλέον εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι από ένα μήνα μέχρι και ένα χρόνο, ενώ περισσότεροι από 350.000 συνταξιούχοι περιμένουν την σύνταξή τους, έχοντας καταθέσει τους φακέλους τους εδώ και μήνες.

Και ενώ οι εργοδότες χρησιμοποιούν κάθε τρόπο για να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση στην πληρωμή των μισθών ή και στη μη καταβολή του δώρου Χριστουγέννων, που τυπικά θα έπρεπε να καταβληθεί έως τις 21 Δεκεμβρίου, το δημόσιο απλώς καθυστερεί, με τους επικεφαλής των ταμείων και τους αρμόδιους του υπουργείου Εργασίας να υποστηρίζουν ότι από του χρόνου θα είναι καλύτερα...

Τα ίδια βέβαια έλεγαν και πέρυσι αλλά το αδιέξοδο παραμένει.

Στον ιδιωτικό τομέα, οι εργαζόμενοι υπό τον φόβο της ανεργίας, δέχονται ακόμη και συμβολικά ποσά, αντί μισθού ή ακόμη και τρόφιμα ή κουπόνια αντί δώρου.

Περιμένουν χιλιάδες συνταξιούχοι

Περισσότεροι από 350.000 συνταξιούχοι θα μείνουν –όπως και τόσους μήνες– χωρίς σύνταξη και τις ημέρες των Χριστουγέννων, καθώς οι αιτήσεις συνταξιοδότησης που έχουν υποβάλλει, δεν έχουν ακόμα εγκριθεί. Οι ελλείψεις σε προσωπικό, κυρίως όμως ο φόβος νέων, σκληρών αλλαγών στο ασφαλιστικό, σπρώχνουν χιλιάδες ασφαλισμένους στην έξοδο.

Εκτιμάται δε, ότι για το δημόσιο, το κόστος συνταξιοδότησης όλων όσων περιμένουν στην ουρά, αγγίζει τα 4 δισ. ευρώ.

Μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρα φθηνών ευκαιριών

Του Σταύρου Λυγερού

ΕΙΝΑΙ ΟΡΑΤΟ διά γυμνού οφθαλμού ότι η κυβέρνηση βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε πολιτικό αδιέξοδο. Η ελπίδα του πρωθυπουργού ότι μετά τις γερμανικές εκλογές το ευρωιερατείο θα δρομολογούσε αμέσως την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είχε τη μοίρα κάθε ψευδαίσθησης: Οταν ήρθε σε επαφή με την πραγματικότητα, διαλύθηκε. Σαν να μην έφθανε αυτό, η τρόικα απαιτεί τη λήψη μέτρων, τα οποία ενδεχομένως να αποδειχθούν μοιραία για την επιβίωση της κυβέρνησης. Ο ενιαίος φόρος των ακινήτων, οι ομαδικές απολύσεις και -κυρίως- οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας δεν συνιστούν μόνο περαιτέρω επιδείνωση της ήδη δραματικής κατάστασης. Πλήττουν καίρια τα θεμέλια και τις σταθερές της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αρκετοί βουλευτές της συμπολίτευσης προβάλλουν αντιρρήσεις, υποχρεώνοντας και την κυβέρνηση να προβάλλει με τη σειρά της κάποια αντίσταση στις απαιτήσεις της τρόικας. Κι αυτό παρά τη διαφωνία του Στουρνάρα, ο οποίος δεν πολυενδιαφέρεται για τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Το χαρτοφυλάκιό του, άλλωστε, δεν το οφείλει στην ψήφο των πολιτών. Το οφείλει πρωτίστως στην εύνοια των δανειστών, οι οποίοι είχαν λόγους να θεωρούν ότι το αγαπημένο παιδί του σημιτικού εκσυγχρονισμού θα υπηρετήσει πιστά το μνημόνιο, ανεξαρτήτως κόστους.

Αυτές τις ημέρες, κραυγαλέα ο Βενιζέλος και εμμέσως ο Σαμαράς «αδειάζουν» τον υπουργό Οικονομικών. Μένει, ωστόσο, να αποδειχθεί εάν θα επιμείνουν μέχρι τέλους, ή εάν επί της ουσίας θα υποχωρήσουν, επιβεβαιώνοντας όσους θεωρούν την τωρινή στάση τους μάχη οπισθοφυλακών. Κρίνοντας, πάντως, από κυβερνητικές δηλώσεις, πιθανότερο φαίνεται να συμβεί το δεύτερο.

Η πόρτα για τις άνευ περιορισμού απολύσεις αφέθηκε ανοικτή από τον υπουργό Εργασίας. Εάν επιτραπούν, θα έχουμε όχι μόνο ένα νέο άλμα της ανεργίας, αλλά και μαζική αντικατάσταση θέσεων πλήρους απασχόλησης με θέσεις μερικής απασχόλησης. Μία τέτοια εξέλιξη δεν θα έχει μόνο πρόσθετες δραματικές επιπτώσεις στο κοινωνικό επίπεδο. Θα συρρικνώσει περαιτέρω τη ζήτηση, τροφοδοτώντας αντιστοίχως την ύφεση. Στο ζήτημα του φόρου ακινήτων έχει επέλθει ένας συμβιβασμός, χωρίς, ωστόσο, να έχουν εκλείψει οι αντιδράσεις. Η διαπραγμάτευση στους κόλπους της συμπολίτευσης αφορά την κατανομή του κόστους μεταξύ αστικών και αγροτικών ακινήτων. Οσο κι αν έχει σημασία η δίκαιη κατανομή, το μείζον πρόβλημα είναι ότι ο εν λόγω φόρος αθροιστικά σχεδόν εξαπλασιάζεται σε σύγκριση με το 2009. Οταν απαιτείς 2,9 δισ. από κατά κανόνα αφυδατωμένα νοικοκυριά, είναι προφανές ότι ο φόρος αυτός ισοδυναμεί με έμμεση σταδιακή δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας.

Ο οδοστρωτήρας, τα δένδρα και το δάσος

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ Σεπτέμβριο, η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα απεργιακό κύμα, το οποίο έδειχνε ότι μπορούσε να προσλάβει διαστάσεις σε βαθμό που να την αποσταθεροποιήσει. Η δολοφονία Φύσσα και το σίριαλ της Χρυσής Αυγής, όμως, επισκίασαν επικοινωνιακά τις απεργίες και συνέβαλαν στον εκφυλισμό τους, γεγονός που επέτρεψε στο ευρωιερατείο να κλιμακώσει τις απαιτήσεις του.

Αυτές τις ημέρες, ο κυβερνητικός οδοστρωτήρας έχει σκοντάψει, λόγω της επίμονης απεργίας των υπό απόλυση διοικητικών υπαλλήλων στα πανεπιστήμια. Παρά την άσκηση ασφυκτικών πιέσεων και παρά το γεγονός ότι τα κατεστημένα ΜΜΕ εξαπέλυσαν μία προπαγανδιστική επιχείρηση διασυρμού των διοικητικών και των πρυτάνεων που τους υποστηρίζουν, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Μετσόβιο Πολυτεχνείο παραμένουν κλειστά, ενώ μετά την παραίτηση της συγκλήτου στο Καποδιστριακό έχουμε και αντίστοιχη παραίτηση στο Αριστοτέλειο.

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την απώλεια του εξαμήνου ως κύριο όπλο για να στρέψει κυρίως τις οικογένειες των φοιτητών εναντίον των απεργών και των πρυτάνεων. Παραλλήλως, διοχετεύει πληροφορίες με σκοπό να εμφανίσει τους διοικητικούς σαν διορισμένους ρουσφετολογικά και περίπου σαν αργόμισθους.

Αναμφίβολα, όσα πανεπιστήμια παραμένουν κλειστά προκαλούν προβλήματα στους φοιτητές τους. Αναμφίβολα, επίσης, έχουν γίνει ρουσφέτια και ενδεχομένως ορισμένοι διοικητικοί να είναι εργασιακά ασυνεπείς. Ούτε το ένα ούτε το άλλο, όμως, δικαιολογούν τις μαζικές απολύσεις, που ουσιαστικά ακυρώνουν σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα των πανεπιστημίων να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στην αποστολή τους. Είναι ποιοτικά διαφορετική η διαδικασία εξυγίανσης και εξορθολογισμού από την ικανοποίηση των κατεδαφιστικών απαιτήσεων της τρόικας.

Η ανεργία δεν είναι νούμερα, είναι άνθρωποι

Τι είναι ο άνεργος βρε κερατάδες? Κάτι αφηρημενο, ένας αριθμός, ένα φαινόμενο, μια παράπλευρη απώλεια των ανόητων σχεδιασμών μιας ανίκανης Πολιτείας? Είναι όλα αυτά αλλά πάνω από όλα είναι ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ. Μια κινούμενη βόμβα στα θεμέλια του συστήματος. Στα θεμέλια των υποκριτικών πλεονασμάτων, των υποκριτικών χαμόγελων μπροστά στις κάμερες. Είναι ένα χαστούκι στη φάτσα σας καθώς προσπαθείτε να κρατήσετε το ύφος αυτοπεποίθησης πως τα καταφέρατε.

Ενας άνεργος είναι ένας πρώην πολίτης, νυν ΤΙΠΟΤΑ, μέσα στους υπόλοιπους. Ο κανένας που θα πρέπει να επιβιώσει χωρίς τη κινητήρια δύναμη που είναι το χρήμα. Κι αυτό το ΠΩΣ θα επιβιώσει είναι η αργή και σταθερή μετάλλαξη της κοινωνίας σε κάτι πολύ άγριο που δεν θα μπορέσετε να ελέγξετε. Ο άνθρωπος που χάνει την αξιοπρέπιειά του, που ζει με δανεικά από τους φίλους ή ζητιανεύει, είναι εκείνος που αναγκαστικά θα αποβάλλει κάποια στιγμή το ψεύτικο μανδύα του πολιτισμού από πάνω του και θα αφήσει να εκδηλωθεί όλη η απαξίωση, η εκδίκηση, το μίσος για ένα κράτος που τον κατέταξε στους περισσευούμενους.

Γιατί ένας άνεργος που έχει ελπίδες είναι ένα θέμα. Ενας άνεργος που θα νοιώσει πως αυτή του η κατάσταση θα είναι μαροχρόνια και χωρίς ορίζοντα, αφού ένα παρανοικό πρόγραμμα υποτιθέμενης διάσωσης έχει ορίσει τη μοίρα του κι όχι μια Πολιτεία ικανή να διαφυλάξει τους πολίτες της, θα μετατραπεί σε οτιδήποτε για να επιζήσει. Τι νομίζετε πως θα αυξηθεί καθώς μεγαλώνει αυτό το τέρας της ανεργίας? Η καλωσύνη, η φιλανθρωπία, η κατανόηση,  η υπομονή? Νομίζετε πως οι άνθρωποι που αφέθηκαν στη τύχη τους θα επιζήσουν τρώγοντας αέρα ή νομίζετε πως τα όποια αποθέματα μπορεί να είχαν είναι ανεξάντλητα, πως θα υπάρχουν συνέχεια πρόθυμοι συγγενείς ή φίλοι να τους χαρτζηλικώνουν.

Τι μπορεί να περιμένει μια κοινωνία όταν θα έχει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που θα γίνουν ζητιάνοι, κλέφτες, βιζιτούδες διαφόρων μορφών. Τι εικόνα θα έχει μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα αφήσουν στα μαγαζιά των μαυραγοριτων τη προηγούμενη ζωή τους, τα ενθύμια μιας ζωής που πέθανε, τα μπιχλιμπιδια που προστάτευαν τον καθωσπρεπισμό τους και το περίφημο καθαρό κούτελο. Σε τι νομίζετε πως έχει μετατραπεί εκείνος που συνειδητοποιεί πως δεν έχει πια σπίτι, πως δεν είναι και τόσο κακό να κάνει μια βίζιτα για να βγάλει το φαϊ του, πως δεν είναι τόσο κακό να βουτήξει μια τσάντα από το δρόμο για να τη βγάλει καθαρή, πως δεν είναι τόσο κακό να πλευρίσει μια γεροντοκόρη για να το ταϊζει, πως δεν είναι τόσο κακό να κλέψει από το συρτάρι του παππού τη σύνταξη, να σουρφώσει ένα πορτοφόλι, να σπρώξει μια πρέζα. Πόσο νομίζετε πως θα κρατήσουν όλες αυτές οι στρατιές των ανέργων να παριστάνουν πως είναι ακόμα μέλη ενός κοινωνικού συνόλου για να σέβονται τους κανόνες και τους νόμους σας?

Μια στιγμή μόνο αρκεί σ΄εναν άνθρωπο να περάσει τα όρια του καθωσπρεπισμού και η μετάλλαξη είναι μη αναστρέψιμη. Στο πρώτο ξεκάρφωτο γ@μησι θα πάει  απελπισμένη  η περιθωριακή κοινωνία, που θα αποζητά ένα στιγμιαίο χαρτζηλίκωμα για να επιβιώσει,  κι όταν ο πελάτης βγει αφήνοντας το χαρτζηλίκι  στό το κρεββάτι τι νομίζετε ότι  θα σηκωθεί και θα περάσει τη πόρτα? Θα είναι όχι πια ένας απελπισμένος αλλά μια πουτάνα που δεν έχει τίποτα να χάσει έτοιμη για όλα. Κι υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι νταβατζήδες που ετοιμάζονται ήδη για τη προστασία της.  Το πρώτο στήσιμο στην ουρά για το συσσίτιο είναι δύσκολο, μετά τρως από όπου νάναι και με ότι τρόπο χρειαστεί για να επιβιώσεις.

Κάτω από αυτά τα νούμερα που τα κοιτάτε με περίσσια ψυχική αντοχή, δηλαδή αναισθησία, καθισμένοι στα ασφαλή ακόμα γραφεία σας, στις ασφαλείς ακόμα κατοικίες σας, είναι άνθρωποι που μεταλάσσονται ο καθένας σε ότι περιθώριο ξεφτίλας μπορεί ν΄αντέξει η ζωή τους. Πίσω από κάθε απόλυση, από κάθε λουκέτο που μπαίνει, δεν είναι ένας αριθμός που θα γυρίσει σπίτι και θα κάνει υπομονή πότε θα συγκεντρωθεί το πρωτογενές πλεόνασμα και άλλες τέτοιες παπαριές, είναι μια οικογένεια που θα πρέπει να δει τι θα κάνει αφού περάσει το πρώτο σοκ. Ενας άνθρωπος που θα πρέπει να συνειδητοποίσει πως την έβαψε. Που από το κύριε Θανάση θα περάσει στο ποιος είσαι εσύ ρε? Από το καλημέρα σας κύριε θα περάσει στο τι θες πάλι εσύ. Από το έχει μπει ο μισθός σας θα περάσει στο δεν έχουμε λυπόμαστε.

Η εφορία θα το κυνηγάει, η ΔΕΗ, η τράπεζα όχι πια σαν κύριο αλλά σαν “κόψε το λαιμό σου” κι αν τα καταφέρει και δεν κόψει το λαιμό του ίσως κάποια στιγμή αρχίσει να περνάει από το μυαλό του πως θα κόψει το λαιμό όποιου περνάει μπροστά του, ακόμα και “δια ασήμαντον αφορμή”  Ολοκληρο το κομμάτι της κοινωνίας που θα έχει ακόμα σπίτι, φαί, ρούχα, αυτοκίνητο, τα παιδιά τακτοποιημένα, τους φίλους να πίνουν μπύρες, τη παρέα να πηγαίνει σινεμά, τα χριστούγεννα να στολίζει δέντρα και να παίρνει δώρα, όλο αυτό το κομμάτι θα είναι απέναντί του κι εκείνος ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ.

Ολα αυτά τα ξέρετε και φαντασιώνεστε χαρούμενοι πως φτάσαμε στο ζητούμενο. Για να μην γίνουν όλα αυτά στη ζωή κάποιου πως αργά ή γρήγορα σκυμμένος και τρομοκρατημένος θα φιλάει τα χέρια του εργοδότη που θα του δίνει τρία κατοστάρικα και θα του ζητάει να κάνει κωλοτούμπες. Ενημερώνετε τους δικούς σας εργοδότες πως πάμε καλά και να προχωρήσουν άφοβα με τις επενδύσεις γιατί στην Ελλάδα συγκεντρώνεται σιγά σιγά ένα μεγάλο πλήθος από πρόθυμους σκλάβους, που θα παρακαλάνε να διαφυλάξουν την αξιοπρέπειά τους με αντάλλαγμα τρία κατοστάρικα. Θα δουλεύουν χωρίς όνειρα, χωρίς προοπτική, χωρίς να μπορούν να ικανοποιήσουν ούτε τις πιο βασικές ανάγκες αλλά θα  είναι τόση  τρομάρα μη τυχόν βρεθούν στο απόλυτο τίποτα που θα τους φαίνεται δώρο ακόμα και η αλυσίδα στο πόδι αρκεί να τους δίνει ένα μεροκάματο ότι νάναι.

Αυτή είναι η τριτοκοσμική Ελλάδα. Αυτό είναι το success story. Υπάρχει ένας κόσμος που όλα αυτά δεν τον αγγίζουν? Φυσικά και υπάρχει. Σε όλα τις αποικίες χρέους δεν πείνασαν όλοι. Κοντά στις καλύβες χτίζονται τα πολυτελέστερα ξενοδοχεία. Κοντά στα μαγαζάκια που μπαίνουν λουκέτα χτίζονται τεράστια εμπορικά κέντρα. Κοντά στις μικρές επιχειρήσεις που πτωχαίνουν ανοίγουν κολοσσοί που τα μαζεύουν όλα. Κοντά στα κατάπτυστα δημόσια νοσοκομεία, ανοίγουν μεγαθήρια ιδιωτικά νοσηλευτικά ιδρύματα. Κοντά στα συσσίτια των αστέγων, των εξαθλιωμένων ανέργων, των απελπισμένων, υπάρχουν τα καλύτερα εστιατόρια με ανθρώπους που απολαμβάνουν το χαβιάρι και τη σαμπάνια τους. Στα εμπορικα κέντρα τις γιορτές κυρίες και κύριοι γεμάτοι τσάντες πετάνε την ελεημοσύνη τους σ΄εκείνους που είναι στημένοι στα σκαλιά απέξω με θλίψη για τους κακόμοιρους. Κοντά στις ερημωμένες επαρχίες και μια γη που ρημάζει υπάρχουν οι  μυκονιάτικοι παράδεισοι που κουνάνε τα κ@λαράκια τους στο τσακίρ κέφι όλα τα πραγματικά νούμερα.

Το ότι πτωχαίνουν οι έλληνες δεν σημαίνει πως πτωχαίνει η Ελλάδα, μας είχε πει ο σοφός πριν δυο χρόνια. Κι ήξερε πολύ καλά τι έλεγε. Δεν θα βαρέσει πτώχευση η Ελλάδα, ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού θα το πάθει, για να έρθει στα ίσια η μετάλλαξη της χώρας σε αποικία του τρίτου κόσμου. Να έχει τους φύλαρχους και τις αυλές τους, να έχει τους συνεργαζόμενους διανοούμενους που θα κυκλοφορούν στα σαλόνια να ανθίζουν με πολιτισμό την ατμόσφαιρα, θα έχει και τους σκλαβους που θα στέκονται απέναντι παρακαλώντας για ένα κομμάτι ψωμί.

Για να δούμε λοιπόν.. θια γίνει έτσι? Θα πάνε όλα όπως είναι στο πρόγραμμα? Υπάρχουν πάντα αστάθμητοι παράγοντες. Κι αυτό που φοβάμαι είναι πως αυτή τη φορά οι αστάθμητοι παράγοντες θα είναι πολύ χειρότροι από τους φόβους μας.

synithisypoptos.gr

Τις χειρότερες επιδόσεις στην ανεργία πανευρωπαϊκά έχει η Ελλάδα

Στο 27% του ενεργού πληθυσμού αυξήθηκε η ανεργία στην Eλλάδα το Νοέμβριο του 2012, από 26,6% τον Οκτώβριο, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε την Παρασκευή στη δημοσιότητα η Eurostat.

Σε ό,τι αφορά τις επιμέρους επιδόσεις της χώρας μας, το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες ήταν 24%, στις γυναίκες 31,1% και στους νέους κάτω των 25 ετών 59,4%. Και στις τρεις κατηγορίες ανέργων, η Ελλάδα έχει τις χειρότερες επιδόσεις στην ΕΕ.

Ο μέσος όρος ανεργίας στην Ευρωζώνη στους άνδρες ήταν τον Ιανουάριο 11,8%, στις γυναίκες 12,1% και στους νέους κάτω των 25 ετών στο 24,2%.

Το ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη αυξήθηκε τον Ιανουάριο στο 11,9% σημειώνοντας μικρή αύξηση σε σχέση με το Δεκέμβριο του 2012 (11,8%), ενώ στο σύνολο της ΕΕ αυξήθηκε την ίδια περίοδο από 10,7% σε 10,8%.

Τον Ιανουάριο, η ΕΕ είχε 26,2 εκατ. άνεργους, εκ των οποίων 18,9 ζουν στην Ευρωζώνη. Σε σχέση με τον ίδιο μήνα του 2012, ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 1,9 εκατ. άτομα στην Ευρωζώνη.

Οι χώρες στις οποίες καταγράφηκε η μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας σε ένα έτος ήταν η Ελλάδα (από 20,8% σε 27%), η Κύπρος (από 9,9% σε 14,7%) και η Πορτογαλία (από 14,7% σε 17,6%).

Τον Ιανουάριο, ο αριθμός των ανέργων ηλικίας κάτω των 25 ετών έφτασε στο σύνολο της ΕΕ τα 5,732 εκατομμύρια, εκ των οποίων 3,642 εκατ. άτομα αφορούσαν τις χώρες της Ευρωζώνης.

Μέσα σε ένα έτος οι άνεργοι αυτής της κατηγορίας αυξήθηκαν κατά 295.000 στην Ευρωζώνη.

fpress.gr 

1.216.410 πολίτες χωρίς δουλειά! Στο 24,4% η ανεργία τον Ιούνιο…

Γράφουμε τα νούμερα και μας πιάνει η καρδιά μας…!

Στο 24,4% η ανεργία τον Ιούνιο στην Ελλάδα, στο 17,2% τον Ιούνιο του 2011 και 23,5% το Μάιο του 2012.

Το σύνολο των απασχολουμένων κατά τον Ιούνιο του 2012 εκτιμάται ότι ανήλθε σε 3.766.415 άτομα.

Οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.216.410 άτομα, ενώ ο οικονομικά μη ενεργός πληθυσμός ανήλθε σε 3.372.097 άτομα. Οι απασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 358.340 άτομα σε σχέση με τον Ιούνιο του 2011 (μείωση 8,7%) και κατά 34.337 άτομα σε σχέση με το Μάιο του 2012 (μείωση 0,9%).

Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 358.334 άτομα σε σχέση με τον Ιούνιο του 2011 (αύξηση 41,8%) και κατά 50.666 άτομα σε σχέση με το Μάιο του 2012 (αύξηση 4,3%).

Το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας (55%) εμφανίζει η ομάδα ηλικιών μεταξύ 15-24 ετών και (γεωγραφικά) η περιοχή Ηπείρου – Δυτικής Μακεδονίας με ποσοστό 26,3%.

www.olympia.gr