Γράφει ο Λάζαρος Μαύρος
Π Ρ Ο Κ Υ Π Τ Ε Ι σίγουρο μάλλον συμπέρασμα ότι στο Κυπριακό δεν πάμε καλά κι ούτε θα μπορούσαμε να πάμε καλύτερα. Με ερωτηματικό κιόλας, εάν θα καταφέρνουμε ν’ αποτρέπουμε τα εκάστοτε χειρότερα. Το συμπέρασμα, ηλίου φαεινότερον, αποτυπώνεται στ’ αποτελέσματα της διαχρονικής πολιτικής αποτυχίας: Δεν μπόρεσε ν’ ανατρέψει έστω και «κατά έναν Τούρκο στρατιώτη, ή σπιθαμή εδάφους» τη διαιωνιζόμενη επί 42 χρόνια τουρκική κατοχή, τα «τετελεσμένα» και τα «κεκτημένα» της. Παρά μόνο σύρεται όλο και πλησιέστερα προς τη νομιμοποίησή τους, μέσω της τελικής συνθηκολόγησης.
Π Ε Ρ Α ΑΠΟ την αταλάντευτα σταθερή στρατηγική της Τουρκίας και την επιτυχία της να έχει διαχρονικά την εύνοια των ΗΠΑ, της Βρετανίας κι άλλων μεγάλων δυνάμεων, σοβαρός παράγων στα 42χρονα κέρδη που συνεχίζει να δρέπει και να λαφυραγωγεί είναι, βεβαίως, και η υποκειμενική αδυναμία κι ανεπάρκεια του Ελληνισμού να της ανατρέψει ή έστω να της μειώσει τα κατοχικά της τρόπαια. Το δυσμενές σε βάρος Ελλάδος και Κύπρου ανισοζύγιο δυνάμεων με την Τουρκία δεν είν’ ο μόνος κι αποφασιστικός λόγος. Μια άλλη, διαφορετική, εθνική στρατηγική Αθηνών και Λευκωσίας, έναντι της Τουρκίας, στη διάρκεια των τεσσάρων δεκαετιών από την πολεμική ήττα του 1974, θα μπορούσε ενδεχομένως να είχε αμβλύνει σε αισθητό κι αξιόπιστο βαθμό, πειστικής αποτροπής, το ανισοζύγιο ισχύος.
Π Ι Ο ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ παράγων αποβαίνει η έλλειψη πολιτικής βούλησης των Ελλήνων, Λευκωσίας και Αθηνών, ν’ απαλλαγούν απ’ τη διαχρονικά και διαδοχικά αποδεδειγμένη ανεπάρκεια, διαρκή αναποτελεσματικότητα και κατ’ επανάληψιν αποτυχημένη πολιτική τους στη «διαχείριση» του Κυπριακού:
- Η ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕΝΗ από το 1977 πολιτική, της αναζήτησης «συμβιβαστικής, αμοιβαίως αποδεκτής - με τους Τούρκους η… αμοιβαιότητα - λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, στις υπό την αιγίδα του Γ.Γρ. του ΟΗΕ διαδικασίες των διακοινοτικών συνομιλιών», είναι προφανώς ο πρωταίτιος παράγων της ελληνικής αποτυχίας. Και, διαλεκτικά αντιστρόφως, της τουρκικής επιτυχίας. Αυτή η πολιτική εδραίωσε και μονιμοποίησε επί 42 έτη τη διχοτόμηση. Κι απ’ ό,τι φαίνεται ξεκάθαρα, οι
Π Ρ Ο Κ Υ Π Τ Ε Ι σίγουρο μάλλον συμπέρασμα ότι στο Κυπριακό δεν πάμε καλά κι ούτε θα μπορούσαμε να πάμε καλύτερα. Με ερωτηματικό κιόλας, εάν θα καταφέρνουμε ν’ αποτρέπουμε τα εκάστοτε χειρότερα. Το συμπέρασμα, ηλίου φαεινότερον, αποτυπώνεται στ’ αποτελέσματα της διαχρονικής πολιτικής αποτυχίας: Δεν μπόρεσε ν’ ανατρέψει έστω και «κατά έναν Τούρκο στρατιώτη, ή σπιθαμή εδάφους» τη διαιωνιζόμενη επί 42 χρόνια τουρκική κατοχή, τα «τετελεσμένα» και τα «κεκτημένα» της. Παρά μόνο σύρεται όλο και πλησιέστερα προς τη νομιμοποίησή τους, μέσω της τελικής συνθηκολόγησης.
Π Ε Ρ Α ΑΠΟ την αταλάντευτα σταθερή στρατηγική της Τουρκίας και την επιτυχία της να έχει διαχρονικά την εύνοια των ΗΠΑ, της Βρετανίας κι άλλων μεγάλων δυνάμεων, σοβαρός παράγων στα 42χρονα κέρδη που συνεχίζει να δρέπει και να λαφυραγωγεί είναι, βεβαίως, και η υποκειμενική αδυναμία κι ανεπάρκεια του Ελληνισμού να της ανατρέψει ή έστω να της μειώσει τα κατοχικά της τρόπαια. Το δυσμενές σε βάρος Ελλάδος και Κύπρου ανισοζύγιο δυνάμεων με την Τουρκία δεν είν’ ο μόνος κι αποφασιστικός λόγος. Μια άλλη, διαφορετική, εθνική στρατηγική Αθηνών και Λευκωσίας, έναντι της Τουρκίας, στη διάρκεια των τεσσάρων δεκαετιών από την πολεμική ήττα του 1974, θα μπορούσε ενδεχομένως να είχε αμβλύνει σε αισθητό κι αξιόπιστο βαθμό, πειστικής αποτροπής, το ανισοζύγιο ισχύος.
Π Ι Ο ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ παράγων αποβαίνει η έλλειψη πολιτικής βούλησης των Ελλήνων, Λευκωσίας και Αθηνών, ν’ απαλλαγούν απ’ τη διαχρονικά και διαδοχικά αποδεδειγμένη ανεπάρκεια, διαρκή αναποτελεσματικότητα και κατ’ επανάληψιν αποτυχημένη πολιτική τους στη «διαχείριση» του Κυπριακού:
- Η ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕΝΗ από το 1977 πολιτική, της αναζήτησης «συμβιβαστικής, αμοιβαίως αποδεκτής - με τους Τούρκους η… αμοιβαιότητα - λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, στις υπό την αιγίδα του Γ.Γρ. του ΟΗΕ διαδικασίες των διακοινοτικών συνομιλιών», είναι προφανώς ο πρωταίτιος παράγων της ελληνικής αποτυχίας. Και, διαλεκτικά αντιστρόφως, της τουρκικής επιτυχίας. Αυτή η πολιτική εδραίωσε και μονιμοποίησε επί 42 έτη τη διχοτόμηση. Κι απ’ ό,τι φαίνεται ξεκάθαρα, οι







.jpg)


.jpg)
.jpg)


.jpg)


.jpg)
