Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2013

Κυπριακής Δημοκρατίας Requiem;

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής,
Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών, 
Επικοινωνίας και Πολιτισμού
Παντείου Πανεπιστημίου


Η Κύπρος απειλείται με υπαγωγή της στο τουρκικό σύστημα εξουσίας μέσα από τις δρομολογούμενες λύσεις και αυτό θα σήμαινε πως η Αθήνα δεν χάνει την Κύπρο ως έδαφος, αλλά ως τρισχιλιετή ιστορία ελληνικής παρουσίας
Η Νέα Υόρκη σηματοδοτεί εξελίξεις που θα καθορίσουν πιθανότατα το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατά προέκταση της Κύπρου. Οι διαπραγματεύσεις, που βρίσκονται εν εξελίξει, λαμβάνουν χώρα σε μια στιγμή που στο «Κυπριακό βασίλειο της Δανιμαρκίας» συμβαίνουν πράγματα και θαύματα ανήκουστα για την κυπριακή ιστορία και την πολιτιστική της παράδοση, την πολιτική κουλτούρα των Κυπρίων. Η διαφθορά και η σήψη έφτασε σε όρια που προσβάλλουν, όχι μόνο τη λογική και τον πολιτισμό μας, αλλά και την αισθητική μας, κυρίως όμως φοβίζουν τους πάντες ως προς το μέλλον, αφού κανένα κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει όταν διαβρώνονται οι θεσμοί και καταρρέουν οι δομές του πολιτικού συστήματος και της κρατικής εν γένει οντότητας εκ των έσω.
Ο φόβος συνίσταται και στην απονομιμοποιημένη λειτουργία της σχέσης πολιτικού προσωπικού και κοινωνίας, μια σχέση που είναι βαρύτατα τραυματισμένη τα τελευταία τουλάχιστον έξι χρόνια. Παράλληλα, η Αθήνα που είναι εθνικά, πολιτικά και νομικά υποχρεωμένη να στηρίζει τη Λευκωσία στις επιλογές της, κυρίως στο δρομολόγιο της λύσης και εδώ μιλούμε για την ανυπαρξία στρατηγικής, κινείται σπασμωδικά, αδύναμα και κυρίως χωρίς εθνικά συγκροτημένη πολιτική σε σχέση με το μέλλον της Κύπρου, ως μέλλοντος που άπτεται της ύπαρξης του Ελληνισμού και των κρατικών συμφερόντων της ίδιας της χώρας. Όπως έλεγε και ο Γεώργιος Παπανδρέου το 1964, η Κύπρος είναι από τη θέση και τη γεωστρατηγική της σημασία, το γεωπολιτικό προγεφύρωμα της Ελλάδας στην Μέση Ανατολή και τη Βόρειο Αφρική.
Η Κύπρος απειλείται με υπαγωγή της στο τουρκικό σύστημα εξουσίας μέσα από τις δρομολογούμενες λύσεις και αυτό θα σήμαινε πως η Αθήνα δεν χάνει την Κύπρο ως έδαφος, χάνει την Κύπρο ως πολιτισμό, ως τρισχιλιετή ιστορία ελληνικής παρουσίας. Η υπαγωγή στο τουρκικό σύστημα εξουσίας σημαίνει ότι οδηγείται η Κύπρος σε πολιτιστική και πολιτική αλλοτρίωση, πράγμα που σημαίνει πως ο Ελληνισμός, ως διαρκής και διαχρονική δυναμική παρουσία στο νησί, θα παύσει να έχει τον πρώτο λόγο και ευθύνη για τον τόπο και το μέλλον του, αλλά θα αναλάβουν οι άλλοι, οι ξένοι, οι ετερόκλητοι, οι Τούρκοι, οι οποίοι θα αφανίσουν τα ίχνη του πολιτισμού και της ιστορίας, όχι μόνο ως παρελθόντος, αλλά κυρίως ως μέλλοντος. Αυτοί που διαπραγματεύονται πρέπει να γνωρίζουν ότι πιθανότατα θα είναι με βάση αυτά τα δεδομένα, η τελευταία γενιά Ελλήνων ηγετών της Κύπρου.
Στη Νέα Υόρκη λαμβάνει χώρα τούτη την ώρα και προφανώς τις προηγούμενες ημέρες μια διαρκής διαπραγμάτευση για τη διευθέτηση του Κυπριακού, όπως την αντιλαμβάνονται οι διαχειριστές του προβλήματος της Κύπρου, τρίτοι, πλην Κυπρίων και Ελλήνων. Έτσι λοιπόν, η φόρμουλα διευθέτησης λαμβάνει χώρα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος, δηλαδή του Αχμέτ Νταβούτογλου και του Ευάγγελου Βενιζέλου, διαμεσολαβούντων των Ηνωμένων Πολιτειών και μηχανορραφούντων στο παρασκήνιο, ως είθισται, των Άγγλων και όχι μόνο!
Υπάρχει εν εξελίξει μια ομιχλώδης συζήτηση γύρω από την προετοιμασία μιας τετραμερούς διάσκεψης για την επίλυση του Κυπριακού, που σημαίνει Ελλάδα, Τουρκία, Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, της οποίας το πλαίσιο και το περιεχόμενο ως προς την ουσία της λύσης, η δημοσιότητα δεν γνωρίζει τίποτα συγκεκριμένο. Εκείνο που αντιλαμβανόμαστε συνίσταται σε μια διολίσθηση της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας σε επίπεδο κοινότητας, αφού ουσιαστικά η διαπραγμάτευση γίνεται μεταξύ δύο κρατών, της Ελλάδας και της Τουρκίας και δύο κοινοτήτων, των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων. Φυσικά το ζήτημα που ανακύπτει δεν είναι μόνο αν θα υπάρχει λύση και τι είδους λύση, είναι πολύ περισσότερο το ενδεχόμενο της αποτυχίας αυτής της διαπραγμάτευσης ή μιας αδιέξοδης πορείας της. Σε αυτό το ενδεχόμενο η Κυπριακή Δημοκρατία θα βγει τραυματισμένη και αποδυναμωμένη, ενώ θα έχει ουσιαστικά ενισχυθεί η τουρκοκυπριακή «κρατική οντότητα».
Αυτό που ουσιαστικά λέμε είναι ότι από αυτήν τη διαδικασία a priori η Κύπρος υφίσταται έναν τραυματισμό της διεθνούς της κρατικής παρουσίας, που αντανακλά τόσο στη διαπραγματευτική της ισχύ, εν μέσω της διαδικασίας, όσο και μετά το τέλος της διαπραγμάτευσης. Το πλήγμα, εν προκειμένω, αφορά στο κύρος και στην υπόσταση της Κύπρου ως κρατικής οντότητας, που την αναγνωρίζει το διεθνές σύστημα ως μόνη εκπρόσωπο της Κύπρου διεθνώς.
Η επιλογή της τετραμερούς ήταν πάγια θέση των Τούρκων, θέση η οποία εξίσωνε στο επίπεδο της κρατικής οντότητας τους Ελληνοκυπρίους με τους Τουρκοκυπρίους ως ξεχωριστές κρατικές οντότητες. Για την Τουρκία, η Κυπριακή Δημοκρατία από το 1964 και μετά δεν υφίσταται. Πέραν τούτου, που είναι πολύ σοβαρό πρόβλημα για το διεθνές κύρος της Κύπρου ως ανεξάρτητου κράτους, ένα κύρος που ολοένα βαίνει μειούμενο, εξαιτίας δικών μας λαθών πολιτικής και στρατηγικής, το ζήτημα που τίθεται είναι με ποιο σχέδιο πάμε στη διαπραγμάτευση; Τι επιδιώκουμε; Θέλει να πετύχει η Κύπρος την απελευθέρωση της Αμμοχώστου; Θαυμάσια! Και μετά τι; Θα είναι η απελευθέρωση απαλλαγμένη οποιωνδήποτε άλλων πολιτικών δεσμεύσεων σε σχέση με τη λύση;
Ποια είναι η στρατηγική της κυπριακής και ελλαδικής ηγεσίας σε σχέση με τη λύση; Περιμένουμε παραχωρήσεις από την Τουρκία, γιατί αποκαθίσταται σταδιακά ένα κλίμα συναινετικής συνεννόησης μεταξύ Αθηνών και Άγκυρας; Ποιες είναι οι προϋποθέσεις που θέτουμε στη διαπραγμάτευση για τη λύση; Σε ποια βάση θα στηθεί η οικοδόμηση του κυπριακού κράτους ως μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας; Θα υπάρξει πρόνοια σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα και στις ατομικές ελευθερίες όλων των πολιτών; Θα λειτουργεί η δημοκρατία για όλους, όπως συμβαίνει σε όλα τα κράτη του δυτικού κόσμου και της Ευρώπης ιδιαίτερα, ομοσπονδιακά ή μη; Θα υπάρξει κράτος δικαίου, δηλαδή προστασία και ισότιμη μεταχείριση όλων; Κυρίως όμως, τι είδους κράτος επιχειρείται να οικοδομηθεί;
Σήμερα βιώνουμε το μεταμοντέρνο κράτος, όπου οι άνθρωποι επικοινωνούν μεταξύ τους ελεύθερα και ανεμπόδιστα, όπου η ασφάλεια όλων και η κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους είναι μια υπόθεση που εμπεδώθηκε τους τελευταίους τρεις αιώνες σε όλο τον δυτικό κόσμο. Είμαστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό σημαίνει μέτοχοι στην ευρωπαϊκή πολιτική παράδοση και κουλτούρα. Ουδείς διανοείται να δημιουργήσει ένα θνησιγενές κρατικό εξάμβλωμα που να μην μπορεί να λειτουργεί, να παράγει ανωμαλία και προβλήματα. Το θνησιγενές αυτό κράτος δεν θα προστρέξει κανείς να το στηρίξει μετά την υπογραφή των προνοιών διάλυσης, όπως μαρτυρεί το τραγικό παράδειγμα της Βοσνίας ή ακόμα και του Κοσσυφοπεδίου. Θα αφήσουν την Κύπρο να απορροφηθεί από τον μεγάλο και ισχυρό γείτονά της.
Αντιθέτως, το πρόβλημα της Κύπρου συνίσταται σε μια διεθνή ανωμαλία, όπως είναι η παράνομη επιθετική διεκδίκηση της Τουρκίας έναντι της Κύπρου. Θα ήταν πάρα πολύ εύκολο να λυθεί το Κυπριακό, αν η Τουρκία εξαναγκαζόταν να αφήσει την Κύπρο ελεύθερη και ανεμπόδιστη να οργανώσει τις κρατικές της υποθέσεις σύμφωνα με τη βούληση του λαού της, Ελλήνων, Τούρκων και άλλων μειονοτήτων, σεβόμενη πάντοτε το διεθνές δίκαιο και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Γιατί η Κύπρος έχει παράδοση δυτικού πολιτικού πολιτισμού, έχει το θεσμικό πλαίσιο που της επιτρέπει να ξανακτίσει ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό για τους πολίτες της κράτος, που να είναι σε θέση να συμβάλει στην υπόθεση της ειρήνης και της ασφάλειας στη Νοτιοανατολική Λεκάνη της Μεσογείου και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Υπάρχει η υποδομή, υπάρχει η θέληση των Κυπρίων να κτίσουν το κράτος τους.
Το κυριότερο πρόβλημα που απασχολεί όλους εμάς που είμαστε εκτός της ενεργού πολιτικής κονίστρας, αλλά σκεφτόμαστε με τους κανόνες της επιστήμης και της ακαδημαϊκής κοινότητας, συνίσταται στην ανησυχία μας, από την προχειρότητα των ανθρώπων που διαχειρίζονται τα πολιτικά πράγματα και κατά καιρούς την υπόθεση της Κύπρου, οι οποίοι και απέτυχαν στο καθήκον τους να αποκαταστήσουν τη διεθνή νομιμότητα, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία στην Κύπρο. Τούτο μάλιστα, ακόμα και σε περιόδους που η Κύπρος και η Ελλάδα ήταν ισχυρές και η Τουρκία αδύναμη. Γιατί ακριβώς ήμασταν πρόχειροι και επιχειρούσαμε με ερασιτεχνικές ενέργειες και σχεδιασμούς του ποδαριού, να επιτύχουμε την επίλυση ενός διεθνούς προβλήματος, όπου η εμπλοκή των συμφερόντων του διεθνούς παράγοντα ήταν άμεση και ενεργός.

Η κυπριακή κοινωνία πρέπει να διεκδικήσει ενημέρωση, κινητοποιούμενη παντού, διεκδικώντας συμμετοχή και λόγο στο μέλλον. Κανείς δεν διανοείται πλέον το ενδεχόμενο να ξυπνήσει ένα Σάββατο, όχι μόνο χωρίς χρήματα, αλλά και χωρίς κράτος, χωρίς πατρίδα. Ο Ελληνισμός δικαιούται να ξέρει προς τα πού οδεύει το κυπριακό πρόβλημα. Ποια είναι η στοχοθεσία και ποιες οι πραγματικές επιλογές μας; Ποιο είναι το σχέδιό μας για την Κύπρο του σήμερα και του αύριο; Ζούμε στιγμές που δεν επιτρέπεται να κινούμαστε με βάση τις υποδείξεις των άλλων, αλλά επί τη βάσει του δικού μας σχεδίου και των συμφερόντων του Ελληνισμού.

www.sigmalive.com

Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος…

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την κινητοποίηση του ελληνικού λαού.
Σιγά-σιγά και έχοντας στα χέρια τους όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα (χρήμα, υποσχέσεις, εκφοβισμό, φορολογική τρομοκρατία, ψυχολογικό και οικονομικό εκβιασμό), οι πολιτικοί και οι πολιτικές του συστήματος κλείνουν όλες τις διόδους, καθιστούν αδιέξοδο κάθε λογικό, δημοκρατικό και ήπιο τρόπο διαφυγής απ’ την κρίση!

     Εξασκώντας όλο και μεγαλύτερη κυβερνητική και προπαγανδιστική βία θέλουν να οδηγήσουν τον λαό είτε στην πλήρη απονεύρωση, αποχαύνωση και παθητικοποίηση,είτε στην σπασμωδική και λιγότερο ήρεμη αντίδραση.

     Λέγοντας κυβερνητική βία δεν εννοούμε βεβαίως μόνον την βίαιη καταστολή, που έτσι κι αλλοιώς έχει γίνει κανόνας, αλλά και το έντεχνο ”σπρώξιμο” του κόσμου προς την ”παρανομία” και  την αθλιότητα.
Γιατί, τί άλλο κάνουν αυξάνοντας συνεχώς, παράλογα και με εγκληματική εφευρετικότητα τους φόρους, και τα οικονομικά βάρη των πολιτών προς το δημόσιο, ΠΑΡΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΟΡΔΕΣ  ”ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ” ΛΟΓΩ ΧΡΕΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, οι οποίοι κάποια στιγμή νομοτελειακά θα υποστούν τον εκφοβισμό και τον εκβιασμό της στέρησης της ελευθερίας τους, με λύτρα την αφωνία και την μη-αντίδραση στηνκαταλήστευση του κρατικού-δημόσιου πλούτου;
     (Ήδη σήμερα προαναγγέλλεται, σε μιά νέα επίδειξη ιταμότητας και αισχρότητας του οικονομικού επιτελείου, νέος φόρος ”προσόψεως” στα ακίνητα!!!)

     Στο πεδίο της προπαγανδιστικής βίας, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.
Ξαφνικά επινοούν χίλιους δυό κινδύνους για το πολίτευμα! Ψάχνουν, αίφνης, γιααντιδημοκρατικά ”σταγονίδια” στις ένοπλες δυνάμεις!
Δεν διστάζουν ΕΜΜΕΣΩΣ ΑΛΛΑ ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ, να ανασύρουν από το παρελθόνδιλήμματα του τύπου: ”κυβέρνηση (δωσιλόγων) ή τανκς”!!!
Οι προβοκατόρες δρουν ανεξέλεγκτοι και καταστρέφουν την όποια ψύχραιμη πολιτική σκέψη και ανάλυση, με πράξεις (φαινομενικά) ακατανόητες, πλην απολύτωςμελετημένες και στοχευμένες..

      Μέσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό, το μπαράζ των επιθέσεων που δέχεται ο χειμαζόμενος,βίαια φτωχοποιημένος και απελπισμένος λαός..
..δεν έχει παρά έναν μόνον δρόμο διαφυγής:

     ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ Τ’ ΑΥΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ..
ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΟΤΙ ΕΓΓΥΗΤΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ..

     Και να απαιτήσει ανατροπή μνημονιακών πολιτικών και κυβερνήσεων, με ΚΑΘΟΛΙΚΗ, ΕΙΡΗΝΙΚΗ, ΣΥΝΕΧΗ κινητοποίηση, επ’ αόριστον..
..μέχρι τελικής νίκης και ανάκτησης της Εθνικής κυριαρχίας..
..ή μέχρι τελικής ήττας και πλήρους υποδούλωσης κράτους και πολιτών..

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ

Οι ραγδαίες εξελίξεις αναφορικά με το ζήτημα της Χρυσής Αυγής, δημιουργούν εκ των πραγμάτων μια σειρά από νέα δεδομένα στο έτσι κι αλλιώς ρευστό και ασταθέστατο πολιτικό σκηνικό…


Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβισμένος αντικειμενικά σε μια λογική πολιτικής αντιπαράθεσης από τη σκοπιά του εναλλακτικού πολιτικού διαχειριστή, έχει μετατοπιστεί στο βάθος του φόντου των εξελίξεων, στερούμενος επί της ουσίας στρατηγικής ικανής να επιβάλει πολιτική ατζέντα στις εξελίξεις. Έτσι κι αλλιώς μέχρι εκεί είναι ικανός να φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ...

Οι ίδιες οι εξελίξεις σύρονται με την πολύτιμη στήριξη των ΜΜΕ, σε μια κενολογία επικοινωνιακής καθήλωσης της κοινωνίας, αναγορεύοντας σε θεματικό πρωταγωνιστή τα διαχρονικά τερτίπια του νομικίστικου μας (διότι μόνο νομικός δεν είναι) πολιτισμού, πράγμα που επιτείνει την προσδοκώμενη ρευστότητα στον πυρήνα των πολιτικών εξελίξεων.

Η συγκυβέρνηση των ανδρεικέλων, προσηλωμένη αυστηρά στην υλοποίηση των «υποχρεώσεών» της που απορρέουν από τα συμβόλαια της ντροπής, επιχειρεί...
Να αξιοποιήσει – μη ξέροντας και η ίδια πόσο θα διαρκέσει – τη λάμψη ενός επικοινωνιακού πυροτεχνήματος (φοβούμενη ακόμη και την πιθανότητα να σκάσει στα χέρια της η βόμβα της καθολικής αποτυχίας), αφ ενός για να προωθήσει όσο γίνεται πιο αθόρυβα μια σειρά από νέα μέτρα – τα οποία υποτίθεται πως δε θα έπαιρνε – και αφ ετέρου να πλιατσικολογήσει στο μέτρο του δυνατού τα ρετάλια των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής προς ίδιον όφελος στα πλαίσια ενός «οικογενειακού» καυγά.

Από κει και πέρα το χάος. Το απεργιακό κύμα βρίσκεται και πάλι σε υποχώρηση. Η κοινωνία βρίσκεται και πάλι καθηλωμένη στον καναπέ σαγηνευμένη από τον «εντυπωσιασμό» των εξελίξεων. Και οι προτάσεις της πολυπόθητης πολιτικής ανατροπής, περνάνε αναγκαστικά μέσα από το φίλτρο της πολιτικά αποδεκτής αντιπαράθεσης, και εξαντλούνται στο γήπεδο που επέλεξαν οι μηχανισμοί, προκειμένου να μπορούν άλλοτε να τις χαλιναγωγούν και άλλοτε να τις εκτονώνουν, ώστε να μην τίθεται εν αμφιβόλω το κύριο. Δηλαδή η απρόσκοπτη προώθηση του χορογραφημένου σχεδίου της Νέας Εποχής.

Με δύο λόγια
Η πολιτική ζωή παραμένει φυλακισμένη στα απόνερα της ατολμίας και βεβαίως της ανοχής, απέναντι σε μια κυβέρνηση που βίασε το Σύνταγμα, εξοντώνει συστηματικά τον Ελληνικό λαό, τσακίζει την εθνική και την προσωπική αξιοπρέπεια των πολιτών αυτής της χώρας. Καταρράκωσε και το τελευταίο ίχνος ελπίδας για μια Ανατολή που δε θα έρθει ποτέ, αφού φρόντισαν να τη βυθίσουν οριστικά, στο μαύρο πέλαγος του κατοχικού δωσιλογισμού στο οποίο παραδέρνει ολόκληρη η χώρα.

Οι Εφιάλτες της εξουσίας, τολμούν να επικαλούνται όλα εκείνα που βίασαν για να παραμείνουν στην εξουσία της ντροπής, γιατί απλά κανείς δεν τόλμησε να επικαλεστεί το βιασμό τους, προκειμένου να οργανώσει την εξέγερση αυτού του λαού, με στόχο να τους ανατρέψει.

Οι Εφιάλτες της εξουσίας, ξορκίζουν οτιδήποτε αμφισβητεί τον «πολιτικό τους πολιτισμό» - διατηρώντας για τον εαυτό τους το αποκλειστικό δικαίωμα να τον βιάζουν κατά το δοκούν -  γιατί ξέρουν καλά πως η σοβαρή πολιτική του αμφισβήτηση, θα οδηγήσει στην ανατροπή και την παραδειγματική τους τιμωρία

Η πολιτική ζωή του τόπου παραμένει φυλακισμένη στο σύγχρονο Γκαιμπελισμό, και η κοινωνία σερνόμενη στον καναπέ που σύντομα θα μετατραπεί σε νεκροκρέβατο, γιατί κανείς δεν τόλμησε το αυτονόητο. 

Να μπει μπροστά και να την οδηγήσει στην εξέγερση της αξιοπρέπειας, που θα ακυρώσει την επικοινωνιακή ατζέντα του δωσιλογισμού και θα βάλει τον τόπο σε μια άλλη πορεία.

«Η τελευταία στιγμή της Δημοκρατίας»

Σταύρος Καλεντερίδης
Τον 2ο αιώνα π.Χ. η Ρωμαϊκή Republic αρχίζει και αναδεικνύεται ως η κυρίαρχη δύναμη της Μεσογείου.Το 165 π.Χ. οι Ρωμαίοι κατανικούν και καθυποτάσσουν τους Έλληνες της Μακεδονίας. Ύστερα από την νίκη της αυτή η Ρωμαϊκή Γερουσία στράφηκε εναντίον των λοιπών Ελλήνων που αρνήθηκαν να την υποστηρίξουν στον πόλεμο για την κατάληψη της Μακεδονίας, και συγκεκριμένα, εναντίον της Ρόδου.
Ως αντίποινα, και αποδεικνύοντας περίτρανα πως η οικονομική της μαχητικότητα ήταν εξίσου δεινή με την πολεμική, η Ρώμη δημιουργεί ένα πανίσχυρο λιμάνι στη Δήλο, απαλλαγμένο από φορολογία, το οποίο και δίνει στην Αθήνα να το αξιοποιήσει. Σε διάστημα λίγων μηνών, η Ρόδος παύει να είναι το εμπορικό κέντρο της Μεσογείου και καταστρέφεται οικονομικά. Παράλληλα, οι Αθηναίοι αποκτούν μεγάλο πλούτο με απότομο και άπληστο τρόπο.
Έχοντας την πλήρη υποστήριξη της Ρώμης, το Αθηναϊκό νόμισμα αναδεικνύεται ως κοινό μέσο συναλλαγής για όλο τον Ελληνικό κόσμο. Η ραγδαία ανάπτυξη του εμπορίου ωφελεί κυρίως τη Ρώμη, ως Υπερδύναμη του τότε κόσμου (όπως ακριβώς γίνεται και σήμερα με τις Η.Π.Α.), και τα λιμάνια των Αθηνών και της Δήλου γεμίζουν με Ιταλικά και Ρωμαϊκά εμπορικά πλοία. Η ανερχόμενη οικονομική ελίτ των Αθηνών, αρχίζει για πρώτη φορά να ονειρεύεται. Αυτή τη φορά όμως τα όνειρα δεν ήταν για πολιτισμό ή Δημοκρατία, αλλά για την μόνη εναπομείνασα επιλογή: το κυνήγι του κέρδους και του αδίστακτου πλουτισμού.
Η άνοδος της ελίτ αυτής προφανώς δεν ξάφνιαζε κανέναν την εποχή που η Δημοκρατία ήταν ανύπαρκτη και η Republic κυριαρχούσε. Ωστόσο, για τη γενέτειρα και το λίκνο της Δημοκρατίας, η εμφάνιση του πολιτεύματος της Republic αποτελούσε ξεκάθαρη ύβρη και ο πληθυσμός των Αθηνών διψούσε για Ελευθερία και Δημοκρατία. Η απόλυτη προσβολή όμως πραγματοποιήθηκε από την Ρωμαϊκή Γερουσία, η οποία επέτρεψε τη λειτουργία κάποιων ελάχιστων Δημοκρατικών θεσμών στην Αθήνα, για να την καταστήσει ένα τουριστικό θεματικό πάρκο στο οποίο οι νέοι Ρωμαίοι θα μπορούσαν να ταξιδέψουν και να βιώσουν την Ελληνική ιστορία! Οι θεσμοί που είχαν επιβιώσει ήταν οι πλέον Ολιγαρχικοί του Αθηναϊκού Πολιτεύματος, όπως ο Άρειος Πάγος και οι εκλεγμένοι (και όχι κληρωτοί) αντιπρόσωποι. Βασικά δηλαδή στοιχεία πολιτεύματος Republic. Το μονοδιάστατο αυτό εκλογικό σύστημα είχε ως αποτέλεσμα την συγκέντρωση πολιτικής ισχύος στα χέρια λίγων, πλούσιων και επιφανών ανδρών, αλλά και των δηλημόνων, όπως ακριβώς συνέβαινε και στη Ρώμη. Από την άλλη, τα δημοκρατικά ψήγματα τα οποία είχαν επιτραπεί στην Αθήνα, ήταν στην ουσία δημοκρατικοφανή δώρα, άνευ ουσίας και νοήματος, ικανά να βυθίζουν τους πολίτες στον πολιτικό λήθαργο και να τους καθυποτάσσουν στην οικονομική ελίτ της Αθήνας και την πολιτική ηγεσία των Ρωμαίων (οι συσχετισμοί με το σήμερα είναι εκτυφλωτικοί). Το ποτήρι ξεχείλισε όταν η Αθήνα άρχισε να φαντάζει λιγότερο με μουσείο και περισσότερο με ζωολογικό κήπο, όπου οι Δημοκρατικές ιδέες και οι υποδουλωμένοι πολίτες έμοιαζαν με εκθέματα στα Ρωμαϊκά κλουβιά.
Συγκεκριμένα, με απόφαση της Ρώμης τα Αθηναϊκά ιερά είχαν κλείσει, ενώ είχαν επίσης απαγορευτεί οι εορτασμοί και τα μυστήρια (Ελευσίνια, κτλ.). Οι Αθηναίοι υπέστησαν επίσης το κλείσιμο των γυμναστηρίων, των θεάτρων και των δικαστηρίων τους. Η Πνύκα, το κέντρο της βούλησης των Πολιτών μέσω της Εκκλησίας του Δήμου δεν χρησιμοποιείτο, ενώ οι φιλοσοφικές σχολές ήταν φιμωμένες από τη Ρωμαϊκή λογοκρισία. Στην πολιτική κατάσταση, οι Ρωμαίοι είχαν απαγορεύσει την εκλογή Αρχόντων, κάτι που οι Αθηναίοι αποκαλούσαν αναρχία (δίχως Άρχοντες). Είναι φανερό από τις ομοιότητες πως οι σημερινές δοκιμασίες του έθνους μας δεν είναι πρωτοφανείς για τους Έλληνες.
Την εποχή αυτή, λοιπόν, οι μόνοι που αποφάσισαν να αντιδράσουν ήταν οι φιλόσοφοι. Έχοντας επιτύχει μια Πλατωνική μέθεξη Φιλόσοφου και πολιτικού, οι Περιπατητικοί φιλόσοφοι Αθηνίων και Απελλικών αποφάσισαν να επιφέρουν Αριστοτελικές μεταρρυθμίσεις στην πόλη τους. Ο Αθηνίων, φιλόσοφος και ρήτορας, μιλώντας από το Βήμα της Αγοράς, κάλεσε τους Αθηναίους να αντισταθούν στην αναρχία και τον εκμαυλισμό της πόλης τους. Ενθουσιασμένοι οι Αθηναίοι Πολίτες τον εξέλεξαν αμέσως Στρατηγό. Οι φιλόσοφοι Απελλικών και Αθηνίων, πέραν της ακαδημαϊκής κοινότητας, εκπροσωπούσαν και μία άλλη ανερχόμενη μερίδα των Αθηνών: αυτή των Αθηναίων και μη, Πολιτών, με περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες και δικαιώματα που απαιτούσαν Ισότητα. Κινούμενοι άμεσα, οι Περιπατητικοί παρουσίασαν Συνταγματικές μεταρρυθμίσεις στην Αθήνα, οι οποίες έσπασαν το παραδοσιακό μονοπώλιο της πολιτικής εξουσίας από τις οικονομικές ελίτ, επέστρεψαν τη δύναμη στα χέρια των Πολιτών και αναστήλωσαν την Δημοκρατία. Η Αθηναϊκή οικονομική ελίτ που για δεκαετίες επιβουλεύονταν τους πολίτες, διακρίνοντας τον κίνδυνο, έσπευσε να εγκαταλείψει την πόλη και να ζητήσει πολιτικό άσυλο και προστασία στην πατριαρχική Ρώμη. Τον ίδιο δρόμο βέβαια ακολούθησαν και οι Ρωμαίοι επιχειρηματίες που διοικούσαν και καταδυνάστευαν τη Δημοκρατική Πρωτεύουσα.
Η αναγέννηση της Δημοκρατίας συνδυάστηκε με εορτασμούς και συγκίνηση. Ταυτόχρονα όμως συνδυάστηκε και με τη συμμαχία της Αθήνας με τον απόλυτο εχθρό της Ρώμης, τον Βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη. Ο περσικής καταγωγής βασιλέας των Ελλήνων του Πόντου, ονειρευόταν τον εαυτό του ως σύγχρονο Αλέξανδρο και κατακτητή των Ρωμαίων. Έχοντας απελευθερώσει τα παράλια της Μικράς Ασίας από Ρωμαϊκά χέρια, ο Μιθριδάτης ζήτησε από τους Αθηναίους να επαναστατήσουν, ενώ τους υποσχέθηκε πως θα τους επέτρεπε να διατηρήσουν τη Δημοκρατία τους. Οι δύο πλευρές συνειδητοποίησαν ότι χρειαζόταν η μία την άλλη. Οι μεν Αθηναίοι γνώριζαν πως δεν θα μπορούσαν να αναστηλώσουν τη Δημοκρατία τους όσο τελούσαν υπό Ρωμαϊκό ζυγό, ενώ ο δε Μιθριδάτης επιθυμούσε να χρησιμοποιήσει την Αθηναϊκή επανάσταση ως αντιπερισπασμό απέναντι στα Ρωμαϊκά στρατεύματα.Το 88 π.Χ. η Αθήνα κήρυξε την Ανεξαρτησία της και οι δύο πλευρές επισφράγισαν τη συμμαχία τους έχοντας τα μάτια της Ρώμης καρφωμένα πάνω τους.
Η χαρά των Αθηναίων δεν έμελλε να διαρκέσει για πολύ. Την άνοιξη του 87 π.Χ. ο Lucius Cornelius Sulla (Σύλλας), ο Ερημωτής των Ελλήνων, αποβιβάστηκε στην Ελλάδα. Έχοντας υπερισχύσει στην πολιτική του διαμάχη με τον πρώην αρχηγό του, Μάριο, ο Σύλλας κατέφθασε στην Αθήνα απολαμβάνοντας την πλήρη υποστήριξη της Ρωμαϊκής Γερουσίας. Αν και οι εντολές που είχε ήταν να καταπνίξει την επανάσταση, η βδελυγμία που ένοιωθε για το Ελληνικό πνεύμα και το Ελληνικό ιδεώδες της Δημοκρατίας προδιέγραψε την επικείμενη σφαγή. Ο τυχερός (αυτοαποκαλείτο Felix), ικανότατος και αδίστακτος Ρωμαίος Στρατηγός, είχε κάτω από τις διαταγές του πέντε από τις ισχυρότερες Ρωμαϊκές λεγεώνες όλων των εποχών. Όταν αντίκρισε τα τείχη των Αθηνών, ο Σύλλας διέταξε τους στρατιώτες του να ξεριζώσουν τις αρχαίες ελιές κάτω από τις οποίες δίδαξε ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης και να φτιάξουν πολιορκητικές μηχανές. Ο φρικτός λιμός που έπληξε την πόλη ήταν αυτός που άνοιξε τις πύλες των Αθηνών στις μαινόμενες Ρωμαϊκές λεγεώνες. Ο Σύλλας έδωσε την άδεια στους στρατιώτες του να ληστέψουν και να σκοτώσουν κατά το δοκούν, όμως οι περήφανοι Αθηναίοι δεν σκόπευαν να του κάνουν τη χάρη. Κανείς δεν είχε ξεχάσει την απάνθρωπη και βέβηλη καταστροφή της ένδοξης Κορίνθου από τον Σύλλα, και για το λόγο αυτό, πολλοί Αθηναίοι, αρνούμενοι να δεχτούν μια αντίστοιχη μοίρα, αψήφησαν τη Ρωμαϊκή σπάθα και αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν. Μετά την πράξη αυτή, το μίσος του Σύλλα δεν είχε όρια. Το λιμάνι του Πειραιά έγινε συντρίμμια, η Ακρόπολη καταληστεύτηκε, και όσοι συμμετείχαν στην Δημοκρατική κυβέρνηση σφαγιάστηκαν, ενώ οι υποστηρικτές τους έχασαν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Αποχωρώντας, ο Ρωμαίος στρατηγός, και καθώς το αίμα έρρεε από το κέντρο των Αθηνών προς τα προάστια, διέταξε την επιστροφή της εξουσίας στην Αθηναϊκή οικονομική ελίτ που είχε αυτοεξοριστεί στη Ρώμη. Η Republic είχε νικήσει.
Η εκδίκηση όμως εναντίον των Πολιτών που τόλμησαν ευθαρσώς να πολεμήσουν για τη Δημοκρατία δεν τελείωσε εδώ. Έχοντας εξοντώσει το Μιθριδατικό στρατό, ο Σύλλας επέστρεψε στην Αθήνα το 84 π.Χ. για να ληστέψει με την ησυχία του την πολιτιστική πρωτεύουσα της ανθρωπότητας. Οι στύλοι στο Ναό του Διός ξηλώθηκαν και μεταφέρθηκαν στη Ρώμη, οι αθλητές των Ολυμπιακών αγώνων υποδουλώθηκαν και στάλθηκαν στην πρωτεύουσα της Republic για να τσακιστεί το Ολυμπιακό πνεύμα και ιδεώδες, ενώ οι περίφημες Αθηναϊκές βιβλιοθήκες με τον ακαδημαϊκό και πολιτιστικό πλούτο ξεγυμνώθηκαν και έγιναν ερείπια. Πλέον, αν κάποιος από τον γνωστό κόσμο επιθυμούσε να σπουδάσει τις διδαχές του Αριστοτέλη, έπρεπε να πάει στη Ρώμη. Η εκδίκηση του Σύλλα εναντίον της Ελληνικής φιλοσοφίας ήταν γλυκιά.
Κάπως έτσι σύντομα και άδοξα έσβησε η τελευταία στιγμή της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Έχοντας υπομείνει για χρόνια τον Ολιγαρχικό ζυγό των οικονομικών ελίτ (εσωτερικών και αλλότριων), το 88 π.Χ. οι ελευθερόφρονες Αθηναίοι αποτίναξαν τον ζυγό και ύψωσαν τη σημαία της Δημοκρατίας, της Ισότητας, της Ελευθερίας και της Ανεξαρτησίας. Αφ’ ενός το κυνήγι του κέρδους και αφ’ ετέρου η επέλαση ξένων στρατών, επέφεραν τη θανάτωση της Δημοκρατίας στη πόλη που πρώτη την εμπνεύστηκε και που με αυτή μεγαλούργησε. Η Ελλάδα, ως ενωμένη χώρα πλέον, θα οδηγηθεί στους επόμενους αιώνες από το ένα μοναρχικό πολίτευμα στο άλλο για να καταλήξει το 1974 σε μία εισαγόμενη Republic του χαμηλότερου επιπέδου και ποιότητας. Σε ένα πολιτικό σύστημα και Σύνταγμα που συντηρεί τις άθλιες και ανθελληνικές πολιτικοοικονομικές ελίτ και καταδυναστεύει τις ζωές μας μέχρι και σήμερα.
Ας τονιστεί και ας καταστεί σαφές λοιπόν πως η τελευταία στιγμή της μίας και πραγματικής Δημοκρατίας για τους Έλληνες ήταν στην Αθήνα του 88 π.Χ. Αυτή είναι η ιστορική μας αλήθεια. Από τότε η χώρα μας δεν έχει γευτεί ξανά τους πολιτικούς καρπούς του Ελληνικού αυτού πολιτεύματος. Η σημερινή και σύγχρονη Republic είναι πραγματικά ένα πολιτικό έκτρωμα το οποίο έχει επιβληθεί στην πατρίδα μας και εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τις Ελληνικές αλλά και αλλότριες ελίτ και τα συμφέροντά τους με ένα διαχρονικό τρόπο που μας καθιστά περίοικους στην ίδια μας τη χώρα.Όπως συνέβαινε και επί Ρωμαϊκής κατοχής, οι εναπομείναντες κίβδηλοι δημοκρατικοί θεσμοί του σήμερα είναι δημοκρατικοφανή ψήγματα που ενώ δίνουν την εντύπωση ελευθερίας, ουσιαστικά σφετερίζονται την έννοια της Δημοκρατίας και υποδουλώνουν περισσότερο την Ελλάδα στους κοινοβουλευτικούς μας «αντιπρόσωπους» και τα αφεντικά της «πολιτισμένης Δύσης». Οι αντίστοιχοι πολιτικοί και επιχειρηματίες που δρούσαν ως δωσίλογοι εναντίον μας στους Ρωμαίους, μηδίζουν και σήμερα και εκμεταλλεύονται τη χώρα και τους Πολίτες της. Οι αντίστοιχοι απάτριδες πολιτικοί και επιχειρηματίες θα σπεύσουν να φύγουν μακριά (κάποιοι το έχουν ήδη κάνει) όταν εμείς οι Πολίτες ανακτήσουμε την πολιτική εξουσία της χώρας μας και επαναφέρουμε τη Δημοκρατία ως πολίτευμα μετά από 2.000 χρόνια απουσίας. Το αμάρτημα της παγκόσμιας Δημοκρατικής απουσίας ευτυχώς είναι ιάσιμο και οι πρωταγωνιστές θα είναι για ακόμη μια φορά οι Έλληνες.
Η Δημοκρατία φαίνεται να έχει αποτύχει και είτε απουσιάζει είτε διαστρεβλώνεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Republic φαίνεται να έχει νικήσει και επικρατήσει. Η Δημοκρατική αναγέννηση, λοιπόν, προς όφελος της Ελλάδας αλλά και της ανθρωπότητας, είναι ιερή αποστολή και πεπρωμένο των Ελλήνων Πολιτών. Η Ελλάδα χρειάζεται νέο, Ελληνικό και επιτέλους Δημοκρατικό πολίτευμα και Σύνταγμα.
Για την ηθική νίκη και επικράτηση της Δημοκρατίας.
Υ. Γ.: Αυτοί που περιμέναμε, είμαστε εμείς οι ίδιοι. Για το πώς, που και γιατί, email στο dimokratiaideon@gmail.com
*SPQR είναι το ακρωνύμιο από τη λατινική φράση Senātus Populusque Rōmānus που σημαίνει «Ο Λαός και η Σύγκλητος της Ρώμης», κατά τα χρόνια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Το ακρωνύμιο αυτό χρησίμευε ως υπογραφή της κυβέρνησης και το χρησιμοποιούσαν σε νομίσματα, επιγραφές σε μνημεία και δημόσια κτίρια. Η φράση αυτή χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές από τον Κικέρωνα και τον Τίτο Λίβιο. Το ακρωνύμιο παρέμεινε σε χρήση και κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Σήμερα αποτελεί το έμβλημα της πόλης της Ρώμη

‘Ινφογνώμων Πολιτικά’

ΣΤΗ ΖΩΝΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΠΡΟΚΑΛΥΨΕΩΣ ΣΤΟ ΣΟΥΦΛΙ Συνελήφθησαν Τούρκοι σε απαγορευμένη περιοχή - Το "έπαιζαν" τουρίστες



Για πρώτη φορά είχαμε παράνομη εισχώρηση Τούρκων (όχι ανήκοντες σε άλλες εθνότητες) υπηκόοων σε απαγορευμένη παρέμβρια περιοχή, με πιθανό στόχο την κατασκοπεία
Αστυνομικοί του Τμήματος Συνοριακής Φύλαξης Σουφλίου συνέλαβαν δύο Τούρκους σε απαγορευμένη παρέμβρια περιοχή. Οι ίδιοι ισχυρίστηκαν ότι είναι τουρίστες και ότι χάθηκαν.
Οι δυο αλλοδαποί ηλικίας 36 και 26 χρόνων εντοπίστηκαν βαθιά μέσα στη Ζώνη Ασφάλειας Προκαλύψεως στην οποία κινούνταν χωρίς να κατέχουν σχετική άδεια και συνελήφθησαν αμέσως από τους αστυνομικούς, οι οποίοι τους παρέπεμψαν στην εισαγγελέα Πρωτοδικών Αλεξανδρούπολης.
Οι δύο Τούρκοι δεν είχαν μαζί τους φωτογραφικές μηχανές ή χάρτες της περιοχής, αλλά και μόνο η είσοδός τους σε απαγορευμένη περιοχή είναι ύποπτη και γι’ αυτό η υπόθεση ερευνάται προσεκτικά.Στο παρελθόν είχαν συλληφθεί και άλλοι αλλοδαποί σε παρέμβριες περιοχές, αλλά πρώτη φορά συλλαμβάνονται Τούρκοι υπήκοοι.
Φυσικά ο ισχυρισμό τους ότι είναι τουρίστες σε μια μη τουριστική περιοχή, είναι το λιγότερο αδόκιμος. Το βάθος εισχωρήσεώς τους προδιαθέτει από κατασκοπία, αναγνώριση περιοχής, μέχρι και σε απόπειρα δολιοφθοράς. Αναμένονται τα αποτελέσματα της έρευνας της Εισαγγελείας.
 defencenet.gr

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Του Sokin

Η κουλτούρα τρόμου της ΧΑ, πολιτική σπέκουλα & μνημόνια

Ωραία. Η ηγεσία της Χρυσής Αυγής ετοιμάζεται να φιλοξενηθεί στας ελληνικάς φυλακάς, έχοντας χαρακτηριστεί ως «εγκληματική οργάνωση». Πολλοί φωνάζουν ότι η στόχευση ήταν πολιτική και άλλοι ότι νομικά οι κατηγορίες που αντιμετωπίζουν δεν στέκουν, διώκεται ένας ΚΥΠατζής διότι ίσως είναι συγγενής με Χρυσαυγίτη (μαζί και με άλλους έναν-δύο ικανότατους αξιωματικούς), ενώ άλλος δηλωμένος και… τεκμηριωμένος μένει ανέγγιχτος, να σώσει τον κλάδο συνδικαλιζόμενος. Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση στην Ιταλία καταρρέει θέτοντας σε θανάσιμο κίνδυνο την Ευρωζώνη.
Του Μιχαήλ Βασιλείου
«Του Κουτρούλη ο γάμος» που λέμε στην απλή ελληνική, αναμένοντας να διαπιστωθεί εάν ο «φύρερ» Μιχαλολιάκος θα έχει αρκετό χρόνο να συγγράψει το δικό του «Mein Kampf», ώστε να δώσει συνέχεια στην επανάληψη της Ιστορίας ως φάρσα, με όσα ακολούθησαν τα της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης».
Το σημερινό σημείωμα σκοπίμως ξεκινά τόσο «χαοτικά». Κι αυτό διότι στόχος του είναι να τελειώσει εξίσου χαοτικά, καθώς χαοτική είναι η κατάσταση που ζούμε, με τις αναλύσεις – άλλες περισσότερο κι άλλες λιγότερο σοβαρές – να… σφυρίζουν στον αέρα αδέσποτες, προσθέτοντας ολοένα και περισσότερα στοιχεία στην παράνοια που ζούμε.
Η συγκυρία βολεύει πολιτικά την κυβέρνηση, εντός κι εκτός της χώρας, υποστηρίζεται, υπονοώντας ότι όλα ήταν προσεκτικά επιλεγμένα και… διαβολικά σχεδιασμένα. Έστω ότι αυτό ισχύει, πότε υπήρξε κάποια κυβερνητική απόφαση, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στον κόσμο ολόκληρο, όπου οι υπεύθυνοι στρατηγικής δεν επιχείρησαν να πετύχουν εσωτερική-εξωτερική νομιμοποίησή της, αλλά και να είναι συμβατή με το πολιτικό συμφέρον των κυβερνώντων;
Έλα όμως που υπάρχει μια δυσκολία στη συγκεκριμένη θεωρία. Εάν τα ανωτέρω ισχύουν, τότε θα πρέπει να δεχτούμε ότι το γεγονός που έθεσε σε κίνηση τις διαδικασίες, η δολοφονία δηλαδή του Παύλου Φύσσα, ήταν προσχεδιασμένο! Στην πολιτική υπάρχει όμως όπως και στη ζωή το «τυχαίο», ή εναλλακτικά, το μοιραίο λάθος που θα γίνει και θα οδηγήσει σε αλυσιδωτές αντιδράσεις. Το να υποστηριχτεί ότι η κυβέρνηση είχε διακρίνει ότι τα συμφέροντά της στο εσωτερικό και το εξωτερικό θα εξυπηρετούνταν μια χαρά εάν μπορούσε εύσχημα να βουτήξει την ηγεσία της Χρυσής Αυγής και αν τη διαπομπεύσει, είναι απόλυτα λογικό. Το πρόσχημα όμως της το έδωσαν οι άλλοι.
Αυτό που συγκαλύπτεται όμως όταν υιοθετηθεί τέτοιος τρόπος σκέψης είναι η ουσία της δράσης της Χρυσής Αυγής όλα αυτά τα χρόνια. Έχει σπείρει μια κουλτούρα τρόμου στην ελληνική κοινωνία, ακόμα και στη δημοσιογραφία. Γνωρίζουμε αρκετές περιπτώσεις δημοσιογράφων πουδεν τολμούσαν να υπογράψουν τα ρεπορτάζ ή/και τα σχόλια τους για την οργάνωση, υπό τον φόβο αντιποίνων.
Η ίδια λογική είχε καλλιεργηθεί εμμέσως και στον απλό καθημερινό Έλληνα πολίτη ο οποίος ανεξάρτητα από το πόσο υποφέρει από την οικονομική κρίση, φοβότανε να μιλήσει ανοικτά καταδικάζοντας την οργάνωση, αφού υπάρχουν πολλοί που αισθάνθηκαν ξαφνικά πανίσχυροι στο πλαίσιο της γνωστής ψυχολογίας του όχλου και όποιον δεν γούσταραν έψαχναν την αφορμή για να τον καρφώσουν ως «αριστερό εχθρό», ή ακόμα απλά να απειλήσουν ότι θα το κάνουν. Το αποτέλεσμα ήταν ίδια. Φόβος και τρόμος μήπως εμφανιστεί μια ομάδα των «ουγκ» από το πουθενά και επιχειρήσει να… λύσει με τα γνωστά ειρηνικά μέσα την «παρεξήγηση».
Όλα αυτά έχουν όμως ημερομηνία λήξεως. Σύμφωνα μάλιστα και με «ψιθύρους» που ακούστηκαν,η ετοιμότητα της Χρυσής Αυγής στο Κοινοβούλιο να συμμετάσχει στην τήρηση ενός λεπτού σιγής στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, σε συνδυασμό με αυτό που φέρεται να άκουσε ο δολοφόνος του από τον επικεφαλής του τοπικού γραφείο του κόμματος «όπως έστρωσες θα κοιμηθείς», δεν έκαναν και την καλύτερη εντύπωση στους οπαδούς, πολλοί εκ των οποίων σοκαρίστηκαν, θεωρώντας το «πούλημα».
Εν ολίγοις, τους βοήθησε να αντιληφθούν ότι είναι όλοι αναλώσιμοι, με πρόσχημα τον «μεγάλο σκοπό». Κάπως έτσι τα είπε στην παρέμβασή της και η κορούλα του «φύρερ» (κατά το κατηγορητήριο-πόρισμα των ερευνών) Μιχαλολιάκου, μιλώντας για ανώνυμους που δίνουν τα πάντα για τον αντικειμενικό σκοπό… Όσο «ουγκ» και να είσαι, όσο φανατισμένος, δεν μπορεί να μη σε ταράξει λίγο το να συνειδητοποιήσεις το πόσο αναλώσιμος είσαι, ένα πραγματικό ΤΙΠΟΤΑ.
Επίσης, όσο και να σε έχουν πείσει ότι το κάνεις για την πατρίδα (πολλοί οπαδοί είναι πραγματικά αγνοί πατριώτες… που ξέφυγαν από τη λογική και το μέτρο στην πορεία) δεν μπορεί παρά να αποζητάς κάτι περισσότερο ηρωικό. Ας πεθάνεις πολεμώντας τον εξωτερικό εχθρό, όχι να σαπίσει στη φυλακή εξυπηρετώντας κάτι νεφελώδες σε έναν ιδιότυπο εμφύλιο…
Από τον σημερινό αχταρμά δεν θα μπορούσε να λείπει και λίγη «αντίσταση». Με ένα μουγκρητό πληγωμένου θηρίου, ο βουλευτής Παναγιώταρος φώναξε «το βράδυ να φάτε μνημόνιο», μάλλον προδίδοντας απογοήτευση για την κατάληξή του (κάπου αυτές τις μέρες παντρεύτηκε πριν ένα χρόνο, έχει και ένα μικρό αγγελούδι), αφού ήταν – ένας ακόμα – αγωνιστής κατά του μνημονίου των «τοκογλύφων» (αυτών που μας δίνουν χρήμα με 1,5% επιτόκιο ενώ στις αγορές το επιτόκιο που μας… προσφέρουν είναι διψήφιο).
Πόσοι δεν στήριξαν τον δικό τους αγώνα στο ίδιο επιχείρημα τα τελευταία ένα-δύο χρόνια. Αυτό το «αντιμνημονιακός» είναι για παράδειγμα η «γέφυρα» ανάμεσα στον προαναφερθέντα με την κατά τα άλλα ιδεολογικό εχθρό του, τη δημοσιογράφο – σοπράνο του ΣΚΑΪ τα απογεύματα που είναι σα να δουλεύει για τις φαρμακοβιομηχανίες που παράγουν παυσίπονα, χάπια και αναβράζοντα, για άμεση ανακούφιση από τον πονοκέφαλο.
Κάπου εδώ γίνεται και το μεγάλο μπάχαλο. Στον ίδιο «κουβά» όλοι. Κάποιοι επιδιώκουν να μπουν στις λίστες των «αντιμνημονιακών κομμάτων» (βοά η «πιάτσα» για πολλούς, άλλους τους θέλουν κι άλλοι το παλεύουν…) και συναγωνίζονται σε κραυγές και αγανάκτηση, ώστε να καταξιωθούν στην κοινωνία που θα κληθεί να τους κάνει βουλευτές… Κάποιοι άλλοι έχουν τη λιγότερο ή περισσότερο πειστική εναλλακτική οικονομική συνταγή εξόδου από την κρίση.
Κοινός τόπος; Το ότι αυτή η τόσο ψεύτικη διαχωριστική γραμμή (μνημονιακοί vs. αντιμνημονιακοί), αφού θα πρέπει αν είσαι απλά χαζός για να συμφωνείς σε τόσο σκληρά μέτρα ή στην εξάρτησή σου από δανειστές – ελεγκτές, δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Όλοι, με τον τρόπο που αναζητούν τα ατομικά τους «αντιμνημονιακά» διαπιστευτήρια, υπονοούν ότι υπάρχει τρόπος σχετικά «αναίμακτος» να βγούμε από την κρίση, αλλά οι «σαδιστές» που μας κυβερνούν αρέσκονται στην εξάρτηση από τη Μέρκελ.
Μπορέσαμε ποτέ ως κοινωνία να συμφωνήσουμε για το ποια μέτρα θα πρέπει αν λάβουμε από μόνοι μας για να βγούμε από την κρίση χωρίς να εξαρτιόμαστε από τον οποιονδήποτε; Όλοι διαμαρτύρονται για τις περικοπές των αποδοχών τους, κανείς δεν μπαίνει όμως στον κόπο να αναρωτηθεί εάν τα χρήματα που έπαιρναν θα υπήρχαν για να τα εισπράττουν. Όλοι είναι έτοιμοι για «ανένδοτο», κανείς δεν είναι έτοιμος για θυσίες, σα να μην υπάρχει καν πρόβλημα.Συμφωνήσαμε ποτέ σε κάτι, ή ο ένας έλεγε Ανατολή και ο άλλος Δύση;
Όταν έχει χαθεί η κοινή λογική, δεν πρέπει να εκπλήσσει το ότι ο καθένας μπορεί να δηλώνει (και να το πιστεύει, αυτό είναι το χειρότερο) ότι αποτελεί τη σωτηρία για τον τόπο. Είτε έχει μοσχαροκεφαλή και μούσκουλα, είτε είναι κουφιοκεφαλάκης της άλλης άκρης που νομίζει ότι αν πάει στας Ευρώπας με τα επιχειρήματά του, η γης θα σείεται στο πέρασμά του και όλοι θα τρέχουν πανικόβλητοι να κρυφτούν.
Ας ελπίσουμε απλά ότι στην περίπτωση μας δεν ισχύει το γνωστό «μωραίνει Κύριος»…

www.defence-point.gr

Η τρίχα ως τριχιά…

Πολύ χαρακτηριστικό το συμβάν που μνημονεύουμε σήμερα στο «Προξενείο-Στοπ», αναδημοσιεύοντας κείμενο από τον τελευταίο«Αντιφωνητή» (16/9/2013). Πολύ χαρακτηριστικό για την ευκολία με την οποία οι αδίστακτες πρακτοράντζες του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής μπορούν να σπεκουλάρουν πάνω και στα πιο ασήμαντα ακόμη περιστατικά, μετατρέποντας πραγματικά τις τρίχες σε…τριχιές!
Στίς 10 Σεπτεμβρίου ἕνα ἀνοίκειο, πλήν ἀσήμαντο συμβάν ἔγινε στήν Κομοτηνή. Κάποιος μπῆκε πρωινή ὥρα στά γραφεῖα τοῦ τουρκοκόμματος Φιλίας – Ἰσότητας – Εἰρήνης (DEB) καί ἄρχισε νά βρίζει ὅ,τι τούρκικο ἤξερε.
Ἡ μοναδική παρούσα, μιά γυναίκα, φοβήθηκε, βγῆκε ἔξω καί ἐνημέρωσε τούς γείτονες πού κάλεσαν τήν Ἀστυνομία. Τό περιπολικό ἔφτασε ἀμέσως καί ὁ δράστης συνελήφθη.
Λίγο ἀργότερα ἔγινε γνωστό πώς ἔχει (οἰκογενειακό καί ἀτομικό) ἱστορικό ψυχικῆς ἀσθένειας καί χρόνιο πρόβλημα ἀλκοολισμοῦ.
Αὐτό τό ἀπολύτως ΤΙΠΟΤΑ πῶς μεταδόθηκε λέτε; Ὡς «ἐπίθεση πού πραγματοποιήθηκε στά κεντρικά γραφεῖα τοῦ κόμματος»! Εὐχαρίστησαν βέβαια τίς Ἀρχές «γιά τήν εὐαισθησία πού ἔδειξαν ἀπό τήν πρώτη στιγμή», ὅμως κατήγγειλαν καί τό γεγονός, ἀμφισβητώντας ἐπί τῆς οὐσίας τά προφανῆ αἴτιά του. Εἴπαμε, ἡ τρίχα τριχιά.
Kι ὅταν χρειαστοῦν ἀληθινή τριχιά, ξέρουν αὐτοί νά τή φτιάξουν…

www.proxeneio-stop.org


Ο Π. Κονδύλης και το γεωπολιτικό τέλμα της Ελλάδας

Ο πολίτης Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου
Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων

Η γεωπολιτική και η γεωστρατηγική της Ελλάδας αποτελούν έννοιες άγνωστες όχι μόνο στην παμψηφία, σχεδόν, του "κυρίαρχου" λαού αλλά και του λεγόμενου πολιτικού κόσμου, ο οποίος δεκάδες χρόνια κυβερνά εν μέσω παχυλής αγνοίας.
Πρώτοι και καλύτεροι ανάμεσα σε αυτούς οι εκάστοτε υπουργοί των Εξωτερικών, οι οποίοι πέραν του ότι είναι σκιτζήδες του είδους, το χρησιμοποιούν ως ατομικό ή κομματικό τιμάριον.
Κι όσον με αφορά το λαό "αυτός τραγούδι θέλει", όπως έλεγε και ένα παλαιό ασμάτιο.
Οι πρωθυπουργοί του όμως; Οι υπουργοί και των Εξωτερικών και της Εθνιικής Αμύνης;
Οι βουλευτές του; Οι δημοσιογράφοι του; Τα επιφανή κομματικά στελέχη;
Για να δούμε πως αντιμετώπιζε αυτή την εθνική θλίψη ο διανοητής Π. Κονδύλης ειδικός κατ εξοχήν επί του θέματος: Αναπτύσσοντας το ακανθώδες γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό εθνικό θέμα των σχέσεων Ελλάδας - Τουρκίας έγραφε κα ιτα εξής εδώ και δύο δεκαετίες, ή μάλλον εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα: "Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα… Η διακήρυξη "Δεν παραχωρούμε τίποτα" δεν έχει έμπρακτο αντίκρισμα, όταν η χώρα εκλιπαρεί σε κρίσιμες ώρες τις μεσολαβητικές προσπάθειες των ΗΠΑ, ξέροντας εκ των προτέρων ότι αυτές θα πληρωθούν με υποχωρήσεις ή όταν αποσύρει χωρίς χειροπιαστή ανταλλαγή το βέτο της για την τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση…"
Εν όψει αυτών και άλλων πολλών υποχωρήσεων της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας, τις οποίες ο Κονδύλης Χαρακτηρίζει ως "Ιστορική κόπωση" συμπληρώνει: "Πράγματι, το σημερινό (σ.σ. αυτά γράφονται το 1989) δίλημμα είναι αντικειμενικά και ψυχολογικά αφόρητο: Η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση (της Τουρκίας) και  ο πόλεμος σημαίνει συντριβή. Η υπέρβαση του διλήμματος αυτού, η ανατροπή των σημερινών γεωπολιτικών και στρατηγικών συσχετισμών απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ την επιτέλεση ενός ηράκλειου άθλου για τον οποίο η Ελληνική κοινωνία, έτσι όπως είναι, δεν διαθέτει τα κότσια" (βλ. το κλασικό του έργο: "Θεωρία Πολέμου", β' έκδ. από "Θεμέλιο", Αθήνα 1999, σελ. 410-411).
Τα τραγικά ερωτήματα είναι: Πόσοι πολιτικοί στην Ελλάδα της αρπαχτής - που χαράσσουν και την εξωτερική της πολιτική - έχουν γνώση αυτών των θεμάτων, τα οποία συνδέονται με την εθνική μας υπόσταση;
Ποιο πέρα: Πώς η πολιτική - δεν μιλώ για την αποχαυνωμένη και… ειρηνόφιλη πνευματική - ελίτ καθοδήγησε όλα αυτά τα χρόνια τον "κυρίαρχο" ελληνικό λαό να πάρει γεύση αυτού του εθνικού προβλήματος;
Με τα ζεϊμπέκικα και την παραχάραξη της ελληνικής ιστορίας; Με το να αποκαθηλώνει τη φωτογραφία του Κολοκοτρώνη για να μην τη δουν οι Τούρκοι επίσημοι; Με την επίσημη καλλιέργεια του γραικυλισμού; Με την προδοτική συμπεριφορά στα Ίμια το 1996 και την εν συνέχεια παράκληση προς τις ΗΠΑ να μεσολαβήσουν και να εκφράσει τις ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ της;
¨Κυρίαρχε" ελληνικέ λαέ! Θα καταλάβεις, ότι οι κυβερνώντες σε οδηγούν σε βιολογικό αφανισμό και σε νέα "μοντέρνα" υποδούλωση; Ως πότε θα  συμπεριφέρεται ως Νεοραγιάς;

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ (ΕΙΔΗΣΕΙΣ)

Γκρούεφσκι στον ΟΗΕ: “Ο λαός των Σκοπίων δεν θα δεχθεί ποτέ να μετονομαστεί”


«Ο λαός μας δεν θα δεχθεί ποτέ εκ νέου να μετονομασθεί και αν αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να επιλυθεί τώρα, αν και μας αφορά, θα το αφήσουμε στη συνέχεια στην νέα γενιά, η οποία υπό άλλες συνθήκες θα είναι σε θέση να το λύσει», δήλωσε ο πρωθυπουργός των Σκοπίων, Νίκολα Γκρούεφσκι,  στην ομιλία του ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.
«Εγώ, προσωπικά, πιστεύω ότι δεν πρέπει να αφήσουμε καυτά θέματα για τις μελλοντικές γενιές, αλλά πρέπει να ενωθούμε για να βρούμε λύσεις και να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις για την εξασφάλιση της ευημερίας για το κράτος και την περιοχή» δήλωσε ο Γκρούεφσκι.
Είπε ότι τα Σκόπια, βάσει του διεθνούς δικαίου έχουν το δικαίωμα να αυτο-προσδιορίσουν την ταυτότητά τους ως ‘μακεδονική’.
Ο Γκρούεφσκι έδωσε παραδείγματα από τη διένεξη Σερβίας –Κοσσυφοπεδίου και Κροατίας- Σλοβενίας, όπου σε υψηλό επίπεδο εκπροσώπησης ξεπέρασαν τις προκλήσεις, «αυτά είναι καλά παραδείγματα για να βρούμε μια λύση».
Κάλεσε, μάλιστα, όλους τους παρόντες στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ να συμμετάσχουν άμεσα ώστε να βρεθεί μια κοινή λύση, σημειώνει το δημοσίευμα.

Τα σχέδια της CIA για τη δημιουργία του Σκοπιανού Κράτους



«Η αναγνώριση των Σκοπίων από τις ΗΠΑ, εξασφαλίζει την ύπαρξη του κρατιδίου»

Σε ένα από τα έγγραφα της CIAφέρεται ως σοβαρή απειλή για το Σκοπιανό Κράτος η ενδεχόμενη εξέγερση του Κοσσυφοπεδίου (στη δεκαετία του ’90).
Σύμφωνα με τα στοιχεία της αμερικανικής Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών – CIA που κυκλοφόρησαν αυτές τις ημέρες και αναφέρονται στους πολέμους των δυτικών Βαλκανίων, παρουσιάζεται η Ελλάδα να έχει ασκήσει πίεση στις Ηνωμένες Πολιτείες
 κατά της προσχώρησης των Σκοπίων και  της μεγαλύτερης δέσμευσής τους, αλλά οι ηγέτες των ΗΠΑ απέρριψαν αυτές τις πιέσεις καθοδηγούμενες από την επιθυμία για σταθερότητα στα Βαλκάνια.
Υπογραμμίστηκε ότι μια παρέμβαση των Σκοπίων  στο πόλεμο στο Κοσσυφοπέδιο θα υπήρχε το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί κύμα προσφύγων προς την Ελλάδα. Αυτή η επιλογή αξιολογήθηκε από την CIA το 1995.
Τα έγγραφα αυτά δημοσιεύονται  με μια παράλληλη κοινοποίηση ότι ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, στις αρχές Οκτωβρίου θα παραστεί σε ένα συμπόσιο την προεδρική βιβλιοθήκη του Ροκ Λιφτ στο Αρκάνσας, όπου θα παρουσιασθούν εκατοντάδες έγγραφα από τα αρχεία της CIA.
Τα Σκόπια έχουν δευτερεύοντα ρόλο σε αυτά τα έγγραφα, αλλά τα ίδια τα έγγραφα περιέχουν ενδιαφέρουσες πληροφορίες.
Μόλις τρία αρχεία της περιόδου 1994 και 1995, από το σύνολο των αρχείων των Βαλκανίων δημοσιεύονται  από τη CIA και αναφέρονται στα Σκόπια.
Σε ένα από τα έγγραφα αυτά αναφέρεται ως σοβαρή απειλή για την υπόσταση του σκοπιανού κράτους μια ενδεχόμενη  εξέγερση στο Κοσσυφοπέδιο.
«Η  σκοπιανή κυβέρνηση της πρώην γιουγκοσλαβικής δημοκρατίας, δεν έχει κάποιο σχέδιο για το ενδεχόμενο αυτό, καθώς θεωρεί ότι η εξέγερση μπορεί να εκτροχιάσει την ειρήνη μεταξύ των Αλβανών και Σλάβων στην περιοχή των Σκοπίων. Στην απουσία σχεδίων, η αποστολή UNPROFOR θα μπορούσε να διοργανώσει μια ομάδα υποδοχής προσφύγων σε κέντρα ασύλου και συνέχεια θα μπορούσαν να επιστρέψουν. Η παρουσία της UNPROFOR, εδικά με την ισχυρή υποστήριξη των ΗΠΑ, θα ικανοποιήσει το αίτημα της Αθήνας, να μην κατέβουν οι πρόσφυγες στην Ελλάδα γιατί υπήρχε ενδεχόμενο να μεταφερθεί η σύγκρουση στην Ελλάδα», γράφει ο πράκτορας της CIA που υπογράφει ως George.
Προσθέτει ακόμη ότι η σκοπιανή κυβέρνηση θεωρείται απομονωμένη από τις συγκρούσεις των Βαλκανίων με εξαίρεση το αλβανικό πανεπιστήμιο του Τέτοβο, αλλά δεν αναμένονται μεγάλες ταραχές στο πρώην γιουγκοσλαβικό ομόσπονδο κρατίδιο.
Η CIA ακόμη συνιστά,  ότι αντί να υπάρχει η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στο Σκοπιανό Κράτος είναι προτιμότερο να ενισχυθεί με επενδύσεις και να αναγνωριστεί.
«Η μείωση της εξάρτησης στη γραμμή Βορρά-Νότο, είναι το κλειδί για την μακροπρόθεσμη ύπαρξη των Σκοπίων», αναφέρει μεταξύ άλλων το έγγραφο της CIA.
Στο έγγραφο του πράκτορα George σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να βοηθήσουν πολιτικά και οικονομικά τα Σκόπια πραγματοποιώντας και βασικά έργα υποδομής, όπως είναι η κατασκευή του Διαδρόμου 8 που θα συνδέει την Αλβανία με τη Βουλγαρία, προκειμένου να εξασφαλιστεί η μακροχρόνια ύπαρξη του νοτιοσλαβικού κράτους αυτού, για το οποίο αμφιβάλλουν οι γειτονικές χώρες, σημειώνει το αλβανικό δημοσίευμα των Σκοπίων.


www.echedoros-a.gr

Από τη Βεστφαλία στην Λευκωσία

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ
Με τόν παραπάνω τίτλο είχα γράψει και παλαιότερα μια στήλη (Φιλελεύθερος 10/2/12). Και επανέρχομαι με τόν ίδιο με αφορμή τήν τελετουργική  επέτειο της κυπριακής  ανεξαρτησίας τής 1ης Ωκτωβρίου. Η πραγματική επέτειος, όπως είναι γνωστό, είναι η 16η Αυγούστου 1960. Αλλά λόγω καλοκαιριού αποφασίσθηκε να εορτάζεται την 1η Οκτωβρίου.
Φέτος συμπληρώνονται 53 χρόνια ύπαρξης τού κυπριακού κράτους–τής Κυπριακής Δημοκρατίας. Συμπληρώνονται επίσης και 365 απο τήν Ειρήνη τής Βεστφαλίας του 1648. Οι δυό επέτειοι συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους. Χωρίς τήν Βεστφαλία δέν θα υπήρχε Λευκωσία ως πρωτεύουσα κράτους. Δεν θα υπήρχαν κάν κράτη όπως τα γνωρίζουμε σήμερα.
Το έτος 1648 αποτελεί σημαδιακό ορόσημο του σύγχρονου κόσμου όπως τον ζούμε και τον γνωρίζουμε στις μέρες μας. Τότε και μετά από τριετείς διεθνείς συνεδριακές διαπραγματεύσεις (και κοσμικούς χορούς), και μετά απο ένα τριακονταετή πόλεμο επικών διαστάσεων (2 εκατομμύρια νεκροί, 30% του πληθυσμού της Κεντρικής Ευρώπης) με επίκεντρο τη σημερινή Γερμανία (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) συνομολογήθηκαν μια σειρά από συνθήκες (Συνθήκες Osnabruk και Munster) που έχουν μείνει στην ιστορία ως η Ειρήνη της Βεστφαλίας (Westphalia) από την ομώνυμη περιοχή της σημερινής Γερμανίας.
Με τήν Ειρήνη της Βεστφαλίας άνοιξε μια κερκόπορτα από τον παλιό κόσμο στον καινούργιο. Αφέθηκαν πίσω ο φεουδαρχισμός, η χριστιανική οικουμενικότητα (και μαζί ο σκοταδισμός  και το αλάθητο) της Καθολικής Εκκλησίας και μπήκαμε στο βεστφαλιακό κρατοκεντρικό σύστημα, όπου τα κράτη είναι η αρχή και το τέλος του συστήματος. Τά κράτη αποτελούν αφεξής την πηγή της διεθνούς νομιμότητας . Τα κράτη δημιουργούν κανόνες συμπεριφοράς και δικαίου στη βάση τών αρχών της συναίνεσης και τής αμοιβαιότητας. Καί τό Διεθνές Σύστημα καθώς επίσης και η λεγόμενη Διεθνής Κοινότητα (INTCOM) νομιμοποιούνται από  αυτά. Δεν συμβαίνει δηλαδή το αντίθετο όπως προφανώς πιστεύουν δικοί μας πολιτικοί ταγοί. Διότι αλλιώς δεν εξηγείται να έχουν αφήσει σε εκπροσώπους της INTCOM την τύχη του κυπριακού κράτους και συνεπώς και την ασφάλεια των πολιτών.
Το Βεστφαλιακό  κράτος, απολυταρχικό στην αρχή και κατόπιν εθνικο-λαϊκό και δημοκρατικό (μέσω του θεσμού της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας) διατήρησε τα δομικά αφετηριακά του γνωρίσματα. Έχει πολιτικά προσδιορισμένη εδαφική κυριαρχία μέσα στη οποία ασκεί εξουσία. Είναι διακρατικά ισότιμο με τα άλλα κράτη του συστήματος και δεν ανέχεται καμία υπερκρατική αρχή παρά μόνο τους συναινετικούς κανόνες και οργανισμούς και το το εθιμικό και θεσμικό Διεθνές Δικαίο, που σμιλεύθηκαν μέσα από τις πρακτικές λειτουργίες του συστήματος ισορροπίας δυνάμεων (balance of power).
Εκ της φύσεώς του το Βεστφαλικό κράτος λειτουργεί αντι-ηγεμονικά και βρίσκεται σε μια συνεχή αντιθεωρητική εγρήγορση. Το Βεστφαλιακό  κράτος δηλαδή (και το σύστημά του), είναι πολέμιο κάθε μορφής ηγεμονισμού, τάσεων ηγεμονίας και κάθε αναθεωρητικής δύναμης. Κάθε φιλόδοξο ηγεμονικό κράτος γνωρίζει ότι θα δημιουργηθούν συσπειρώσεις εναντίον του εάν αποπειραθεί να καταστρατηγήσει τις αρχές της Βεστφαλίας. Και στο βεστφαλιακό σύστημα είχαμε πολέμους κάθε φορά που αναθεωρητικές δυνάμεις, πορωμένες από την ισχύ  τη βουλιμία  και  τη ματαιοδοξία τών ηγεσιών τους, αποπειράθηκαν κάτι τέτοιο.
Τέλος, εξελίχθηκε ως ακρογωνιαίος λίθος του συστήματος η Βεστφαλιακή αρχή της μή ανάμειξης / επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων κρατών. Στήν Βεστφαλιακή της μορφή , η αρχή αυτή είχε αρχικά και όχι τυχαία, θρησκευτική έννοια. Επειδή ο τριακονταετής πόλεμος άρχισε με αφορμή θρησκευτικές έριδες που χρησιμοποιούντο για κύρηξη πολέμων, με τήν Ειρήνη του 1648 έγινε αποδεκτό ότι όποια ήταν η θρησκεία τού βασιλειά ή ηγεμόνα του κράτους (καθολική, προτεστάντικη, ορθόδοξη) αυτή θα ήταν και η θρησκεία των υπηκόων του. Με τήν επικύρωση λοιπον της αρχής cujus regio, ejus religio, όποιος ασκούσε εξουσία καθόριζε και την θρησκεία  μέσα στην επικράτειά του. Και  κανείς άλλος βασιλιάς ή ηγεμόνας δέν  μπορούσε πλέον να επικαλείται “δικαίωμα” επέμβασης στα εσωτερικά άλλου κράτους επειδή καταπατείτο, δήθεν, η αρχή στο δικαίωμα πίστης. Εδώ βρίσκονται οι καταβολές της έννοιας της μή ανάμειξης/επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων κρατών.
Εάν μελετήσουμε τη Χάρτα του ΟΗΕ, που αποτελεί μια Διεθνή Συνθήκη και είναι ταυτόχρονα η νομιμοποιητική βάση όλου του μεταπολεμικού διακρατικού συστήματος, θα βρούμε σε αυτό ενσωματωμένες όλες τις αφετηριακές αρχές του βεστφαλικού συστήματος με την αρχή της μή επέμβασης στα εσωτερικά των κρατών μελών να αποτελεί τον ακρογωνιαίο του λίθο. (Αρθρο 2 παρ.7). Οπως ακριβώς και το 1648.
Η μεγάλη καινοτομία της Χάρτας του ΟΗΕ, και αντίθετα με την Βεστφαλία, είναι ότι προγράφει τον πόλεμο και την απειλή χρήσης βίας στην επίλυση διακρατικών διαφορών και εναποθέτει τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Κανείς άλλος και σίγουρα κανένα κράτος ή ομάδα κρατών δεν νομιμοποιούνται να παριστάνουν τους προστάστες ή εγγυητές των υπολοίπων και να εξασκούν πάνω τους την οποιαδήποτε δικαιοδοσία.
Aμέσα επίκαιρη εδώ είναι  η δυναμική δημόσια παρέμβαση του Ρώσου Πρόεδρου Πούτιν σε άρθρο γνώμης στους New York Times (11/9/13). Με αφορμή τη Συριακή κρίση και τήν αυθαίρετη και νομικά έωλη απαίτηση των ΗΠΑ και και μιάς ανίερης διεθνούς συμμαχίας στήν οποία συμμετέχει και η τρομοκρατική οργάνωση Αλ Κάϊντα (με όλους να χαριεντίζοναι οτι αποτελούν την Διεθνή Κοινότητα) για “ανθρωπιστική” δήθεν επέμβαση , γράφει, μεταξύ άλλων, ο Πούτιν:
From the outset, Russia has advocated peaceful dialogue enabling Syrians to develop a compromise plan for their own future. We are not protecting the Syrian government, but international law. We need to use the United Nations Security Council and believe that preserving law and order in today’s complex and turbulent world is one of the few ways to keep international relations from sliding into chaos. The law is still the law, and we must follow it whether we like it or not. Under current international law, force is permitted only in self-defense or by the decision of the Security Council. Anything else is unacceptable under the United Nations Charter and would constitute an act of aggression.
Ακριβώς αυτά λέει η Χάρτα του ΟΗΕ . Και ακριβώς αυτή η θεμελειώδης αρχή καταπατήθηκε το 1974 στη Κύπρο. Υπήρξε επιδρομική ενέργεια ( αct of aggression, ακριβώς οπως γράφει ο Πούτιν) της Νατοικής και μέλους του ΟΗΕ, Τουρκίας, κατά της Κύπρου, ενός άλλου μέλους.  Και οι όποιοι ταγοί της Κύπρου , παλαιοί και νύν, χάνουν κάθε νομιμοποιήση όταν διαχειρίζονται την τύχη του κράτους και των πολιτών αγνοώντας στη πράξη το διεθνές δίκαιο, πού είναι παράγωγο του βεστφαλιακού συστήματος.
Το διαχρονικό μέλημα του βεστφαλιακού κράτους, από καταβολής του μέχρι σήμερα, είναι η παροχή ασφάλειας στους τότε υπηκόους του και σημερινούς πολίτες του. Ολα έπονται τής ασφάλειας.Υπό αυτό το πρίσμα το κράτος είναι θεσμός αξιοπρέπειας και ελευθερίας των πολιτών. Εάν οι κρατούντες αδυνατούν να προσφέρουν ασφάλεια έναντι επιβουλών, χάνουν τη νομιμοποίησή τους. Τότε τη διαχείριση του κράτους θα πρέπει να αναλάβουν  άλλοι που μπορούν. Αλλιώς δεν νοείται και δεν υφίσταται κράτος.
Αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Κύπρο τις τελευταίες δεκαετίες ειναι πραγματικά πρωτοφανές. Η ασφάλεια του κράτους και κατ’ επέκταση των πολιτών αφήνεται στα χέρια του κάθε εντολοδόχου της INTCOM και όπως προδιαγράφεται θα αφεθεί στό τέλος σε τρίτες χώρες που θα λειτουργήσουν ως παραγωγοί, δήθεν, ασφάλειας στην Κύπρο, με πρώτο και κυρίαρχο μέλημά τους τις εξυπηρετήσεις των δικών τους διακρατικών συμφερόντων. Είναι πρωτοφανές αλλά ταυτόχρονα και κωμικοτραγικό διότι οι πολιτικοί ταγοί του τόπου και μαζί τους ένας εσμός από αυλικούς, αυλοκόλακες και διανοούμενους πού είναι πάντα διατεθειμένοι να εξυπηρετήσουν την κάθε εξουσία, ντόπια και ξένη, δεν φαίνεται να γνωρίζουν ή αγνοούν προκλητικά, τα στοιχειώδη που διδάσκονται στους πρωτοετείς αναφορικά με τη φύση του κράτους και  τις  δομές του βεστφαλιακού συστήματος, οπως αυτές μετεξελίχθηκαν με τη προσθήκη της Χάρτας του ΟΗΕ.
Φθάσαμε λοιπόν στο 2013 και στη 53 επέτειο της Κυπριακής Δημοκρατίας και ανεξαρτησίας. Μιλάμε για ένα λαό και ένα κράτος που μέσα σε δυό γενιές επιβίωσαν ενός αντιαποικιακού  αγώνα, μιάς τουρκοενεργούμενης ανταρσίας, ενός αδελφκτόνου εμφύλιου, ενός προδοτικού πραξικοπήματος, μιάς τουρκικής αιματηρής και ληστρικής επιδρομής και μιάς σειράς κρατοκτόνων σχεδίων πού άρχισαν με αυτό του περιβόητου Ατσεσον το 1964 ( που μαζί με τον συνεργάτη του Μπώλ ήθελαν το Μακάριο νεκρό για να επιβάλουν τη διχοτόμηση και ο οποίος σε σεμινάριο στο Salem College Ν.C. στις 27/10/66 περηφανεύθηκε ότι αν είχε στη διάθεση του τον 6ο Στόλο θα την επέβαλλε σε ένα εικοσιτετράωρο ) και  κλιμακώθηκαν  τέσσερεις δεκαετίες μετά με το Ανάν.
Το ιστορικά παράδοξο αλλά και ταυτόχρονα ειρωνικό γεγονός είναι ότι το κυπριακό κράτος επιβίωσε παρά τις καλύτερες προσπάθειες των εχθρών του αλλά και ενός μεγάλου μέρους των ταγών του. Μέ δέ τίς τελευταίες δυό κυβερνήσεις οι προσπάθειες αυτές έχουν πάρει σουρρεαλιστικές διαστάσεις. Οι λεγόμενες διακοινοτικές συνομιλίες “κυπριακής” ή μή ιδιοκτησίας, έχουν πρό πολλού εκφυλισθεί και νομοτελειακά οδηγούν στη κατάλυση του κράτους . Αυτή  θα επικυρωθεί μέσα απο “διεθνείς συνθήκες πού θα δεσμεύουν τη ενωμένη Κύπρο”, κατά τον ΓΓ του ΟΗΕ. (Εκθεση του S/2012/149 12 Μαρτίου 2012).
Η κυβέρνηση Χριστόφια δέν αξιώθηκε και την σκυτάλη παρέλαβε  αυτή του Αναστασιάδη. Και έβαλε ήδη το πρώτο αυτογκόλ με την “πρωτοβουλία της”, στη οποία συνήργησε και η Αθήνα, για την “εκ του σύνεγγυς” τετραμερή που είναι το πρώτο συγκεκριμένο βήμα για την εκ των εσω απονομιμοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτοί πού δέν κατανόησαν  την διαφορά ανάμεσα στό bail in και στο bail out στα οικονομικά των τραπεζών μέχρι που φούνταρε η  οικονομία του τόπου, πάνε τώρα φιρί φιρί να αποτελιώσουν το κράτος με ερασιτεχνικούς χειρισμούς και πομπώδεις δηλώσεις.
Τό μέχρι τώρα ένστικτο επιβίωσης του κυπριακού λαού, πού είναι πλέον συνηδητοποιημένος ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ο θεσμός της ελευθερίας, αξιοπρέπειας αλλά και οικονομικής του ευημερίας εφόσον είναι ευνομούμενη,  θα πρέπει να τόν κρατά σε εγρήγορση παρά τήν οικονομική του δυσπραγία. Κα ταυτόχρονα πρέπει να γνωρίζει οτι δέν μάχεται μόνος. Διαθέτει στη φαρέτρα του βεστφαλιακά εργαλεία, έχει  διεθνή υπόσταση διαθέτει το διεθνές δίκαιο και τους συναφείς διεθνείς θεσμούς, διαθέτει δέ και υποστήριξη από κράτη πού η δική τους ιστορική διαδρομή τα καθιστά αλληλέγγυα.
Από το 1648 μέχρι σήμερα κανένα Βεστφαλιακό κράτος δεν αυτοκαταλύθηκε. Και μετά το 1945 ούτε και μέ τη χρήση βίας αυτό δέν είναι πλέον δυνατό, όπως διαπίστωσε η επιδρομική Αγκυρα και οι πάτρωνες της το 1974. Κράτη μετεξελλίσονται αλλά δεν αυτοκαταλύονται. Κατάλυση κράτους μόνο συναινετικά μπορεί να προκύψει. Αλλά εκείνοι οι ταγοί πού σήμερα πειραματίζονται με το ενδεχόμενο κατάλυσης του κυπριακού κράτους πρέπει να γνωρίζουν ότι η δική τους συναίνεση δεν θα είναι αρκετή . Οπως δέν ήταν και το 2004 όταν έγινε μιά ακριβώς τέτοια προσπάθεια. Και του χρόνου, λοιπόν. Για σατραπείες και σατράπηδες να πάν να γυρευθούν αλλού.


Read more: http://mignatiou.com/?p=13311#ixzz2gGk002JH