Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2013

Aς τους δείξουμε επί τέλους ότι ξέρουμε να αντιστεκόμαστε!..

Του Χρήστου Πασαλάρη

ΠΟΙΩΝ τις αμαρτίες πληρώνει η δόλια πατρίδα καθώς κλείνει σχεδόν τετραετία κάτω από ξένη κατοχή, με απίστευτες περιπέτειες, χωρίς όμως να ορθώνει το ανάστημά της, όπως το ύψωνε κατά την αντιστασιακή τετραετία 1941-1944…

ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΥΣ «προστάτες» μας να χαιρεκακούν που τα μνημόνια τους περισφίγγουν ανενόχλητα, όπως οι βόες, τον λαό μας, έκλεισε χθες ακόμη μία εβδομάδα με πρώτο (και... ανακουφιστικό για την εξουσία) θέμα, ποιο άλλο; Τη «Χρυσή Αυγή»! Αυτή τη φορά ενισχυμένο με εκείνες τις εκδικητικές κλωτσιές που έδωσαν οι Κασιδιάρηδες στους δημοσιογράφους... Και με εκείνο το ανατριχιαστικό λεξιλόγιο των «φουσκωτών» ηγετών της, αρσενικών και θηλυκών…

ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ο πρωθυπουργός εκλιπαρούσε την αμερικανική ηγεσία (περιλαμβανομένης και της Κριστίν Λαγκάρντ του ΔΝΤ), αλλά και την ομογένεια και τους Αμερικανούς επιχειρηματίες, να στηρίξουν τις προσπάθειές του, γιατί το ναζιστικό τέρας, αν και αποκεφαλισμένο, αποτελεί ακόμη σοβαρή απειλή. Και προειδοποιούσε ότι η Δύση θα το πληρώσει ακριβά αν η Ελλάδα (πολύτιμη και περιζήτητη για το τετραπλό λαχείο της, ήτοι τον τουρισμό, τη ναυτιλία, τον υπόγειο πλούτο και τη στρατηγική της θέση) οδηγηθεί στην κατάρρευση: Προειδοποίηση που ο Αντώνης Σαμαράς θα απευθύνει μεθαύριο και στο... ομογάλακτο Ισραήλ… Και ας αναρωτιέται, ίσως και ο ίδιος από μέσα του, ποιο άραγε από τα δύο προτιμούν οι μεγάλοι μας «προστάτες»: Τη σωτηρία μας ή την κατάρρευσή μας!..

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ
 μιλούσε συχνά για την ξαπλωμένη φοράδα (όπως αποκαλούσε τον… ευδαίμονα αλλά παραλυμένο λαό της Αθήνας) που χρειαζόταν μια δυνατή κλωτσιά για να σηκωθεί. Τι να πει κανείς για τον σημερινό μέσο Ελληνα που, αν και τσακισμένος από τις καμουτσικιές των Μνημονίων, δεν λέει να ξεσηκωθεί. Τι να πει για τις ξεθυμασμένες απεργίες του Σεπτεμβρίου και για τα αχαμνά συλλαλητήρια των κομμάτων με μόνους φωνακλάδες αυτούς που σείουν τα πλακάτ; Τι να πει κανείς ακόμη και για εκείνο το μισό εκατομμύριο των ψηφοφόρων της «Χρυσής Αυγής» που εξαφανίστηκαν από προσώπου γης και μόνον 50 εξ αυτών συμπαραστάθηκαν στον «φύρερ» τους όταν την Πέμπτη (κριθείς προφυλακιστέος επί τέλους) βγήκε από τον ανακριτή, κράζοντας το ναζιστικό «ΝΙΚΗ, αρχηγέ!».

ΜΕΓΑ κατόρθωμα των σκοτεινών χειραγωγών της κοινής γνώμης είναι αυτή πρωτοφανής απονεύρωση του λαού μας σε μέρες εξαιρετικά κρίσιμες για το μέλλον του, όταν... 
…Οταν μήτε το ΚΚΕ, μήτε ο ΣΥΡΙΖΑ, μήτε οι καπεταναίοι του συνδικαλισμού καταφέρνουν να κατεβάσουν στο Σύνταγμα τα μιλιούνια που κατέβαζαν κάποτε ο Ανδρέας ή ο Καραμανλής ή ο Φλωράκης….

…Οταν μια γενική απεργία που θα κηρυσσόταν σήμερα δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να νεκρώσει τη χώρα, όπως τη νέκρωναν εκείνες του 1943 κατά της γερμανικής επιστράτευσης… 

…Οταν οι πολίτες κολλάνε επί ώρες στις τηλεοπτικές μυγοπαγίδες, χθες του σήριαλ «Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής» και σήμερα του σήριαλ «Χρυσή Αυγή», τις ίδιες μέρες που τα μνημόνια σκάβουν το λάκκο του… 

…Οταν η πατρίδα, κρεμασμένη καθώς είναι στα χέρια των σατανικών δανειστών της και στις ορέξεις των γειτόνων της, βρίσκεται σε κίνδυνο… Ποια πατρίδα;

…Η πατρίδα που (για να θυμόμαστε και την ιστορία) τέτοιες μέρες, στις 10 Οκτωβρίου του 1862, επαναστατούσε και με πρωτοπόρο τον Τύπο, έδιωχνε τον Βαυαρό βασιλιά Οθωνα. Και στις 6 Οκτωβρίου του 1908 χαιρόταν την κήρυξη ανεξαρτησίας της Κρήτης. Και στις 28 Οκτωβρίου του 1940 βροντοφωνούσε το υπερήφανο ΟΧΙ στον Μουσολίνι. Και στις 12 Οκτωβρίου του 1944 πανηγύριζε την απελευθέρωση της Αθήνας με νικήτρια σε όλες τις περιπτώσεις την αντίσταση του λαού...

ΠΟΥ είναι σήμερα η αντίσταση; Ποια σατανική «μάγισσα» με ποιες μυστικές συνταγές έχει απονευρώσει και αποκοιμίσει και καθηλώσει στις πολυθρόνες του αυτόν τον ατίθασο λαό που άλλοτε κρεμούσε με το παραμικρό την κάπα του στην αλυγαριά και σήμερα φοβάται και τη σκιά του; Πού είναι πέντε-δέκα παλικάρια, αρσενικά και θηλυκά, από τη Βουλή, με άλλους τόσους εξωκοινοβουλευτικούς και άλλες τόσες άφοβες πέννες να τον ξυπνήσουν και να τον σπρώξουν στη σωτήρια αλλαγή;

Η ΠΑΤΡΙΔΑ περιμένει τα τέκνα της που θα την ξυπνήσουν από την κατοχική ραστώνη και θα την οδηγήσουν σε τροχιά σωτηρίας, χάρη και στο «τετραπλό λαχείο» που έχει βάλει στο χέρι της ο καλός Θεός της. Ποια θα είναι αυτά τα τέκνα; Θα τα ιδούμε πολύ πριν από το 2021 (δηλαδή πολύ πριν γιορτάσουμε τη 200ή επέτειο της μεγάλης επανάστασης).

Ως τότε όμως ας θυμηθούμε επί τέλους ότι είμαστε λαός που ξέρει να αντιστέκεται!..


www.real.gr

Τρίτη 8 Οκτωβρίου 2013

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ «ΠΑΡΕ-ΔΩΣΕ» Πόσο δημοκράτης είναι ο Ερντογάν;

Γράφει ο Χρήστος Μηνάγιας

Από τις μέχρι τώρα εξελίξεις στην Τουρκία, διαπιστώθηκε ότι σε θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής ο Τayyip Erdoğan εφαρμόζει μια τακτική αποπροσανατολισμού των αντιπάλων του ακολουθώντας τα εξής βήματα: αρχικά, συγχρονίζεται με τα γεγονότα, στη συνέχεια αναδιπλώνεται όταν πιέζεται χωρίς να προβαίνει σε σημαντικές παραχωρήσεις και τέλος, αντεπιτίθεται όταν οι συγκυρίες το επιτρέπουν. Εξάλλου, τα μέτρα εκδημοκρατισμού που ανακοίνωσε ο Τούρκος πρωθυπουργός στις 30-9-2013, μετά από 11 χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας, αποτελούν ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της μεθοδολογίας του, με αποτέλεσμα πολλοί Τούρκοι να τα θεωρήσουν ως ελεημοσύνη και άλλοι ως “το τέλος του έθνους-κράτους”, δεδομένου ότι αυτά συντάχθηκαν για να ικανοποιήσουν αποκλειστικά τις πολιτικές, πολιτιστικές και κοινωνικές απαιτήσεις της συντηρητικής και ισλαμικής πτέρυγας του κόμματός του. Επίσης, θα πρέπει να επισημανθεί ότι η προετοιμασία των μέτρων αυτών άρχισε στο τέλος Ιουνίου 2013, αμέσως μετά την εμφάνιση του φαινομένου Gezi. Συνεπώς, πρόκειται για μια αναδίπλωση της κυβέρνησης, η οποία δεν θα είχε πραγματοποιηθεί εάν δεν είχαν προηγηθεί οι εν λόγω αναταραχές που επεκτάθηκαν σε όλη την τουρκική επικράτεια.
Συγκεκριμένα, στον πρόλογο του ο Erdoğan, ανέφερε τα εξής:
«Εκφράζω από εδώ την εθνική μας ευγνωμοσύνη σε όλους αυτούς που αγωνίσθηκαν για τη μεγαλοσύνη, την ανάπτυξη, τον εκδημοκρατισμό και την ανεξαρτητοποίηση της Τουρκίας. Από τον μαχητή Mustafa Kemal, στον αείμνηστο Adnan Menderes που παραμένει ζωντανός στη μνήμη μας ως εθνομάρτυρας της Δημοκρατίας. Από τον υπέρμαχο των αλλαγών αείμνηστο Turgut Özal μέχρι τον αείμνηστο Erbakan ο οποίος αφιέρωσε όλη τη ζωή του για την ανεξαρτητοποίηση της Τουρκίας. Αυτό το πακέτο εκδημοκρατισμού ούτε είναι το πρώτο ούτε και το τελευταίο που θα ανακοινώσουμε. Αυτό έχει ως στόχο να εκσυγχρονίσει τα, μεταρρυθμιστικού χαρακτήρα, βήματα του ιδρυτού της Δημοκρατίας μας Atatürk και να φέρει την Τουρκία στο επίπεδο των σύγχρονων πολιτισμών. Φυσικά, το πακέτο που θα ανακοινώσουμε δεν θα σώσει την Τουρκία από όλα τα δεσμά και δεν θα καθαρίσει όλα τα υπολείμματα. Ωστόσο, αυτό αποτελεί ένα πολύ σημαντικό σημείο για να φθάσουμε στον τελικό στόχο. Στην Τουρκία δεν υφίσταται κανένα πρόβλημα διαμελισμού και κατακερματισμού. Στην Τουρκία υφίσταται το πρόβλημα της αντιπολίτευσης. Η αντιπολίτευση πρέπει να συμπεριφέρεται σύμφωνα με το όραμα της Τουρκίας που αναπτύσσεται και μεγαλουργεί. Επίσης, αυτή πρέπει να αλλάξει το λόγο της, το ύφος της και τον τρόπο ενάσκησης της πολιτικής της. Ενώ βρισκόμαστε στο 2013, είναι μεγάλη ατυχία για την Τουρκία, τη δημοκρατία μας και την αντιπολίτευση να μένουμε καθηλωμένοι στη στιγμή που σταμάτησε το ρολόι στο πραξικόπημα του 1960. Το πακέτο αυτό δεν αποτελεί προϊόν συνδιαλλαγής. Μπορεί να υπάρχουν προβλήματα, δυσφορίες, ανησυχίες, διαφορετικές πολιτικές απόψεις, ιδεολογίες, γλώσσες, φρονήματα, θρησκευτικά δόγματα, και τρόποι ζωής. Όμως υπάρχει ένα κοινό σημείο: όλοι βρισκόμαστε μέσα στο ίδιο καράβι και πηγαίνουμε στην ίδια κατεύθυνση, στο ίδιο λιμάνι και στον ίδιο στόχο της μεγάλης Τουρκίας.»    
Στη συνέχεια, ο Τούρκος πρωθυπουργός ανακοίνωσε το πακέτο των μέτρων, τα οποία διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: στα μέτρα που προϋποθέτουν νομοθετική ρύθμιση και στα αντίστοιχα που απαιτούν διοικητικές αποφάσεις. Στην πρώτη κατηγορία περιλαμβάνονται:
α. Η έναρξη συζήτησης για αλλαγή του εκλογικού νόμου και η μείωση του εκλογικού ορίου από το 10% στο 5%. Αυτό αποτελεί πάγιο αίτημα του μεγαλύτερου μέρους της τουρκικής κοινωνίας, θα επιφέρει σοβαρές αλλαγές στην ισορροπία των πολιτικών δυνάμεων και θα αλλάξει το μέλλον των κομμάτων, από τα οποία τo κόμμα CHP της αξιωματικής αντιπολίτευσης και το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ θα υποστούν μεγάλες απώλειες, σε αντίθεση με το ΑΚΡ και το κουρδικό κόμμα BDP που θα έχουν σημαντικά οφέλη. Ειδικότερα δε, θα αναδιαταχθεί η ηγεμονία της δεξιάς υπέρ του ΑΚΡ δημιουργώντας σοβαρό ρήγμα στην εθνικιστική αντιπολίτευση.

β. Παροχή κρατικής επιχορήγησης στα  κόμματα που το εκλογικό ποσοστό τους είναι 3% από το από 7% που ισχύει.

γ. Άρση εμποδίων για δημιουργία νέων κομμάτων.

δ. Δυνατότητα συμμετοχής όλων των πολιτών που έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν στα πολιτικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών, στρατιωτικών και αστυνομικών.

ε. Τα πολιτικά κόμματα και οι υποψήφιοι των κομμάτων θα μπορούν να χρησιμοποιούν διάφορες γλώσσες κατά τις συγκεντρώσεις τους σε όλη την επικράτεια και σε κάθε χρονική περίοδο. στ. Αύξηση των ποινών κατά 1-3 έτη για τα αδικήματα που διαπράττονται από πολιτικά, ιδεολογικά, γλωσσικά, θρησκευτικά, εθνικιστικά και ρατσιστικά αίτια.

ζ. Τροποποίηση του νόμου περί συγκεντρώσεων-διαδηλώσεων και συγκρότηση ειδικής επιτροπής η οποία θα συντονίζει τις επιχειρήσεις της αστυνομίας εφόσον απαιτηθεί. Υπόψη ότι οι διαδηλώσεις που πραγματοποιούνται σε ανοικτούς χώρους πρέπει να σταματούν μια ώρα πριν τη δύση του ηλίου, ενώ όταν αυτές πραγματοποιούνται σε κλειστούς χώρους παρατείνεται η διάρκεια τους κατά μια ώρα με περάτωση την 24.00 ώρα. 

η. Τροποποίηση του νόμου περί της λειτουργίας ιδιωτικών σχολείων με στόχο την δυνατότητα παροχής εκπαίδευσης σε διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους στα ιδιωτικά σχολεία. Τις γλώσσες και διαλέκτους θα ορίσει το υπουργικό συμβούλιο άμεσα.

θ. Άρση της απαγόρευσης χρήσης των γραμμάτων Q, X και W που περιλαμβάνονται στο κουρδικό αλφάβητο, χωρίς όμως να τροποποιείται το αντίστοιχο τουρκικό.

ι. Μετά από σχετική πρόταση της τοπικής αυτοδιοίκησης θα υπάρχει η δυνατότητα αλλαγής των ονομάτων χωριών που έχουν αλλάξει μετά το 1980, με πρόβλεψη στην αλλαγή αυτή να περιλαμβάνονται και τα ονόματα δήμων και πόλεων.

ια. Νομοθετική ρύθμιση για την προστασία των προσωπικών δεδομένων.

ιβ. Μετονομασία του πανεπιστημίου της πόλεως Nevşehir (Νεάπολη Καππαδοκίας) σε πανεπιστήμιο Hacı Bektâş-ı Veli. [1] Φυσικά, αυτό δεν ικανοποιεί ούτε στο ελάχιστο τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αλεβήτες, οι οποίοι προσδοκούσαν στην επίσημη αναγνώριση των τόπων λατρείας τους cemevi.
Μάλιστα, ο Τούρκος αρθρογράφος Rasim Ozan Kütahyali ανέφερε ότι, όπως η πλειονότητα των αλεβητών έκανε το λάθος να συμπαραταχθεί με τον κεμαλισμό για να προστατευθεί από τους θρησκευόμενους σουνίτες, το ίδιο λάθος κάνει και ένα σημαντικό μέρος των θρησκευόμενων σουνιτών οι οποίοι καταπατούν τα δικαιώματα των αλεβητών και τους αντιμετωπίζουν όπως τους κεμαλιστές (εφημερίδα Sabah/03-10-2013). Ακολούθως στην δεύτερη κατηγορία των μέτρων περιλαμβάνονται: α. Η τροποποίηση του νόμου για άρση της απαγόρευσης της μαντίλας για τους δημοσίους υπαλλήλους, με εξαίρεση τους δικαστικούς και τα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων και της αστυνομίας. β. Επιστροφή της ακίνητης περιουσίας της μονής Mor Gabriel (Deyrulumur) που βρίσκεται πλησίον της πόλεως Mardin και ανήκει στη μειονότητα των Ασσυρίων. [2] γ. Κατάργηση του καθημερινού μαθητικού όρκου στα δημοτικά σχολεία. Ο όρκος αυτός τέθηκε σε εφαρμογή το 1933 και επιμελήθηκε από τον τότε υπουργό Εθνικής Παιδείας Reşit Galip. Μετά το 1972 και 1997 έγιναν ορισμένες διαφοροποιήσεις στο κείμενο του και το 2012 καταργήθηκε η ανάγνωσή του στα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. δ. Συνέχιση του οικιστικού προγράμματος για τους Ρομά στην Αδριανούπολη, στο Çanakkale, στη Sakarya και στη Bursa.
Τέλος, θα ιδρυθεί Ινστιτούτο Γλώσσας και Πολιτισμού των Ρομά, ενώ για το θέμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και ελληνικού πανεπιστημίου στην Κωνσταντινούπολη δεν έγινε καμία αναφορά. Σημειωτέον ότι, στις 21-09-2013 σε δημοσίευμα της εφημερίδας Hürriyet είχε αναγραφεί ότι βρίσκονται σε εξέλιξη οι διαδικασίες για ίδρυση ελληνικού πανεπιστημίου στην Κωνσταντινούπολη που θα δέχεται σπουδαστές από το εξωτερικό και στο οποίο η εκπαίδευση θα πραγματοποιείται στα αγγλικά, ενώ επιπρόσθετα θα διδάσκονται ελληνικά και τουρκικά.  Στη συνέχεια, στις 24-09-2013 ο Τούρκος αρθρογράφος Hasan Celal Güzel της εφημερίδας Sabah γνωστοποίησε ότι για να επαναλειτουργήσει η Θεολογική Σχολή της Χάλκης και να ιδρυθεί ελληνικό πανεπιστήμιο, η Ελλάδα θα πρέπει να αποδεχθεί τα εξής: Αρχικά να ιδρυθούν ισλαμικά λύκεια Imam-Hatip στην Κομοτηνή και στην Ξάνθη. Στη συνέχεια να ιδρυθεί τουρκικό πανεπιστήμιο στη Δυτική Θράκη στο οποίο θα υπάρχει Σχολή Ισλαμικών Σπουδών. Τέλος, εφόσον υλοποιηθούν όλα προαναφερθέντα θα επιτραπεί η ίδρυση ελληνικού πανεπιστημίου υπαγόμενου στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης.
Φυσικά, ο Erdoğan γνωρίζει πολύ καλά ότι, για να γίνει η Τουρκία ένα σύγχρονο κράτος θα πρέπει να προβεί σε ριζικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Από τη στιγμή όμως που αυτός διαπίστωσε ότι άρχισε να αμφισβητείται ο ηγεμονικός του ρόλος ενδιαφέρθηκε περισσότερο για τη διατήρηση της εκλογικής δύναμης του κόμματος του και λιγότερο για τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας. Αναφορικά δε, με τις συνεχείς επικλήσεις του στον Menderes, τον Özal και τον Erbakan, ο έγκριτος Τούρκος αρθρογράφος Hasan Cemal ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικός στο άρθρο του με τίτλο: Πόσο δημοκράτες ήταν ο Menderes, ο Özal και ο Erbakan και πόσο δημοκράτης είναι ο Kılıçdaroğlu (σ.σ. αρχηγός του κόμματος CHP της αξιωματικής αντιπολίτευσης) με τον Erdoğan; Συγκεκριμένα ο Cemal αναγράφει τα εξής:
«Δεν πρόκειται να υπάρξει εκδημοκρατισμός, εφόσον, την στιγμή που ανακοινώνονται τα αντίστοιχα μέτρα, επιδιώκεται η φίμωση διαφορετικών απόψεων. Αφού ο Erdoğan στην ομιλία του μνημονεύει τον Menderes, τον Özal και τον Erbakan σίγουρα αναθεματίζει τους πραξικοπηματίες. Όμως αυτά τα ονόματα πρέπει να τα κοιτάξουμε από μια επικριτική σκοπιά. Ο Menderes, ο Özal και ο Erbakan πόσο δημοκράτες ήταν; Επίσης υπάρχει πρόβλημα με την αντιπολίτευση. Το CHP συνεχίζει να βάζει ξύλα κάτω από το καζάνι της πολιτικής. Ο πρωθυπουργός Erdoğan, ειδικά μετά τα επεισόδια στο Cezi, αποκαλεί πραξικοπηματίες όλους εκείνους που δεν έχουν τις ίδιες απόψεις με αυτόν. Ειδικά δε, τους προσομοιάζει με τους πραξικοπηματίες της 27ης Μαΐου 1960.[3] Υποστήριξες το Gezi, είσαι πραξικοπηματίας. Επέκρινες τη διαδικασία επίλυσης του κουρδικού, είσαι πραξικοπηματίας. Με αυτόν τον τρόπο, πως είναι δυνατόν να υπάρξει η έννοια της δημοκρατίας; Για να δείξεις ότι δεν είσαι πραξικοπηματίας θα πρέπει να σιωπήσεις και να το βουλώσεις. Πόσο δημοκράτης ήταν ο Menderes; Το κόμμα Demokrat Parti (του Menderes) όταν ήταν στην εξουσία τη δεκαετία του 1950 δεν αποπειράθηκε να συντρίψει την αντιπολίτευση με τη νοοτροπία “η πλειοψηφία στις κάλπες ισοδυναμεί με δημοκρατία”; Αυτός δεν σεβάστηκε καθόλου την ανεξαρτησία του τύπου και άνοιξε τις πύλες των φυλακών για τη δημοσιογραφική κοινότητα. Ο αείμνηστος Özal; Αυτός δεν υποστήριξε φανερά τις πολιτικές απαγορεύσεις που ετέθησαν από το στρατιωτικό πραξικόπημα της 12-09-1980; Ο αείμνηστος Erbakan πόσο δημοκράτης ήταν; Ο αρχηγός και τα ηγετικά στελέχη του ΑΚΡ δεν αποκόπηκαν από το Χότζα (σ.σ. εννοεί τον Erbakan) μετά το πραξικόπημα της 28-07-1997; Δεν τον επέκριναν υπερβολικά για θέματα δημοκρατίας; Δεν αποποιήθηκαν την Millî Görüş (Εθνική Αντίληψη); Τώρα υπάρχει το εξής ερώτημα: Έκανες όλες αυτές τις επικρίσεις; Θα αποκοπείς από τους πραξικοπηματίες και από την δημοκρατία; Υπάρχει τέτοια ανοησία; Η αλήθεια είναι αυτή: Και τον Menderes επικρίνεις και εναντιώνεσαι στην 27 Μαΐου. Και τον Erbakan επικρίνεις και λες όχι στην 28 Φεβρουαρίου. Και τα αρνητικά του Özal διερευνάς μέσω ανακριτικής διαδικασίας. Αυτή είναι σωστή συμπεριφορά; Στη Τουρκία υπάρχει πρόβλημα εξουσίας. Επίσης υπάρχει και πρόβλημα αντιπολίτευσης, το οποίο είναι αρκετά μεγάλο.»    
Από τα παραπάνω καθίσταται  σαφές ότι είναι απολύτως δικαιολογημένη η τουρκική κοινωνία που αντιμετωπίζει με καχυποψία την πρόθεση του Erdoğan να αλλάξει τη συνταγματική αρχή «το έθνος του κράτους» σε «κράτος του έθνους», δεδομένου ότι η δημοκρατική του ατζέντα από το 2002 έως το 2013 ήταν ιδιαίτερα ανεπαρκής.
Μπορεί να υπάρχει μια Τουρκία που μεταμορφώνεται, που ανοίγεται διεθνώς και αστικοποιείται, όμως δεν υπάρχει καμία Τουρκία που να εκδημοκρατίζεται (σ.σ. Τούρκος δημοσιογράφος Fuat Keyman, εφημερίδα Milliyet/28-09-2013). Επίσης, ένας άλλος παράγοντας που ισχυροποιεί την καχυποψία αυτή είναι το γεγονός ότι οι μεταρρυθμίσεις του Erdoğan δεν γίνονται  με απόλυτα δημοκρατικά κριτήρια και έχουν λάβει τη μορφή ενός «πάρε-δώσε», της τουρκικής κυβέρνησης από τη μια πλευρά, και των ακόλουθων συνιστωσών από την άλλη, οι οποίες ενέχουν κινδύνους αποσύνθεσης του ενιαίου χαρακτήρα της Τουρκικής Δημοκρατίας: συντηρητισμός, κοσμικισμός, εθνικισμός, πολιτικές ταυτότητες και εθνικές-θρησκευτικές μειονότητες. Φυσικά, αυτό θα έχει ως συνέπεια την έτι περαιτέρω θωράκιση των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ των παραπάνω συνιστωσών και θα αυξηθεί ο κίνδυνος συγκρούσεων και διαμελισμού της χώρας.
[1] Ο Hacı Bektâş-ı Veli (1209-1271) γεννήθηκε στη Horasan Nişabur, θεωρείται ως ηγετική μορφή των αλεβητών και το πραγματικό του όνομα ήταν Seyid Muhammed bin Seyyid İbrahim Ata. Ήταν ποιητής και μυστικιστής. Είχε αποκτήσει τον σεβασμό των υπηκόων και των Σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ενώ οι γενίτσαροι γαλουχήθηκαν με τις αρχές του Bektaşîlik (Τάγμα των Μπεκτασίδων).
[2] Ο πληθυσμός των Ασσυρίων της άνω Μεσοποταμίας (Tur Abdin , Hakkari , Van , Siirt της σημερινής νοτιοανατολικής Τουρκία και της Urmia του σημερινού βορειοδυτικού Ιράν) είχε εκτοπιστεί δια της βίας και σφαγιάστηκε από Οθωμανικές (Τουρκικές) και κουρδικές δυνάμεις μεταξύ 1914 και 1920 κατά τον ίδιο τρόπο όπως οι Αρμένιοι και οι Έλληνες. Οι εκτιμήσεις σχετικά με το συνολικό αριθμό των νεκρών είναι ποικίλες. Σύγχρονες εκθέσεις εκτιμούν τον αριθμό των νεκρών στις 250.000. Ορισμένες πηγές που δεν διαθέτουν λεπτομερή στατιστικά στοιχεία υποστηρίζουν μέχρι και 750.000 νεκρούς. Η γενοκτονία των Ασσυρίων πραγματοποιήθηκε στο ίδιο πλαίσιο με την γενοκτονία των Αρμενίων και την γενοκτονία των Ποντίων. Σε αυτά τα γεγονότα, περίπου τρία εκατομμύρια Χριστιανοί της Συριακής, Αρμενικής και της Ελληνικής εκκλησίας δολοφονήθηκαν από το καθεστώς των Νεότουρκων. http://el.wikipedia.org.
[3] Πρόκειται για το πρώτο στρατιωτικό πραξικόπημα που έγινε στην Τουρκία στις 27-05-1960, με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης του Adnan Menderes και τον μετέπειτα απαγχονισμό του. Η βασική αιτία εστιάζεται στη ρήξη της κυβέρνησης με τους στρατιωτικούς όταν ο πρωθυπουργός Menderes δήλωσε ότι θα διοικήσει ο ίδιος τις ένοπλες δυνάμεις με έφεδρους αξιωματικούς.


Ποιος σκοτώνει την δημοκρατία στα σχολεία;

Του Δημήτρη Νάτσιου

Στην εφ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» της 29ης Σεπτεμβρίου 2013, δημοσιεύτηκε μια έρευνα με θέμα: «μίσος και βία στα σχολεία». (Γνωστό και ως «bullying»). Στο κείμενο περιγράφονται φαινόμενα βίας και κυρίως-ως απόρροια των γνωστών γεγονότων- η δράση της Χρυσής Αυγής στις τάξεις και τον αύλειο χώρο. Περιέχεται επιπλέον και δήλωση του κ. Θ. Παπαθεοδώρου, πρώην υφυπουργού παιδείας και πανεπιστημιακού, για το ζήτημα. Μεταξύ άλλων σημειώνει: «Μην ξεχνάτε ότι ο ρατσισμός και ο φασισμός δουλεύουν πάνω στους κοινούς άξονες του εκφοβισμού και της απαξίωσης των αξιών της δημοκρατίας στο σχολείο, όπως και στην κοινωνία. Γι’ αυτό συνδέσαμε από την αρχή την δράση του “Παρατηρητηρίου κατά της βίας” με την αναβάθμιση της πολιτειακής παιδείας και, σε πρώτη φάση, με την ένταξη στις σχολικές δραστηριότητες ειδικών προγραμμάτων για τους μαθητές».   Ως συνήθως κανείς δεν ασχολείται με τα γενεσιουργά αίτια του φαινομένου της σχολικής βίας, αλλά όλοι τρέχουν, λαχανιασμένοι και περιδεείς, πίσω του.   Μίλησε ο πρώην υφυπουργός για «πολιτειακή παιδεία». Αν τον ερμηνεύω σωστά, οφείλει το σχολείο, κυρίως στην κρίσιμη, εξοπλιστική ηλικία του δημοτικού, να διδάσκει και να εμφυσεί στους μικρούς μαθητές τις πανανθρώπινες αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του αλληλοσεβασμού. («Πολιτειακή παιδεία», μάλλον είναι η καλλιέργεια του δημοκρατικού φρονήματος. Αρέσκονται οι «διανοούμενοι» στους γριφώδεις νεολογισμούς). Ουδείς διαφωνεί. Είμαστε η γενέθλιος χώρα της δημοκρατίας, ο τράχηλός μας δεν αντέχει ζυγούς, φασισμούς και ναζισμούς. Ελέγχεται όμως ο κ. καθηγητής και όλο το αποσβολωμένο σύστημα-οι «συνήθεις χάσχακες» που θα ‘λεγε και ο Ζουράρις-για ασυμφωνία λόγων και πράξεων: Τι εννοώ;   Στα παλαιότερα βιβλία Γλώσσας του Δημοτικού σχολείου-προ του 2006-στο γ’ τεύχος Γλώσσας Στ’ Δημοτικού, στην σελίδα 75, περιεχόταν ο κλασσικός ορισμός της δημοκρατίας του Περικλή. Το περίφημο χωρίο του Θουκυδίδη, από το Β,37»… και όνομα μεν διά το μη ες ολίγους, αλλ’ εις πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται», το πολίτευμά μας λέγεται δημοκρατία, επειδή την εξουσία δεν την ασκούν λίγοι πολίτες, αλλά όλος ο λαός και ούτω καθεξής.   Προφανώς, όταν οι συγγραφείς «μαγείρευαν» τα νέα βιβλία, είχαν, πιστεύω, υπ’ όψιν τους τι περιείχαν τα παλιά. Γνωρίζουμε ότι, αν δεν κατέθετες πιστοποιητικό προοδευτικότητας και… νεοταξικής αριστεροφροσύνης, ανάθεση συγγραφής δεν έπαιρνες. Γιατί, λοιπόν, δεν συμπεριελήφθη το θαυμάσιο κείμενο, «ο ύμνος στην δημοκρατία», όπως αποκαλείται, και στα νέα βιβλία Γλώσσας; Τέτοιου είδους προγραφές και λογοκρισίες, δεν συμβαίνουν μόνο σε καθεστώτα, που διαφωνούν με το περιεχόμενο αυτών των κειμένων; Μήπως η φράση του κειμένου «για τα δημόσια αξιώματα προτιμώνται εκείνοι που είναι ικανοί και τα αξίζουν και όχι εκείνοι που ανήκουν σε μία ορισμένη τάξη» ήταν πολύ ενοχλητική για τους «κληρoνομικώ δικαιώματι» πολιτικούς και πολιτικάντηδες της χώρας; Στους πορφυρογέννητους τζιτζιφιόγκους, που από την μέρα που γεννιούνται χρίονται υπουργοί; Στο ίδιο βιβλίο, φιλοξενούνταν και απόσπασμα από την αριστουργηματική τραγωδία του Αισχύλου «Πέρσαι», το περίφημο «ω παίδες Ελλήνων, ίτε, ελευθερούτε πατρίδ’…», ο ύμνος της φιλοπατρίας. Και αυτό κρίθηκε μάλλον βαρύ και δύσπεπτο, εθνικιστικό, για τα παιδιά και αφαιρέθηκε.   Στο ίδιο τεύχος και ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», οι πέντε πρώτες στροφές του έργου. Στον κάλαθο των αχρήστων, στο χρονοντούλαπο και ο Σολωμός, γιατί μάλλον έχει το …«κουσούρι» να ονομάζεται εθνικός ποιητής. Την ίδια τύχη είχαν και «οι Ακρίτες» («Ο Κωνσταντίνος ο μικρός και ο Αλέξης ο αντρειωμένος»), η διήγηση για το τέλος του Ρήγα Φεραίου, ο Κάλβος («παρά προστάτας να ‘χωμεν»), ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, η διήγηση του Κοσμά Πολίτη για τις «τελευταίες ώρες της Σμύρνης», το απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη.   Εκείνο το ωραίο «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς. Εμείς, αν δεν ήμαστε τρελοί, δεν εκάναμε την Επανάσταση». Όταν διώχνεις από τα βιβλία κείμενα-πετράδια του ελληνικού λόγου, με τα οποία μπορείς να διδάξεις την άδολη και υγιή φιλοπατρία και στην θέση τους βάζεις «συνταγές μαγειρικής»-25 πολύτιμες σελίδες αφιερώνει το α’ τεύχος Γλώσσας Στ’ Δημοτικού στην διατροφή και στις συνταγές. Μία σελίδα έπιαναν οι στροφές του «Ύμνου», αλλά «ουκ ην τόπος» γι’ αυτόν. Η συνταγή για «μακαρόνια με κιμά» (σελ. 48) είναι σημαντικότερο πράγμα-όταν, λοιπόν, εκπαραθυρώνεις την φιλοπατρία, εισέρχονται από την θύρα τα φαινόμενα βίας, ρατσισμού και φασισμού. Όταν διδάσκει ο δάσκαλος, τον ηρωισμό, την ευγενική παλληκαριά, το χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο μέσω μιας γάτας της Σόνιας, (στο βιβλίο Γλώσσας Στ’, β’ τεύχος) και όχι με τα κείμενα του Κολοκοτρώνη του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ή του Παύλου Μελά (υπήρχε στο παλιό Ανθολογία απόσπασμα από τα βιβλίο της Ναταλίας Μελά, στο οποίο περιγραφόταν το ένδοξο τέλος του αθάνατου ήρωα . Το πέταξαν…) τότε τη θέση των ηρώων, την παίρνουν κομματοθρεμμένοι τυχοδιώκτες και λοιποί υλακτούντες κρετίνοι.   Η δημοκρατία, έγραφε ο Μπρεχτ, χρειάζεται αδιάκοπη σφυρηλασία. Πρέπει να την χτυπάμε όπως τον πάσσαλο, για να βυθιστεί πιο βαθιά στο χώμα. Η δημοκρατία εκτρέφεται και γαλβανίζεται από την ιστορία και την παράδοση, αυτά ακριβώς που φρόντισαν να μαγαρίσουν και να ποινικοποιήσουν οι ημιμαθείς φανατικοί της ψευτοπροόδου, που εμφιλοχώρησαν και στα πανεπιστήμια, που γράφουν σχολικά βιβλία και εκπονούν αναλυτικά προγράμματα, με αποτέλεσμα να ανδρωθούν γενιές Ελλήνων, χωρίς τα απαραίτητα πνευματικά αντισώματα, χωρίς αίσθημα αλληλεγγύης, χωρίς των παππούδων μας «καθαρό μέτωπο», χωρίς Χριστό και αγάπη προς την «μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα» πατρίδα μας, όλα έκφραση ζωής και στάση ψυχής, που δυνάμωναν την αντοχή και την καρτερία του λαού στις τραγικές εθνικές περιπέτειες. Ας μην θρηνούν επί των ερειπίων οι ταγοί. «Όταν τα μήλα είναι ξινά, δεν φταίνε τα μήλα, φταίνε οι μηλιές», κατά τον αείχλωρο λόγο του Πατροκοσμά.     Ο Παύλος Μελάς, για να θυμηθούμε τον αητό της Μακεδονίας, που σε λίγες μέρες (13 Οκτ.) τιμούμε την μνήμη του, «άσπιλος σαν φως», έγραφε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1904, στην αγαπημένη του γυναίκα:   «…Διαρκώς ερωτούσα τον εαυτόν μου αν είχα το δικαίωμα εγώ να συλλάβω οιονδήποτε άνθρωπον, οσονδήποτε κακούργος και αν είναι, να τον τραβήξω από την οικογένειάν του και να τον φονεύσω. Και διαρκώς  απαντούσα όχι, όχι…».   Συνεχίζει παρακάτω:   «…Εγώ όμως ουδέν άλλο στήριγμα, πλην της προς την πατρίδα και το έθνος μου αγάπης, έχω. Μα την αλήθειαν πολύ θα τα αγαπώ και τα δύο, διότι καίτοι υποφέρω, καίτοι κλαίω, θ’ αφήσω να γίνη εκείνο που απεφασίσθη».   Τα γεμάτα καλοσύνη λόγια του ήρωα, που διδάσκουν την ευγένεια, την επιείκεια, την αυταπάρνηση και την θυσία, όχι για ιδιοτελείς σκοπούς, αλλά για της πατρίδος την  ελευθερία, δεν έχουν θέση σε σχολικά βιβλία, ενώ τα νιαουρίσματα γατιών βρίσκουν σελίδες. Γιατί εκπλήσσονται και απορούν οι «σάπιες μηλιές» της πολιτικής, που αγρίεψαν τα παιδιά; Όταν συκοφαντείς την ιστορία του λαού μας, γράφοντας πως το ’40 κρύφτηκε λόγω δειλίας στα υπόγεια (Γλώσσα Ε’ Δημοτικού), εξομοιώνεις τον Μέγα Αλέξανδρο με την Κοκκινοσκουφίτσα (Γλώσσα Στ’ Δημοτικού), εξυμνείς την παιδεραστία (Γλώσσα Α’ Γυμνασίου), διασύρεις την οικογένεια, επαινώντας τις «απιστίες» των γονέων (Γλώσσα Β’ Γυμνασίου) και «προσφέρεις» στους μαθητές κείμενα του τηλεαστρολόγου Λεφάκη για τα ζώδια, που «ευνοούν τις ερωτικές σχέσεις», τότε τα παιδιά σού επιστρέφουν, ως «αντίδωρο», τα δηλητήρια και τις αναθυμιάσεις, που εισπνέουν μέσω των σχολικών βιβλίων. Και στα σχολεία δεν χρειαζόμαστε «παρατηρητήρια κατά της βίας», αλλά να ανοίξουν τα κρατητήρια γι’ αυτούς που σκοτώνουν την δημοκρατία, την φιλοπατρία και την ιστορία αυτού του λαού στα σχολεία…

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/9157, Ἀντίβαρο

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Του Sokin

Το μάθημα των θρησκευτικών και τα μπουλούκια των μαθητών

Ο  πολίτης Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου
Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων

Δεν θα επιχειρηματολογήσω με επίκληση της ιστορίας και τη θετική συμβολή της θρησκείας (μαζί με τα αρνητικά της) στην ιστορική διαδρομή του ελληνικού έθνους.
Θα καταθέσω μόνο τούτο το γεγονός όπως το έζησα ως μαθητής Γυμνασίου στη Λάρισα τα "πέτρινα χρόνια".
Ώρα 7:50 το πρωί. Όλες οι τάξεις του Γυμνασίου συντεταγμένες στο προαύλιο και ενώπιον του συνόλου των καθηγητών έλεγαν το "Πάτερ ημών", κάθε πρωί, το οποίοι έλεγε κάποιος μαθητής.
Αμέσως, μετά, οι μαθητές στις τάξεις και στα συγκεκριμένα θρανία, στα οποία καθόμασταν ανά τρεις, σε μια τάξη 80 μαθητών.
Ήταν μία ομαδική πράξη συντεταγμένης μαθητικής κοινότητας, η οποία έτσι αποκτούσε συνείδηση ότι άρχιζε το υπεύθυνο έργο της μάθησης και της γνώσης, μετά από την κατάνυξη της προσευχής, η οποία είχε το δικό της νόημα και τη δική της επίδραση στην ψυχολογία των μαθητών.
Αυτά από ένα μη καλό χριστιανό,  ο οποίος δεν υπέστη καμία βλάβη του χαρακτήρα του μετέχοντας σε αυτή την οργανωμένη συλλογική εκδήλωση, η οποία σου δημιουργούσε την εντύπωση ότι ανήκεις σε ένα συντεταγμένο κοινωνικό σύνολο με κάποιους σκοπούς.
Τώρα οι μαθητές μπαίνουν χύμα, σαν μπουλούκια μέσα στις αίθουσες, αγνοώντας, ίσως, γιατί βρίσκονται εκεί όπου γίνεται ο "χαβαλές"!
Είναι κι αυτό ένα απτό δείγμα της μπουλοκοποίησης της ελληνικής κοινωνίας, που παραπαίει σαν φτερό στον άνεμο χωρίς ρίζες, χωρίς ψυχικά θεμέλιο, έρμαιο των πολιτικών απατεώνων!(βλ. το έργο μου "Η Εθνική μας Παράδοση", εκδ. "Πελασγός" - Ι. Γιαννάκενας - Αθήνα, 2012).

ΟΜΙΛΙΑ για την ΑΓΝΩΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ στην ΒΟΥΛΑ

Την Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2013 στις 19.00
ο Οργανισμός Αθλήσεως, Πολιτισμού και Παιδικής Αγωγής του Δήμου Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης Αττικής
στο Πνευματικό Κέντρο «Ιωνία» της Βούλας
(στην παραλιακή Λεωφ. Ποσειδώνος, δίπλα στο κτήριο του τ. Δήμου Βούλας)
οργανώνει ομιλία του συγγραφέα Γιώργου Λεκάκη (www.lekakis.com) 
μέλος του Δ.Σ της Επιτροπής Ενημεώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων
με θέμα"Η Άγνωστη Μικρά Ασία"με ταυτόχρονη προβολή διαφανειών από το ομώνυμο βιβλίο του
(που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάδμος»).
Περισσίτερα για το βιβλίο μπορείτε να βρείτε εδώ:

Πως ΗΠΑ και Ρωσία ορίζουν το ελληνικό ενεργειακό μέλλον…

Των Δρ. Γεωργίου Φίλη & Ζαχαρία Μίχα
Στο κεντρικό θέμα της ημέρας, αναφερθήκαμε στη σημασία του σχιστολιθικού αερίου για την ελληνική ενεργειακή ασφάλεια και τη σημασία του για το μέλλον της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).
Παράλληλα, επισημάναμε, ότι η σημασία των σχέσεων ΗΠΑ και Ρωσικής Ομοσπονδίας για την υλοποίηση των ελληνικών σχεδίων που θα οδηγήσουν τη χώρα αποφασιστικά εκτός της σημερινής κρίσης, είναι από τεράστια, έως απολύτως καθοριστική και για τον λόγο αυτό υπογραμμίζουμε την ανάγκη αποφυγής άσκοπων – πρόωρων – πανηγυρισμών, αλλά και συναίσθηση της δυσκολίας του εγχειρήματος σε διπλωματικό επίπεδο, αφού έχουμε ως δεδομένο την απαράδεκτη ολιγωρία δεκαετιών της ελληνικής πλευράς.
Ας πάμε όμως στην ανάπτυξη του κρίσιμου για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα ζητήματος των σχέσεων Ουάσιγκτον και Μόσχας, προτού προχωρήσουμε σε ορισμένα κρίσιμα συμπεράσματα…
Το αδύνατο σημείο της Ρωσίας είναι η μονοσήμαντη σχεδόν εξάρτησή της από τους υδρογονάνθρακες, άρα η διατήρηση υψηλών διεθνών τιμών αποτελεί ζωτικό εθνικό συμφέρον, αφού το περισσότερο ζεστό χρήμα που μπαίνει στα ταμεία της από το εξωτερικό, προέρχεται από την εξαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου, κυρίως στην ΕΕ, καθώς και στην Κίνα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες όμως έχει αποδειχθεί ότι διαθέτουν τεράστιες ποσότητες σχιστολιθικού αερίου, με την τεχνολογία να έχει προχωρήσει πλέον και να μπορεί να αξιοποιήσει τα αποθέματα. Αυτό αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για τη Ρωσία που μπορεί να δει τις διεθνείς τιμές του προϊόντος να κατρακυλούν μαζί με τα έσοδά της.
Κατά συνέπεια, καταρχήν, έχει κίνητρο συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, χωρίς όμως να είναι διατεθειμένη να «γονατίσει» μπροστά στην Ουάσιγκτον και για τον λόγο αυτό ενισχύει όσο περισσότερο μπορεί την πολεμική της μηχανή. Οπότε ερχόμαστε στην Τουρκία που βρίσκεται ανάμεσα στις δυο δυνάμεις και σχεδόν συνορεύει με τη Ρωσία που αποτελούσε πάγια και τον στρατηγικό εφιάλτη της.
Στην περίπτωση του «συγκρουσιακού σεναρίου» ΗΠΑ-Ρωσίας που πιθανότατα θα σημάνει αποσταθεροποίηση για την ευρύτερη περιοχή μας, η Τουρκία θα χρειάζεται την υποστήριξη του ΝΑΤΟ (βλ. ΗΠΑ) για την ασφάλειά της, αναβαθμίζοντας ταυτόχρονα τη γεωστρατηγική της σημασία, κατά κάποιον τρόπο στα πρότυπα του Ψυχρού Πολέμου, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να δυσκολεύεται και τις ΗΠΑ να επανέρχονται στη γνωστή πολιτική εξισορρόπησης, με κάποια όμως μεροληψία υπέρ του πιο σημαντικού στρατηγικά συμμάχου.
Στην περίπτωση του «συνεργατικού σεναρίου», τα περιθώρια κινήσεων της Τουρκίας δεν είναι πολλά, καθώς θα εξαρτάται από τις ισορροπίες που θα διαμορφωθούν μεταξύ των δύο βασικών «παικτών», ενώ η ίδια πάντα θα έχει ανοικτό σε «εξωτερικές επιρροές» το εσωτερικό μέτωπο… Ρωσία και ΗΠΑ ίσως μεταθέσουν την αξιοποίηση του σχιστολιθικού αερίου για το  μέλλον, αφού ακόμα και η Ουάσιγκτον ανησυχεί για τις επιπτώσεις στην  ενεργειακή της βιομηχανία από ενδεχόμενη «πλημμύρα» με φθηνό αέριο στις  διεθνείς αγορές, που θα οδηγούσε σε μεγάλες ανατροπές (π.χ. ενδεικτικά,  οι προμηθευτές από τη Μέση Ανατολή θα χάσουν τη γεωπολιτική τους σημασία  αλλά και τα έσοδα).
Κοινό χαρακτηριστικό και των δυο σεναρίων, είναι το ότι και στις δυο περιπτώσεις, η Τουρκία αντιμετωπίζει πρόβλημα ασφαλείας… Θεωρούμε, ότι γίνεται αρκούντως κατανοητό, το γιατί το μέλλον της αξιοποίησης του σχιστολιθικού αερίου δεν είναι μια απλή υπόθεση…
Τούτων λεχθέντων, θα θέλαμε να επισημάνουμε τα κάτωθι:
>Με βάση καθαρά γεωλογικά και τεχνοοικονομικά κριτήρια η εξόρυξη του σχιστολιθικού αερίου κρίνεται ως πολύ μικρότερου κόστους σε σχέση με την εκμετάλλευση πιο παραδοσιακών μορφών υδρογονανθράκων, όπως δηλαδή η εξόρυξη από κοιτάσματα σε μεγάλα θαλάσσια βάθη.
>Οι ΗΠΑ αναμένεται μέσα στα επόμενα πέντε έτη να αποτελέσουν κύριο παραγωγό σχιστολιθικού αερίου το οποίο εάν εξαχθεί – που θα εξαχθεί πιθανότατα, αν και επιλεκτικά – αναμένεται να αλλάξει τις παγκόσμιες τιμές στην αγορά φυσικού αερίου, άρα και τους όρους του ανταγωνισμού.
>Χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία, η Πολωνία, για να αναφέρουμε ενδεικτικά κάποιες από αυτές της Δύσης, αναμένεται να καλύψουν μεγάλο μέρος της αγοράς – τουλάχιστον της Ευρώπης – με αποτέλεσμα οι χώρες με ποιο συμβατική παραγωγή να δουν τα έσοδα τους να πέφτουν είτε επειδή θα χάνουν πελάτες είτε επειδή θα αναγκαστούν να ρίξουν τις τιμές για να παραμείνουν ανταγωνιστικές.
>Η Τουρκία αντιλαμβανόμενη την κατεύθυνση που οδηγούνται τα πράγματα, φαίνεται να θέλει να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα του σχιστολιθικού της αερίου τόσο στην Θράκη όσο και στο Κουρδιστάν.
>Είναι προφανές ότι τόσο η Βουλγαρία όσο και η Ελλάδα θα πρέπει να αρχίσουν να «ψάχνονται» αναφορικά με τις δυνατότητες εκμετάλλευσης δικών τους κοιτασμάτων στο χώρο της Θράκης που ελέγχουν η κάθε μία, ίσως ακόμα και να συντονίσουν τις ενέργειές τους.
>Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ειδικοί της συγκεκριμένη αγοράς έχουν σημειώσει ότι και η χώρα μας διαθέτει μεγάλες ποσότητες σχιστολιθικού αερίου, κάποιες από τις οποίες βρίσκονται «στην ευρύτερη περιοχή του συμπλέγματος του Καστελόριζου», δηλαδή στην περιοχή της δυνητικής ελληνικής ΑΟΖ στα ανατολικά της Κρήτης προς την Κύπρο.
>Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ότι τα δύο κύρια σημεία τριβής της χώρας μας με την Τουρκία, πέραν των διαφόρων ζητημάτων που θέτει η Άγκυρα (μειονότητα, ΑΟΖ κ.λπ.) σχετίζονται και με ζητήματα ελέγχου σημαντικότατων ενεργειακών και όχι μόνο, πόρων.
>Εάν δε θελήσουμε να αναφερθούμε στην καθαρά οικονομική παράμετρο της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων από την χώρα μας θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι εάν καθυστερήσουμε – για οποιοδήποτε «γραφειοκρατικό» λόγο την εξόρυξη των θαλάσσιων κοιτασμάτων μας, πολύ σύντομα – στα επόμενα πέντε έτη – αυτά ίσως χάσουν μέρος της αξίας τους, αφού δεν θα είναι δυνατόν να εξαχθεί από εκεί αέριο σε ανταγωνιστική τιμή.
>Αποτέλεσμα της παραπάνω παρατήρησης είναι, ότι η Ελλάδα θα χάσει τον κυριότερο μοχλό ανάπτυξης όπως τουλάχιστον υπογραμμίζει με κάθε ευκαιρία η παρούσα κυβέρνηση, με τον πρωθυπουργό να έχει μετατρέψει το συγκεκριμένο θέμα σε «σημαία» (και καλώς το κάνει, απλά δεν φτάνουν μόνο τα λόγια, διότι το τρένο αναχωρεί κι εμείς δεν είμαστε ακόμα μέσα).
>Σε ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, εάν και εφόσον το σχιστολιθικό αέριο επιβεβαιώσει όλους όσοι υποστηρίζουν τη σημασία του, είναι προφανές ότι η σχέση στο τρίγωνο ΕΕ-ΗΠΑ-Ρωσία θα διαταραχτεί σημαντικά, αφού όπως αναφέρθηκε, οι σχέσεις εξάρτησης Βερολίνου-Μόσχας μπορεί να επηρεαστούν καθοριστικά. Φυσικά, στο συγκεκριμένο επίπεδο ανάλυσης τα πράγματα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα, απλά για την ώρα επισημαίνουμε το γεγονός, ότι φτηνό σχιστολιθικό αέριο το οποίο θα βρίσκεται σε χώρες της ΕΕ αλλά και στις ΗΠΑ, είναι σίγουρο ότι θα επανακαθορίσει βεβαιότητες και σχέσεις δεκαετιών, φέρνοντας νέα δεδομένα στην γεωπολιτική αντιπαράθεση των μεγάλων δυνάμεων για τον έλεγχο της Παγκόσμιας Νήσου (Ευρασία και Αφρική).
>Η Ελλάδα εκτιμάται ότι θα πρέπει να επιταχύνει τις προσπάθειές της αναφορικά με την εξόρυξη των δικών της αποθεμάτων ώστε να αρχίσει την εκμετάλλευσή τους ΠΡΙΝ το σχιστολιθικό αέριο μπει στη… ζωή μας. Η Αθήνα θα πρέπει ακόμα να προχωρήσει και σε έρευνες για την εύρεση και εκμετάλλευση κοιτασμάτων σχιστολιθικού αερίου, καθώς και στο να προχωρήσει στις απαραίτητες συνεργασίες με εταιρείες των ΗΠΑ και του Καναδά οι οποίες διαθέτουν την απαραίτητη τεχνογνωσία.
>Τέλος η Ελλάδα θα πρέπει να είναι σε θέση να υπερασπιστεί όλα αυτά τα σημεία του Ελληνισμού, τα οποία πέραν όλων των άλλων διαθέτουν και όλα εκείνα τα «δώρα» που θα την βοηθήσουν να επανέλθει σύντομα στον δρόμο της επιτυχίας και της ανάπτυξης.
Για το θέμα του σχιστολιθικού αερίου ΕΔΩ: (ttp://www.defence-point.gr/news/?p=86099


Read more: http://mignatiou.com/?p=13750#ixzz2h7xT0x88

Αποχαρακτηρίσθηκε από αρχαιολογικός χώρος η... Στρογγύλη!


Διέρρευσε  ότι ο υπουργός Πολιτισμού, κ. Π. Παναγιωτόπουλος, αναίρεσε τον πρωτοφανή για τα αρχαιολογικά δεδομένα χαρακτηρισμό από το ΚΑΣ της νησίδος Στρογγύλης ως... «αρχαιολογικού χώρου», άνευ παρουσίας... αρχαιολόγου και... ανασκαφής επί του νησιδίου... Θέμα για το οποίο το μέλος του ΔΣ της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων, κ. Γ. Λεκάκης (www.lekakis.com), είχε αναδείξει και αρθογραφήσει σχετικά και είχε αποδείξει κιόλας πως το νησίδιο έχει και οικονομικό ενδιαφέρον για τους εντόπιους, άρα οικονομική ζωή!
Θυμίζουμε τα άρθρα του Γ. Λεκάκη στο blog της Επιτροπής μας στις 12.9.2013:

Στις 21.09.20113 το ίδιο άρθρο ανα
Έτσι ανατράπηκαν τα σχέδια όσων δεν ήθελαν την ΑΟΖ, που προσφέρει η μικρή νήσος στην Ελλάδα, όταν και εφ' όσον κάποια κυβέρνηση της Ελλάδος αποφασίσει να κάνει μια γενναία και νόμιμη πράξη: Να ανακηρύξει ΑΟΖ... χωρίς πρώτα να μαγειρεύει την ανακήρυξή της και να την συζητά και να την διαπραγματεύεται με κανέναν...
Με την βοήθεια πολλών ευαίσθητων Ελλήνων, που αρθρογράφησαν, κοινοποίησαν, ενημέρωσαν, τηλεφώνησαν, μαζί με την Δημοτική Αρχή Μεγίστης, που συντάχθηκε αμέσως με τα γραφόμενα της Επιτροπής μας, και έπραξε κι αυτή τα δέοντα, χάλασαν τα σχέδια όσων "ψαλίδιζαν" την ΑΟΖ μας, με διάφορες επιφάσεις, προφάσεις και βιτρίνες νομιμότητος...

Πεταλούδες και πορσελάνες...

Του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη

Ευνουχισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των συντελεστών ισχύος

Πώς το πρωτόκολλο 10 και η αντιδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου, καθώς και το λοιπό κεκτημένο θα έπρεπε να ήταν η βάση των 

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ για τη διχοτομική λύση μέσω αερίου και η αναθεώρηση των ΑΟΖ 

Το Κυπριακό θα εισέλθει σε νέα πορεία. Και είναι ορθή η θέση ότι θα πρέπει να γίνει καλή προετοιμασία, που δεν σημαίνει μόνο τη διαδικασία, αλλά και την ουσία κα τον καθορισμό των δεδομένων επί τη βάσει των κανόνων ισχύος, για να είναι δυνατός ο καταρτισμός στρατηγικής για την επίτευξη του τελικού στόχου.

Όψεις του ιδίου νομίσματος

Αξιολογώντας λοιπόν την κατάσταση διαπιστώνουμε τα εξής: 1. Ο στόχος της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας είναι ορθός ή λανθασμένος; Η απάντηση στο ερώτημα είναι αποτέλεσμα των ιστορικών και πολιτικών πραγματικοτήτων όπως: Α. Η ομοσπονδία ήταν ο τουρκικός και βρετανικός στόχος από το 1956. Β. Η εισβολή επέβαλε παράνομα τον διοικητικό, πληθυσμιακό και εδαφικό διαχωρισμό της Κύπρου, θέτοντας έτσι τα θεμέλια για μια ομοσπονδία, την οποία οι Τούρκοι θεωρούσαν ως «ταξίμ», δηλαδή διχοτόμηση. Γ. Το σχέδιο Ανάν ήταν η συνταγματική μορφοποίηση της ομοσπονδίας και η βάση των συνομιλιών, ανεξαρτήτως τι λέγεται και τι όχι δημόσια. Εάν δηλαδή θα ξεκαθαρίσει η βάση και πώς.

Αυτό συζητούσαν όλοι ο Πρόεδροι περί της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Τα περί πολυπεριφερειακής συνιστούν από οικονομικής και διοικητικής άποψης χειρότερη επιλογή από τη διζωνική και είναι οξύμωρο το ότι προβάλλονται από το απορριπτικό λεγόμενο στρατόπεδο. Και αυτό διότι θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι πρόκειται για εξίσου ενδοτικές θέσεις, εις ην περίπτωση υιοθετεί κάποιος τέτοιους όρους.

Σήμερα έχουμε ενιαίο κράτος. Σε περίπτωση ομοσπονδίας, είτε δυο είτε έξι ζωνών ή περισσοτέρων, το ενιαίο κράτος είτε θα διχοτομηθεί σε δυο συνιστώντα κράτη είτε θα πολυτομηθεί. Πώς λοιπόν το λεγόμενο απορριπτικό στρατόπεδο κατηγορεί τον Πρόεδρο και το ΑΚΕΛ για τη λύση που προωθούν, δηλαδή της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, όταν και οι δικές τους επιλογές είναι είτε της ομοσπονδίας πολυζωνικού χαρακτήρα είτε της λεγόμενης καλής διζωνικής ομοσπονδίας; Είμαστε μάρτυρες μιας ασύστολης επί μακρόν δημαγωγίας, που οδηγεί στο ίδιο διχοτομικό αποτέλεσμα: Είτε τη διατήρηση της de facto διχοτόμησης είτε της ομοσπονδιακής.

Λανθασμένος στόχος και λύση «εθνικής ανάγκης»

Το πρόβλημα τελικά είναι ο λανθασμένος στόχος. Και το όλο ζήτημα είναι όπως μια μαθηματική πρόταση. Εφόσον το τελικό αποτέλεσμα είναι εκ των προτέρων λανθασμένο, ό,τι συντελεστές και μεταβλητές και αν προσθέσεις, το αποτέλεσμα δεν θα είναι ορθό. Υπάρχει ως προς το αποτέλεσμα, δηλαδή τον στόχο, το εξής πρόβλημα: Εφόσον η ομοσπονδία είναι λύση διχοτομική, δεν μπορεί να οδηγήσει στην επανένωση. Άστε που δεν είναι και τόσο ορθός ο όρος επανένωση.

Με βάση το πρωτόκολλο 10 για την πλήρη ένταξη της Κύπρου, ο όρος θα πρέπει να είναι επανενσωμάτωση των κατεχομένων στην Κυπριακή Δημοκρατία που συνιστά ενιαίο κράτος, το οποίο όμως, εάν η λύση είναι ομοσπονδιακή, θα διχοτομηθεί σε δυο συνιστώντα κράτη. Εν πάση περιπτώσει, εάν στόχος είναι η επανενσωμάτωση, σημαίνει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να παραμείνει ζωντανή, πράγμα που δεν επιτυγχάνεται με την ομοσπονδία. Η οποία μπορεί να οδηγήσει σε κάλπικη επανένωση στην εξής λογική:

Της αποδοχής της ύπαρξης δυο οντοτήτων που βρίσκονται σε διάσταση και έχουν ως στόχο να επανασυγκολληθούν στο πλαίσιο δυο ισότιμων συνεταιρικών κρατιδίων με μια Κεντρική Κυβέρνηση, η οποία θα έχει ισχυρές, αδύναμες ή διακοσμητικές εξουσίες. Συνεπώς, με τη λέξη επανένωση ο καθένας εννοεί ό,τι θέλει. Εμείς και όσοι υποστηρίζουν τη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας λογικό είναι να θεωρούμε ως ορθότερο όρο αυτόν της επανενσωμάτωσης. Γιατί; Διότι διαφωνούμε με τη λύση της ομοσπονδίας, η οποία συνιστά μορφή διχοτόμησης. Ως εκ τούτου, δεν ισοδυναμεί καν με συμβιβασμό. Πόσω μάλλον με λύση «εθνικής ανάγκης».

Το νομικό πλαίσιο της ΕΕ

Επί τη βάσει λοιπόν τούτων, τονίζουμε τα εξής αυτονόητα. Τα πλεονεκτήματα της Κύπρου τελικώς επιστρατεύονται για την υλοποίηση του τουρκικού και βρετανικού στόχου της ομοσπονδίας, αντί για την επανενσωμάτωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως το Πρωτόκολλο 10 καθορίζει. Διότι, όπως επισημαίνεται, το κοινοτικό κεκτημένο δεν εφαρμόζεται στο βόρειο τμήμα της Κύπρου λόγω της κατοχής. Και η εφαρμογή του θα γίνει κατόπιν ομόφωνης απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Το Πρωτόκολλο 10 δεν αναφέρεται σε ομοσπονδιακό αλλά στο ενιαίο πολιτειακό σύστημα, δηλαδή την Κυπριακή Δημοκρατία. Η όποια αλλαγή του μπορεί να οδηγεί είτε άμεσα είτε έμμεσα στην παρθενογένεση, που θα αντικαταστήσει την ενιαία Κυπριακή Δημοκρατία με δυο τουλάχιστον συνιστώντα κράτη. Συνεπώς, η ΕΕ επί του παρόντος και μέσω του κοινοτικού κεκτημένου υποστηρίζει ότι:

1. Η Κυπριακή Δημοκρατία εντάχθηκε ολόκληρη στην ΕΕ.

2. Με βάση την αντιδήλωση 21ης Σεπτεμβρίου του 2005, η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία αποτελεί υποχρέωση και προϋπόθεση για την ενταξιακή της πορεία και την ένταξή της στην ΕΕ, ή ακόμη και για την εδική σχέση, εφόσον αυτή προβλέπεται από την παράγραφο 23 των συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δεκεμβρίου του 2004. 3. Τις θεμελιώδεις ελευθερίες επί των οποίων οικοδομήθηκε και λειτουργεί, και οι οποίες αποτελούν κεντρικό πυλώνα της δημοκρατικότητας και της λειτουργίας της.

Κυπριακή Δημοκρατία, διάλυση και παρθενογένεση

ΕΦΟΣΟΝ λοιπόν γίνεται λόγος για ξεκαθάρισμα της βάσης των συνομιλιών, γιατί να μην είναι το κοινοτικό κεκτημένο η εν λόγω βάση, όπως επίσης και το Πρωτόκολλο 10, καθώς και η αντιδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου του 2005. Και γιατί να μην είναι η βάση των συνομιλιών οι θεμελιώδεις βασικές αρχές επί των οποίων είναι θεμελιωμένη η ΕΕ, χωρίς αποκλίσεις; Εάν εφαρμοστούν όλ΄ αυτά, θα τερματιστεί η κατοχή.

Και δεν θα υπάρχει λόγος για την εφαρμογή της ομοσπονδίας, η οποία για να ισχύσει θα πρέπει να προκύψουν αποκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο και από τις βασικές δημοκρατικές αρχές και αξίες, για να προκύψει στην ουσία η λεγόμενη μετάλλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δυο συνιστώντα κράτη μιας συνεταιρικής ομοσπονδίας, στη βάση της παρθενογένεσης. Προς επίρρωση τούτων, τονίζουμε τα εξής:

Η όποια απόκλιση καταγράφεται σήμερα από τις δημοκρατικές αρχές και αξίες και από το κεκτημένο, οφείλεται στο ότι ισχύει ακόμη η Κυπριακή Δημοκρατία. Και διότι υπάρχει κατά τρόπον αντικειμενικό η απόκλιση από το κοινοτικό κεκτημένο εκεί όπου δεν εφαρμόζεται πλήρως. Συνεπώς, για να λειτουργήσει μια ομοσπονδία θα πρέπει:

Α. Να διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία.

Β. Να προκύψει σιωπηρώς ή εμφανώς άμεσα ή έμμεσα η παρθενογένεση.

Γ. Να μην ισχύσει πλήρως το κοινοτικό κεκτημένο και οι λοιπές δημοκρατικές αρχές και αξίες.

Κλασική δε, τούτου περίπτωση συνιστά η σταθμισμένη ψήφος και η κατάργηση της αρχής ένας άνθρωπος μία ψήφος, καθώς και οι χωριστές πλειοψηφίες.

Εξουδετέρωση φυσικού αερίου και συντελεστών ισχύος

ΠΡΟΣΕΞΤΕ τώρα τι συμβαίνει: Αντί να χρησιμοποιηθεί η ΕΕ ως καταλύτης για την επανενσωμάτωση των κατεχομένων στην Κυπριακή Δημοκρατία και η άρση των τετελεσμένων της εισβολής, δηλαδή της πληθυσμιακής, διοικητικής και εδαφικής διχοτόμησης, η πολιτική ηγεσία χρησιμοποιεί τους μηχανισμούς της ΕΕ για να διαβρώσει το πνεύμα του Πρωτοκόλλου 10 και να εξουδετερώσει την αντιδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου του 2005, με στόχο την ομοσπονδία.

Έχουμε λοιπόν έναν ισχυρό συντελεστή ισχύος, δηλαδή την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, Και αυτόν τον συντελεστή ισχύος τον αποδυναμώνουν και τον εντάσσουν ευνουχισμένο σε μια πολιτική και νομική πρόταση -που λειτουργεί όπως τα μαθηματικά- και η οποία αντί να οδηγήσει στην επανενσωμάτωση των κατεχομένων στην Κυπριακή Δημοκρατία, οδηγεί στη διχοτόμηση, με την πολιτειακή μορφή της ομοσπονδίας.

Το ίδιο συμβαίνει και με την περίπτωση του φυσικού αερίου, το οποίο από συντελεστής ισχύος και οικοδόμησης συμμαχιών με το Ισραήλ και την Ελλάδα για την αλλαγή των ισοζυγίων δυνάμεων, θα κινδυνέψει να γίνει αχίλλειος πτέρνα και σημείο τριβής και πιέσεων στην εξής βάση: για να αποφύγετε τα θερμά επεισόδια βρέστε λύση και προχωρήστε σε συνεκμετάλλευση. Εάν, δε, η λύση είναι ομοσπονδιακή και χωρίς να είναι η Κύπρος στο ΝΑΤΟ, τότε η Τουρκία:

1. Θα έχει τον έλεγχο της Κύπρου μέσω των συνταγματικών δομών μιας ομοσπονδίας με τους Τουρκοκυπρίους και τους εποίκους να είναι τα στρατηγικά πληθυσμιακά τους εργαλεία και

2. Τον γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό έλεγχο, που σημαίνει ταυτοχρόνως και την αναθεώρηση των υφιστάμενων Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών κατά τρόπον ώστε:

Α. Να αποκόπτεται η ελληνική από την κυπριακή ΑΟΖ και η τουρκική να ενώνεται με την Αιγυπτιακή, που ισοδυναμεί με την αναίρεση της υφιστάμενης πολιτικής Κασουλίδη περί συμμαχίας Ελλάδας, Αιγύπτου και Κύπρου. Ταυτοχρόνως, δε, θα υλοποιηθεί η αναθεωρητική τουρκική στρατηγική, η οποία, όπως έχουν πολλάκις δηλώσει Τούρκοι αξιωματούχοι, όπως ο Ερντογάν και στο παρελθόν ο μακαρίτης Ισμαΐλ Τζεμ:

Η περιοχή από τη Μαρμαρίδα πλησίον της Ρόδου ώς την Αλεξανδρέττα συνιστά τουρκική λίμνη! Η θεωρία αυτή έχει σχέση με την πάγια πολιτική της Άγκυρας, που θέλει την Τουρκία ως τον κύριο δρόμο των αγωγών κατά το αντίστοιχο ιστορικό του δρόμου του μεταξιού.

Ο στρατηγικός στόχος και τα σύνδρομα

Πώς είναι δυνατό να είναι η όποια ομοσπονδία στην Κύπρο είτε συμβιβασμός είτε εθνικά αποδεκτή λύση, ή ακόμη και λύση ανάγκης, όταν αποτελεί τουρκικό διχοτομικό στόχο και κλειδί που ανοίγει την πόρτα στην Τουρκία, για να μετατρέψει εμάς σε προτεκτοράτο και την ίδια σε περιφερειακή δύναμη, κλείνοντας ταυτοχρόνως τη μοναδική στρατηγική διέξοδο του Ισραήλ προς την Ευρώπη. Άρα, βρισκόμαστε ενώπιον τού εξής φαινομένου:

Να χρησιμοποιούνται τα όποια πλεονεκτήματα διαθέτουμε και οι συντελεστές ισχύος μας ή οι εν δυνάμει συντελεστές ισχύος μας, όπως είναι η ΕΕ και οι περί Κύπρου αποφάσεις της, το φυσικό αέριο και οι σχετικές συμμαχίες, για την υπογραφή ομοσπονδίας, που οδηγεί στην εξής πραγματικότητα: Στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και στον τουρκικό στρατηγικό στόχο της δικής μας συνταγματικής και γεωπολιτικής ομηρίας, με την ταυτόχρονη ανάδειξη της Τουρκίας ως κύριας περιφερειακής δύναμης.

Στην ουσία, αυτό το οποίο θα έπρεπε να συμβαίνει είναι όπως οι όποιοι συντελεστές ισχύος ή εν δυνάμει συντελεστές ισχύος ενταχθούν σε μια στρατηγική με στόχο τη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την απαλλαγή του τόπου από την κατοχή, καθώς και την αποτροπή των τουρκικών στόχων για περιφερειακή επικυριαρχία, σε συμμαχία με Ισραήλ, Ελλάδα και άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα η Αίγυπτος.

Συμμαχίες που μπορούν να προκύψουν λόγω σύγκλισης συμφερόντων και στο πλαίσιο μιας πολιτικής που θα δρα αποτρεπτικά ως προς τον τουρκικό μεγαλοϊδεατισμό. Υπάρχουν κράτη και έθνη που θέτουν στόχους και οικοδομούν στρατηγικές για την επίτευξη εθνικών στόχων, και υπάρχουν και άλλα, όπως το δικό μας, που πάσχουν από το σύνδρομο της πεταλούδας! Πετούν ανέμελα δεξιά και αριστερά, πάνω και κάτω, χωρίς στρατηγική και στόχο επιβίωσης, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι με την ομοσπονδία, για παράδειγμα, θα λύσουμε ριζικά το Κυπριακό. Και ότι θα απελευθερωθούμε.

Τα λεχθέντα από την κυπριακή ηγεσία περί στρατηγικής για την επίτευξη εθνικού στόχου αποτελούν πλάνη από κάθε άποψη. Διότι, η ομοσπονδία δεν είναι εθνικός στόχος, αλλά τουρκική λύση, η οποία μάλιστα στην καλυτέρα των περιπτώσεων θα λαθροβιοί. Εφόσον δε, είναι εύθραυστη, θα απειλείται καθημερινώς να γίνει κομμάτια, όπως μια χαριτωμένη πορσελάνη της Πράγας...



www.sigmalive.com

Ολοένα και θρασύτεροι οι φασίστες!

Συνεχίζουν και πηγαινοέρχονται ανενόχλητοι στην ελληνική Θράκη, προκαλώντας τη νοημοσύνη μας…
Σήμερα στο «Προξενείο-Στοπ» αναδημοσιεύουμε από τον τρέχοντα «Αντιφωνητή» (1/10/2013) μια μικρή μόνο αναφορά στην…τουρνέ που πραγματοποίησε στην ελληνική Θράκη άλλο ένα αρχιφασιστόμουτρο, το οποίο – κατά τη συνήθη πλέον πρακτική – ήρθε εξ ανατολών, αφόδευσε πολλαπλώς στα μούτρα μας και μετά γύρισε πίσω ανενόχλητος. Διαβάστε το άρθρο, χωρίς άλλα δικά μας σχόλια…
Ο Μουσταφά Ντεστιτζί είναι πρόεδρος του ακροδεξιού κόμματος BBP της Τουρκίας και μας επισκέφθηκε στις 24/9/13 με μία αγέλη – καλά, πείτε την εσείς επιτροπή – 26 ατόμων. Ο Ντεστιτζίακολούθησε το γνωστό πρόγραμμα επισκέψεων όλων των εξ ανατολών επισκεπτών μας. Μετά το Προξενείο (1η φωτογραφία) πήγε γραμμή στον τουρκομουφτή Κομοτηνής Ιμπράμ Σερήφ, πέρασε από το κόμμα των τουρκοφρόνων DEB καί έκανε δηλώσεις σε όλα τα μειονοτικά σωματεία που επισκέφθηκε. Μιλάμε φυσικά για κείνα που λειτουργούν ΠΑΡΑΝΟΜΑ, σαν την Ένωση Τουρκικής Νεολαίας (όπου και τον βλέπετε στη 2η φωτογραφία, παρέα με τον επίσης τουρκοφασίστα πρόεδρό τηςΧασάν Κοράι). Τώρα το τι δήλωσε εκεί, κυριολεκτικά δεν περιγράφεται. Πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας. Ιδού μερικά χαρακτηριστικά δείγματα:
Περί ανεξιθρησκείας: «Σε όλη την τουρκική και ισλαμική περιοχή τηρείται ίση απόσταση απέναντι σε όλους τους μουσουλμάνους και άλλους ανθρώπους». Δηλαδή όλα αυτά με τους φόνους χριστιανών, με τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις ιερέων (και στην Τουρκία και αλλού), με το ξερρίζωμα προαιώνιων χριστιανικών κοινοτήτων δεν υπάρχουν! Αλλά μη στεναχωριέστε, όπου νάναι εξαφανίζεται κι ο τελευταίος χριστιανός της περιοχής, οπότε μετά θα δείτε την απόλυτη ανεξιθρησκεία.
Περί ανάμειξης στα εσωτερικά μας: «Η ευθύνη μας ως κόμμα δεν είναι μόνο για τα 75 εκ που ζούνε στα 780 χιλ τ.χ της χώρας. (…) Η ευθύνη για τους αδερφούς μας στην Δυτική Θράκη είναι στους ώμους μας (…) Τα προβλήματα εδώ είναι και δικά μας προβλήματα. Παίρνοντας τα προβλήματα από εδώ θα τα μεταφέρουμε με ισχυρή φωνή στην τουρκική και παγκόσμια κοινή γνώμη και στην τουρκική κυβέρνηση». Ασχολίαστο.
Περί αμοιβαιότητας: « Η Τουρκία απέδωσε στην μειονότητα της δικαιώματα που ούτε η Λωζάννη δεν αναγνωρίζει, αλλά για κάποιον λόγο δεν είδαμε μέχρι σήμερα το αντίστοιχο από την ελληνική κυβέρνηση (…) Είμαστε ενάντιοι στο άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης πριν από την απόδοση με σωστό τρόπο των δικαιωμάτων της τουρκικής μειονότητας. Οι αρχές της αμοιβαιότητας ισχύουν». Επιμένουν στα περί αμοιβαιότητας οι Τούρκοι. Προφανώς γιατί δεν παίρνουν την απάντηση που πρέπει (στα λόγια μα και στην πράξη) για το τι θα σήμαινε αμοιβαιότητα σε όσα αίσχη έχουν κάνει σε βάρος μας τόσες δεκαετίες.
Α, και μεταξύ άλλων ο Ντεστιτζί χαρακτήρισε ύποπτο τον θάνατο του Σαδίκ Αχμέτ το 1995, αφήνοντας σαφέστατες αιχμές για τη χώρα μας. Άραγε τι πρέπει να πει κάποιος, για να νιώσει επιτέλους αυτή προσβεβλημένη;

www.proxeneio-stop.org

ΥΠ. ΕΞΩ(ΦΡΕΝ)ΙΚΩΝ

Θλιβερή εικόνα παρουσίαζαν όσοι επένδυαν στο δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου στην Αθήνα και στην Κωνσταντινούπολη με μοναδική προσδοκία ότι θα έπαιρναν την (παντελώς ανέξοδη) απόφαση για επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

Ματαίως όμως, καθώς ο κ. Ερντογάν δεν περιέλαβε το θέμα της Χάλκης στο περίφημο πακέτο εκδημοκρατισμού. Δυστυχώς, το υπουργείο Εξωτερικών τρεις ημέρες μετά την εξαγγελία του πακέτου εκδημοκρατισμού δεν είχε βρει μια λέξη να πει για το θέμα της Χάλκης, προφανώς για να μην ταραχτεί ο… Σουλτάνος.

Το συμπέρασμα όμως είναι άλλο. Ο κ. Ερντογάν, παρά τις συνεχείς κινήσεις καλής θέλησης από την Ελλάδα, δεν προτίθεται να ανταποκριθεί στο ελάχιστο. Και σε ένα ανατολίτικο παζάρι ο κ. Ερντογάν κρατά το «χαρτί» της Χάλκης που αφορά τις θρησκευτικές ελευθερίες Τούρκων μη μουσουλμάνων πολιτών, προκειμένου να εκβιάσει την Ελλάδα και να αποσπάσει ανταλλάγματα στη Θράκη, τα οποία θα εξυπηρετούν την τουρκική εξωτερική πολιτική και θα διευρύνουν την τουρκική επιρροή στους έλληνες μουσουλμάνους…

Σε ότι αφορά την επιχείρηση παραπλάνησης των Βρυξελλών ενόψει δημοσιοποίησης της Έκθεσης της Κομισιόν για την Τουρκία, ας αναλάβει η Αθήνα να στείλει το μήνυμα ότι δεν αρκούν τα «λόγια». Και ας μεταφέρει, δια της διπλωματικής οδού, ότι τα όσα υποστηρίζει ο κ. Ερντογάν περί επιστροφής περιουσιών ύψους 2,5 δισ. δολαρίων κινούνται στο πλαίσιο της οργιώδους φαντασίας του.

Η πρόθεση της Τουρκίας να προμηθευτεί νέο αντιπυραυλικό σύστημα όχι από τις ΗΠΑ ή την Ευρώπη αλλά από την Κίνα, προκάλεσε κάποιες αντιδράσεις από το ΝΑΤΟ και την Ουάσινγκτον. Επισημάνθηκε, εκτός των άλλων, ότι τα κινέζικα συστήματα δεν είναι συμβατά με την νατοϊκή και αμερικανική αντιπυραυλική ομπρέλα. Απλώς το περιγράφουμε και κάνουμε συγκρίσεις με το τι είχε συμβεί όταν είχε τολμήσει η Κύπρος, που δεν ήταν τότε καν μέλος του ΝΑΤΟ ή της ΕΕ, να προμηθευτεί τους ρωσικούς πυραύλους S300 για να αντιμετωπίσει μια υπαρκτή απειλή, όταν μάλιστα υπήρχε εμπάργκο πώλησης πολεμικού υλικού από τις ΗΠΑ...

****

— Ιδιαίτερα σημαντική η δουλειά που γίνεται από την Επίτροπο Μ. Δαμανάκη για την προώθηση ευρωπαϊκής πολιτικής που θα περιλαμβάνει και την ΑΟΖ, με βάση την έκθεση που έχει στα χέρια της για τα οφέλη που θα προκύψουν για την ΕΕ από τη θέσπιση και εκμετάλλευση των θαλασσίων ζωνών των χωρών- μελών. Θαύματα φυσικά δεν γίνονται και δεν πρόκειται το... Λουξεμβούργο να εγγυηθεί το δικαίωμα μας για κήρυξη ΑΟΖ, αλλά πάντοτε μια επίσημα διατυπωμένη ευρωπαϊκή θέση θα είναι χρήσιμη για την Ελλάδα.

— Η κ. Δαμανάκη το έχει πάρει πολύ ζεστά το θέμα, εξάλλου από την έκβαση της προσπάθειας της θα κριθεί όπως αντιλαμβανόμαστε και το πολιτικό -επαγγελματικό μέλλον της. Και όπως το βλέπουμε το πολιτικό σκηνικό, μάλλον η μόνη διαθέσιμη θέση θα είναι να διαδεχτεί τον… εαυτό της όταν τελειώσει η θητεία της στην Κομισιόν το 2014…

— Τα Σκόπια σκληραίνουν τη στάση τους βλέποντας ότι υπάρχει μια αναμέτρηση... αντοχής με την Ελλάδα, η οποία με κάθε τρόπο έστειλε το μήνυμα πως τελική θέση της είναι η «ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για erga omnes χρήση».

— Ο Ν. Γκρούεφσκι από το βήμα της ΓΣ του ΟΗΕ επιτέθηκε στην Ελλάδα. Το ενδιαφέρον είναι ότι αναφέρθηκε όχι μόνο στο θέμα της ονομασίας και της «παραβίασης» εκ μέρους της Ελλάδας της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου, αλλά και στα θέματα ταυτότητας και γλώσσας. Ενώ θεώρησε ότι η θέση για erga omnes χρήση, αντίκειται στην εντολή που έχει δώσει το ίδιο το Συμβούλιο Ασφαλείας το 1995 για την έναρξη των συνομιλιών, καθώς επιβάλλει αλλαγή του Συντάγματος της χώρας του… Επιβεβαιώνεται πάντως ότι όσο είναι στα Σκόπια απόλυτος κυρίαρχος ο Ν. Γκρούεφσκι, τόσο θα περιορίζονται οι δυνατότητες επίλυσης του προβλήματος.

— Σχόλιο κακεντρεχούς, με αφορμή την όλο και πιο συχνή και πυκνή εμφάνιση κομματικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ στο νεοκλασικό της Β. Σοφίας: «όπως πάει το ΠΑΣΟΚ, θα μπορεί να κάνει το Συνέδριό του στο αμφιθέατρο Κρανιδιώτη…».

— Πάντως ο κ. Βενιζέλος, στην πρώτη του συνέντευξη ως υπουργός Εξωτερικών, αμέσως μετά την επιστροφή του από τις ΗΠΑ, ήταν πλαισιωμένος από όλους τους συνεργάτες του στο ΠΑΣΟΚ, τη σύζυγο του και την κόρη του και το ενδιαφέρον των ΜΜΕ ήταν πράγματι μεγάλο, λόγω και των εξελίξεων με τη Χρυσή Αυγή.

— Είδαμε μια εντυπωσιακή συνάντηση που οργάνωσε στη Νέα Υόρκη ο Νταβούτογλου αλλά όταν αναζητήσαμε το αντικείμενο της, προβληματιστήκαμε. Ο κ. Νταβούτογλου μάζεψε λοιπόν υπό την αιγίδα του και έκανε διάσκεψη με τους ομολόγους του της Κροατίας, της Βοσνίας, της πΓΔΜ, του Αζερμπαϊτζάν και της Γεωργίας. Ήταν, όπως, είπε διάσκεψη των χωρών που θα ωφεληθούν από τον αγωγό ΤΑΝΑΡ, που από ότι γνωρίζουμε όμως ξεκινά από το Αζερμπαϊτζάν και αφού διασχίσει την Τουρκία σταματά στα ελληνικά σύνορα, από όπου ξεκινά ο ΤΑΡ. Είναι προφανές πως αν ωφεληθούν κάποιες χώρες στα Βαλκάνια, αυτό θα γίνει όχι μόνο από τον ΤΑΝΑΡ αλλά και τον ΤΑΡ…

— Ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών έχει δεχθεί και την δική μας άδικη ίσως πολλές φορές κριτική, αλλά τουλάχιστον έχει ξεφύγει από παγίδες σαν αυτές τις οποίες συχνά πυκνά πέφτει η Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών.
Ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών, πάντως, αποτελεί μια πολύ ισχυρή φωνή τα τελευταία χρόνια σε οργανισμούς που τα διάφορα ενεργούμενα του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής θεωρούσαν ότι είναι προνομιακός χώρος τους.
— Ο πρόεδρος του συλλόγου Α. Λαμπίδης και ο γ.γ. Φ. Κουβαράς συμμετείχαν στη Συνδιάσκεψη του ΟΑΣΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα που έγινε στη Βαρσοβία. Έθεσαν τα θέματα που αφορούν τις παραβιάσεις εκ μέρους της Τουρκίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας, τα προβλήματα στην επιστροφή κοινοτικής περιουσίας, τα εκπαιδευτικά προβλήματα, τα εμπόδια που εγείρουν οι τουρκικές αρχές για την άσκηση των κληρονομικών δικαιωμάτων εκδιωχθέντων Ελλήνων και των απογόνων τους και άλλα πολλά…

— Άραγε όταν ο Τ. Ερντογάν ζητά όσα ζητά για τη Θράκη, του έχει θέσει κάποιος έλληνας ομόλογός του τα συγκεκριμένα ζητήματα; Και δεν εννοούμε τους πανηγυρισμούς όταν σε μια δήλωση του, στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, είχε πει παρουσία Έλληνα πρωθυπουργού, ότι όσοι Έλληνες εκδιώχτηκαν μπορούν αν θέλουν να επιστρέψουν στην Τουρκία. Το θέμα είναι, εάν θα πάρουν πίσω τις οικογενειακές περιουσίες τους, εάν θα επιστραφούν οι κοινοτικές περιουσίες και κυρίως, εάν οι μη μουσουλμάνοι και οι μη Τούρκοι θα μπορούν να ζουν ασφαλείς στην Τουρκία…

— Ο Δ. Καραϊτίδης φαίνεται ότι θα επιφορτισθεί τις επαφές με τον διαπραγματευτή της τουρκοκυπριακής κοινότητας όταν αρχίσει η διαδικασία των χιαστί συνομιλιών. Η παρουσία του έμπειρου διπλωμάτη είναι μια εγγύηση ότι θα αποφευχθούν τα παραστρατήματα, αν και φυσικά η έκβαση της διαδικασίας και η κατεύθυνσή της δεν θα καθορισθούν από την Αθήνα και αυτό αποτελεί τη μεγάλη παγίδα… 

www.paron.gr

ΒΙΒΛΙΟ ΟΙ ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Του ΣΕΡ ΜΠΑΖΙΛ ΤΟΜΣΟΝ

Ποτέ τό νεκρό παρελθόν δέν ἐνταφιάζει ὅλους τούς νεκρούς του. Ὁ Γάλλος ἀρχιπράκτορας στήν Ἑλλάδα ντέ Ροκφέιγ, μέ τόν ἐπαίσχυντο ρόλο του σέ μιά μικρή ἀλλά περήφανη χώρα, προκάλεσε τρομερά δεινά στό λαό της. Ἄν δέν ὑπῆρχε αὐτός καί οἱ ἄλλοι πράκτορες τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς Ἀντάντ, ἀλλά καί ὅσοι πίστευαν τά παραμύθια τους, δέ θά προέκυπτε ὁ βενιζελισμός, ἀφοῦ ὁ Ἐλ. Βενιζέλος χρησιμοποίησε τούς Συμμάχους σάν μέσο ἀνόδου του στήν ἐξουσία. Δέ θά γινόταν ἡ ὀλέθρια ἐκστρατεία στή Μικρά Ἀσία. Δέ θά ἀκολουθοῦσε τό στρατιωτικό πραξικόπημα τῶν ριψάσπιδων. Καί δέ θά τελοῦνταν ἡ «δικαστική» δολοφονία τῶν Ἕξι. Τό σημαντικότερο: Ἡ Ἑλλάδα δέ θά βυθιζόταν στό καταστροφικό βάραθρο τοῦ ἐθνικοῦ διχασμοῦ, πού τίς συνέπειές του πλήρωσε μέ ὀδύνη, αἷμα καί δάκρυα… * * * - Πῶς ἡ Ἑλλάδα πορεύτηκε ἀπό τή λάμψη τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων στό ζόφο καί στόν ὄλεθρο τοῦ ἐθνικοῦ διχασμοῦ; - Ποιός ἔδωσε ἐντολή νά ἀνθρακευτοῦν στόν Πειραιά τά γερμανικά καταδρομικά Γκέμπεν καί Μπρεσλάου; - Γιατί ἡ Ἑλλάδα δέν πῆρε μέρος στήν καταστροφική ἐκστρατεία τῶν Δαρδανελίων; - Ποιός κάλεσε τούς Συμμάχους νά ἀποβιβάσουν στρατεύματα στή Θεσσαλονίκη χωρίς νά τηρηθεῖ τό Σύνταγμα; - Ἦταν πραγματικά ὁ στρατηλάτης Κωνσταντίνος «γερμανόφιλος»; - Ποιός ἦταν ὁ στρατηγός Σαράιγ καί τί ρόλο διαδραμάτισε στά πλαίσια τοῦ διχασμοῦ; - Πῶς καί σέ πόση ἔκταση ἔβλαψαν τή χώρα οἱ σκοτεινές, ὕποπτες καί ἐπαίσχυντες δραστηριότητες τοῦ Γάλλου ἀρχιπράκτορα πλωτάρχη ντέ Ροκφέιγ, τῶν Βρετανῶν ὁμολόγων του καί τοῦ Γερμανοῦ βαρόνου Σένκ; - Γιατί προκλήθηκε τό χωριστικό βενιζελικό κίνημα τῆς Θεσσαλονίκης; - Δικαιολογοῦνταν οἱ βάρβαρες ἐπεμβάσεις τῶν Συμμάχων στήν Ἑλλάδα, εἰς βάρος τοῦ λαοῦ της; - Πῶς κυβερνήθηκε ἡ χώρα ἀπό τόν Ἰούνιο 1917 μέχρι τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1920; - Ποιοί εὐθύνονται γιά τή μικρασιατική καταστροφή καί γιά τή στυγερή δολοφονία τῶν Ἕξι; - Τίς ἀπαντήσεις δίνει μέ στοιχεῖα τό ἁρμοδιότερο πρόσωπο: Ὁ ἀρχηγός τῆς Ἰντέλιτζενς Σέρβις… Ὁ συγγραφέας Sir Basil Thomson διατέλεσε διευθυντής κλάδου καί στή συνέχεια ἀρχηγός τῆς Ἰντέλιτζενς Σέρβις, ἐνῶ τιμήθηκε μέ τό κορυφαῖο ἀγγλικό παράσημο: Ἱππότης τοῦ Τάγματος τοῦ Bath. Οἱ ἰδιότητές του αὐτές τοῦ ἐπέτρεψαν νά ἀποκτήσει πλήρη γνώση τῶν βδελυρῶν παρασκηνίων, ραδιουργιῶν καί συνωμοσιῶν τῶν πρακτόρων τῶν συμμαχικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν στήν Ἑλλάδα καί τῶν ποταπῶν μέσων πού χρησιμοποιήθηκαν γιά νά συρθεῖ ἡ χώρα στό σφαγεῖο τοῦ Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου χωρίς τήν παραμικρή δέσμευση τῶν Δυνάμεων τῆς Ἀντάντ ἔστω καί γιά τήν ἀκεραιότητα τοῦ ἐδάφους της… Ἀγανακτισμένος καί ἀηδιασμένος ὁ Βρετανός κορυφαῖος πράκτορας συνέγραψε, μόλις συνταξιοδοτήθηκε, τό βιβλίο του, στό ὁποῖο περιέλαβε ὅλες τίς ἀνατριχιαστικές λεπτομέρειες τῶν πλεκτανῶν εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδας καί τοῦ λαοῦ της… ● * * * Ὁ μεταφραστής Κώστας Ν. Μπαρμπῆς, πολυγραφότατος ἱστορικός συγγραφέας, ἔχει «μεταφέρει» στά ἑλληνικά, μέ τό λαμπρό γλωσσικό ὕφος του, 90 λογοτεχνικά, φιλοσοφικά, ἱστορικά καί ἀθλητικά βιβλία ἀπό τήν ἀγγλική, τή γαλλική καί τήν ἰταλική. Μακέτα ἐξωφύλλου: Γ. Λογοθέτης ΤΙΜΗ: 26,63 Ε, ΠΡΟΣΦΟΡΑ: 20 Ε. ΜΕ ΕΛ.ΤΑ.: 25 Ε 


ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ * Βιβλιοπωλείο Ιωάννου Χρ. Γιαννάκενα
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ
Χαρ. Τρικούπη 14, τ.κ. 106 79 ΑΘΗΝΑ * Τηλ. 210 3628976 - 210 6440 021 και τοτ. 210 3638435

facebook: ΠΕΛΑΣΓΟΣ – ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ