Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επιτροπή-Ελλάδα-Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επιτροπή-Ελλάδα-Ρωσία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 16 Ιανουαρίου 2015

Όλοι οι δρόμοι δείχνουν Ελλάδα, ακόμα και μέσω Τουρκίας .

δρομοι_ελλαδα 
Οι τελευταίες κινήσεις της Ρωσίας στον τομέα ενέργεια, η απόφαση παράκαμψης της Ουκρανίας και η Άγκυρα που στο τέλος δύσκολα θα τηρήσει τα όποια συμφωνηθέντα…
Κρίσιμη στρατηγική σημασία σε ότι αφορά τον ενεργειακό σχεδιασμό της Ε.Ε. αποκτά φαινομενικά η Ελλάδα μετά την απόφαση της Ρωσίας να αντικαταστήσει την Ουκρανία ως κόμβο μεταφοράς φυσικού αερίου με τον ελληνοτουρκικό αγωγό φ/α. «Η Ευρώπη πρέπει να βιαστεί να κατασκευάσει υποδομές διακίνησης του φυσικού αυτού αερίου, ώστε να είναι σε θέση να το παραλάβει στο νέο «σημείο παράδοσης-παραλαβής» στα σύνορα Τουρκίας και Ελλάδας», δήλωσε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής της Gazprom Αλεξέι Μίλερ.

Έτσι απαντά η Μόσχα στην επιλογή των φιλοναζιστών του Κίεβο να ταυτιστούν πλήρως με τα συμφέροντα των παγκοσμιοποιητών της Δύσης.

Στην ουσία η Μόσχα επιστρέφει στον αγωγό South Stream αλλά με αντικατάσταση της Βουλγαρίας με την Τουρκία και την Ελλάδα μονόδρομο για την μεταφορά του ρωσικού φυσικού αερίου στην υπόλοιπη Ε.Ε., πλην των βόρειων χωρών (Γερμανία, Δανία, Ολλανδία, Γαλλία) οι οποίες εξυπηρετούνται από τον North Stream. Σε περίπτωση που η Άγκυρα δε, θελήσει να κλείσει την στρόφιγγα προς τα εμάς, θα πρέπει να αντιμετωπίσει το Κρεμλίνο.

Ωστόσο δεν πιστεύουμε πως η Τουρκία, παρότι αναβαθμίζεται γεωστρατηγικά σε πάρα πολυ υψηλό βαθμό (θα περνούν από το εδαφός της ζωτικής σημασίας αγωγοί – TAP, Μπακού- Τσεϊχάν, Turkish stream κ.α.), θα τιμήσει την όποια συμφωνία με την Ρωσία, με την οποία διατηρεί ουκ ολίγες γεωστρατηγικές διαφορές σε Βαλκάνια και Ευρασία.

Επιπλέον προκαλείται η δυσφορία των συμμαχικών Η.Π.Α., καθώς έτσι η γείτονα αναβιβάζεται σε κύριο εταίρο του ρωσικού φυσικού αερίου.

Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014

Βλ. Πούτιν: Φιλοτουρκική «μαχαιριά» κατά της Κύπρου

Ο κόμβος διανομής φυσικού αερίου στα σύνορα Ελλάδας και Τουρκίας είναι δυνατός, όπως και η διέλευση του αερίου αυτού μέσω της Ελλάδας προς την υπόλοιπη Ευρώπη, όμως ένα τέτοιο σχέδιο, δεν εξαρτάται κυρίως από τη Ρωσία, αλλά από την ΕΕ, δήλωσε ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, στην καθιερωμένη απολογιστική του συνέντευξη για το πέρας του έτους.
Του ΘΑΝΑΣΗ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ
Ο κόμβος «εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Θέλουν να έχουν από τη Ρωσία σταθερές, εγγυημένες, απολύτως κατανοητές και χωρίς κινδύνους από τη διακίνηση, προμήθειες ενεργειακών πηγών, τις οποίες χρειάζονται σε εξαιρετικό βαθμό; Υπέροχα, τότε θα εργαστούμε», είπε ο Ρώσος Πρόεδρος, αναφερόμενος στην πρόσφατή απόφασή του να ακυρώσει την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου South Stream, ο οποίος επρόκειτο να διέρχεται μέσω της Βουλγαρίας και να καταλήγει στην Κεντρική Ευρώπη.
«Τότε μπορούμε μέσω της Ελλάδας να περάσουμε στην FYROM (σ.σ.: ο κ. Πούτιν χρησιμοποίησε τον όρο της ρωσικής διπλωματίας «Μακεδονία»), μπορούμε περαιτέρω να βγούμε στη Σερβία, μπορούμε και πάλι να φθάσουμε στο Μπάουμγκάρτεν στην Αυστρία. Δεν το επιθυμούν; Τότε δεν θα πάμε. Απλώς το ερώτημα είναι ότι φθηνότερες και πιο αξιόπιστες προμήθειες αερίου από εκείνες της Ρωσίας δεν υπάρχουν και στην εγγύς ιστορική προοπτική δεν προβλέπονται», παρατήρησε ο Ρώσος ηγέτης, υπογραμμίζοντας την αύξηση της τουρκικής οικονομίας και την ανάγκη για αποστολή μεγαλύτερων όγκων φυσικού αερίου στη γείτονα χώρα.
Εξάλλου, απαντώντας σε ερώτηση Τούρκου δημοσιογράφου για το

Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2014

Η ρωσική απάντηση στη Δύση για τα δικαιώματα – Εκθεση-”κατηγορώ” της Μόσχας κατά της Ε.Ε.

Putin-Merkel-Cameron01-06september2013Με το ίδιο «νόμισμα» επιχειρεί η Μόσχα να απαντήσει στη σφοδρή κριτική που δέχεται από τη Δύση και την ΕΕ για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών δημοσιοποίησε χθες την «Εκθεση για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ΕΕ».
Η πολυσέλιδη Εκθεση περιλαμβάνει ειδικά κεφάλαια για όλες τις χώρες της ΕΕ, αλλά περιλαμβάνει και μια γενική αναφορά για την ΕΕ στην οποία διαπιστώνει ότι το πιο σοβαρό πρόβλημα είναι η «σταθερή αύξηση της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, του βίαιου εθνικισμού, του σωβινισμού και του νεοναζισμού».
Με αιχμές για την ανοχή που δείχνει η ΕΕ στην «παραβίαση των δικαιωμάτων των ρωσόφωνων στη Λετονία και στην Εσθονία, το ρωσικό ΥΠΕΞ κάνει ειδική μνεία στις συνέπειες της κρίσης όχι μόνο για τις μειονότητες και τους μετανάστες αλλά και για τα κοινωνικά δικαιώματα, την ισότητα στην πρόσβαση στην αγορά εργασίας, στην εκπαίδευση και στα συστήματα υγείας.
Η Ρωσία κατηγορεί την Ευρώπη ότι «υποεκτιμά τη νεοναζιστική απειλή, η ύπαρξη της οποίας νομιμοποιείται από μια εικονική ανάγκη ελευθερίας της έκφρασης». Στο κεφάλαιο αυτό γίνεται αναφορά στα νεοναζιστικά κινήματα στη Γερμανία, την Αυστρία, τη Σουηδία, την Ελλάδα και την Ουγγαρία.
Η Εκθεση επικρίνει την ΕΕ ότι επιδίδεται σε μια «επιθετική προώθηση των δικαιωμάτων των σεξουαλικών μειονοτήτων, για επιβολή και σε άλλες χώρες της άποψης ότι η ομοφυλοφιλία και ο γάμος ατόμων του ιδίου φύλου είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο».
Στην Εκθεση γίνεται και ιδιαίτερη αναφορά στη χλιαρή «ρητορική» αντίδραση της ΕΕ στο μείζον θέμα της αποκάλυψης από τον Σνόουντεν του δικτύου ηλεκτρονικής παρακολούθησης της αμερικανικής υπηρεσίας NSA.
Η Εκθεση έχει ξεχωριστά κεφάλαια για όλα τα κράτη-μέλη και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το κεφάλαιο για την Ελλάδα: Για την Ελλάδα η Εκθεση του ρωσικού ΥΠΕΞ είναι ιδιαίτερα αιχμηρή με αναφορές στην αύξηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, στην είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, αλλά και ορισμένες παράξενες αναφορές για «μειονότητες» στην Ελλάδα και για «παραβίαση δικαιωμάτων της λεγόμενης μουσουλμανικής μειονότητας».
Οικονομική κρίση
Στην Εκθεση αναφέρεται ότι η «κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα εξελίσσεται όλο και λιγότερο ικανοποιητικά, πρωταρχικώς λόγω της επιδείνωσης της οικονομικής κρίσης.
Μεγάλο μέρος της Εκθεσης για την Ελλάδα αφιερώνεται στην αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών, ενώ διαπιστώνεται «αύξηση του αριθμού των ρατσιστικών θρησκευτικών και φυλετικών εγκλημάτων, καθώς όπως αναφέρεται (με στοιχεία κυρίως του 2012) σε αρκετές περιπτώσεις άσκησης βίας εναντίον κυρίως ξένων οι ύποπτοι συνδέονταν με «εξτρεμιστικές ομάδες».
«Σε σχέση με αυτό είναι ενδεικτική η αύξηση της δημοτικότητας του ακροδεξιού

Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013

Τι ζήτησε και πήρε η Ρωσία από την Ελλάδα - Τι αναγνωρίζει η Μόσχα στην Αθήνα

Οι ελληνορωσικές σχέσεις ίσως πραγματικά να έχουν περάσει σε μια νέα φάση μετά από τη τελευταία επίσκεψη του υπουργού Άμυνας Σεργκέϊ Σοϊγκού . Ποτέ δεν ήταν κακές ,ποτέ δεν έγιναν τόσο θερμές όσο και οι δυο πλευρές επιθυμούσαν και πάντα κάποιοι επιχειρούσαν να τις εκμεταλλευθούν συνήθως για προσωπικό όφελος.

Αυτό που πολλές φορές στο Onalert εχουμε επισημάνει είναι ότι η Ελλάδα αν και πολύ μικρότερη σε μέγεθος και ισχύ διπλωματική και στρατιωτική χώρα, έχει δώσει πολλά στην σχέση της με τη Ρωσία. Ειδικά όταν αυτή περνούσε τα δύσκολά της χρόνια.

Είναι συνεπώς θετικό ότι μετά από την επίσκεψη Σοϊγκού υπάρχει μια σειρά δημοσιευμάτων από τη Ρωσία τα οποία αναγνωρίζουν την στάση της Ελλάδας . Και την κατατάσσουν στην κατηγορία όχι των απλών πελατών της αμυντικής της βιομηχανίας αλλά στην κατηγορία των εταίρων.

Ένα απ΄ αυτά τα δημοσιεύματα υπογράφει ο Βίκτορ Λιτόβκιν στην ιστοσελίδα Η Ρωσία Τώρα. 

Γράφει:

Η αμυντική συνεργασία Ρωσίας - Ελλάδας, που εκφράζεται και στην απόκτηση εκ μέρους της Αθήνας του υπερόπλου, S-300, το οποίο πρόσφατα δοκιμάστηκε στην Κρήτη, αποτελεί υπόδειγμα σχέσεων μεταξύ χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ με τη Μόσχα. Τι σηματοδοτεί λοιπόν η επίσκεψη Σοϊγκού στην Αθήνα;

Στην αρχή Δεκεμβρίου, υπουργός Αμύνης της Ρωσίας, Σεργκέι Σοϊγκού, βρέθηκε στην Αθήνα για διήμερη επίσκεψη. Συνομίλησε για ένα ευρύ φάσμα θεμάτων με τον Ελληνα ομόλογό του Δημήτρη Αβραμόπουλο, έγινε δεκτός από τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, υπέγραψε συμφωνία για την προμήθεια από την Αθήνα στρατιωτικού εξοπλισμού και δεσμεύτηκε για την περαιτέρω ανάπτυξη της στρατιωτικοτεχνικής συνεργασίας Ρωσίας-Ελλάδας, ενώέλαβε τη συγκατάθεση για διευκολύνσεις των ρωσικών πολεμικών πλοίων που περιπολούν στη Μεσόγειο σε ελληνικά λιμάνια για ανεφοδιασμό σε νερό, καύσιμα και για την ανάπαυση των πληρωμάτων τους.
Πέρασαν ήδη αρκετές ημέρες από την επίσκεψη αυτή και οι συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στη διάρκειά της δεν θα προκαλούσαν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αν δεν υπήρχε μια αρκετά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Η Ελλάδα, είναι η μοναδική χώρα μέλος του ΝΑΤΟ της οποίας το δίκτυο αεράμυνας -αν και αποτελεί τμήμα της ΝΑΤΟϊκής αεράμυνας- βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε ρωσικά αντιαεροπορικά συστήματα. Όταν λοιπόν από τις Βρυξέλλες ακούγονται διαμαρτυρίες σχετικά με το ότι η στρατιωτικοτεχνική συνεργασία Ρωσίας και ΝΑΤΟ εμποδίζεται από τα διαφορετικά τεχνικά και τεχνολογικά πρότυπα των δύο πλευρών, το παράδειγμα της Αθήνας κατά παράξενο τρόπο αποτελεί την εξαίρεση σε αυτή την αντίληψη. Είναι σαφές πως όταν δεν υπάρχουν πολιτικές προκαταλήψεις, και τη θέση τους παίρνουν η θετική διάθεση για συνεργασία και η φροντίδα για την ασφάλεια της ίδιας της χώρας, τότε κανενός είδους «πρότυπα» δεν είναι ικανά να σταθούν εμπόδιο.

Μακρά ιστορία

Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι η Ελλάδα ξαφνικά έγινε παραλήπτης τέτοιων σημαντικών οπλικών συστημάτων από τη Ρωσία. Αν και η λέξη «παραλήπτης», μάλλον δεν είναι ακριβής. Το ορθότερο είναι να ονομαστεί εταίρος. Ξεκίνησε αυτό στη μακρινή πλέον δεκαετία του ΄90. Τότε, ύστερα από την επανένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας, η Βόννη άρχισε να απαλλάσσεται από τα σοβιετικά όπλα με τα οποία ήταν εξοπλισμένος ο Λαϊκός Στρατός της Α.Γερμανίας. Τα μαχητικά MiG-29, για παράδειγμα, παραδόθηκαν στην Πολωνία, ενώ μερικές Μοίρες α/α πυραυλικών συστημάτων μικρού βεληνεκούς OSA, οι Γερμανοί τα χάρισαν στους Έλληνες. 

Παρασκευή 1 Νοεμβρίου 2013

Το παρασκήνιο από την επίσκεψη Λαβρόφ στην Ελλάδα

KAPODISTRIAS
Του Δημήτρη Παπαγεωργίου
Επίσκεψη του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών και κατά πολλούς έναν από τους ισχυρότερους άνδρες της Ρωσίας είχαμε χθές, με αφορμή εκδηλώσεις για τον θάνατο του Ι. Καποδίστρια και την απαρχή των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.
Ταυτόχρονα στο Ναύπλιο έλαβαν χώρα τιμητικές εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 185 χρόνων από την ανάληψη των καθηκόντων του Ιωάννη Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, που οργάνωσε το Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών & Σπουδών «Ιωάννης Καποδίστριας», το Διαπεριφερειακό Κοινωνικό Ίδρυμα Κέντρο Εθνικής Δόξας της Ρωσίας και το Ρωσικό Ίδρυμα Αγίου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, σε συνεργασία και με το Δήμο Ναυπλιέων.
Η συνάντηση Σαμαρά με τον Λαβρόφ
Η Ρωσία θα βοηθήσει έμπρακτα την Ελλάδα να ανακάμψει, διαβεβαίωσε τον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, ο Σεργκέι Λαβρόφ που τον επισκέφθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης στο Μέγαρο Μαξίμου. Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας ανέφερε πως αυτή η στήριξη δεν θα έχει μόνο τη μορφή της τουριστικής συνεργασίας αλλά θα επεκταθεί και σε εμπορικές συμφωνίες.
Ο κ. Λαβρόφ δήλωσε πολύ ικανοποιημένος από την υποδοχή στην Ελλάδα και εξέφρασε τη συμπάθειά του για τις προσπάθειες της κυβέρνησης να ξεπεραστούν οι δυσκολίες στην οικονομία: «Καταγράφουμε την πρόοδο που υπάρχει και θα στηρίξουμε τις προσπάθειές σας, τόσο ηθικά όσο και πρακτικά, ενισχύοντας την εμπορική και οικονομική συνεργασία μας».
Επίσης, ο κ. Λαβρόφ είπε πως θα ενισχυθεί η συνεργασία σε πολλούς τομείς δίνοντας έμφαση και στην ενίσχυση του τουρισμού. Τις πολύ στενές σχέσεις μεταξύ Αθήνας και Μόσχας επισήμανε  και ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, υποδεχόμενος τον ρώσο υπουργό Εξωτερικών στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ο Πρωθυπουργός έκανε λόγο για μια στρατηγική σχέση η οποία, όπως είπε, είναι πολύ σημαντική και για τις δύο πλευρές.
«Πιστεύω πως υπάρχει πολιτική βούληση για τη συνέχιση των διμερών μας σχέσεων», τόνισε ο Πρωθυπουργός, υπενθυμίζοντας και τις σχετικές δηλώσεις του Προέδρου της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν.
Οι τουρίστες όμως δεν... κατευθύνονται από τον υπουργό Οικονομικών
Ο κ. Σαμαράς ευχαρίστησε τη ρωσική πλευρά για τη στήριξή της και ιδιαίτερα για την ενίσχυση του τουριστικού ρεύματος προς της Ελλάδα, επισημαίνοντας ότι τα χρήματα των Ρώσων τουριστών έπεσαν σαν βροχή σε μια αφυδατωμένη οικονομία.
Αυτό όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι ότι αυτού του είδους τα... ευχαριστήρια για το “τουριστικό ρεύμα” δεν αποτελούν επί της ουσίας σοβαρή εμπορική συναλλαγή μεταξύ των δύο χωρών. Καθώς και οι Ρώσοι τουρίστες, όπως και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι του κόσμου, επιλέγουν από μόνοι τους που θα πάνε και δεν ακούν τον... υπουργό Οικονομικών της χώρας τους. Και εάν έχουμε κάποιον να ευχαριστήσουμε για τους Ρώσους τουρίστες, αυτοί θα είναι οι... εξεγερμένοι στην Συρία που μετέβαλαν την Τουρκία σε λιγότερο δημοφιλή προορισμό για τους Ρώσους από ό,τι ήταν σήμερα. Αλλά και φυσικά τις χαμηλές τιμές των Ελλήνων ξενοδόχων. Και όχι τον κ. Λαβρόφ.
LAVROVΣυνάντηση και με Βενιζέλο
Την βούληση της Μόσχας για συνεργασία με την Αθήνα σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο επιβεβαίωσε ο ρώσος υπουργός Οικονομικών Σεργκέι Λαβροφ, ο οποίος λίγο μετά τη συνάντηση του με τον Βαγγέλη Βενιζέλο υπογράμμισε ότι η Μόσχα επιθυμεί «αμοιβαία επωφελείς συμφωνίες» στον τομέα τον επενδύσεων.
Ο κ.Λαβροφ ερωτηθείς σχετικά αρνήθηκε να σχολιάσει την υπόθεση της ΔΕΠΑ και αρκέστηκε στην δήλωση ότι «εφόσον δεν υπάρχει κάποια ανακοίνωση, σημαίνει ότι βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις και όταν υπάρχει κάτι θα ανακοινωθεί».
Για νέο μομέντουμ στις ελληνορωσικές σχέσεις μίλησε ο Β. Βενιζέλος με αφορμή την υπογραφή τριών διμερών συμφωνιών, ενώ ο ρώσος ομόλογος του δήλωσε στήριξη στην «αποφασιστικότητα της ελληνικής κυβέρνησης να σταθεροποιήσει τη χώρα». Οπως επισήμανε, «καμία χώρα δεν επιθυμεί να αναπτύσσεται σε καθεστώς αστάθειας», ενώ τόνισε ότι η αστάθεια στις χώρες της ευρωζώνης δεν είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας.
Εκδηλώσεις για τον Καποδίστρια
Νωρίτερα το πρωί, ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας και ο ομόλογός του, Βαγγέλης Βενιζέλος, εγκαινίασαν σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας τις διήμερες τιμητικές εκδηλώσεις για τον Ιωάννη Καποδίστρια.
«Η Ρωσία πάντα ήθελε μία ισχυρή και ευημερούσα Ελλάδα», είπε ο Σεργκέι Λαβρόφ κατά την ομιλία του στην εκδήλωση. Ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας, πρόσθεσε ότι η Ελλάδα και Ρωσία είναι «σταθεροί εταίροι και φίλοι και υποστηρίζουν τον σεβασμό στις αρχές δικαίου και την επίλυση των προβλημάτων μέσω του διαλόγου στον πολυκεντρικό κόσμο που ζούμε».
Ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας πρόσθεσε ότι οι βαθιές ιστορικές ρίζες στις σχέσεις των δύο κρατών, αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία οικοδομούμε τις πολιτικές μας σχέσεις, και προχωρούμε τις οικονομικές σχέσεις και το εμπόριο, για τις οποίες υπάρχει η βούληση να επεκταθούν.
Ο Βλαδιμίρ Γιακούνιν, πρόεδρος των δύο ρωσικών ιδρυμάτων που συνδιοργανώνουν τις εκδηλώσεις αλλά και πρόεδρος της εταιρείας «Ρωσικοί Σιδηρόδρομοι», έδωσε έμφαση στους πνευματικούς και θρησκευτικούς δεσμούς των δύο λαών και υπογράμμισε ότι υπάρχουν μύθοι και αρνητικά στερεότυπα που πρέπει να διαλυθούν, όπως «ο μύθος για τη ρωσική επιθετικότητα».
Ο υπουργός Άμυνας, Δημήτρης Αβραμόπουλος, αναφέρθηκε εκτενώς στη συμβολή του Καποδίστρια στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής διπλωματίας στις αρχές του 19ου αιώνα και στην πρωτοπόρο αντίληψή του για τον συνδυασμό ρεαλισμού και μετριοπάθειας ενάντια στον αυταρχισμό της εποχής.
Οι “καθόλου τυχαίες” κανονιές των Πάγκαλου και Βαρουφάκη
Λίγες ώρες πρίν την άφιξη στην χώρα μας του Ρώσου υπουργού Οικονομικών Σεργκέι Λαβρόφ, είχαμε δύο πολύ χαρακτηριστικά γεγονότα. Δύο γεγονότα που λίγοι θα συνδύασαν με την πραγματική τους διάσταση, αλλά που πραγματικά έδωσαν ένα μήνυμα στο επίπεδο των δημοσίων σχέσεων.
Το πρώτο ήταν η τρομακτικά ηλίθια δήλωση του Θεόδωρου Πάγκαλου περί του ότι οι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες παρακολουθούσαν τους αμερικανούς πρέσβεις σε Αθήνα και Άγκυρα.
Το δεύτερο ήταν τα όσα είπε λίγες ώρες αργότερα ο γνωστός – εξ ΗΠΑ ορμώμενος – οικονομολόγος Βαρουφάκης. Ο οποίος λίγο πολύ ζήτησε, προκειμένου η χώρα μας να λάβει την πολιτική βοήθεια που θέλει από τα ευρωπαϊκά κράτη για να βγεί από την οικονομική κρίση, να σαμποτάρει την ίδια την λειτουργία της, μπλοκάροντας όλες τις αποφάσεις οι οποίες χρειάζονται ομοφωνία, με βέτο.
Την στιγμή ακριβώς που οι ΗΠΑ, βρίσκονται σε μία διεθνώς δυσχερή θέση και ο ίδιος ο Πρόεδρός τους “αδειάζει” επί της ουσίας τις μυστικές τους υπηρεσίες, λίγο πριν την επίσκεψη του υπουργού οικονομικών του “αντίπαλου δέους” δύο φωνές από την Ελλάδα όχι μόνο απενοχοποιούν την Ρωσία αλλά και προσπαθούν να “βραχυκυκλώσουν” ΕΕ και Ρωσία που συνεργάζονται στενά στο συγκεκριμένο ζήτημα, αφού η ροή πληροφοριών που προέρχεται από τον φυλασσόμενο στην Ρωσία αυτή την στιγμή Σνόουντεν αφορά την παρακολούθηση των ηγετών της ΕΕ.
Ο μεν Πάγκαλος απενοχοποίησε τις ΗΠΑ και ο δε Βαρουφάκης μας πρότεινε δημοσίως να σαμποτάρουμε την ΕΕ. Απλά τα πράγματα. Και φυσικά αυτά δεν περνούν απαρατήρητα σε διεθνές επίπεδο. Και αν όχι τόσο ο Βαρουφάκης, ο Πάγκαλος ως πρώην υπουργός αλλά και πρώην... αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν είναι αστειότητα όπως θέλουν κάποιοι να το παρουσιάσουν, αλλά μία επίδειξη ισχύος της αμερικανοατλαντικής ισχύος στην χώρα μας.

www.elora.gr

Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2013

Τελευταία ευκαιρία για τις ελληνορωσικές σχέσεις;

putin-samaras
Μετά την Συρία φαίνεται ότι η Ρωσία στρέφει το βλέμμα της εκ νέου στην χώρα μας, αφού, όπως έχουμε γράψει, διατηρεί ζωτικής σημασίας γεωστρατηγικές βλέψεις, ανεξαρτήτως των δηλώσεων που γίνονται κατά καιρούς με σκοπό την άσκηση πολιτικής πίεσης στην Αθήνα. Άλλωστε στην πολιτική έχουμε να κάνουμε μόνο με συμφέροντα.
Η επίσκεψη της Βαλεντίνα Ματβιένκο στην Αθήνα δείχνει ότι κάτι κινείται εκεί στις διαπραγματεύσεις των «μεγάλων» με αφορμή το Συριακό και κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί πως Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται ανάμεσα στα θέματα που συζητούνται. Κατά τα φαινόμενα λοιπόν, αμέσως μετά την διπλωματική επιτυχία των Ρώσων που έβγαλε τις Η.Π.Α. από το πολιτικό αδιέξοδο, στο οποίο είχαν περιέλθει, παρατηρείται κινητικότητα στις ελληνορωσικές σχέσεις με επίκεντρο τις ιδιωτικοποιήσεις.
Η Ελλάδα, αν και παραδοσιακά προσκολλημένη στο άρμα της Δύσης, δεν μπορεί να παραβλέψει στην παρούσα φάση τον αυξημένο ρόλο που απέδειξε ότι είναι σε θέση να παίξει η Ρωσία στην ευρύτερη περιοχή μας. Η παρουσία της Ματβιένκο στην χώρα μας δείχνει αν μη τι άλλο ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει μεταξύ των δύο χωρών. Μάλιστα ο Αντώνης Σαμαράς προσκάλεσε, δια μέσου της πρέσβειρας του ρωσικού ενδιαφέροντος σε σχέση με την Ελλάδα, τον Βλαδίμηρο Πούτιν στην Αθήνα. Η Ρωσία από την πλευρά της παρουσιάζεται ζεστή σε πολλά θέματα, ενώ δηλώνει πως θα επανέλθει για την γεωοικονομικής σημασίας ΔΕΠΑ.
Ρωσικές επενδύσεις στην Ελλάδα, συμμετοχή της GAZPROM σε περαιτέρω διαδικασίες ιδιωτικοποιήσεων, ενδιαφέρον των ρωσικών σιδηροδρόμων για ένα ενιαίο πακέτο διαγωνισμού ΤΡΕΝΟΣΕ και λιμένος Θεσσαλονίκης, η υπόθεση του αγωγού Μπουργκάς Αλεξανδρούπολης αλλά και το θέμα της άδειας εισόδου για τους Ρώσους επισκέπτες στην χώρα μας, ήταν τα βασικά σημεία στα οποία αναφέρθηκε η Ματβιένκο.
Από όλα αυτά ουδείς δεν γνωρίζει τι θα προχωρήσει και τι όχι. Ωστόσο η Ελλάδα «σπρώχνεται» εκ των πραγμάτων να κινηθεί πολύπλευρα σε μία εποχή που η μονοδιάστατη εξάρτηση ισοδυναμεί με αυτοκτονία και αυτό θα αποδειχθεί πολύ σύντομα στην Τουρκία, η οποία συνεχίζει να παίζει με την φλόγα γύρω από τα σύνορά της.
Το προσεχές διάστημα θα μας δείξει πολλά αναφορικά με τις προθέσεις Αθήνας και Μόσχας. Η χώρα μας οφείλει να δρα ως χώρα ουδέτερη, κάτι που επιτυγχάνεται μόνο μέσω σύναψης πολυδιάστατων συμμαχιών, δίχως να παραβλέπεται η όποια συμμετοχή μας σε διεθνείς οργανισμούς. Οι Ρώσοι από την πλευρά τους παρεμβαίνουν μόνο σε περιοχές, στις οποίες διατηρούν πλήρως εξασφαλισμένα συμφέροντα και λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από την άλλη πλευρά. Αυτό πρέπει να το έχουν κατά νου οι ιθύνοντες…

Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2013

Η ρωσική αυταπάτη και η Ελλάδα

russian_bear
Τη χρονική περίοδο που διανύουμε, ιδιαίτερα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας) και της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής, υπάρχει ένα ιδιαίτερα τεταμένο κλίμα και είναι ελάχιστοι εκείνοι οι «ψύχραιμοι» παρατηρητές και αναλυτές που δεν βλέπουν μία γενικευμένη στρατιωτική σύρραξη.
Η γεωπολιτική και η γεωοικονομία, αποτελούν τους κεντρικούς άξονες της επικείμενης σύγκρουσης, η οποία ενδέχεται να αποτελέσει και τον πυροκροτητή για την εκτόνωση της ευρύτερης πίεσης που υπάρχει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Όμως, ενώ εδώ και καιρό έχουν ήδη τοποθετηθεί πολιτικά, στρατιωτικά και διπλωματικά οι αντίπαλες πλευρές, οι πρωταγωνιστές αυτής της σύγκρουσης επιδεικνύουν ένα διπλό πρόσωπο κάνοντας πολύ σοβαρότερο το ενδεχόμενο για την περίπτωση μίας ξαφνικής εκτόνωσης μέγιστης ισχύος.
Οι ΗΠΑ, με εγνωσμένα οικονομικά προβλήματα αδυνατούν να μετέχουν σε μία πλήρη και με όλα τα μέσα στρατιωτική αντιπαράθεση, αφού κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν στηρίζεται από τους αμερικανούς πολίτες (σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση), αλλά δεν φαίνεται να έχει θερμούς υποστηρικτές ακόμη και από την πλευρά εκείνη της αμερικανικής γερουσίας που επιθυμεί μία αμερικανική παρέμβαση στην Συρία.
Η Ρωσία, ευρισκόμενη ακόμη στο στάδιο της πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής αναδίπλωσής της, δεν βρίσκεται στο καλύτερό της σημείο κι ενώ τάσσεται υπέρ της κυβέρνησης Άσαντ γενικότερα επιδεικνύει μία στάση αναμονής, και επαμφοτερίζουσας ανεκτικότητας, κατορθώνοντας με αυτόν τον τρόπο να εμφανίζεται ως ο ψύχραιμος παίκτης, αλλά χάνοντας ταυτόχρονα πολλούς «βαθμούς» στο παιχνίδι των εντυπώσεων και στην σκακιέρα της διεθνούς γεωπολιτικής και γεωοικονομίας, με αποτέλεσμα επί της ουσίας να συρρικνώνεται και να χάνει πολύτιμο έδαφος στις επιδιωκόμενες στοχεύσεις και τοποθετήσεις της για την επόμενη ημέρα.
Θα λέγαμε πως στην συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, «ο Γιάννης φοβάται το θεριό και το θεριό τον Γιάννη», αφού έκαστος των δύο πανίσχυρων αντιπάλων, φαίνεται πως για τους δικούς του λόγους (πολιτικούς και οικονομικούς), δεν θέλει να βρεθεί αντίπαλος στο «ουδέτερο γήπεδο» της Συρίας, παρά τις εκατέρωθεν δηλώσεις που έχουν υπάρξει μέχρι στιγμής.
Την ίδια στιγμή, στην Ελλάδα η εικόνα της Ρωσίας και του «ξανθού γένους», παρομοιάζεται με εικόνα «απελευθερωτή» και δεν είναι λίγοι εκείνοι που αγνοούν παντελώς πως η σημερινή Ρωσία ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για τα δικά της συμφέροντα, γεωπολιτικά και γεωοικονομικά και δεν πρόκειται να εκτεθεί εάν δεν έχει απτά και μετρήσιμα και αρκούντος θετικά αποτελέσματα για την Μόσχα.
Η γεωπολιτική συμμορία των Πούτιν – Μεντβέντεφ, έχει αποδείξει περίτρανα πως το μοναδικό σπορ στο οποίο ξέρει να επιδίδεται με περισσές τυμπανοκρουσίες, είναι το επικοινωνιακό μασκαραλίκι.
Όλοι εκείνοι που επιμένουν να παραμυθιάζονται με την ιδέα πως σε αυτό το δίδυμο των σαλτιμπάγκων, μπορούν οι λαοί να βρουν έναν αποφασισμένο υπερασπιστή στα δίκαιά τους, και η ανθρωπότητα ένα αποτελεσματικό αντιστάθμισμα στις δολοφονικές επιδρομές των υπερατλαντικών βρυκολάκων, πλανώνται πλάνην οικτράν.
Πρόκειται για τζιτζιφιόγκους της πολιτικής αρλουμπολογίας που δεν κατάλαβαν -ή σκόπιμα αποκρύπτουν- πως αυτό το γραφικό δίδυμο του Βορρά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά αχυράνθρωποι του ρωσικού νεοπλουτισμού, που προσπαθούν να διαχειριστούν συμφέροντα, με τρόπο θρασύδειλο και πάντα εκ του ασφαλούς.

Ας συνοψίσουμε…
Οι μηχανές του πολέμου ζεσταίνονται. Η Μεσόγειος υπερθερμαίνεται και πάλι. Η δική μας η χώρα γι ακόμη μια φορά ξεβρακώνεται προσφέροντας Γην και ύδωρ στη φονική μηχανή.
Οι παραμυθάδες του αποπροσανατολισμού ωστόσο, επιμένουν να εναποθέτουν τις ελπίδες τους για ανακοπή αυτών των επιδιώξεων, στις υποτιθέμενες μεγαλοστομίες των Πούτιν – Μεντβέντεφ – Λαβρώφ κλπ. Παπάρια λαδορίγανη…
Σε όλους αυτούς τους παραμυθάδες, υπενθυμίσουμε για μια ακόμη φορά πως αν υπάρχει κάτι που εξαναγκάζει σε δεύτερες σκέψεις τη δολοφονική μηχανή των ΗΠΑ, αυτό δεν είναι οι σαχλαμαρίζοντες του Βορρά, αλλά η ανησυχία των ίδιων των επιδρομέων, που δεν ξέρουν τι θα τους βγει την επόμενη μέρα.
Είναι το έργο που ξαναέζησαν στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη και αλλού…
Μόνο που αυτό το έργο δεν ήταν μονόπρακτο. Μέσα απ αυτά τα εγκλήματα, αυτό που προέκυψε δεν ήταν μονάχα απροσδόκητες και ανεξέλεγκτες – από τους εμπνευστές τους – εξελίξεις.
Εκείνο που εξ ίσου περίτρανα καταδείχτηκε ήταν πως η πολυσυζητημένη «Αρκούδα» του Βορρά, περιορίστηκε εκ των πραγμάτων στο θλιβερό ρόλο του …γκρινιάρη συνενόχου.

Ρωτάμε…
Πού πήγε η ρωσική μαγκιά, όταν οι δολοφόνοι κατακρεούργησαν τη Σερβία; Είδατε κάτι που δεν είδαμε;
Πού πήγε η ρωσική τσαχπινιά, όταν οι χασάπηδες μακέλεψαν τη Λιβύη; Μάθατε κάτι που δεν ακούσαμε;
Τι απέγινε τελικά με τις ρωσικές μεγαλοστομίες, όταν το Δ’ Ράιχ τους έδειξε το μεσαίο δάκτυλο στην Κύπρο;
Συνέβη κάτι που δεν αντιληφθήκαμε;
Για να μην επεκταθούμε και αλλού…

Έχετε λοιπόν αγωνία για το τι θα κάνει τώρα αυτή η τσαχπίνικη γατούλα του Βορρά, αν οι Αμερικανο-νατοϊκοί δολοφόνοι ξεπεράσουν τις αναστολές τους και χιμήξουν σαν όρνια πάνω στο Συριακό λαό;

Την απάντηση σας την κερνά ο ίδιος ο Λαβρώφ με πολλή αγάπη…
Παραχώρησε λοιπόν συνέντευξη τύπου ο Λαβρώφ, και κάλεσε τις ΗΠΑ και τις άλλες δυτικές δυνάμεις «να αποφύγουν σφάλματα του παρελθόντος», καθώς, όπως είπε, αντίθετα με όσα πιστεύει η Δύση, μία στρατιωτική επέμβαση «δεν θα τερμάτιζε τον εμφύλιο» πόλεμο στη χώρα.

Τους τσάκισε ε; Ε για να τους αποτελειώσει προκειμένου να μην τολμήσουν να απογειώσουν ούτε ένα αεροπλάνο, αυτός ο μεγάλος πολιτικός άνδρας, αυτός ο ογκόλιθος της γεωπολιτικής, προχώρησε κι ένα βήμα παραπέρα.

Τι είπε λοιπόν το παληκάρι…
Η Μόσχα λέει, δεν έχει καμία πρόθεση να εμπλακεί σε στρατιωτική σύρραξη για τη Συρία. Το ξεκαθάρισε απόλυτα και σε όλους τους τόνους «Δεν σχεδιάζουμε να εμπλακούμε σε πόλεμο με κανέναν», απάντησε ερωτηθείς τι θα κάνει η Μόσχα σε περίπτωση που οι δυτικοί επιτεθούν κατά των στρατιωτικών υποδομών της Δαμασκού.
Έχετε λοιπόν ακόμη αμφιβολίες πως η «Αρκούδα» του Βορρά ήταν και παραμένει μια κότα με λειρί που στις δημόσιες εμφανίσεις της αρέσκεται να φορά την προβιά της ναζιάρικης γατούλας;

Ακόμη αναρωτιέστε για το ποιοί είναι τελικά οι πόντιοι Πιλάτοι της Νέας Εποχής;

Τρίτη 11 Ιουνίου 2013

Πως η Gazprom, η ΔΕΠΑ, η Κύπρος και η Συρία συνδέονται με τους γεωπολιτικούς συσχετισμούς

Η ξαφνική αποχώρηση της Ρωσίας από τον διαγωνισμό  για την εξαγορά της ΔΕΠΑ –η οποία άφησε στα  «κρύα του λουτρού» την ελληνική κυβέρνηση  - είναι  αναμφισβήτητα το γεγονός των ημερών που έχει σημαδέψει με τον τρόπο του την πορεία των ελληνορωσικών σχέσεων.
Η απόφαση Gazprom και Sintez  ώστε να μην καταθέσουν δεσμευτικές προσφορές τόσο για τη ΔΕΠΑ όσο και τη ΔΕΣΦΑ αιφνιδίασε την κυβέρνηση τα μηνύματα της οποίας για την εξαγορά των δύο εταιρειών ήταν ενθαρρυντικά ιδιαίτερα δε μετά την τελευταία συνάντηση (21 Μαΐου)  του επικεφαλής της Gazprom Αλεξέι Μίλερ με τον Έλληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά.
Τι ήταν αυτό όμως που οδήγησε την Ρωσία στην αποχώρηση από την ελληνική πλευρά; Για ποιο λόγο η Μόσχα χωρίς προειδοποίηση εγκατέλειψε την προοπτική επένδυσης στην ελληνική αγορά ενέργειας;
Οι εκτιμήσεις είναι πολλές. Κάποιες από αυτές  μιλούν ότι το Βερολίνο διεμήνυσε πως η Κομισιόν δεν θα δεχόταν την εξαγορά, κάποιες άλλες ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θέλησε να παράσχει επαρκείς εγγυήσεις σχετικά με την οικονομική κατάσταση της ΔΕΠΑ, η οποία φέρεται να έχει λαμβάνειν 400 εκατομμύρια ευρώ από χρέη ιδιωτών, άλλες για αστοχίες από μέρους της Ελλάδα.
Αυτό όμως που καταδεικνύεται είναι πως οι πραγματικοί λόγοι αποχώρησης της Ρωσίας από την ελληνική αγορά είναι βαθύτεροι και αφορούν το γενικότερο γεωπολιτικό παιχνίδι στην περιοχή. 
Και αυτό έχει να κάνει με το «μοίρασμα» εκ νέου στην τράπουλα των διεθνών συσχετισμών στην περιοχή.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Κύπρου Μιχάλης Σαρρής βρισκόταν κυριολεκτικά πάνω στο τηλέφωνο μιλώντας με ρωσικούς οικονομικούς παράγοντας –την εποχή της κορύφωσης της κυπριακής κρίσης- επιζόντας σε μια συμφωνία. Μια συμφωνία που μέσω αυτής θα απέφευγε την «μέγγενη» της τρόικα. Το ίδιο επιχείρησε και τις ημέρες που βρέθηκε στη Μόσχα στις 20 και 21 Μαρτίου συζητώντας με Ρώσους αξιωματούχος για τη διάσωση της κυπριακής οικονομίας.
Οι συζητήσεις αυτές είχαν περιστραφεί γύρω από ένα νέο δάνειο, αλλά και για επενδύσεις ρωσικών εταιρειών σε κυπριακές εταιρείες ή χρεώγραφα με αντάλλαγμα μελλοντικά έσοδα από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του κυπριακού φυσικού αερίου.
Μάλιστα η κυπριακή κυβέρνηση και προκειμένου να σώσει την κατάσταση δεν είχε διαστάσει να προσφέρει και ναυτικές βάσεις για το ρωσικό Στόλο στη Μεγαλόνησο, επιχειρώντας να δελεάσει τη Μόσχα.
Τίποτα όμως δεν έγινε και η Λευκωσία δεν απέφυγε τα «κουρέματα», τους επαχθείς όρους του δανείου των 10 δισ. €  και φυσικά το διεθνή διασυρμό.
Η Ρωσία δεν προχώρησε σε καμία κίνηση ουσιαστικής στήριξης προς την Κύπρο αφήνοντάς την μόνη της να διαπραγματευθεί με τα «γεράκια» της κομισιόν.
Ξαφνικά το ίδιο σενάριο, αν και όχι των ιδίων διαστάσεων, φαίνεται πως επαναλαμβάνεται και στην Ελλάδα. Οι ίδιες επαφές, το ίδιο κλίμα για την πώληση της ΔΕΠΑ, οι ίδιες υποσχέσεις, αλλά στο τέλος τίποτα.
Τι οδήγησε τη Ρωσία στη θεαματική της αυτή αναδίπλωση;
Σε αυτό που συγκλίνουν οι –πραγματικές αυτή τη φορά- εκτιμήσεις είναι οι παρασκηνιακές επαφές σε ανώτατο επίπεδο μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας. Και το «μενού» των επαφών αυτών εκτός από Ελλάδα και Κύπρο είχε και… Συρία.
Η θέση της Μόσχας απέναντι στο καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ είναι γνωστή, όπως το ίδιο γνωστή είναι και η σφόδρα αντίθετη θέση που την έχει εκφράσει αναφορικά με την οποιαδήποτε προσπάθεια των δυτικών να παρέμβουν στρατιωτικά στον  πόλεμο που μαίνεται εκεί για 2 και πλέον χρόνια.
Τον τελευταίο μηνά βιώνουμε μια παράξενη «ησυχία» στο μέτωπο της Συρίας. Όχι στο εσωτερικό ό-εκεί οι μάχες διεξάγονται σφοδρές- αλλά στο εξωτερικό.
Οι δηλώσεις αξιωματούχων  η έντονη ρητορεία των δυτικών κυβερνήσεων κατά τη Συρίας με την γνωστή επωδό των εγκλημάτων πολέμου από τα κυβερνητικά στρατεύματα έχουν αραιώσει, το ίδιο και οι κατηγορίες προς το συριακό καθεστώς για χρήση χημικών όπλων.
Ο Άσαντ κερδίζει πια κατά κράτος τους ισλαμιστές μισθοφόρους καταδιώκοντάς τους έξω από το Χαλέπι αλλά και σε όσα άλλα προπύργια τους έχουν απομείνει  και καμία από τις δυτικές κυβερνήσεις (ιδίως η γαλλική και η βρετανική) δεν φαίνεται διατεθειμένη τώρα να προχωρήσει σε μια πιο δυναμική υποστήριξη των ανταρτών.
Η ΕΕ αποφάσισε την άρση του εμπάργκο των όπλων προς την πλευρά των ανταρτών, αλλά οι τελευταίοι όπλα δεν βλέπουν! Το Ισραήλ ξαφνικά σταμάτησε την έντονη ρητορική του εναντίον της Συρίας, η Χεζμπολάχ  δρα ανοικτά πια στο έδαφος της Συρίας, ο Ερντογάν ασχολείται με το εμπορικό κέντρο στην πλατεία Ταξίμ και ο Μπαράκ Ομπάμα με τις… υποκλοπές της NSA.
Αυτό που συμβαίνει είναι μια η διαμόρφωση μιας νέας Γ»ιάλτας» στην περιοχή, με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ να έχουν ξεκαθαρίσει τους ζωτικούς του χώρους.
Η Μόσχα παίζοντας πολύ καλά το παιχνίδι του δύο βήματα εμπρός και ενός πίσω, δείχνει να είναι η κερδισμένη από αυτό. Η Συρία ανήκει στο ζωτικό της χώρο πλέον με την παραχώρηση και το αντάλλαγμα προς την Ουάσιγκτον να απομακρυνθεί από Ελλάδα και Κύπρο τουλάχιστον στον ενεργειακό τομέα.
Ούτε ΔΕΠΑ ούτε ΔΕΣΦΑ ούτε βάσεις…  στην Κύπρο. Τη συμφωνία αυτή έχουν αποδεχθεί –θέλοντας και μη- Γαλλία και Βρετανία (πρωτεργάτες άλλοτε της "εκθρόνισης" και εξόντωσης του  Καντάφι) και ο Άσαντ είναι ζήτημα χρόνου πια να επικρατήσει πλήρως στη χώρα του. Έτσι παίζονται τα γεωπολιτικά παιχνίδια και μια νέα Γιάλτα είναι πια εδώ.
 defencenet.gr

Τετάρτη 29 Μαΐου 2013

ΔΕΠΑ, ελληνο-αμερικανικές σχέσεις και ελληνικά συμφέροντα

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβυς ε.τ.

Tις μέρες αυτές βρίσκεται στο επίκεντρο των δημοσίων συζητήσεων η τύχη της ΔΕΠΑ. Λογικά, οι συζητήσεις θα έπρεπε να έχουν άλλο αντικείμενο. Το ερώτημα αν είναι σκόπιμη και σωστή η πώληση της ΔΕΠΑ, ιδίως όταν διαγράφεται στον ορίζοντα η προοπτική σύντομα η χώρα αυτή να καταστεί παραγωγός φυσικού αερίου και πετρελαίου.

Είναι προφανές ότι οι δημόσιες ενεργειακές εταιρείες αποτελούν εργαλεία πολιτικής και εθνικής στρατηγικής.

Διαπιστώνουμε όμως με λύπη ότι τα αυτονόητα αυτά ερωτήματα παραμερίζονται με τη λογική της πολιτικής των Μνημονίων. Επιβάλλεται στη χώρα το αδιάκριτο ξεπούλημα των στρατηγικών της υποδομών, ακόμη και εκείνων που είναι συνυφασμένες με τον γεωπολιτικό της ρόλο και τις διεθνείς της σχέσεις.

Αντικείμενο των συζητήσεων και της συνακόλουθης διαμάχης για τη ΔΕΠΑ είναι το ερώτημα αν τελικά οι ΗΠΑ, είτε ευθέως είτε μέσω Ευρωπαϊκής Ενώσεως, θα θέσουν ενός είδους βέτο για τη μη πώληση της ΔΕΠΑ στη Ρωσική Gazprom, η οποία προσφέρει μέχρι σήμερα το υψηλότερο τίμημα για την απόκτησή της. Οι προβαλλόμενοι λόγοι είναι οι γνωστοί. Ότι, δηλαδή, δεν πρέπει να ενισχυθεί η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία και ότι δεν πρέπει να δημιουργηθούν συνθήκες μονοπωλίου, που πλήττουν, υποτίθεται, τον λεγόμενο ελεύθερο ανταγωνισμό.

Ο πραγματικός λόγος, βεβαίως, δεν είναι άλλος από την πάγια πολιτική των ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν τη Ρωσία ως γεωπολιτικό ανταγωνιστή και να επιδιώκουν να κρατούν υπό έλεγχο την ανάπτυξη στρατηγικών σχέσεων συνεργασίας μεταξύ Ρωσίας και Δυτικής Ευρώπης. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για την περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. Στο πλαίσιο αυτό, αντιμετωπίζουν με καχυποψία και απροκάλυπτη εχθρότητα οποιαδήποτε κίνηση της Ελλάδος να προωθήσει σχέσεις στρατηγικής συνεργασίας με τη Ρωσία. Οι τελευταίες όμως είναι απαραίτητες για την Ελλάδα για λόγους ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή αλλά και για λόγους επωφελούς οικονομικής συνεργασίας.

Είναι γνωστή από το πρόσφατο παρελθόν η εντονότατη αντίδραση των ΗΠΑ στις δύο αποφάσεις της κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή να συνεργασθεί με τη Ρωσία για τον λεγόμενο Νότιο Αγωγό φυσικού αερίου και για την αγορά 480 τεθωρακισμένων μάχης (ΤΟΜΑ), τύπου BMP3.

Το θλιβερό αυτό προηγούμενο δείχνει μια άκρως μονομερή και μονόπλευρη αντίληψη των Ελληνο-Αμερικανικών σχέσεων, που δεν λαμβάνει υπ' όψιν τα Ελληνικά συμφέροντα. Η μονομέρεια της Αμερικανικής πολιτικής έναντι της Ελλάδος δεν εκδηλώνεται, άλλωστε, μόνο στο θέμα των σχέσεων Ελλάδος και Ρωσίας. Εκδηλώνεται επίσης σ' όλο το φάσμα των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων, ακόμη και στο θέμα των Σκοπίων.

Δεν ωφελεί η συγκάλυψη του θέματος για λόγους αμφιλεγόμενης διπλωματικής δεοντολογίας. Η Ελλάδα, στο πλαίσιο των φιλικών της σχέσεων με τις ΗΠΑ, μπορεί και πρέπει να θέτει ευθέως το δίκαιο των εθνικών της θεμάτων και των εθνικών συμφερόντων της, ώστε να κινητοποιεί στο πλευρό της και τους φίλους της στις ΗΠΑ.

Προσφάτως, ετέθη θέμα ματαιώσεως της επισκέψεως του Έλληνα πρωθυπουργού στην Ουάσινγκτον γιατί δεν κατέστη δυνατόν να καθορισθεί συνάντηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ομπάμα. Ομολογουμένως, η συνάντηση στην Ουάσινγκτον με τον Αμερικανό Πρόεδρο δεν μπορεί να είναι δευτερογενής και να προκύπτει ως παράγωγο κάποιου άλλου γεγονότος, όσο σημαντικό και αν είναι αυτό. Προφανώς, θα έπρεπε να διασφαλισθεί η συνάντηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο πριν από οποιαδήποτε ανακοίνωση.

Ανεξάρτητα όμως από αυτό, φαίνεται πως, για άλλη μια φορά, η πρόσκληση στην Ουάσινγκτον χρησιμοποιείται ως μέσο και ως όπλο πιέσεων για την απόσπαση υποχωρήσεων από την Ελλάδα σε ζωτικά θέματα που την αφορούν.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών επισκέφθηκε τρεις φορές τη γειτονική Τουρκία μέσα σε ένα δίμηνο. Ο Αμερικανός Πρόεδρος επέλεξε την Τουρκία για την πρώτη του επίσκεψη στο εξωτερικό. Δέχθηκε επίσης προσφάτως στον Λευκό Οίκο, μετά βαΐων και κλάδων, τον Τούρκο πρωθυπουργό. Προφανώς, η κατάσταση στην περιοχή, με τον εμφύλιο στη Συρία και την ένταση με το Ιράν, είναι ένας ιδιαίτερος λόγος που φέρνει στο προσκήνιο την Τουρκία και τον ρόλο της.

Στην Ουάσινγκτον όμως δεν συζητήθηκαν μόνο τα θέματα αυτά. Συζητήθηκαν επίσης το Κυπριακό, τα ενεργειακά αποθέματα στην ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδος και οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, θέματα που αφορούν άμεσα την Ελλάδα.

Η Τουρκία έχει αναπτύξει επίσης στρατηγικές οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, ιδιαίτερα στον τομέα της ενέργειας. Δεν αντιμετώπισε όμως καμία ουσιαστική Αμερικανική αντίδραση. Αντιθέτως, θεωρείται κομβική χώρα για την ανάπτυξη εναλλακτικών αγωγών ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης, όπως ο σχεδιαζόμενος αγωγός Nabucco.

Η Ελλάδα συμμετέχει στον αγωγό TAP, που σχεδιάζεται να μεταφέρει φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη, εάν τελικά υπερισχύσει του ανταγωνιστικού του Nabucco. Πρόκειται σαφώς για αγωγό εναλλακτικού ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης. Δεν φαίνεται όμως ότι είναι αρκετός για να αποτρέψει τις Αμερικανικές πιέσεις στην Ελλάδα για τη ΔΕΠΑ, που διοχετεύονται για λόγους σκοπιμότητας μέσω της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και ειδικότερα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Η Ελλάδα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υποχωρήσει σε τέτοιου είδους παράλογες και απαράδεκτες πιέσεις. Θα ήταν καλύτερα να διατηρούσε τη ΔΕΠΑ υπό κρατικό έλεγχο. Εφόσον όμως προχωρεί στην ιδιωτικοποίησή της, είναι λογικό να προσβλέπει στο υψηλότερο τίμημα και στην ανάπτυξη των στρατηγικών της σχέσεων με μια μεγάλη φιλική χώρα της περιοχής, που είναι πολλαπλώς σημαντική γι' αυτήν.
Η Ελλάδα βρίσκεται από την ίδια τη γεωπολιτική της θέση στο κέντρο ευρύτερων ανταγωνισμών και αντιθέσεων. Βρίσκεται όμως επίσης στο επίκεντρο βλέψεων και διεκδικήσεων σε βάρος της. Πρέπει, ασφαλώς, να λαμβάνει υπ' όψιν τους ευρύτερους ανταγωνισμούς, αλλά και να οργανώνει επίσης, με τις σχέσεις που αναπτύσσει και τις ισορροπίες που τηρεί, την εθνική της άμυνα και την προάσπιση των ζωτικών της συμφερόντων. 

www,paron.gr

Πέμπτη 21 Μαρτίου 2013

Ας μιλήσουμε λοιπόν για συμφέροντα και για το… «ξανθό γένος»


Η Μόσχα με τη στάση της στο ζήτημα της Κύπρου αναζητά την ευκαιρία να κερδίσει με το μέρος της ένα ολόκληρο έθνος και όχι ένα οικόπεδο ή ένα σταθμό… υγροποίησης φυσικού αερίου.
Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη
Οι Κύπριοι Έλληνες για ακόμα μία φορά απέδειξαν πως ρέει πολύ πιο «ελληνικό αίμα» στις φλέβες τους σε σχέση με κάποιους «ελληναράδες» των Αθηνών, οι οποίοι μπροστά στους «γεωπολιτικώς ανάπηρους» του Βερολίνου δεν τολμούν καν να διαφωνήσουν, ενώ η παραμικρή απειλή αποδείχθηκε νομοτελειακά βέβαιο ότι αρκεί για να ανακόψει με συνοπτικές διαδικασίες από την αρχή, κάθε είδος… αντιστασιακής διάθεσης.
Για την ώρα, η καταστροφή, υπό την έννοια της καταλήστευσης της χώρας από τους Γότθους, απεφεύχθη. Η καταστροφή όμως υπό την έννοια της κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου δεν έχει απομακρυνθεί αφού η απόρριψη του νομοσχεδίου δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια στις αγορές για τι ακριβώς θα συμβεί με το άνοιγμα των τραπεζών, όταν φυσικά αυτές ανοίξουν, μαζί φυσικά με το χρηματιστήριο.
Η ανάγκη λοιπόν για την εκπόνηση ενός αξιόπιστου σχεδίου το οποίο θα αντικαταστήσει το έκτρωμα που παρουσιάστηκε στη Βουλή παραμένει. Ακριβώς στη συγκεκριμένη ανάγκη, η Μόσχα που φαίνεται να έχει πάρει το θέμα πάνω της θα πρέπει να δώσει μία λύση η οποία θα μετατρέψει την αβεβαιότητα και τον φόβο σε σιγουριά και αγαλλίαση, αφού αν μη τι άλλο η εμπλοκή του Κρεμλίνου θα δώσει το σωστό «σήμα» στους Ρώσους αναφορικά με την πολιτική απόφαση της κυβέρνησής τους να μην εγκαταλείψουν έναν αδερφό παραδοσιακά λαό και μια σημαντική ως εκ τα θέσης της χώρα, στα αρπακτικά νύχια κάποιων οι οποίοι θέλουν να λέγονται εταίροι.
Ακριβώς λοιπόν στο συγκεκριμένο σημείο η Ρωσία θα πρέπει να αντιληφθεί πως αυτή τη στιγμή στη περιοχή δεν παίζονται απλά τα 5 δισεκατομμύρια ευρώ των Ρώσων πολιτών που μπορεί να χαθούν ως φόροι, ποσό το οποίο φυσικά αξίζει κάθε προστασίας καθαυτό, αλλά στην ουσία παίζεται η αξιοπιστία της Μόσχας στο να αποτελέσει από εδώ και πέρα έναν αξιόπιστο σύμμαχο στο πλευρό του ελληνισμού, που για κάποιον «ανεξήγητο» λόγο χτυπιέται από εκείνους οι οποίοι χρωστούν την πνευματική και πολιτιστική τους ύπαρξη σε αυτόν.
Έχοντας πλήρη επίγνωση όλων των παραπάνω και ευχόμενοι προς κάθε κατεύθυνση πως η Ρωσία πραγματικά θα φερθεί στον ελληνισμό όπως αυτός την έχει… φαντασιωθεί ή/και περιμένει, δηλαδή ως το περίφημο «ξανθό γένος» δεν πρέπει παρά να σημειώσουμε τα εξής αναφορικά με τη συγκεκριμένη χώρα, κάνοντας πρώτα την αναγκαία επισήμανση.
Γνώμονας της Ελλάδας από εδώ και στο εξής δεν πρέπει να είναι κανενός είδους ψευδεπίγραφο ιδεολόγημα τύπου «δεξιάς», «αριστεράς», «ευρωπαϊκού μέλλοντος», «κοινού νομίσματος», «φιλοαμερικανών», «φιλορώσων», φιλό-οτιδήποτε… Το έθνος πλήρωσε ακριβά όλα αυτά τα «φιλο-…». Από την εποχή της Δ’ Σταυροφορίας και της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στους «Σταυροφόρους» (βλέπε «Δυτικούς εταίρους» της εποχής), τον Απρίλιο του 1204, το έθνος των Ελλήνων ζει σε μία παρατεταμένη κατάσταση δουλοπαροικίας ή στη καλύτερη των περιπτώσεων σε μία κατάσταση κράτους «δευτέρας διαλογής».
Υπάρχει καλύτερη απόδειξη για τη παραπάνω παρατήρηση από το γεγονός πως η πτώση του μεσαιωνικού ελληνισμού το 1453 έχει συνδεθεί με το ερώτημα του τί ακριβώς προτιμάμε, «την Παπική Τιάρα ή το Οθωμανικό Σαρίκι», ενώ η έναρξη του ανεξάρτητου, υποτίθεται, βίου μας το 1830 μας έφερε το «Αγγλικό», «Γαλλικό» και «Ρωσικό»… κόμμα; Υπάρχει άλλη περίπτωση κράτους των οποίων τα κόμματα να έχουν την ονομασία άλλων κρατών; Να το πάμε παρακάτω; H Μικρασιατική καταστροφή ήρθε λόγω της σύγκρουσης των «γερμανόφιλων» με τους «φιλοδυτικούς», ενώ ο Εμφύλιος έλαβε χώρα λόγω των εξαρτήσεων από τη Μόσχα και το Λονδίνο.
Δηλαδή, μετά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ενώ ήμασταν πάντα από τη πλευρά των νικητριών δυνάμεων, αντί να δρέψουμε τις δάφνες των προσπαθειών μας και να ανασυγκροτηθούμε, «καταφέρναμε» να έχουμε έναν ακόμα πόλεμο, πιο καταστροφικά μάλιστα από τους Παγκοσμίους, ως… δώρο.
Κλείνουμε τη συγκεκριμένη παρατήρηση επισημαίνοντας πως είτε μιλάμε για τις ΗΠΑ, είτε για τη Βρετανία, είτε για τη Γερμανία, είτε για τη Ρωσία, θα πρέπει να έχουμε στο νου μας πως έχουμε να κάνουμε με γεωπολιτικούς δρώντες οι οποίοι λειτουργούν ως Μεγάλες Δυνάμεις, άρα οι πράξεις τους τις περισσότερες φορές έχουν να κάνουν όχι με το συναίσθημα ή το δίκαιο (αξιοποιούνται ως επικοινωνιακά εργαλεία) αλλά με τα «μόνιμα συμφέροντά» τους. Δεν έχει λοιπόν κάποιος παρά να κοιτάξει στο παρελθόν με μία αντικειμενική ματιά και θα δει πως όλες οι προαναφερόμενες δυνάμεις μας «πούλησαν» ομοίως και ανά περιπτώσεις και ΚΑΜΙΑ από αυτές δεν στάθηκε κοντά μας χωρίς να ζητάει μεγάλα ανταλλάγματα και χωρίς να έχει απλά και μόνο ΣΥΜΦΕΡΟΝ και τίποτα άλλο.
Με άλλα λόγια, για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε σε έναν κόσμο αλληλοσυγκρουόμενων βουβαλιών θα πρέπει να αντιληφθούμε πως για να έρθει το όποιο «ξανθό γένος» να βοηθήσει θα πρέπει να του δώσουμε ανταλλάγματα ίσα με αυτά που θα πρέπει να δώσουμε στους Αγγλοσάξονες ή στους Γότθους εταίρους μας οι οποίοι αισθάνονται πλέον πως μπορούν να τα παίρνουν και από μόνοι τους…
Ο Ελληνισμός θα πρέπει πλέον να έχει έναν στόχο και μία ιδεολογία η οποία δεν είναι άλλη από την επιβίωσή του και την κατίσχυση στη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου στην οποία όπως έχουμε αναφέρει πολλάκις παίζεται η ισορροπία δυνάμεων στην Ευρασία για τον 21ο αιώνα.
Με βάση όλα τα παραπάνω, τα ελπίζουμε κατανοητά και αποδεκτά από τον κάθε νουνεχή και ψύχραιμο παρατηρητή, ας δούμε επιγραμματικά τι ακριβώς μπορεί να συμβαίνει με τη Ρωσία σήμερα:
Περίπτωση Α: Υπάρχει περίπτωση η Μόσχα να «μπλοφάρει» σε σχέση με τη περίφημη βοήθεια προς τη Κύπρο και όλα αυτά να γίνονται για επικοινωνιακούς λόγους, με αποτέλεσμα να αφήσει τη Λευκωσία στα κρύα του λουτρού την πλέον κρίσιμη στιγμή η οποία είναι τώρα, όπου η Κύπρος μετά την απόρριψη του εκτρώματος που έγινε προσπάθεια να της επιβληθεί, θα πρέπει να παρουσιάσει μία αξιόπιστη λύση τόσο για το εσωτερικό όσο και για το εξωτερικό, έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση του τραπεζικού της τομέα και η χρεοκοπία με το άνοιγμα του χρηματιστηρίου και των τραπεζών της;
Δυστυχώς η περίπτωση αυτή υπάρχει, για δύο κυρίως λόγους:
Πρώτον, η Ρωσία δεν μένει ικανοποιημένη από τα ανταλλάγματα της Κύπρου, τα οποία θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε να αξίζει τον κόπο να ανοίξει μέτωπο με τη Γερμανία και δυνητικά με τις ΗΠΑ στην περιοχή. Είναι η Λευκωσία έτοιμη να δώσει τέτοια «δώρα» ώστε η Μόσχα να μπει στον πειρασμό να ξεκινήσει μία ιστορία ανταγωνισμού με τους δυτικούς; Έχει το περιθώριο; Αυτό εξηγείται και ανάποδα βέβαια: Ακριβώς λόγω της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, οι δυνατότητες δικαιολόγησης της τελικής επιλογής αυξάνονται, σε τελική ανάλυση ας παρενέβαινε εγκαίρως όποιος έχει ενστάσεις…
Δεύτερον, η Ρωσία εκβιάζεται από το Βερολίνο να μην βοηθήσει την Κύπρο, αφού της «χαλάει την πιάτσα» στον νότο της ΕΕ και γιατί η ΕΕ είναι δικό της «οικόπεδο» και όπως αυτή κρατάει μία εφεκτική στάση στα θέματα της Ανατολικής Ευρώπης και τους Καυκάσου, έτσι και το Κρεμλίνο θα πρέπει να αφήσει να τακτοποιήσει τα θέματα με τους… ιθαγενείς της.
Επιπροσθέτως, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το Βερολίνο με τη Μόσχα συνεργάζονται σε μία σειρά τομέων οι οποίοι είναι αμοιβαία επωφελείς και για τους δύο, για παράδειγμα μπορεί να λέμε πως η Γερμανία εξαρτάται ενεργειακά από τη Ρωσία, γιατί όμως δεν διαβάζουμε και αντίστροφά τη συγκεκριμένη πραγματικότητα ώστε να αντιληφθούμε ότι και η Ρωσία εξαρτάται από τη Γερμανία όταν εξάγει σε αυτήν την ενέργειά της;
Με άλλα λόγια φτάνουμε στο ίδιο συμπέρασμα με προηγουμένως, η Κύπρος θα πρέπει να δώσει τέτοια ανταλλάγματα στη Ρωσία έτσι ώστε η Μόσχα να δεχτεί να διαρρήξει τις σχέσεις της με τον πλέον στενό εταίρο της στην Ευρώπη, τη Γερμανία, επιπροσθέτως η Ρωσία θα πρέπει να βρει διέξοδο για το φυσικό της αέριο έτσι σε περίπτωση επιδείνωσης των σχέσεων με τη Γερμανία να έχει άλλη πηγή εσόδων, όπως είναι φυσικό η αύξηση των εξαγωγών στην Κίνα είναι μία καλή επιλογή σε αυτή την περίπτωση. Εκτός κι αν, όπως σημειώσαμε σε ανάρτηση τις προηγούμενες ημέρες, η Γερμανία θεώρησε ότι θα καταγάγει μια εύκολη νίκη στην Κύπρο και έχοντας εξασφαλισμένο τον έλεγχο των υδρογονανθράκων της είτε θα εξαρτάται λιγότερο από τη Μόσχα, είτε απλά θα έχει μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ.
Περίπτωση Β: Είναι δυνατόν η Μόσχα πράγματι να θέλει να βοηθήσει την Κύπρο και να δεχτεί να ανοίξει ένα τεράστιο μέτωπο με την Γερμανία;
H απάντηση και σε αυτό το ερώτημα είναι θετική, για έναν λόγο ο οποίος όμως είναι εξαιρετικά σοβαρός και αξίζει να διερευνηθεί. H Ρωσία θα το έπραττε εάν πίστευε πως η στάση της θα δημιουργούσε μία τέτοια κατάσταση στην ΕΕ η οποία θα οδηγούσε σε κατάρρευση την γερμανική ηγεμονία και ίσως το ευρώ, ενώ θα προσποριζόταν η ίδια σημαντικότατα κέρδη τόσο στην ανατολική Ευρώπη όσο και στον υδάτινο άξονα Μαύρη Θάλασσα-Στενά-Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειος.
Η συγκεκριμένη πολιτική χρειάζεται όμως μία ακόμα παραδοχή: Ότι οι Αγγλοσάξονες, αυτή τη στιγμή θεωρούν πως μεγαλύτερο όφελος θα έχουν από τη κατάρρευση της Γερμανίας, σε σχέση με την ενδυνάμωση της Ρωσίας, άρα θα επιτρέψουν μία τέτοια εξέλιξη. Το συγκεκριμένο σενάριο το έχουμε αναφέρει και αναλύσει πολλές φορές και έχει να κάνει με τις βασικές παραδοχές της αγγλοσαξονικής γεωπολιτικής ανάλυσης, ενώ θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως για να λειτουργήσει, οι Αγγλοσάξονες θα μπορούσαν να δεχτούν μία «λελογισμένη» αύξηση της ισχύος των Ρώσων σε μία περιοχή η οποία θεωρείται κρίσιμη για τα συμφέροντά τους. Σε τελική ανάλυση, ούτως ή άλλως θα τους έχουν «στα πόδια τους» μετά τη συμφωνία για το ισραηλινό αέριο. Γιατί να μην προχωρήσουν σε συνολικότερη διευθέτηση βάζοντας τάξη σε μια κρίσιμη περιοχή που κάποιοι… νεόφερτοι απειλούν να τινάξουν στον αέρα;
Μία τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή μόνο εάν οι Αγγλοσάξονες θεωρούν μεγαλύτερη απειλή, σε πλανητικό επίπεδο, την Κίνα από τη Ρωσία, οπότε η ισχυροποίηση της Ρωσίας από τη μία και η επαναφορά της Ευρώπης στον έλεγχό τους μέσω της κατάρρευσης (σχετική έννοια) της Γερμανίας από την άλλη, θα τους οδηγούσε στη δημιουργία μίας «λευκής» Ευασιατικο-ατλαντικής δύναμης Αγγλοσαξόνων-ΕΕ-Ρωσίας για την «τελική μάχη» με τη Κίνα. Και το σταματάμε εδώ για να μη «ξεφύγουμε» τελείως και μπούμε σε χωράφια της γεωπολιτικής θεωρίας.
Θα ρωτούσε εύλογα κάποιος «καλά, όλα αυτά μπορούν να γίνουν από την… Κύπρο»; Η απάντηση είναι κυνικά απλή, «από μία βίδα χάλασε μία ερπύστρια, από αυτή την ερπύστρια ακινητοποιήθηκε ένα άρμα, από ένα άρμα χάθηκε μία μάχη, από μία μάχη χάθηκε ο πόλεμος»…
Τώρα θα ρωτήσει κανείς «τι σχέση έχουν με όλα αυτά οι ηγέτες μας;» και η απάντηση δυστυχώς είναι «καμία»… Γι’ αυτό λοιπόν και μέχρι οι Έλληνες να αποφασίσουν (ή ακόμα και να βρουν…) να φέρουν σε θέσεις κρίσιμες ανθρώπους που αντιλαμβάνονται κάποια βασικά… αρκούμαστε στο να ελπίζουμε πως «θα μας σώσει το ιππικό» και πως  θα «κατέβει το Ξανθό το Γένος»…
Ας αναρωτηθούμε όμως εάν αρκούν αυτά ή θα πρέπει και εμείς να μεριμνήσουμε για τα του οίκου μας…

www.defence-point.gr