Το ελληνικό λεξιλόγιο, όπως το καταγράφουν Άγγλοι Ιστορικοί της λογοτεχνίας.

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Αντιγράφω τούτες τις πολύτιμες αράδες: «…έμπειρες εκτιμήσεις της αρίθμησης των λέξεων της Ελληνικής λογοτεχνίας που σώζεται φτάνουν περίπου τα 19.000.000 (δέκα εννιά εκατομμύρια) για την περίοδο ως το 200 μ.Χ. και τα 70.000.000 (εβδομήντα εκατομμύρια) για τους επόμενους τέσσερεις αιώνες». (Αυτά τα νούμερα καταγράφουν οι Βρετανοί Ιστορικοί στο περισπούδαστο συλλογικού έργου του παν/μιου Καίμπριτζ, το οποίο εκδόθηκε το 1988 και επανεκδόθηκε σε Δ’ έκδοση από «Παπαδήμα», Αθήνα 2000, σελ. 932 του Επιλόγου).Ώστε, λοιπόν, έως τον έκτο μ.Χ. αιώνα η Ελληνική γλώσσα στηριζόταν σ’ ένα θησαυρό εβδομήντα εκατομμυρίων λέξεων.  Με τέτοιο πνευματικό πλούτο ήταν δυνατό να μη μεγαλουργήσουν οι πρόγονοί μας, και να μην οικοδομήσουν τον ανεπανάληπτο πολιτισμό τους, τον οποίο στις ημέρες μας ανθρωπάκια και τερμίτες της εθνικής μας κληρονομιάς αποπειρώνται να υπονομεύσουν, με τη βοήθεια κάθε λογής… προοδευτικών κυβερνήσεων και κομμάτων! Τυφλοπόντικες και αρουραίοι της επιστήμης και της Ιστορίας. Ποιο έθνος και ποιος λαός στον κόσμο διαθέτει τόσα εκατομμύρια λέξεων;

ΟΔΕΓ ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ ΗΜΕΡΙΔΑΣ 20.12.2014

Ὁλοκληρώθηκαν μὲ ἐπιτυχία οἱ ἐργασίες τῆς Ἡμερίδας : «GREEKLISH - Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΜΑΣ;», ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸ ξενοδοχεῖο Χίλτον, στὴν αἴθουσα «ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ 4-5-6» τὴν 20η Δεκεμβρίου 2014, στὸ πλαίσιο τοῦ Πολυσυνεδρίου «Money Show Athens 2014».

Ἡ Ἡμερίδα διοργανώθηκε ἀπὸ τὸν Ὀργανισμὸ γιὰ τὴν Διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας (ΟΔΕΓ). Τὸν συντονισμὸ τῆς ἐκδηλώσεως εἶχε ὁ κ. Β. Σηφακάκης, Πρόεδρος τοῦ Ὀργανισμοῦ γιὰ τὴν Διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας.

Στὴν Ἡμερίδα μίλησαν οἱ :

1. Βασίλειος Σηφακάκης, Φιλόλογος – Θεολόγος, Πρόεδρος τοῦ ΟΔΕΓ, μὲ θέμα: Γκρίκλις : ἡ ἀποδόμηση τῆς γλώσσας. Ὁ κος Σηφακάκης ἀπηύθυνε χαιρετισμὸ καὶ τόνισε ὅτι τὰ πιὸ σοβαρὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ γλῶσσα μας εἶναι ἡ χρήση πολλῶν ξενόγλωσσων λέξεων στὴν καθημερινή μας ζωή, ἡ πληθώρα τῶν ξενόγλωσσων ἐπιγραφῶν στὰ καταστήματα καὶ τὶς ἐπιχειρήσεις καθὼς καὶ ἡ χρήση τοῦ λατινικοῦ ἀλφαβήτου. Παράλληλα ἀναγνώρισε τὴν ἀνάγκη ἐκμάθησης τῆς ἀγγλικῆς τονίζοντας ὅμως τὴν ἀναγκαιότητα ἐκμάθησης πρωτίστως τῆς μητρικῆς μας γλώσσας.

2. Κωνσταντῖνος Βαλεοντῆς, Φυσικός - Ἠλεκτρονικός, Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας Ὁρολογίας, (ΕΛ.ΕΤ.Ο), μὲ θέμα: Ἡ λατινογράφηση τῆς Νέας Ἑλληνικῆς. 
Ἡ διάρθρωση τῆς ὁμιλίας του εἶναι ἡ ἀκόλουθη :
A. Ἡ λέξη καὶ ἡ αἰσθητική τους.
B. Σὲ ποιές περιπτώσεις καὶ γιὰ ποιούς λόγους λατινογραφεῒται ἡ Ἑλληνική.

ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΕΞΥΠΝΟΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ;

Γράφει ο Σάββας Παύλου

Παρακολουθώ τις διαφημίσεις και μένω. Έχουν μαζευτεί τα καλύτερα μυαλά, τα καλύτερα ταλέντα. Και άφθονο χρήμα. Το αποτέλεσμα εκπληκτικό, όπως η διαφήμιση της ΠΕΖΩ, με τους Ινδιάνους που καταδιώκουν έφιπποι το αυτοκίνητο που τους διαφεύγει, όμως πανέξυπνοι θα βρεθούν στο τέλος μέσα στο αμάξι και με ανωτερότητα θα παραδεχθούν ότι το “μηχανικό άλογο” είναι πολύ καλό. Η διαφήμιση της ΤΟΥΟΤΑ με την τανύσφυρο και καλλίπυγο θεογκόμενα, δίπλα από ένα δήθεν χαλασμένο αυτοκίνητο της εταιρείας, θεογκόμενα που αποδεικνύεται στο τέλος ένας απεχθής μαφιόζος, αποτελεί ένα επίτευγμα. Σε τριάντα δευτερόλεπτα λέει τόσα και κτυπά κατ’ ευθείαν στον στόχο. Όλα άψογα, λόγια -μία πρόταση, μουσική, σκηνικό, ηθοποιία, εξέλιξη της πλοκής.
Διαβάζω χιλιάδες ποιήματα, πεζά, θεατρικά, των πρωτοπόρων, ανανεωτών, εκσυγχρονιστών, επαναστατών, ρηξικέλευθων και ανατρεπτικών της σημερινής εποχής και δεν αξίζουν ούτε το δακτυλάκι αυτής της ευφυούς διαφήμισης. Παρακολουθώ ρηξικέλευθες και δήθεν ανατρεπτικές ταινίες της αμφισβήτησης και της ανανέωσης και στη διάρκεια τους, κάποτε 300 φορές μεγαλύτερη από την εν λόγω διαφήμιση, δημιουργούν ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό.
Παρακολουθώ την ταξική έκφραση της νέας εποχής. Το νέο μπλοκ εξουσίας σαρώνει. Η παλιά αριστερά, με τα ξεφτίδια των παλιών ιδεολογιών, είτε ακολουθεί από καιροσκοπισμό, είτε γιατί δεν καταλαβαίνει, ή γιατί έχει επιλεγεί από το νέο συγκρότημα εξουσίας για να δουλέψει για πάρτη του, και αυτό αποτελεί την πιο σημαντική και καινοτόμο τακτική που εφαρμόζεται στη σύγχρονη εποχή. Έχει γίνει κι άλλες φορές, όταν ανατρεπτικά κινήματα έγιναν στην εξέλιξη εκφραστές της καθεστηκυίας τάξης.
Παρακολουθώ τους παλιούς μου συντρόφους, εξοπλισμένους με δυο-τρεις μπροσούρες του δέκατου ένατου αιώνα, να νομίζουν ότι μπορούν να τα εξηγήσουν όλα, ή τα εξηγούν όλα με τον πιο απλουστευτικό τρόπο. Έτσι ένα πολύπλευρο, αντιφατικό, αντιθετικό, εναντιόδρομο, ασυντόνιστο, ή, όπου συντονίζεται, αυτό γίνεται από πολλά κέντρα, το εξηγούν με μερικές ατάκες από μπροσούρες του δεκάτου ενάτου αιώνα. Έλα μωρέ, είναι έτσι, και αναλύουν, οι ταλαίπωροι, απλουστεύοντας μπροσουροειδώς.
Ποια η επαναστατική τακτική των ανατρεπτικών σήμερα; Δείχνουν διάφορα πέη εν στύσει και νομίζουν ότι έκαναν επανάσταση. Το συγκρότημα εξουσίας γελά, γιατί απομονωμένη από τις ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές συνδηλώσεις η οποιαδήποτε σεξουαλική απελευθέρωση αποτελεί άσφαιρα πυρά.
Το θέμα μπορούμε να το δούμε σε ποικίλες εκφράσεις, πόσο το παμπόνηρο συγκρότημα εξουσίας έχει επιβάλει τη δική του λογική και όλοι οι λεγόμενοι προοδευτικοί και επαναστάτες απλώς δουλεύουν για πάρτη του. Θα δούμε μερικά χαρακτηριστικά θέματα που εκφράζουν τους νέους καιρούς, αποδεικνύουν την εξυπνάδα του συγκροτήματος εξουσίας

Η ελληνική γλώσσα είναι πρώτα δουλειά της Μάνας

Του Δημήτρη Νατσιού

«Ναι, ίσια ίσια αυτό θέλουμε κι εμείς, να μπούμε στη χορεία των εθνών και στο δρόμο του πολιτισμού. Αλλά πώς να μπούμε και πως να προχωρήσουμε, αν όχι με τα δικά μας πόδια; Πώς θα μας αγκαλιάσουν τα άλλα έθνη, αν δεν έχουμε δικιά μας αξία, για να συμβάλουμε κι εμείς στο γενικό καλό; Κι από πού θα τη βγάλουμε αυτή την αξία, αν δεν εκμεταλλευτούμε τον φυσικό πλούτο της χώρας μας και δεν καλλιεργήσουμε τους υλικούς και πνευματικούς θησαυρούς μας; Να ξεριζώσουμε λοιπόν τ’ αμπέλια και τις ελιές για να φυτέψουμε καφέδες και μπανάνες; Κάθε τόπος έχει και τον τρόπο που προκόβει, καλλιεργώντας εκείνο που προσφέρεται στην ζωή του. Γιατί τότε αναπτύσσει τον πλούτο τον δικόνε του, υλικό και πνευματικό και αποκτά δύναμη και λευτεριά, που μόνον αυτή προκόβει τους λαούς». Το προηγηθέν κείμενο δεν είναι κάποιου εκπροσώπου της «αντίδρασης» ή της πάλαι ποτέ επαράτου, αλλά του ποιητή Βασίλη Ρώτα, ο οποίος πολέμησε και τραυματίστηκε στην ένδοξη μάχη του Κιλκίς. Υπήρξε κομμουνιστής, αριστερός, αλλά δεν του έλειπε η φιλοπατρία και το σέβας στην εθνική μας παράδοση. Είμαι σίγουρος πως αν το διαβάσει κάποιος νέος «κουκουές» το κείμενο αυτό, χωρίς να του αποκαλύψεις την ταυτότητα του συγγραφέα, θα το κατατάξει στα εθνικιστικά. Αλλά «ήταν τότε που οι άνθρωποι έζων δι’ εν έπαινον και πέθαινον δι’ ένα τραγούδι» όπως έλεγε ο Ανδρέας Καρκαβίτσας. Έχουμε το πιο πλούσιο και όμορφο μεταλλείο. Το κελάρι του πατρογονικού μας σπιτιού είναι γεμάτο από τα καλούδια της εξαίσιας παράδοσής μας, χάσαμε όμως το κλειδί και ωσάν τον Άσωτο της παραβολής λιμοκτονούμε «εις χώραν μακράν» και εσθίομεν, τρώμε τα ξυλοκέρατα, τις γουρουνοτροφές των Φράγκων. Και βρεθήκαμε-ποιοί; εμείς οι Έλληνες- εκτός της ιστορίας. Έρχονται μάνες στο σχολείο και εκφράζουν την αγωνία τους για την υστέρηση, την σχεδόν αδυναμία να εκφραστούν γραπτώς τα παιδιά τους, οι μαθητές μας. Έχουν δίκιο, έτσι είναι τα πράγματα. Τις πταίει, όμως; Απαντώ δανειζόμενος λόγια του Σπύρου Μελά, ο οποίος σε κείμενο

ΗΜΕΡΙΔΑ ΟΔΕΓ 20.12.2014

Ἀγαπητὰ Μέλη - Ἀγαπητοὶ φίλοι,

σᾶς πρoσκαλοῦμε τὸ Σάββατο,  20 Δεκεμβρίου  2014 καὶὥρα 20.00 – 22.00, στὸ Ξενοδοχεῖο «ΧΙΛΤΟΝ» -Αἴθουσα «ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ 4-5-6» (ἡμιώροφος), στὴν ἡμερίδα μὲ θέμα :

«GREEKLISH - Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΜΑΣ;»

Ὅσοι ἐνδιαφέρεστε μπορεῖτε νὰ ἀναγνώσετε τὸ πρόγραμμα στὸν παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.odeg.gr/oi-ekdhlwseis-mas/247-greeklish-i-axilleios-pterna-tis-glossas-mas.html

O Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η εκ μέρους του απηνής δίωξη της Ελληνικής γλώσσας!

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Απίστευτο και όμως αληθινό! Ο κ. Κ. Παπούλιας, ο … αντιστασιακός της κατοχής προέβη σε τούτο το αδιανόητο! Υπέγραψε διάταγμα εγκρίνοντας την απόφαση του τμήματος της «Ελληνικής Φιλολογίας» του Δημοκρητείου Παν/μιου Θράκης το οποίο άκουσον άκουσον αισθανόταν περιττό το επίθετο «Ελληνικής» και το κοτσούρεψε σε σκέτο «τμήμα φιλολογίας». Η αντίσταση του πατριώτη Ακαδημαϊκού Αντώνη Κουνάδη δεν κατέστη δυνατό ν’ αποτρέψει το Εθνικό έγκλημα! Καθετί Ελληνικό καταδιώκεται στην Ελλάδα της εθελοδουλείας και απ’ εκείνους που έδωσαν τον αντίθετο όρκο, όπως ο κ. Πρόεδρος που αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά του ορκίστηκε και στα εξής δυνάμει του άρθρου 33 παρ. 2 του Συντάγματος: «Ορκίζομαι… να μεριμνώ για την πιστή τήρηση (των νόμων) να υπερασπίζω την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της χώρας, να προστατεύω τα δικαιώματά και τις ελευθερίες των Ελλήνων και να υπηρετώ το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού Λαού». Το έγραψα πολλάκις. Τα χρόνια της προεδρικής του θητείας – αφήνω εκείνα του Υπουργείου Εξωτερικών -  υπέγραψε νόμους, διατάγματα και νομοθετικές πράξεις εντελώς αντίθετα προς το Σύνταγμα. Όσο για την ένοχη σιωπή του στον ανθελληνικό λόγο – προσφώνηση που έκανε η τότε Πρόεδρος της Βουλής κ. Μπενάκη, στις αρχές Φεβρουαρίου του 2005, για την εκλογή του, ο γράφων την καυτηρίασε έκτοτε και παραχρήμα (βλ. το πλήρες κείμενο της από χειρογράφου προσφώνησης της Προέδρου της Βουλής στο έργο μου: «Το χρονικό της εθνικής μειοδοσίας του ονόματος της Μακεδονίας κ.τ.λ.», εκδ. «Γεωργιάδη»,

Η ωραιότερη λέξη της ελληνικής γλώσσας!

Κωστής Παλαμάς, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Κωνσταντίνος Παρθένης, Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Παντελής Χορν και Σπύρος Μελάς.

του Ελευθερίου Γ. Σκιαδά.

«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης 1902-1998) πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής· μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων ερωτοτροπούσε με τη γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε τη νέα ελληνική γλώσσα.

Νομοσχέδια και γλωσσο-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από το 1913 και εντεύθεν, καθώς και το νεοφιλελληνικό γλωσσικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό –κυρίως στη Γαλλία με αιχμή την ίδρυση του Ινστιτούτου της Σορβόνης (1920) από τον Hubert Pernot (1870-1946)– έδιναν νέες διαστάσεις στην ευρεία κατανόηση και διάδοση του ελληνικού πνεύματος τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.

Την ώρα που το παιχνίδι αυτό παιζόταν στον Τύπο της Γαλλίας, στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν. Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο

Η ΑΡΧΑΙΟΜΑΘΕΙΑ - ΠΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΡΟΣΚΟΠΤΗ ΕΚΜΑΘΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

τῆς Κοραλλίας Τσέρνκοβιτς

Κλασικὴ Φιλόλογος καὶ Νεοελληνίστρια στὸ Ἰδιωτικὸ Κλασικὸ Λύκειο, τοῦ Ζάγκρεμπ στὴν Κροατία

Παρὰ τὴν τεσσάρων αἰώνων θαλερὴ παράδοση τῆς κλασικῆς ἐκπαίδευσης στὴν Κροατία, κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἀρχαιομάθεια ἔζησε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ τὰ θυελλώδη γεγονότα τῆς μακρᾶς ἱστορίας τῆς χώρας μου, καθὼς καὶ τὶς συνεχεῖς μεταρρυθμίσεις τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ της συστήματος, ἡ νεοελληνικὴ γλῶσσα παραμένει ἄγνωστη, καθὼς ἡ ἐκμάθησή της ἄρχισε νὰ θεμελιώνεται τὴν τελευταία δεκαετία. Ἀπαιτοῦνται πολλὲς καὶ σκληρὲς προσπάθειες, ὥστε νὰ διευρυνθοῦν οἱ γνώσεις μας γιὰ τὴν σύγχρονη Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Εἶναι ἐλάχιστοι οἱ καθηγητὲς τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ποὺ γνωρίζουν καὶ τὴν νεοελληνική, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ δείξουν στοὺς μαθητὲς τὴν στενὴ σχέση τῶν δύο γλωσσῶν. Βέβαια, τὸ βασικότερο θέμα ποὺ τίθεται εἶναι, ἐὰν πρόκειται γιὰ δύο ἑτερόκλητες γλῶσσες ἢ τὰ νεοελληνικὰ ἀποτελοῦν μία ἀπὸ τὶς ἐξελικτικὲς φάσεις τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν, μὲ τὶς ἀναπόφευκτες ἀλλαγές, ποὺ εἶναι εὔλογες λόγω τῆς μακροχρόνιας ἱστορίας τῆς γλώσσας αὐτῆς. Εἶναι ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὅτι ἡ ἀρχαία μορφὴ ἐπιβιώνει καὶ στὴν σημερινὴ γλῶσσα, ὅπως καὶ ἡ καθαρεύουσα, ἡ ὁποία σὲ λιγότερο ἢ μεγαλύτερο βαθμὸ μαρτυρεῖται στὴν λογοτεχνία καὶ τὸν ἐπίσημο λόγο.

Ἔχοντας ὅμως ὑπ’ ὄψιν ὅλες τὶς δυσκολίες ποὺ ἐλλοχεύουν στὴν διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν σὲ ὅλους τοὺς μαθητές, ἀκόμα καὶ στὰ Ἑλληνόπουλα, ἂς ἀρκεστοῦμε στὴν ἀκροθιγῆ προσέγγιση τοῦ θέματος, τὴν βασισμένη στὴν διάκριση: τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ σὲ σχέση μὲ τὴν σύγχρονη καθομιλουμένη γλῶσσα.

Στὴν ὡς σήμερα ἀδιάλειπτη, εἰκοσαετῆ μου ἐμπειρία στὴν διδασκαλία τῶν

Ελληνική γλώσσα: φαινόμενα ομαδικής ψυχοπάθειας

Γράφει ο Δημήτρης Νάτσιος

  «…όλα γίνονται στην Ελλάδα σα να μας κινεί ένα θανάσιμο μίσος για τη λαλιά μας. Το κακό είναι τόσο μεγάλο, που μόνο σαν φαινόμενο ομαδικής ψυχοπάθειας θα μπορούσε κανείς να το εξηγήσει». Γ. Σεφέρης Όταν ήμασταν σκλάβοι, χωρίς σχολεία και σχολές, κάτω από τον φρικτό ζυγό των Τούρκων: «Οι Έλληνες πάσης τάξεως έτρεφαν πάντοτε διά τα γράμματα μεγαλυτέραν εκτίμησιν από κάθε άλλον λαόν. Διά των σχολείων αυτών ελάμβανον επίγνωσιν οι νέοι της ιστορίας των, της σπουδαιότητος του Έθνους των και της σημασίας που έχει η ελευθερία διά την ανάπτυξιν ενός λαού και ιδία του Ελληνικού». (Γ.Φίνλεϋ, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», α’ τόμος, σελ. 29, εκδ. «Τολίδη»). 

 Τώρα που είμαστε «ελεύθεροι», με σχολεία, δασκάλους και βιβλία και δεν μας «σκιάζει η φοβέρα» του κατακτητή: «Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τακτικής έκθεσης του ΟΟΣΑ για τις ικανότητες των 15χρονων μαθητών στα Μαθηματικά, τις Φυσικές Επιστήμες και την Ανάγνωση, η Ελλάδα βρίσκεται στην 42η θέση για το 2012, επί 65 χωρών συνολικά. Στην Ευρώπη καταλαμβάνει την τέταρτη, αλλά από το τέλος, θέση…».  Μάλιστα, η μεγαλύτερη υστέρηση των Ελλήνων μαθητών παρατηρείται στην μελέτη, ανάγνωση και κατανόηση κειμένων, εν ολίγοις στο γλωσσικό μάθημα. Και επειδή ζούμε σε «σοβαρό» κράτος, αμέσως, και όχι «άμεσα» που λένε οι αγράμματοι, λειτούργησαν τα αντανακλαστικά του προς ίασιν του νοσήματος: θα καθιερωθεί η φράγκικη «λευκή εβδομάδα», θα συνεχιστεί, δηλαδή η εβδομάδα της Τυροφάγου, κατά την οποία, σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας μας, καταναλώνουμε μόνον «λευκά» εδώδιμα. (Αυγά, γάλατα, τυριά).  Καλώς ειπώθηκε ότι, αφού δεν μπορούμε να έχουμε ελευθερία του ήθους σ’ αυτόν τόπο, έχουμε ελευθερία των ηθών. Ούτε λίγο ούτε πολύ, το υπουργείο, πρώην εθνικής παιδείας, θα παρατείνει την καρναβαλική ευωχία και κραιπάλη και κατά την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. «Λαμπρό» το μήνυμα στους μαθητές και στις οικογένειές τους, «φάγωμαν, πίωμεν», ικανοποίηση των επιθυμιών και βόσκηση των παθών. Η νηστεία, η εγκράτεια, η ολιγοδεϊα είναι αναχρονισμοί, δεν αρμόζουν σε ευρωπαϊκή χώρα. Αντί να περάσουμε το μήνυμα στους νεότερους, που και η σωματική τους ακόμη υγεία κινδυνεύει εξ αιτίας του διαιτολογίου της αφθονίας που τους επέβαλαν οι παλαιότεροι, οι οποίοι μαστίζονταν από το σύμπλεγμα του πεινασμένου, του παιδιού της Κατοχής, ότι η νηστεία, σήμερα ιδίως, είναι «γαλήνη των ψυχών, των νέων παιδαγωγός, των σωφρονούντων διδάσκαλος και τροφή της ψυχής» (άγιος Χρυσόστομος), διδάσκουμε τον, κατά τον Κονδύλη, παρασιτικό καταναλωτισμό, τον αυτοκαταστροφικό κορεσμό, την ηδονοθηρία.  Ας επιστρέψουμε όμως στην οδυνηρή για μας έκθεση του ΟΟΣΑ.  Η γλώσσα μας, που άνθισε στις αμμουδιές του Ομήρου, με τα πρώτα πρώτα Δόξα σοι, που στα φυλλώματά της κρύβει τα αρώματα του Άθω και της Πίνδου, η γλώσσα μας, που στάθηκε προσάναμμα και εφώτισε όλη την Οικουμένη, οι νέοι, οι μαθητές μας δεν την καταλαβαίνουν. Οι γκρεμιστές της Παιδείας, το πέτυχαν, μέσω της αλλαγής των βιβλίων Γλώσσας (το 2006) με τις παρδαλές μεθόδους διδασκαλίας, διά της μετάλλαξης του δασκάλου σε εμψυχωτή μιας ομάδας ανηλίκων. Πώς να αγαπήσουν τα παιδιά την Γλώσσα μας και να νιώσουν την απόλαυση της ανάγνωσης, όταν στα βιβλία Γλώσσας, τα οποία καθημερινά ξεφυλλίζουν, στην Ε’ και Στ’ Δημοτικού, για παράδειγμα:  (Η όλη διαδικασία ξεκίνησε με σοσιαλιστική κυβέρνηση-το 2003-και ολοκληρώθηκε επί δεξιάς-το 2006-ενδιαμέσως άλλαξε και η στελέχωση του παιδαγωγικού ινστιτούτου. Εκδιώχτηκαν τα σημιτόπαιδα και προσλήφθηκαν τα «δικά μας παιδιά»).  1)     Εκπροσωπούνται με μόλις ένα (1) κείμενο πεζό ή ποίημα οι εξής μεγάλοι μας λογοτέχνες: Σολωμός,

«Για Σένα Μάνη» ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΜΑΝΙΑΤΙΚΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ!

Η παρουσίαση θα γίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (Γερανίου 41, πεζόδρομος, πλησίον πλατείας Ομονοίας), στις 6.30μμ...
Μια μοναδική μανιάτικη πατριωτική βραδιά οργανώνει την Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013, -στο κέντρο της Αθήνας- η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο «Αδούλωτη Μάνη»!

Με αφορμή την έκδοση τού πολυσέλιδου βιβλίου «Για Σένα Μάνη»από τον Πέτρο Κασιδόκωστα – Ασπαλαθρό, όπου με εκφραστικό μέσο την μανιάτικη ντοπιολαλιά, το μανιάτικο γλωσσικό ιδίωμα, την συγκλονιστική γλώσσα τού μανιάτικου μοιρολογιού, αλλά και θαυμαστή επιβίωση τής αρχαιοελληνικής δωρικής, ο λαϊκός ποιητής τής Μάνης υμνεί την πατρώα γη, αλλά και σχολιάζει -εύστοχα και καυστικά πάντοτε- διαχρονικά και επίκαιρα θέματα που αφορούν τους Μανιάτες και όλους τους Έλληνες!

Η παρουσίαση θα γίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (Γερανίου 41, πεζόδρομος, πλησίον πλατείας Ομονοίας), στις 6.30μμ., και ολιγόλεπτες εισηγήσεις -για το συγγραφέα και το πρώτο βιβλίο του- θα απευθύνουν στο κοινό οι: π.Νικ. Παπαϊωάννου (ιερέας-φιλόλογος), Αντ. Αντωνάκος(φιλόλογος, συγγραφέας), Ελ. Κούβαρη (φιλόλογος, δημοτική σύμβουλος Πειραιά) και Νίκ. Ταβουλάρης (πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών). Συντονισμός: Ελ. Τζικάκου – Πατσουράκου(ερευνήτρια λαογραφίας). Θα χαιρετήσουν ο εκδότης Γ. Δημακόγιαννης («Αδούλωτη Μάνη») και τη βραδιά θα κλείσει μανιάτικα ο συγγραφέας Π. Κασιδόκωστας, με ποιητικό απολογισμό του 2013!

Στην αρχή της εκδήλωσης θα γίνει προβολή 15λεπτης ταινίας με μια έξοχη περιήγηση στη Μάνη, σε σκηνοθεσία Λεων. Δρογκάρη.

Ο Ελύτης, ο Δεσποτόπουλος και η γλώσσα

Ο  πολίτης Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου
Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων

Η "νεκρή" γλώσσα των Αρχαίων Ελληνικών!

Μέσα στη χυδαιότητα των καιρών και στην άφατη λεηλασία της πολιτιστικής και εθνικής μας κληρονομίας, η γλώσσα μας, αυτό το αγλάισμα του παγκόσμιου πολιτισμού, δέχεται ανομολόγητα χτυπήματα από σπιθαμιαία  πνευματικά αναστήματα, τα οποία επιχειρούν να κοντύνουν την πανώρια ελληνική γλώσσα - αρχαία και σημερινή - αυταπατώμενοι έτσι ότι αποκτούν πολιτικό και πνευματικό μπόι μέσα στους αυτοαποκαλούμενους προοδευτικούς κύκλους της πολυεπίπεδης σήψης.

Έρχομαι στο θέμα αντιγράφοντας τα όσα γράφει ο ιστορικός και φιλόλογος Γ. Ράπτης, επί του προκειμένου: "Μεγάλη απόδειξη της ιστορικής συνέχειας  του ελληνικού έθνους και της ελληνικής φύτρας αποτελεί και η νεοελληνική γλώσσα η οποία δεν είναι, όπως ίσως νομίζουν κάποιοι, θυγατέρα ή εγγονή της Αρχαίας Ελληνικής αλλά είναι η ίδια η Αρχαία που έφτασε ως εμάς παραδομένη από παππού σε εγγονό.Αυτό μας είπαν και οι γλωσσολόγοι μας. Αυτό μας είπε και ο Μανώλης Τριανταφυλλίδης με τα κείμενά του. Το ίδιο θα πει και ο ποιητής μας, ο Οδυσσέας Ελύτης στο λόγο του που, εκφώνησε στη Στοκχόλμη το 1979, την ημέρα που του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ: "Μου δόθηκε να γράψω σε μία γλώσσα…. που μιλιέται επί χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και με ελάχιστες διαφορές…".

Συνεχίζοντας ο μεγάλος πνευματικός ταγός του έθνους των Ελλήνων, μπροστά στους προβολείς του παγκοσμίου πνεύματος, λέει: "Η γλώσσα, λοιπόν, που μιλούμε σήμερα είναι συνέχεια της Αρχαίας Ελληνικής και μάλιστα της κοινής των Ελληνιστικών χρόνων, η οποία προέκυψε από το άνοιγμα της Αττικής διαλέκτου, της πιο καλλιεργημένης από τις αρχαιοελληνικές διαλέκτους" (βλ. Γ. Ράπτη: Εισαγωγή στον Α΄ τόμο των λόγων του Λυσία, εκδ. "Το Βήμα", Ζήτρος, Αθήνα 2003, σελ. 21).

Αυτά γράφει και λέει ένας φυσιολογικός Έλληνας και τα ίδια λέει και γράφει ένας άλλος φυσιολογικός πνευματικός ογκόλιθος: Ο χαλκέντερος υπερασπιστής του ελληνικού πνευματικού πολιτισμού, ο φιλόσοφος Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος.

"Για τους συνειδητούς Έλληνες, και ταυτόχρονα εξάλλου πολίτες κάπως της οικουμένης, η άμυνα της ελληνικής γλώσσας, είναι επάξια της άμυνας του εθνικού εδάφους" (βλ. επιστολή του στην εφ. "Η Καθημερινή", 4/1/2006)

Όταν μιλούν οι Τιτάνες πρέπει να σιωπούν οι νάνοι!

Μουσική κι Ελληνική Γλώσσα.

Εὐάγγελος Χριστόπουλος,

 μουσικός τῆς Κρατικῆς Ὀρχήστρας Ἀθηνῶν ( Κ.Ο.Α.).

Τὰ τελευταῖα χρόνια, ἔχουν ἐνταθεῖ οἱ πολυμέτωπες καὶ ἐνορχηστρωμένες ἐπιθέσεις ποὺ δέχεται ἡ χώρα μας, μὲ σκοπὸ τὸν ἀφελληνισμὸ καὶ τὸν ἀφανισμό μας. Ἡ γλῶσσα μας, ποσοτικῶς συρρικνοῦται δραματικῶς, ποιοτικῶς εὐτελίζεται καὶ κατακρεουργεῖται. Ἡ ἱστορία μας, παραχαράσσεται ἤ ἀποσιωπᾶται σκοπίμως, ἡ ἑλληνικὴ μουσικὴ ἐξοβελίζεται ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευσι καὶ ἀπὸ τὰ «Μέσα».

 .Ὡς πρὸς τὴν γλῶσσα, χιλιάδες ἄρθρων καὶ ἑκατοντάδες βιβλίων ἔχουν δημοσιευθεῖ ἤδη: Ἐνδεικτικῶς ἄς ἀναφέρουμε μερικὰ:

α΄) «Τὸ σκάνδαλο τοῦ μονοτονικοῦ». Ἔκδοσις τοῦ περιοδικοῦ «Εὐθύνη».

β΄) Φ.Ἀργυριάδη :« Ἡ γλῶσσα μας καὶ οἱ δολιοφθορεῖς της,(Τὸ ἀνθελληνικὸ

      παρασκήνιο τοῦ γλωσσικοῦ). Ἐκδόσεις Λογοθέτης.

γ΄) Χαρὰ Τσικοπούλου:« ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ – Ὁ σύγχρονος ΔΟΥΡΕΙΟΣ

      ΙΠΠΟΣ». Ἐκδόσεις ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ.

δ΄) ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΛΙΟΡΗ :« Ο ΓΛΩΣΣΙΚΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ».Ἐκδ. ΠΟΛΥΤΥΠΟ

ε΄) ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΞΑΡΧΟΠΟΥΛΟΥ – ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΥ – «Η ΑΝΤΙΔΙΚΙΑ ΤΩΝ

    ΤΟΝΩΝ». Ἐκδ. Ἐλεύθερη σκέψις.

στ΄ )Στέλιου Ράμφου :«ΜΟΝΟΤΟΝΙΣΜΕΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ», Ἐκδ. Ἀκρίτας

ζ΄) ΧΑΡΗ ΛΑΜΠΙΔΗ: «Ἀντι-ἐπιθέσεις» γιὰ τὴν γλῶσσα, γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ.

     ἐκδ.«ΑΝΤΙΦΩΝΟΝ»

η΄ ) ΧΑΡΗ ΛΑΜΠΙΔΗ: «ΠΑΙΔΕΙΑ καὶ τρομοκράτες». ἐκδ. «ΑΝΤΙΦΩΝΟΝ».

θ΄) Χρήστου Γιανναρᾶ: «Παιδεία καὶ Γλῶσσα», ἐκδ. ΠΑΤΑΚΗ

ι΄) Σαράντος Καργᾶκος:  1) «‘Αλαλία» καὶ 2) «Ἀλεξία» ἐκδ.Gutenberg.

ια΄) ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ: «ΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ, ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ

     ΓΛΩΣΣΗΣ» Ἐκδ. ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ.

ιβ΄) ΚΩΣΤΑΣ ΔΟΥΚΑΣ: «ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΕΝΝΗΤΩΡ ΛΕΞΕΩΝ» (Πολεμῆστε μὲ ὃπλα

     ξεχασμένα· τὴν γλῶσσα καὶ τὴν ἱστορία τῶν Ἑλλήνων. Οἱ καιροὶ οὐ μενετοί. )ἐκδ. ἐλ σκέψις.

ιγ΄)Ἰωάννης Τσέγκος, Θαλῆς Παπαδάκης – Δήμητρα Βεκιάρη ; «Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΤΟΝΩΝ». (Ἡ ἐπίδραση τῶν «Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν» καὶ τοῦ «Μονοτονικοῦ» στὴν ψυχοεκπαιδευτικὴ ἐξέλιξη τοῦ παιδιοῦ. Συγκριτικὴ μελέτη. «Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις», Ἀθήνα 2005.

ιδ΄) Δρος Παναγιώτη ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ: «Ἡ Ἑλληνικἠ Γλῶσσα, Ἡ Πατρίδα τοῦ Πολιτισμοῦ.» Ἐκδ. Σύγχρονη Ἐκδοτική.

Ὡς πρὸς τὴν συστηματικὴ παραχάραξι ἤ ἀποσιώπισι τῆς ἱστορίας μας, ὑπάρχουν ἐπίσης ἑκατοντάδες βιβλίων ἀλλὰ ἄς μὴν ἀναφερθοῦμε αὐτὴν τὴν στιγμὴ σὲ αὐτά. Πάντως,θυμόμαστε ἀσφαλῶς ὅλοι  περιπτώσεις ὅπως τῆς «Ἱστορίας τῆς Εὐρώπης» τοῦ Ζ. Μπ. Ντυροζέλ (μὲ χρηματοδότησιν τῆς ΕΟΚ) ἤ τοῦ «Εὐρωπαϊκοῦ Μουσείου» ἀπ’ ὅπου ἀπουσιάζει ἡ Ἑλλάς. Ἐπίσης, σὲ διάφορα ξένα ἔντυπα, ἔχουν ἀναφερθεῖ : ὁ Πλούταρχος ὡς… Ρωμαῖος, ἡ Μασσαλία ὡς ἀποικία… Φοινίκων, ὁ Κύριλλος καὶ ὁ Μεθόδιος ὡς… Βούλγαροι, ἀκόμη κι’ ὁ Ὅμηρος καθὼς κι’ ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος… Τοῦρκοι!! Εἶναι ὅμως πράγματι τόσον ἀσήμαντος ἡ συμβολὴ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης στὸν Εὐρωπαϊκὸ Πολιτισμό; Ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας μας καὶ τῆς γλώσσης μας, δὲν ἀποδεικνύουν τὸ ἀντίθετο;

Τὸ παρήγορον εἶναι ὅτι παρὰ τὶς κατάφωρα ἄδικες καὶ λυσσώδεις ἐπιθέσεις, πληθαίνουν τὰ φιλελληνικὰ αἰσθήματα ἀνθρώπων τοῦ πνεύματος καὶ τῆς τέχνης σ’ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς γῆς, γεγονὸς τὸ ὁποῖον μᾶς γεμίζει εὐγνωμοσύνη καὶ μᾶς χαλυβδώνει. (JacquelinedeRomilly, JacquesLacarrière, Εἰρήνη McDonald κι’ ἀμέτρητοι ἄλλοι σύγχρονοι καὶ παλαιότεροι).

Πιστεύουμε ὅτι κανεὶς δὲν θὰ διαφωνοῦσε μὲ τὴν ἄποψιν ὅτι π.χ. ἕνας ἀρχιτέκτων – Εὐρωπαῖος ἤ μή – δὲν θεωρεῖται τελειοποιημένος στὴν τέχνη καὶ τὴν ἐπιστήμη του, ἐάν δὲν ἔχει μελετήσει τὴν ἀρχαίαν ἑλληνικὴ (καὶ Βυζαντινὴν) ἀρχιτεκτονική. Τὸ ἴδιο ἰσχύει φυσικὰ γιὰ ἕναν γλύπτη, ἕναν ποιητή, (ὁ Ὅμηρος παραμένει ἐς ἀεὶ πρότυπον), ἀλλὰ καὶ γιὰ κάθε καλλιτέχνη ἤ ἐπιστήμονα (ἀστρονόμο, μαθηματικό, ἰατρὸ κ.τ.λ.).

Θὰ θέλαμε ν’ ἀναφερθοῦμε εἰδικώτερα στὴν περίπτωσιν τοῦ μουσικοῦ (εἴτε γιὰ μουσικὸν ἑρμηνευτὴν πρόκειται, εἴτε γιὰ συνθέτη). Ὁ σημερινὸς (Εὐρωπαῖος) σπουδαστὴς μουσικῆς θὰ πρέπει πρωτίστως νὰ κατανοῇ τὴν σημασία τῶν λέξεων μὲ τὶς ὁποῖες ἐκφράζονται οἱ βασικὲς ἔννοιες τῆς ἐπιστήμης καὶ τέχνης του. Οἱ περισσότερες ἀπ’ αὐτὲς τὶς λέξεις – ἔννοιες, εἶναι ἑλληνικὲς καὶ περιλαμβάνονται στὰ σωζόμενα ἔργα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, κυρίως τοῦ Πυθαγόρα (ἀπὸ σημειώσεις τοῦ Ἀρχύτα), τοῦ Πλάτωνος (στὴν «Πολιτεία» καὶ τοὺς διαλόγους «Γοργίας» καὶ «Τίμαιος»), τοῦ Ἀριστοτέλους, τοῦ Ἀριστοξένου ἀπὸ τὸν Τάραντα κ.ἄ.. (Θῦμα ἀποσιωπήσεως τῆς ἱστορίας μας καὶ ὁ Ἀριστόξενος – Δ αἰὼν π.Χ. – ὁ μέγιστος θεωρητικὸς τῆς μουσικῆς, φιλόσοφος, ἱστορικός, πολιτικός, παιδαγωγός, φυσικός, συγγραφεὺς 453 βιβλίων, ὁ πρῶτος ποὺ ἐπρότεινε τὸν «συγκερασμό» στὸ χόρδισμα ( δηλ. τὴν ὑποδιαίρεσιν τῆς ὀκτάβας σὲ δώδεκα ἴσα ἡμιτόνια)  πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἐφήρμοσε 2.000 χρόνια ἀργότερα ὁ Μπάχ. Παρ’ ὅτι ἡ θεωρία του εἶχε διαδοθεῖ ὡς τὶς Ἰνδίες,  ἀγνοεῖται σκανδαλωδῶς ἀπὸ τὸ «PetitLarousse»!!).

Ἡ μουσικὴ θεωρία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων εἶναι μέχρι σήμερα ἡ μόνη σταθερὰ βάσις τῆς ἐπιστημονικῆς ἑρμηνείας τῆς μουσικῆς καὶ τὸ σχετικὸ ἑλληνικὸ λεξιλόγιο, ἔχει υἱοθετηθεῖ διεθνῶς.  Ἂς ἀναφέρουμε ὁρισμένα παραδείγματα :

Κατ’ ἀρχήν, ἡ λέξις «μουσική» (= τέχνη τῶν Μουσῶν), λέγεται παντοῦ μ’ αὐτὴν τὴν ὀνομασία: Musik στὰ γερμανικά, Music στ’ ἀγγλικά, Musique στὰ γαλλικὰ κ.ο.κ.. Γιὰ νὰ διευκολύνουμε τὴν ἀνάγνωσιν, θ’ ἀναφερόμαστε ἐφ’ ἑξῆς κυρίως στὰ γαλλικά – τὴν γλῶσσα τοῦ κ. Ντυροζέλ – ἄν καὶ οἱ ὅροι αὐτοί, μὲ μικρὲς παραλλαγές, εἶναι διεθνῶς καθιερωμένοι.

Κυριώτερες παράμετροι (paramètres) τῆς μουσικῆς εἶναι : Ὁ ρυθμὸς (rhythme) – ἐκ τοῦ ρυθμίζω -, ἡ μελῳδία(mélodie) – ἐκ τοῦ μέλος + ὠδή – καὶ ἡ ἁρμονία (harmonie) – ἐκ τοῦ ἁρμόζω – .

Διὰ τὴν ἐκμάθησιν τῆς μουσικῆς ἀπαιτεῖται ἡ θεωρία (théorie) καὶ ἡ πρακτικὴ ἄσκησις (pratique – ascèse) διὰ τὴν ἀπόκτησιν τεχνικῆς (technique). Μία πλήρης θεωρητικὴ μουσικὴ κατάρτισις, ἀπαιτεῖ γνώσεις: Mυθολογίας (mythologie) – Μοῦσες, Ὀρφεύς, Ἀπόλλων, Ἑρμῆς, Πάν, Διόνυσος κ.λ.π. -, γλωσσολογικὲς (glossologiques) – κυρίως ἀρχαίων ἑλληνικῶν -, μετρικῆς (métrique), ἀριθμητικῆς (arithmétique), γεωμετρίας (géométrie), μαθηματικῶν(mathématiques), φυσικῆς (physique), παιδαγωγικῆς (pédagogique), ψυχολογίας (psychologie), κ.τ.λ., ἐνῷ μία ἐπαρκὴς πρακτικὴ ἐξάσκησις προϋποθέτει γερὸ σῶμα ποὺ ἀποκτᾶται μὲ τὴν γυμναστικὴ (gymnastique), ἡ ὁποία μὲ τὴν σειρά της ἀπαιτεῖ γνώσεις ἀνθρωπολογίας (anthropologie), βιολογίας (biologie), φυσιολογίας (physiologie), καὶ γενικώτερα συνεργασίαν ἐγκεφάλου (encéphale) καὶ ψυχῆς (psyché).

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἡ μουσικὴ παιδεία ἀπαιτεῖ πλῆθος ἐγκυκλοπαιδικῶν – σφαιρικῶν γνώσεων (encyclopédiques –sphériques – notions), προκύπτει αὐτομάτως (automatiquement) ἕνα διδακτικὸ πρόβλημα! (problèmedidactique!): ποίαν ὁδὸν πρέπει νὰ μετέλθῃ ὁ παιδωγωγὸς; Ποίαν παιδαδωγικὴν μέθοδον; (méthodepédagogique)!

Συνήθως, μία ἐπαγωγικὴ μέθοδος ἀρχίζει μὲ τὴν διδασκαλίαν τῶν συμβόλων (symboles) τῆς μουσικῆςσημειογραφίας (séméiographie) ἤ παρασημαντικῆς (parasémantique).

Διὰ τὴν ἀποτύπωσιν ὁλοκλήρου τῆς μουσικῆς ἐκτάσεως, ἀπαιτεῖται ἕνα διάγραμμα (diagramme) μὲ δύο (deux)ἄξονες (axes): τὸν ὁριζόντιον (horizontal) ποὺ συμβολίζει τὸν χρόνον καὶ τὸν κατακόρυφον ποὺ συμβολίζει τὶς συχνότητες δηλ. τὸ ὕψος τῶν φωνῶν. Τὸ ἐν λόγῳ διάγραμμα περιλαμβάνει ἕνδεκα κύριες γραμμὲς ὁριζόντιες καὶπαράλληλες (parallèlles), ποὺ ἰσαπέχουν μεταξύ των, οἱ ὁποῖες ἀντιπροσωπεύουν συχνότητες κατὰ προσέγγισιν, σὲλογαριθμικὴν κλίμακα (logarithmique). Μὲ ἄλλα λόγια, εἶναι ὑψομετρικὲς (hypsométriques).

Διὰ τὴν ἀποτύπωσιν τμήματος μόνον τῆς μουσικῆς ἐκτάσεως – ὅσον δύναται νὰ τραγουδήση μία φωνή -, μᾶς ἀρκεῖ ἕνα πεντάγραμμον διάγραμμα. Ποιᾶς ἀκριβῶς φωνῆς, ἡ ἔκτασις ἀποτυπώνεται, μᾶς τὸ ἀποκαλύπτει ἑκάστοτε τὸὁμώνυμο κλειδί (clefhomonyme).Π.χ. «κλειδὶ μπάσσου» κλπ.

Ἐν τῷ πλαισίῳ τοῦ ὡς ἄνω διαγράμματος πρέπει νὰ θεωρηθοῦν ὡς κινούμενα ἐξ ἀριστερῶν πρὸς τὰ δεξιὰ – κατὰ τὴν φορὰν τοῦ ἄξονος τοῦ χρόνου – καὶ τὰ συμβολικὰ σχήματα τῶν μουσικῶν τόνων τῆς γλώσσης μας. Τότε γίνονται εὔγλωττα καὶ ἀποκαλυπτικά. Ἐξ’ αὐτῶν, ἡ μὲν ὀξεῖα καὶ βαρεῖα (φωνὴ) χρησιμοποιοῦνται καὶ στὴν βυζαντινὴ μουσικὴ, τὸ δὲ σύμβολον τῆς (κυματιστῆς) περισπωμένης (φωνῆς), χρησιμοποιεῖται διεθνῶς στὴν μουσικὴ σημειογραφία καὶ εἶναι ὁ γνωστὸς «καλλωπισμὸς» μὲ τὸ ὄνομα «πλειὰς» φθόγγων, ἤ ἰταλιστὶ : «grupetto ». Φυσικὰ, γιὰ νὰ προλάβη ἡ φωνή μας νὰ τραγουδήση μίαν πλειάδα φθόγγων (περὶ τὸν νοητὸν ἄξονα ποὺ συμβολίζει τὸν μέσον ὅρον τοῦ ὕψους μιᾶς φωνῆς), θὰ πρέπει ἡ ἀντίστοιχος συλλαβὴ νὰ εἶναι μακρά!

Ἕνα μικρὸ εὐθύγραμμον τμῆμα (τοῦ ἄξονος τοῦ χρόνου), χρησιμοποιεῖται ὡς σύμβολον μακρᾶς συλλαβῆς (__). (ποτὲ ὡς περισπωμένη!). Ἄς ὑπενθυμίσουμε ἐκ τῆς παλαιᾶς γεωμετρίας ὅτι: «ἔννοιαν εὐθυγράμμου τμήματος λαμβάνομεν ἐὰν τεντώσωμεν ἕν νῆμα». Ἐάν τώρα, προσεγγίσωμεν τὶς δύο ἄκρες τοῦ νήματος, ἡ ἀπόστασις βραχύνεται, τὸ νῆμα καμπυλοῦται καὶ προκύπτει τὸ σύμβολον τῆς βραχείας συλλαβῆς (υ). Αὕτη γὰρ ἐστὶ ἡ ἐξήγησις, ἡ λογική. (car, c’ estl’exégèselogique!).

Οἱ μὲν τόνοι (ἐκ τοῦ τείνω τὶς φωνητικὲς μου χορδὲς), προσδίδουν μελωδικότητα στὴν γλῶσσα, οἱ δὲ συνδυασμοὶ μακρῶν – βραχέων συλλαβῶν, τῆς προσδίδουν ρυθμόν.

 Ἔχει ἐπίσης ψιλὲς καὶ δασεῖες (πυκνὲς, ἠχηρὲς, ἐκ βαθέων) ἐκπνοὲς (πνεύματα). Δυστυχῶς ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας αὐτὰ ἔχουν καταργηθεῖ διὰ Νόμου(!) ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευσιν  καὶ οἱ διδάσκοντες μουσικὴν δεινοπαθοῦν νὰ ἐξηγήσουν τὰ αὐτονόητα: π.χ. ὅτι τὸ σωστὸν εἶναι νὰ λέμε «συγχορδία μεθ’ἑβδόμης», ἀλλὰ «συγχορδία μετ’ἐννάτης»

Ἔχει  καὶ διαβαθμίσεις τῆς δυναμικῆς! (Εἰς τὰ τριμερῆ μέτρα, οἱ λέξεις, παρουσιάζουν τὴν ἑξῆς διαβάθμισιν τῆς δυναμικῆς: ἰσχυρόν, ἀσθενές, ἀσθενέστερον! ).  Ἔτσι ἡ γλῶσσα μας προσομοιάζει μὲ ᾠδήν, ἡ δὲ ὀρθὴ ἐκφορά της λέγεταιπροσῳδία. Ἡ συρραφὴ τέτοιων ᾠδῶν εἰς ἕνα ἑνιαῖον ἔργον, λέγεται ῥαψῳδία (rhapsodie). Ἡ παράφωνος ᾠδὴ λέγεται παρῳδία (parodie).

Ὅλα αὐτὰ τὰ μουσικὰ συστατικὰ στοιχεῖα τῆς γλώσσης μας εἶναι σημαντικώτατα διότι διεγείρουν τὸν ἐγκέφαλον καὶ βοηθοῦν εἰς τὴν εὐχάριστον ἐκμάθησιν (συνδυάζοντας «τὸ τερπνὸν μετὰ τοῦ ὠφελίμου») καὶ κυρίως εἰς τὴν ἀνεξίτηλον ἀποτύπωσιν ἤ ἀπομνημόνευσιν! Ἀκόμη καὶ ἄτομα τὰ ὁποῖα εἰς βαθὺ γῆρας πάσχουν ἀπὸ ἀμνησίαν (amnésie), δὲν λησμονοῦν τὰ τραγούδια ποὺ ἤξεραν! Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ ἀξιοθαύμαστος ἱκανότης τῶν παλαιοτέρων ν’ ἀπομνημονεύουν ὁλόκληρα ἔπη (τὴν Ἰλιάδα, τὴν Ὀδύσεια, τὸν Ἐρωτόκριτο…) : τὰ τραγουδοῦσαν! (Μῆνιν ἄειδε θεὰ…).

Ἐκ παραλλήλου, ἡ μουσικὴ παρουσιάζει μίαν ἀνάπτυξιν αὐτόνομον (autonome). Χρησιμοποιεῖ πολὺ περισσότερες χρονικὲς ἀξίες ἀπὸ τὸ μακρὸν καὶ τὸ βραχύ. (macro-, bref). Ἐφευρίσκει περισσότερα συμβολικὰ σχήματα γιὰ νὰ τὶς καταγράψῃ.

Κατὰ τὴν γραφικὴν (grαphique) παράστασιν ἑνὸς μελίσματος (mélisme), ἡ χρονικὴ διάρκεια ἑνὸς φθογγοσήμου ἤ μιᾶς παύσεως (pause), εἶναι ἀνάλογος (analogue) τοῦ σχήματός των (schéma).

Γιὰ νὰ κάνουμε μουσική, πρέπει πρῶτα νὰ κατασκευάσουμε μὲ καθορισμένους ἤχους, ἕνα μουσικὸ σύστημα(système) – ὅπως στὴν ἀριθμητικὴ τὸ δεκαδικὸ (décimal) ἤ τὸ δυαδικὸ (dual) σύστημα – . Ἐνδεικτικῶς ἀναφέρουμε τὰ μουσικὰ συστήματα: τονικό (tonal), ἀτονικό (atonal), πολυτονικό (polytonal), δωδεκαφθογγικό (dodécaphonique) κ.ἄ. Ὁ μουσικὸς, πρῶτα ἀναγνωρίζει ἕναν μουσικὸν ἦχον ὡς μέλος τοῦ μουσικοῦ συστήματος καὶ μετὰ μπορεῖ ( μὲ κατάλληλον ἐξάσκησιν), νὰ τὸν τραγουδήση σωστά! (juste!)˙ (μέλος + ᾠδὴ = μελῳδία)! Ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, τὸ μέλοςἀποδίδεται ἐσφαλμένως (φάλτσο!). Αὐτὸ λέγεται πλημμέλημα! Ἐπίσης πρέπει νὰ κατασκευάσουμε διαδοχικὲς σειρὲς ἤχων, δηλαδὴ κλίμακες ὁμογενῶν (homogènes) ἤ συγγενῶν ἤχων. Ἐπειδὴ ἡ συγγενὴς διαδοχὴ συμβολίζεται μὲ τὸ ἑλληνικὸ γράμμα Γάμμα (πρβλ. Γῆ, γάμος, γόνος, γέννησις κ.λ.π.), «Γκάμμα» λένε τὴν μουσικὴ κλίμακα στὰ ἰταλικά,gamme στὰ γαλλικά. Συγγένεια δημιουργεῖται ὅταν ὑπάρχει συμφωνία (symphonie).  Ὄχι ὅταν ὑπάρχει διαφωνία(diaphonie).

Τὰ κυριώτερα εἴδη κλιμάκων εἶναι: ἡ πεντατονική (pentatonique), ἡ διατονική (diatonique), ἡ ἐναρμόνιος(enharmonique) ἡ χρωματική (chromatique). {Παρένθεσις (parenthèse): Ἡ λέξις «χρωματική», ἐδῶ χρησιμοποιεῖται κατὰμεταφορὰν (métaphore) ἐκ τῆς ζωγραφικῆς}, ἡ μείζων (majeur)  καὶ ἡ ἐλάσσων (mineure) [ῥῆμα μινύθω].

Ὡς μονάδα μετρήσεως τῶν ἀποστάσεων (ἤ διαστημάτων) μεταξὺ τῶν βαθμίδων μίας κλίμακος, ἔχομε τὸν τόνο(ton) καὶ τὸ ἡμιτόνιο (demiton). Τόνος σημαίνει καὶ μουσικὸς ἦχος (ἐκ τοῦ τείνω μίαν χορδήν) καὶ τονικὴ (tonique)