Η τεχνόσφαιρα των εκβιαστών, η ελληνική δημοκρατία, ελευθερία και ασφάλεια

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Οι εκβιασμοί, οι απειλές και οι κάθε άλλου είδους θηριώδεις στάσεις μιας ανεξέλεγκτης τεχνόσφαιρας συνεχίζονται. Διαβάζουμε: «η ΕΚΤ αποδέχεται τα ελληνικά ομόλογα – παρά τη χαμηλή τους διαβάθμιση – ως εγγύηση για να αναχρηματοδοτήσει τις ελληνικές τράπεζες, επειδή η χώρα βρίσκεται σε πρόγραμμα». Αληθεύει. Σε κάθε περίπτωση είναι γνωστό ότι αληθεύει και μάλιστα πολλαπλασιαστικά. Γι’ αυτό ισχύουν τα εξής και οι Έλληνες ψηφοφόροι δεν θα πρέπει να δώσουν έστω και μια ψήφο σε άτομα που ζητούν να κυβερνήσουν και θα τηρήσουν χωρίς παρέκκλιση τα εξής αυτονόητα:

Πρώτον, όλα τα «κόμματα» που ζητούν την ψήφο να δηλώσουν ότι

• α) ζητούν από την ελληνική κοινωνία για να διαφυλάξει την ελευθερία της, την δημοκρατία και την ασφάλεια του κράτους να καταναλώνουν όσο παράγουν (πολύ μικρότερο το τίμημα για τις έσχατες λογικές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ασφάλειας) και
• β) θα συνεχίσουν «να έχουν πρόγραμμα» αλλά για τα μέλη της Ελληνικής κοινωνίας και όχι για καλλιέργεια τροφής των θηριωδών κερδοσκόπων που ελέγχουν πλέον αποφασιστικά το θολό βασίλειο των κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτων τεχνοκρατών (εκτός και εάν μας πει κάποιος ότι τους ελέγχει το … ευρωκοινοβούλιο οπότε θα χαχανίζει και η σοφή νοικοκυρά γειτόνισσα).

Δεύτερον, ως πλήρες μέλος της ΕΕ και της ΟΝΕ ζητά έκτακτο Συμβούλιο Αρχηγών για να οριστεί κοινής αποδοχής εντολοδόχος (των κρατών) ομάδα με πολιτική αρμοδιότητα να γίνει εξονυχιστικός έλεγχος, μεταξύ πολλών άλλων,

• των ευθυνών για τον χρηματοοικονομικό εκτροχιασμό μετά το 1992,
• τα φρικτά λάθη της οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης έκτοτε αλλά κυρίως μετά το 2008
• τους όρους ένταξης στην ΟΝΕ νέων μελών συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας
• Κατά πόσο υπήρξαν πολιτικοοικονομικά ορθολογιστικές αποφάσεις όταν προχωρώντας και εμβαθύνοντας (κάτι που δημιουργεί

Αγριο... κράξιμο κατά του Μοσκοβισί από Γάλλους σοσιαλιστές

Του Γιώργου Δέλαστικ

Θύελλα επιθέσεων εναντίον του σοσιαλιστή Γάλλου κομισάριου Πιέρ Μοσκοβισί από κορυφαία στελέχη της αριστερής πτέρυγας του... Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γαλλίας προκάλεσαν οι δηλώσεις του επιτρόπου Οικονομικών της Κομισιόν στην Αθήνα. Ομοβροντία οι εχθρικές προς τον Μοσκοβισί δηλώσεις. Καταπέλτης εναντίον του ο Ζεράρ Φιλός, μέλος του Εθνικού Γραφείου (σ.σ. του Πολιτικού Γραφείου) του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος: «Η τρόικα δεν άφησε λίθο επί λίθου στην Ελλάδα, τη λεηλάτησε, την κατέστρεψε, την εκτέλεσε για λογαριασμό μόνο του αρπακτικού μεγάλου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και ο Πιερ Μοσκοβισί το υποστηρίζει αυτό!» τόνισε σε δηλώσεις του. Απαξιωτικές για τον Γάλλο σοσιαλιστή επίτροπο της Κομισιόν ήταν οι δηλώσεις του επίσης σοσιαλιστή βουλευτή Πολ Μποζιγιόν, που εκλέγεται στο Παρίσι. «Ο Πιερ Μοσκοβισί ξανάβαλε το κοστούμι του κλητήρα (!) της Κομισιόν του Γιούνκερ, για να κάνει εκστρατεία εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ» υπογράμμισε. Εκείνος πάντως που έκανε ολοκληρωμένη επίθεση κατά του Μοσκοβισί ήταν ο σοσιαλιστής ευρωβουλευτής Γκιγιόμ Μπαλάς. «Το μόνο που αισθάνομαι είναι ντροπή» ανέφερε σχετικά με τη στάση και τις δηλώσεις του Μοσκοβισί στην Αθήνα, όπου ο Γάλλος σοσιαλιστής επίτροπος τάχθηκε εκ μέρους της Κομισιόν υπέρ της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ελλάδα από την παρούσα Βουλή, χαρακτηρίζοντας ταυτόχρονα καλή επιλογή τον Σταύρο Δήμα. «Εγώ είχα καταλάβει ότι εμείς (σ.σ. δηλαδή οι Γάλλοι σοσιαλιστές) ήμασταν υπέρ ενός αναπροσανατολισμού της ευρωπαϊκής πολιτικής στο οικονομικό επίπεδο» δήλωσε ο ευρωβουλευτής Γκιγιόμ Μπαλάς και συνέχισε: «Καμιά στιγμή και πουθενά δεν είχα δει ότι ήμασταν σε μια ομοσπονδία με μια κυβέρνηση που έπαιρνε εντολές για να πάει να υποστηρίξει τη μία ή την άλλη πολιτική οικογένεια.

Αυτό θέτει ζήτημα (εθνικής) κυριαρχίας» τόνισε. «Δεδομένων των ερωτημάτων που τίθενται για την ενότητα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, την ικανότητά της να επιβιώσει η ίδια, αυτά που κάνουν ο Γιούνκερ και ο Μοσκοβισί συνιστούν πρόκληση, η οποία μπορεί να αυξήσει τα αντιευρωπαϊκά συναισθήματα» συνέχισε ακάθεκτος ο Γάλλος σοσιαλιστής ευρωβουλευτής της αριστερής πτέρυγας του κόμματος. «Δεν είχα καταλάβει ότι οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες, των οποίων ο Πιερ Μοσκοβισί είναι ο εκπρόσωπος, έβρισκαν υπέροχα τα σχέδια λιτότητας και ότι έπρεπε να υποστηρίζουμε αυτά τα σχέδια» κατέληξε σε πολιτικό επίπεδο. Στη συνέχεια, αφού είχε εκφράσει συνολικά τις πολιτικές διαφωνίες του με τη γραμμή που ακολουθεί ο Γάλλος σοσιαλιστής επίτροπος Οικονομικών της Κομισιόν, Πιερ Μοσκοβισί, πέρασε σε μια πραγματικά αδιανόητη για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα διατύπωση, η οποία στην Ελλάδα σίγουρα θα συνεπέφερε τη διαγραφή του, λέγοντας για τον Μοσκοβισί και τη γραμμή του: «Αυτό δεν είναι ρεφορμισμός, είναι... κατέβασμα του

Ολη η αντιπολίτευση στην Ιταλία υπέρ... εξόδου από το ευρώ!

Γράφει ο Γιώργος Δέλαστικ

Στα όρια της παράκρουσης έχει φέρει την Ευρώπη ολόκληρη η γερμανική επιβολή της λιτότητας σε όλα τα κράτη της Ευρωζώνης. Ολων τα μάτια είναι δικαιολογημένα στραμμένα προς τη Γαλλία, όπου οι Γερμανοί με την πολιτική τους εκτίναξαν στα ύψη της δημοσκοπικής δημοφιλίας τη Μαρίν Λεπέν, αναδεικνύοντας πρώτο κόμμα το Εθνικό Μέτωπο που έχει πλέον κάνει σημαία του το κάποτε αδιανόητο σύνθημα «Εξω η Γαλλία από την ΕΕ!». Ελάχιστοι ξένοι έχουν όμως αντιληφθεί τις κοσμογονικές αλλαγές που γίνονται στην πολιτική συνείδηση των πολιτών της Ιταλίας, της τέταρτης σημαντικότερης χώρας της ΕΕ μετά τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία. Το ένα μετά το άλλο τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Ιταλία μεταλλάσσονται σε αντι-ΕΕ κόμματα και αμέσως βλέπουν το ποσοστό τους να αυξάνεται σε οποιαδήποτε εκλογική αναμέτρηση λάβει χώρα!

Η δεξιά Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, το ακαθόριστου πολιτικού στίγματος Κόμμα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, ακόμη και η υπερδεξιά Λίγκα του Βορρά με τον νέο αρχηγό της Ματέο Σαλβίνι έχουν πλέον περάσει ανοιχτά στο αντι-ευρώ στρατόπεδο, με τη Λίγκα του Βορρά μάλιστα να τάσσεται υπέρ της εξόδου της Ιταλίας όχι μόνο από την Ευρωζώνη, αλλά και από την ίδια την ΕΕ! Αυτό κι αν είναι πρωτάκουστο για την Ιταλία, στην οποία μέχρι πρότινος το ποσοστό δημοφιλίας της ΕΕ ξεπερνούσε μονίμως το 80%! Πολιτικά πεθαμένη θεωρούσαν όλοι στην Ιταλία και στο εξωτερικό τη Λίγκα του Βορρά. Ο Ματέο Σαλβίνι όμως που ανέλαβε την ηγεσία της πέρυσι τον Δεκέμβριο, κατέβηκε στις ευρωεκλογές με κεντρικό σύνθημα «Φτάνει πια με το ευρώ!» και αντί για... 1% με 2% που περίμεναν ολοι, πήρε 6,2% και πέντε ευρωβουλευτές! Δεν σταμάτησε εκεί. Στις περιφερειακές εκλογές της 23ης Νοεμβρίου 2014, στην πασίγνωστη ως κεντροαριστερή περιοχή της Εμίλια - Ρομάνια, ο υποψήφιος της Λίγκας του Βορρά, με τη στήριξη και του κόμματος του Μπερλουσκόνι, απέσπασε το εξαιρετικό ποσοστό του... 29,85% των ψήφων!

Εχασε τις εκλογές, ήρθε δεύτερη η Λίγκα του Βορρά, αλλά αυτό το σχεδόν 30% απογείωσε τον Σαλβίνι. «Οι Βρυξέλλες μας κατακρεουργούν με το ευρώ και τους περιορισμούς των παράλογων κανονισμών τους» δήλωσε, όπως αναφέρει το ιταλικό περιοδικό «Πανόραμα» του Μιλάνου. «Οι φόροι μάς στραγγαλίζουν όλους!» πρόσθεσε. Βλέποντας την αλματώδη άνοδο της δημοτικότητας του Ματέο Σαλβίνι, ζήλεψε και ο Μπέπε Γκρίλο, ο οποίος ηγείται του μεγαλύτερου κόμματος της ιταλικής αντιπολίτευσης, έχοντας 162 βουλευτές και γερουσιαστές έναντι 37 της Λίγκας του Βορρά. Μέχρι πρότινος ο Γκρίλο ζητούσε μόνο τη διενέργεια δημοψηφίσματος για το αν πρέπει ή όχι να παραμείνει η Ιταλία στην Ευρωζώνη, χωρίς όμως να ξεκαθαρίζει

Ευρωεπαρχιωτισμός και ευρωσκεπτικισμός

Του Σταύρου Λυγερού

ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟΣ τόπος ότι η κρίση έχει επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν το ενοποιητικό εγχείρημα, και ειδικότερα τη νομισματική ένωση. Προφανώς, η αμφισβήτηση είναι πολύ πιο έντονη στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αυτές, άλλωστε, είναι που υφίστανται πολύ πιο επώδυνα τις επιπτώσεις της μονοδιάστατης λιτότητας, την οποία επιβάλλει το ευρωιερατείο.

Για την ακρίβεια, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, και κυρίως η Ελλάδα, ενώ τυπικά συνεχίζουν να είναι ισότιμα μέλη της Ευρωζώνης, στην πραγματικότητα έχουν περιέλθει σε καθεστώς μεταμοντέρνας αποικίας στο πλαίσιο μίας Ε.Ε. που λειτουργεί πλέον με άτυπο αφεντικό και άτυπη ιεραρχία. Η εξέλιξη αυτή δεν ήταν αναπόφευκτη λόγω της εσωτερικής οικονομικής ανισορροπίας και του χρέους των αδύναμων κρίκων. Ούτε αποτέλεσμα μόνο της ισχύος και της αποφασιστικότητας του Βερολίνου, το οποίο κατέχει δεσπόζουσα θέση στους κόλπους του ευρωιερατείου.

Ανοδος των αντι-ΕΕ δυνάμεων

Του Γιώργου Δέλαστικ

Εκνευρισμός επικρατεί στη Γερμανία, αλλά και στους ηγετικούς κύκλους όλων των χωρών της ΕΕ εν όψει των ευρωεκλογών του Μαΐου. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν παντού άνοδο των αντι-ΕΕ πολιτικών δυνάμεων τόσο της Δεξιάς όσο και της Αριστεράς. Μόνο οι κεντροαριστεροί σοσιαλδημοκράτες παραμένουν αμετακίνητοι στην υπεράσπιση της ασκούμενης πολιτικής λιτότητας. Πολλά δεξιά κόμματα και όλα ανεξαιρέτως τα ακροδεξιά στρέφονται εναντίον της ΕΕ, ενώ διαρκώς και περισσότερα αριστερά κόμματα στρέφονται κατά της πολιτικής που εφαρμόζεται στην Ευρωζώνη και εξαθλιώνει τους λαούς των κρατών που χρησιμοποιούν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Αν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών αποδειχθεί ότι ανταποκρίνονται λίγο - πολύ στα δημοσκοπικά ευρήματα, η ΕΕ θα εισέλθει σε περίοδο σοβαρών κλυδωνισμών και ανακατατάξεων.

Πρώτη στη Γαλλία η Μαρίν Λεπέν με κεντρικό σύνθημα... «Εξω η Γαλλία από το ευρώ»; Κυριολεκτικά αδιανόητο! Πώς θα σταθεί η Ευρωζώνη μετά από ένα τέτοιο αποτέλεσμα; Αλλά και πρώτη να μη βγει η Λεπέν, αν απέχει μόνο δύο - τρεις εκατοστιαίες μονάδες από τους σοσιαλιστές, η αποτυχία της ΕΕ θα είναι παταγώδης.

Πάνω από 20% στην Αγγλία ο Νάιτζελ Φάρατζ και το Κόμμα Ανεξαρτησίας με κεντρικό σύνθημα «Εξω η

Εξω από το ευρώ όποιος δεν παραδίνει την κυριαρχία του!

Του Γιώργου Δέλαστικ

Σοκ προκαλεί το άρθρο του Γερμανού Βόλφγκανγκ Γκλομπ, μέλους της Γαλλογερμανικής Οικονομικής Επιτροπής, στην ημερήσια γαλλική οικονομική εφημερίδα «Λεζ Εκό» από τις πρώτες κιόλας λέξεις του: «Η Γερμανία έχει ένα πρόβλημα...

Αυτό το πρόβλημα είναι η Γαλλία» γράφει χωρίς περιστροφές ευθύς εξαρχής. Πολύ πιο ωμό είναι το κλείσιμο αυτού του περιεκτικού άρθρου: «Η διάσημη γερμανική Επιτροπή των Σοφών δεν έχει αφήσει την παραμικρή αμφιβολία στην τελευταία ετήσια έκθεσή της: η καλή λειτουργία ενός κοινού νομίσματος σε ευρωπαϊκή κλίμακα απαιτεί...

την εγκατάλειψη της εθνικής κυριαρχίας σε κεντρικούς τομείς. Τα κράτη που θα αρνηθούν αυτή την εγκατάλειψη, πρέπει να εγκαταλείψουν το κοινό νόμισμα. Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθείται στη Γερμανία η συζήτηση που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γαλλία για την έξοδό της από το ευρώ! Το μέλλον θα δείξει αν αυτό το βήμα είναι η έσχατη λύση για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της γαλλικής βιομηχανίας»!

Ανατριχίλα προκαλούν οι «σοφοί» της Γερμανίας με τις θέσεις τους: Οποια χώρα αρνείται να παραδώσει την εθνική κυριαρχία της, πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ! Οποιος λαός δηλαδή αρνείται να γίνει δούλος του Τέταρτου Ράιχ, δεν έχει καμιά θέση στην Ευρωζώνη και πρέπει αμέσως να πάψει να χρησιμοποιεί το ευρώ ως νόμισμά του! Στο πλαίσιο αυτό, το μέλλον θα δείξει αν και η Γαλλία πρέπει να βγει από την Ευρωζώνη και να εγκαταλείψει το ευρώ! Τελεία και παύλα. Το ζήτημα δηλαδή της καταρράκωσης της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας δεν περιορίζεται στη φτωχή και ήδη κατεξευτελισμένη Ελλάδα, στην Πορτογαλία, στην Κύπρο, στην Ισπανία, αλλά και στην Ιταλία, ακόμη και στη Γαλλία! Μόνο οι χώρες που παραδίδουν την κυριαρχία τους στο Τέταρτο Ράιχ της Γερμανίας μπορούν να χρησιμοποιούν ως «εθνικό» νόμισμα το ευρώ!

Οι όροι είναι σαφέστατοι και το τίμημα που πρέπει να πληρώσει ο κάθε λαός για να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ επαρκέστατα προσδιορισμένο. Λαοί και ηγέτες της Ευρώπης καλούνται να αποφασίσουν, χωρίς κανένα δικαίωμα να παραπονούνται εκ των υστέρων ότι οι Γερμανοί τους «ξεγέλασαν». Το Βερολίνο έχει θέσει πεντακάθαρα τους όρους του και περιμένει τις δηλώσεις αποδοχής τους. Οι Γάλλοι έλαβαν το μήνυμα. Δεν τολμούν να σηκώσουν το γάντι. Απλώς ικετεύουν τους Γερμανούς να αλλάξουν πολιτική, αν κρίνει τουλάχιστον κανείς από ένα άρθρο του αρχισυντάκτη του μηνιαίου γαλλικού οικονομικού περιοδικού «Λεζ Αλτερνατίβ Εκονομίκ» Γκιγιόμ Ντιβάλ. «Το Βερολίνο πρέπει να πάψει να πνίγει μέσω ασφυξίας την Ευρώπη» είναι ο

Η Μετάλλαξη της Ευρώπης Τροφοδοτεί το Νέο Ευρωσκεπτικισμό

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ

Οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι ο ευρωσκεπτικισμός επελαύνει στη Γηραιά Ήπειρο. Το γεγονός αυ­τό είναι αλάνθαστο ση­μάδι πως η Ευρωζώνη έχει εισέλθει σε περίο­δο όχι μόνο οικονομι­κής αλλά και υπαρξιακής κρίσης. Αξίζει να υπογραμμιστεί ότι ο νέος ευρωσκεπτικισμός είναι πολύ διαφορετικός από τον παραδοσιακό ευρωσκεπτικισμό των Βρετανών. Αναπτύσσεται δε με ραγδαίο ρυθμό σε χώρες-μέλη οι οποίες μέχρι πρότινος εμφάνιζαν τεράστια ποσοστά υποστήριξης του ευρωπαϊκού ενοποιητικού εγχειρήματος.

Η κρίση της Ευρωζώνης απέδειξε ότι οι συνεκτικοί δεσμοί είναι πιο αβαθείς απ’ όσο κατά κανόνα θεωρούνταν. Το απο- δεικνύει η ταχύτητα και η ένταση με την οποία επανήλθαν και κυριάρχησαν αρνη­τικά στερεότυπα μεταξύ των ευρωπαϊκών εθνών που πολλοί πίστευαν ότι έχουν πεταχτεί οριστικά στο σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Είναι αξιοσημείωτο, μάλιστα ότι την αρχή την έκαναν οι γερμανικές άρχουσες ελίτ και τα γερμανικά MMΕ. Το 2010 μετέτρεψαν συνειδητά την Ελλάδα σε μαύρο πρόβατο ακριβώς για να επικαλύψουν το γεγονός ότι η ελληνική κρίση δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου. Και το παγόβουνο ήταν και παραμένει η κρίση του ευρώ.

Το κοινό νόμισμα θεμελιώθηκε κατά τρόπο που λειτούργησε σαν ωρολογιακή βόμβα. Οι αρχιτέκτονες της Ευρωζώνης έβαλαν το κάρο μπροστά από το άλογο. Νομισματική ένωση χωρίς δημοσιονομική ένωση είναι αντίφαση. Και, βεβαίως δημο­σιονομική ένωση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κάποια μορφή πολιτικής ένωσης. Η Γερμανία μάλιστα, φρόντισε να σχεδιάσει το ευρώ με βάση τις δικές της προδιαγρα­φές: απαγορεύτηκε η διάσωση χωρών- μελών και απαγορεύτηκε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να παίξει το ρόλο του ύστατου δανειστή που σε συνθήκες κρί­σης παίζει κάθε κεντρική τράπεζα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ο οικονομικός ουρανός ήταν ανέφελος οι άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αποδέχτη­καν τις γερμανικές απαιτήσεις με εγκλημα­τική επιπολαιότητα. Τα αποτελέσματα τα βιώνουμε σήμερα. Όταν η διεθνής κρίση έπληξε την Ευρωζώνη, όπως ήταν ανα­μενόμενο, την έπληξε στην Ελλάδα, που ήταν ο πιo αδύναμος κρίκος της.

Το Βερολίνο ηθικολόγησε με κραυγα­λέο λαϊκισμό, μιλώντας για μερμήγκια και τζιτζίκια. Η Ελλάδα έχει, βεβαίως καταλυ­τικές ευθύνες. Οι παθογένειες των αδύ­ναμων κρίκων όμως είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι ότι λόγω της ανισομερούς ανάπτυξης πάντα και παντού θα υπάρχουν αδύναμοι κρίκοι. Γι’ αυτό και μετά την Ελλάδα ακολούθησαν κι οι άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περι­φέρειας διαψεύδοντας παταγωδώς τον ισχυρισμό της τρόικας ότι η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση.

Το 2010 η Ευρωζώνη είχε την ευκαιρία να προχωρήσει σε διορθωτικές παρεμβάσεις με σκοπό να ενισχυθεί το ενοποιητικό εγ­χείρημα. Αντ’ αυτού όμως η Γερμανία πα­λινδρόμησε στον οικονομικό εθνικισμό. Η Ευρωζώνη δεν αντέδρασε ως πραγματική ένωση. Γι’ αυτό και οι αγορές επιτέθηκαν και στους άλλους αδύναμους κρίκους.

Μετά από τόσα χρόνια ο απολογισμός της καθιέρωσης του ευρώ μιλάει από μόνος του. Ωφελημένες είναι οι πιο αντα­γωνιστικές οικονομίες με πρώτη τη γερ­μανική, και ζημιωμένες οι οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Η ανισορροπία αυτή συνιστά νάρκη στα θεμέλια της Ευρωζώνης. Αρνούμενες να πληρώσουν το ολοένα και υψηλότερο κόστος της διάσω­σης του ευρώ, οι χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα έχουν οχυρωθεί πίσω από την

ΟΙ ΕΥΡΩΚΑΠΗΛΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

γράφει ο Γ.Ε. Σέκερης

Για μια ακόμη φορά, οι κομματάνθρωποι που επί δεκαετίες λυμαίνονται τη χώρα χρησιμοποιούν την ευρωπαϊκή ιδέα ως μέσο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης και διάσωσης της κλονιζόμενης εξουσίας τους. Με τους κατέχοντες τους κυβερνητικούς θώκους να προβάλλουν το ψευδοδίλημμα «Ναι ή Όχι στην Ευρωπαϊκή Ένωση» · με τους πασχίζοντες να τους αντικαταστήσουν να υπόσχονται «μια άλλη Ευρώπη» · και, συνακόλουθα, με τους μεν και τους δε να συμπράττουν στη συγκάλυψη του πραγματικού διακυβεύματος των τραγελαφικών πολιτικών μας εξελίξεων.

***

Για να μην πέσει κανείς θύμα της ενορχηστρωμένης αυτής καμπάνιας συσκοτισμού, πρέπει να έχει συνεχώς προ οφθαλμών ορισμένες βασικές διαπιστώσεις. Και κατά πρώτο λόγο το ότι η συνεχιζόμενη συμμετοχή μας στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι είναι αυταπόδεικτα επιτακτική ανάγκη · καθώς τυχόν έξοδός μας από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ή έστω και περαιτέρω εξασθένιση της θέσης μας εντός αυτών, θα έπληττε μείζονα γεωπολιτικά, πολιτιστικά, και οικονομικά συμφέροντα του ελληνικού κράτους και του Ελληνισμού γενικότερα.

Ωστόσο – και είναι μια δεύτερη, κρίσιμη επισήμανση - η ευρωπαϊκή μας ταυτότητα μακράν απέχει του να αποτελεί πανάκεια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένας ιδιότυπος χώρος στενής μεν συνεργασίας, πλην όμως και αντιπαράθεσης, εθνικών κρατών – με τους δημογραφικά, οικονομικά, και στρατιωτικά προέχοντες εταίρους να ασκούν αναπόφευκτα καθοριστική επιρροή στις κεντρικές επιλογές της.

Το κατ’ εξοχήν εξυπηρετικό της ασφάλειας και ανάπτυξης της χώρας μας προωθημένο, ουσιαστικά ομοσπονδιακό, ευρωπαϊκό όραμα των Αντενάουερ, Σουμάν, και ντε Γκάσπερι, ούτε έλαβε, ούτε, όπως όλα δείχνουν, πρόκειται να λάβει σάρκα και οστά -  τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, το οποίο είναι και το μόνο που προσφέρεται για τη χάραξη εθνικής στρατηγικής. Mάλιστα, η αύξουσα προσκόλληση των κρίσιμης σημασίας για τα ευρωπαϊκά πράγματα Βρετανών και Γάλλων στην κρατική τους κυριαρχία και η τόνωση της εθνικής αυτοπεποίθησης των τουλάχιστον εξ ίσου σημαντικών Γερμανών μετά την επανενοποίησή τους εκκολάπτουν ένα διάχυτο «ευρωσκεπτικισμό», δυσχεραίνοντα ακόμη και την τρέχουσα, επιλεκτική – πρωτίστως οικονομική, αλλά σε μικρότερο βαθμό και διοικητική και διεθνοπολιτική - ευρωπαϊκή συνεργασία. Η οποία, ωστόσο, ευρύτατα αναγνωριζόμενη ως αναγκαία, το πιθανότερο είναι να συνεχισθεί χωρίς μείζονα απόκλιση από την μέχρι τούδε πρακτική.

***

Υπό τις συνθήκες αυτές, ο εθνικός ρεαλισμός υπαγορεύει, αφ’

Σόιμπλε: Κοινοβούλιο …Ευρωζώνης θέλουν τώρα οι Γερμανοί!

Μια καταλυτικής σημασίας εξέλιξη προδιέγραψε ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, μιλώντας στη συνέλευση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) την περασμένη Δευτέρα, σε μια αναφορά του η οποία, περιέργως, δεν απασχόλησε ακόμα και τα κύρια θέματα των ελληνικών μέσων ενημέρωσης…

Ο Σόιμπλε είπε, ότι «μερικές από τις αλλαγές θα αντανακλούν τις νέες πραγματικότητες στην Ευρωζώνη. Για παράδειγμα, θα μπορούσα να φανταστώ ένα Κοινοβούλιο [των χωρών-μελών] της Ευρωζώνης»! Και τη λύση αυτή ο Σόιμπλε την προκρίνει για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τις χώρες του σκληρού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να παραμερίζουν τους θεσμούς της όταν καταλήγουν σε αποφάσεις, κάτι που υπονομεύει τον ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου…

Είναι προφανές, ότι ο Σόιμπλε έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως η Ευρωζώνη για να προχωρήσει θα πρέπει να αυτονομηθεί από τα υπόλοιπα κράτη, οδηγώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση de facto στον δρόμο των δύο – ή μήπως περισσότερων; – ταχυτήτων… Κάτι που χωρίς πολλές σκέψεις άπτεται και του μέλλοντος της Ελλάδας.

Είναι επίσης προφανές, ότι με μια τέτοια ρύθμιση, η Γερμανία θα προσπαθήσει να «δέσει» στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις «άτακτες» χώρες, όπως η Ελλάδα, η οποία αφού πρώτα έπαιξε τον ρόλο της στη δημιουργία της Ευρωζώνης, τώρα θεωρείται ολοένα και από περισσότερους ως παθητικό, οπότε πολλοί θα την ήθελαν εκτός του σκληρού πυρήνα.

Επίσης, ένα τέτοιο μέτρο θα επιδίωκε να «συμμορφώσει» τα από δημοσιονομικής απόψεως «απείθαρχα» κράτη του ευρωπαϊκού νότου, μια προσέγγιση βέβαια πολλαπλά προβληματική, αφούαποκρύπτει την προβληματική δομή του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος και τον δυσανάλογης βαρύτητας ρόλο της Γερμανίας, με τους υπόλοιπους να παίζουν τον ρόλο των αγορών των γερμανικών προϊόντων…

Ο Σόιμπλε, πέραν του ότι αναγνωρίζει πως με τις τρέχουσες συνθήκες οι αλλαγές δεν είναι εφικτές, ενώ οι αλλαγές είναι ιδιαιτέρως δύσκολες υπό την έννοια της ανάγκης συμφωνίας (…), υποστηρίζει ότι θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα η σχετική συζήτηση. Πάντως, ακόμα και μέλη της βαρύτητας της Σουηδίας, ήδη εκφράζουν επιφυλάξεις για τις ιδέες Σόιμπλε.

http://www.defence-point.gr/

Αυτή είναι η ΟΝΕ που προωθείται με πρόσχημα την κρίση

Του Γιώργου Δέλαστικ

Δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ ο ευρω-γολγοθάς της Ελλάδας! Δεν πρόκειται για κάποια παροδική δυσκολία. Η τραγική κατάσταση που ζούμε είναι ακριβώς η οικονομική ενοποίηση της ΕΕ που προωθείται, αξιοποιώντας και τη δημοσιονομική κρίση! Πρέπει να το πάρουμε απόφαση επομένως ότι έτσι θα ζούμε και στο μέλλον εφόσον η Ελλάδα παραμένει στην Ευρωζώνη και εφόσον η Γερμανία συνεχίζει να ασκεί την ίδια πολιτική, η οποία είναι απολύτως σωστή για την προώθηση των γερμανικών συμφερόντων! Αυτό είναι το συνολικό συμπέρασμα από την πολύ χρήσιμη έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους της Βουλής, η οποία παρουσιάζει τη νέα οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης και για την οποία γράψαμε και χθες.

Στο πλαίσιο αυτό, ο προϋπολογισμός κάθε κράτους της Ευρωζώνης πρώτον, υπόκειται στην «προληπτική εποπτεία και έλεγχο» από την ΕΕ. Δεύτερον, η πορεία εκτέλεσής του ελέγχεται στενότερα από την Κομισιόν, με την οποία η κάθε κυβέρνηση κράτους της Ευρωζώνης υποχρεούται να βρίσκεται σε μια «συνεχή διαδικασία διαβούλευσης», να υφίσταται δηλαδή τον διαρκή έλεγχο της Κομισιόν. Τρίτον, κάθε χώρα που χρησιμοποιεί ως νόμισμα το ευρώ πρέπει να καθορίζει μεσοπρόθεσμους στόχους σε ένα πρόγραμμα τετραετούς διάρκειας. Το πρόγραμμα αυτό, το οποίο αποκαλείται Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής, επικαιροποιείται κάθε χρόνο και εγκρίνεται από το εθνικό κοινοβούλιο μέχρι το τέλος Μαΐου κάθε χρόνο.

Ο εθνικός προϋπολογισμός κάθε κράτους-μέλους της Ευρωζώνης κινείται υποχρεωτικά μέσα στο πλαίσιο του μεσοπρόθεσμου προγράμματος του κράτους αυτού. Τέταρτον, οι πόροι που αντλεί η κάθε χώρα από τα διαρθρωτικά ταμεία χορηγούνται πλέον υπό ανηλεείς όρους, με την Κομισιόν να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει! Σε περίπτωση που μια χώρα βρίσκεται υπό μνημονιακό καθεστώς, όπως η Ελλάδα, ή έχει λάβει οικονομική ενίσχυση (δάνεια) από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα.

Η Κομισιόν μπορεί πλέον μόνη της να αναθεωρεί τα Σύμφωνα Εταιρικής Σχέσης που αντικαθιστούν τα ΕΣΠΑ και τα επιχειρησιακά προγράμματα, χωρίς καν να ερωτά το ενδιαφερόμενο κράτος! Ακόμη χειρότερα αν η Κομισιόν δεν είναι ικανοποιημένη από τη δημοσιονομική κατάσταση μιας χώρας, έχει το δικαίωμα να αναστέλλει ή και να ακυρώνει τη χρηματοδότησή της από τα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ! «Κυρώσεις τέτοιου τύπου μπορεί να επιδεινώσουν την κατάσταση σε ένα κράτος-μέλος», διαμαρτύρεται το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους της Βουλής στην έκθεσή του.

Πέμπτον, καθιερώνεται νέα διαδικασία επιβολής κυρώσεων. Μέχρι τώρα έπρεπε να αποφασίσει το Συμβούλιο, δηλαδή οι υπουργοί ή οι πρωθυπουργοί των κρατών, για να επιβληθούν κυρώσεις σε μια χώρα. Από εδώ και πέρα, όμως, τις κυρώσεις τις επιβάλλει η Κομισιόν με «εισήγησή» της προς το Συμβούλιο, η οποία αυτοδικαίως θεωρείται ότι έγινε δεκτή, αν τα κράτη-μέλη δεν την ανατρέψουν με ψηφοφορία και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις με ειδική, αυξημένη πλειοψηφία! Εισάγεται δηλαδή η αρχή της «αντίστροφης πλειοψηφίας», όλες οι κυρώσεις που αποφασίζει η Κομισιόν ισχύουν χωρίς να τις υπερψηφίσουν τα κράτη, τα οποία μπορούν μόνο να τις ανατρέψουν!

Πρόκειται για... σατανικό πολιτικό εφεύρημα! Συνολικά οι αλλαγές που έχουν

Η αδιανόητη ένταξη

του Μελέτη Η. Μελετόπουλου
Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης.

     Όλες οι αναλύσεις, δημοσκοπήσεις και έρευνες της κοινής γνώμης συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι, στις επερχόμενες ευρωεκλογές, οι δυνάμεις του ευρωσκεπτικισμού θα καταγάγουν θρίαμβο, οδηγώντας την πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης σε πρωτοφανή κρίση. Ένα ευρωκοινοβούλιο ελεγχόμενο από τα πολιτικά κινήματα του Φάρρατζ, της Λεπέν κλπ., θα βραχυκυκλώσει την όποια πρόοδο στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και θα προετοιμάσει το έδαφος γιά την επικράτηση των ευρωσκεπτικιστών και στα εθνικά κοινοβούλια, όπερ και το οριστικό τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως την ξέρουμε σήμερα.     Ας μην σπεύσουν οι καθ’ ημάς ευρωπαϊστές, διαφωτιστές και φεντεραλιστές, με το γνωστό πομπώδες ύφος τους, να κατηγορήσουν την «ανώριμη» ευρωπαϊκή κοινή γνώμη γιά τις επιλογές της. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση γνώρισε μέρες μεγάλης απήχησης και δημοτικότητας. Τι συνέβη λοιπόν και τώρα έπαυσε να αποτελεί επιδιωκόμενο στόχο και από όραμα έγινε φόβητρο;     Το κρίσιμο σημείο για την Ευρωπαϊκή ενοποίηση, που την απαξίωσε στην κοινή γνώμη των λαών της ευρωπαϊκής ηπείρου, υπήρξε, κατά την γνώμη μου τουλάχιστον, η ενταξιακή προοπτική της Τουρκίας.      Ασφαλώς αρνητικό ρόλο στην απήχηση του ευρωπαϊκού οράματος έπαιξαν άλλα μείζονα θέματα, όπως η εκχώρηση εξουσιών στην ανώνυμη και μη διορισμένη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, η παταγώδης αποτυχία της κοινής αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής, η απροθυμία των ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών να θέσουν σε δεύτερη μοίρα το εθνικό εγώ τους χάριν του κοινοτικού εμείς, και εσχάτως η μετατροπή μίας Ευρώπης ελεύθερων λαών σε χώρο ανάδειξης  του γερμανικού ηγεμονισμού. Σε αυτά προσετέθη η Μεγάλη Ύφεση, τα μνημόνια και οι τρόϊκες.     Όμως, όλα αυτά αποτελούν συζητήσεις και προβλήματα εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου. Ας ορίσουμε ως ευρωπαϊκό πλαίσιο τον τρόπο σκέψης, τις κοινωνικές δομές και τον πολιτισμό που προέκυψαν από τον Ελληνορωμαϊκό και χριστιανικό κόσμο της Αρχαιότητας και του Μεσαίωνα, και στην συνέχεια την Αναγέννηση, τον Διαφωτισμό και την Βιομηχανική Επανάσταση.    Όταν όμως στην ευρωπαϊκή συνάρτηση εισέρχεται η Τουρκία, η συζήτηση εκφεύγει του ευρωπαϊκού πλαισίου. Η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν πρόκειται περί ρατσισμού, σωβινισμού, εθνικισμού κλπ., λέξεις που με περισσή επιπολαιότητα εκτοξεύουν οι υποστηρικτές (γιά ποιόν λόγο άραγε τόσο πάθος;) της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ.    Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ένα κράτος με βαρβαρικό ασιατικό χαρακτήρα  και δουλοκτητικό παρελθόν, και η νεοτουρκική και κεμαλική της συνέχεια, προέρχονται από μία εντελώς άλλη πραγματικότητα, όχι μόνον μη ευρωπαϊκή, αλλά διαλεκτικά αντίθετη με την Ευρώπη. Η τουρκική κοινωνία δεν πέρασε από τις συγκλονιστικές ευρωπαϊκές εμπειρίες της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού και της Βιομηχανικής Επανάστασης, δεν υιοθέτησε τον Ορθό Λόγο, τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τις Ατομικές Ελευθερίες,την Δημοκρατία.     Όλη η ιστορική πορεία των Τούρκων αποτελεί μία συνεχή πολεμική σύγκρουση με την Ευρώπη και την Δύση γενικώτερα. Οι τουρκικές ορδές κατέστρεψαν το Βυζαντινό κράτος, δηλαδή το πιό ανεπτυγμένο ευρωπαϊκό κράτος του Μεσαίωνα, που εκπροσωπούσε αυτά από τα οποία προέρχεται ο δυτικός κόσμος. Στην συνέχεια κατέλαβαν τα Βαλκάνια και σταμάτησαν μπροστά στα τείχη της Βιέννης. Όπου προήλαυναν, οι Τούρκοι δημιουργούσαν πολιτιστική και οικονομική υπανάπτυξη. Μόνον οι περιοχές που έμειναν έξω από την οθωμανική επικράτεια ως τμήμα δυτικών δυνάμεων

Ευρώπη με ημερομηνία λήξης…

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Στον απολογισμό του 2013, η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, συνιστά φορτικά στην Ευρωζώνη και στη Γερμανία να ενισχύσει με τα πλεονάσματά της την εσωτερική ζήτηση, ώστε να εξισορροπήσουν τα ευρω-ελλείμματα, να σταθεροποιηθεί η ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική και δημοσιονομική αρχιτεκτονική.

Παρόμοια σύσταση προς το Βερολίνο παρουσίασε πρόσφατα ο Αμερικανός υπουργός Τζακ Λιου, παρ’ όλο που αποπέμφθηκε από το Γερμανό ομόλογό του Σόιμπλε, με την επεξήγηση ότι «αυτό πράττει η Γερμανία και δεν έχει ανάγκη έξωθεν συμβούλων».    

Ωστόσο, ο «Εκόνομιστ» επιβεβαιώνει ότι η καθοδική πορεία της ευρωπαϊκής οικονομίας, ιδίως μετά το 2008, οφείλεται κυρίως στη φθίνουσα εσωτερική ζήτηση είτε για κατανάλωση είτε για επενδύσεις. Στη διάρκεια 2008-2013, η εσωτερική ζήτηση παρέμεινε ουσιαστικά στάσιμη είτε στη Γερμανία (0,9%) είτε στην Ευρωζώνη (0,2%). Κύρια αίτια ήταν η καθήλωση μισθών και κόστους εργασίας, τόσο στην Ευρωζώνη όσο και στη Γερμανία.    

Αμεση συνέπεια από τη στασιμότητα της εσωτερικής αγοράς ήταν η συρρίκνωση επενδύσεων και σχηματισμού κεφαλαίου, με αποτέλεσμα την καθήλωση της παραγωγικότητος της εργασίας. Στην περίοδο 2000-2013, ο σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου συρρικνώθηκε κατά 13,2% στην Ευρωζώνη και -8,8% στη Γερμανία, με συνέπεια την καθήλωση της παραγωγικότητος σε επίσης μηδενικούς ετήσιους ρυθμούς: 0,18% στην Ευρωζώνη, -0,6% στη Γερμανία.

Προφανώς, η γενικευμένη πολιτική λιτότητος, με περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, δεν «εξυγιαίνει» την οικονομία ούτε την καθιστά ανταγωνιστικότερη, αλλά στην πραγματικότητα την καταβυθίζει σε αύξουσα νοσηρότητα, που σύρει επίσης προς τα κάτω τις άλλες περιοχές του πλανήτη. Ενώ η κρίση που έχει ξεσπάσει από το 2008 έχει ως κύριο χαρακτηριστικό της τη νομισματοπιστωτική ξηρασία, με συνέπεια τη συρρίκνωση των ευρωπαϊκών αγορών, η κυβερνητική επιλογή της λιτότητος, ως θεραπευτικής αγωγής, όχι μόνον δεν αναπληρώνει το έλλειμμα ρευστότητος, αλλά το επιδεινώνει ακόμη περισσότερο. Η λιτότητα δεν αντιμάχεται την κρίση, αλλά αντίθετα της ανοίγει το δρόμο για ακόμη πιο καταστροφικές συνέπειες.    

Στη χώρα μας, η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο εφιαλτική. Ενώ η οικονομία ασφυκτιά από έλλειμμα ζήτησης και αγορών, η ακολουθούμενη πολιτική λιτότητος αφαιρεί από την οικονομία πρόσθετες ποσότητες ζήτησης και ρευστότητος, ώστε η αρχική κρίση δεν ελαφρύνεται, αλλά κακοφορμίζει όλο και περισσότερο. Στο διάστημα 2008-2013, κύριο πρόβλημα ήταν η χρηματοπιστωτική ασφυξία της οικονομίας. Εντούτοις, η κυβερνητική πολιτική, αντί να αυξήσει την προσφορά ρευστότητος, χρήματος και μέσων πληρωμών, τη μείωσε κατά 30%.    

Στο αυτό διάστημα, η εσωτερική ζήτηση είτε για κατανάλωση είτε για επενδύσεις συρρικνώθηκε ακόμη περισσότερο, κατά 40%. Οι επενδύσεις και ο σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου περικόπηκαν κατά 85%, με αποτέλεσμα να σβήνουν όχι μόνον οι νοσηρές επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας, αλλά και οι υγιείς.    

Το ελληνικό μερίδιο στη συνολική ρευστότητα της Ευρωζώνης, από 2,5% περιορίσθηκε σε 1,7%, με συνέπεια η χώρα μας να είναι σήμερα πρώτη στη μαζική ανεργία, όπως και πρώτη στη συσσώρευση αργούντος παραγωγικού δυναμικού. Ενώ αυτό παρουσιάζεται ως δήθεν «εξορθολογισμός», θα ήταν ακριβέστερο να ονομάζεται με το όνομά του: αχρήστευση παραγωγικών και ανθρώπινων πόρων, με υποθετικό πρόσχημα τη βελτίωση παραγωγικότητος, που όμως δεν παύει να επιδεινώνεται. Αστοχία φυσιολογική και αναμενόμενη: η παραγωγικότητα δεν βελτιώνεται με περικοπές του κόστους εργασίας, αλλά μόνον με επιτάχυνση επενδύσεων, πράγμα

Η Ελλάδα και η ΕΕ στην κόψη του ξυραφιού

Π. Ήφαιστος www.ifestosedu.gr Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς 

 για εκτενέστερη ανάλυση επί του ίδιου θέματος βλ. παράλληλη παρέμβαση Βλ. Η ΕΕ σε μετάβαση και η Ελληνική προεδρία  

 Ήδη από την δεκαετία του 1960 έγινε σαφές ότι η ελεύθερη διακίνηση ατόμων, αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίου, οι κοινές πολιτικές και η λειτουργική διαχείρισή τους, δεν ενοποιεί έθνη. Το 1966 ο Πρόεδρος ντε Γκολ το 1966 επέβαλε τον διακυβερνητισμό. Έκτοτε, κατά βάση, τα κράτη και τα διακυβερνητικά όργανα είναι ή πρέπει να είναι εντολείς του συστήματος. Η κοσμοθεωρία της ολοκλήρωσης και η δικαιολογητική της βάση ήταν η εμπέδωση της ισότητας-ισοτιμίας των εθνοκρατών με συναινετικές αποφάσεις. Αυτή η κρατοκεντρική κοσμοθεωρία ροκανίστηκε καίρια από τα νομισματικά δεσμά, την αυτόνομη από κοινωνικούς ελέγχους γιγάντωση των εντολοδόχων υπερεθνικών θεσμών, το συνεπαγόμενο δημοκρατικό έλλειμμα και την κρίση των τελευταίων ετών. Βασικά, το 1992 αντί το εγχείρημα της ολοκλήρωσης να εξορθολογιστεί σύμφωνα με την εθνοκρατοκεντρική του φύση, πάρθηκε μια θανατηφόρα απόφαση: Πάνω από ένα κοινωνικά-εθνοκρατικά διαφοροποιημένο τοπίο διορίστηκε μια τεχνόσφαιρα διαχείρισης μακροοικονομικών αποφάσεων βαθύτατων διανεμητικών προεκτάσεων. Χωρίς την παραμικρή δημοκρατική νομιμοποίηση επηρεάζει δραστικά τις πολιτικοοικονομικές αποφάσεις των εθνοκρατών μελών, τα εθνικά συστήματα διανεμητικής δικαιοσύνης και τις κοινωνικές ισορροπίες. Η ανισορροπία συναλλαγών, η άνιση ανάπτυξη και ο άνισος ανταγωνισμός κατέστησαν την συντρέχουσα κρίση αναπόδραστη. Η θεραπεία των παθολογιών στην ΕΕ περνά μέσα από μια συντεταγμένη –διαφορετικά θα είναι άναρχη και καταστροφική– αποσυναρμολόγηση του τερατώδους νομισματικού συστήματος που δημιουργήθηκε το 1992. Το πολιτικό σκεπτικό είναι το εξής: α) Εξουσία μπορεί να ασκείται μόνο όταν επικυρώνεται από την λαϊκή κυριαρχία. β) Στο πανευρωπαϊκό επίπεδο: i) η υπερεθνική πολιτική ανθρωπολογία είναι μηδέν, ii) η άσκηση λαϊκής κυριαρχίας είναι ανέφικτη και ανύπαρκτη, iii) κατά συνέπεια οι ανεξάρτητες δικαιοδοσίες των υπερεθνικών θεσμών επιβάλλεται να είναι μηδέν (όριο ο ουρανός εάν λειτουργούν αυστηρά ως εντολοδόχοι των κρατών που αποφασίζουν ομόφωνα). Οτιδήποτε άλλο είναι πολιτικοοικονομικά φρικτά ανορθολογικό και μη βιώσιμο. γ) Κοινή νομιμοποιητική κοσμοθεωρία των Εθνοκρατών-μελών όπως είπαμε μπορεί να είναι μόνο η εμπέδωση της διακρατικής ισοτιμίας-ισότητας. Όλα θα πρέπει να συντείνουν και υπακούουν σ’ αυτή την κοσμοθεωρία.   Τα πάθη της Ελλάδας έχουν αίτια και η αντιμετώπισή τους είναι μονόδρομος.             α) Άγνοια, απροσεξία, επιπολαιότητα και ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό οδήγησαν στο γιγαντιαίο πολιτικό έγκλημα της απροετοίμαστης, άσκοπης και θανατηφόρας ένταξης στην ΟΝΕ (http://www.ifestosedu.gr/111ONEGreeceWarning.htm). Πέραν της κυριαρχίας κλεφτών και αεριτζήδων και της τριακονταετούς απουσίας ορθολογιστικών αναπτυξιακών πολιτικών, απωλέσαμε το προνόμιο νομισματικής-δημοσιονομικής ευελιξίας. Η οικονομική συντριβή ήταν

Η καταστροφική πορεία της ευρωζώνης - Μια συγκριτική μελέτη

Του Γιάννη Ιωάννου

Πρόσφατη μελέτη του καθηγητή John Weeks (Εconomist and Professor Emeritus at SOAS, University of London): '’Join The Euro? Yes, For Lower Growth'’ (Ένταξη στο ευρώ; Ναι, για μικρότερη ανάπτυξη), αποδεικνύει με οικονομικά στοιχεία την καταστροφική πορεία των χωρών μέσα στην ευρωζώνη  σε αντίθεση με αυτές εκτός ευρωζώνης.

Στο πρώτο μέρος της συγκρίνεται η οικονομική πορεία 12 χωρών της ευρωζώνης (Αυστρία, Βέλγιο, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία) στο διάστημα 2000-2007, πριν δηλαδή από την εκδήλωση της μεγάλης κρίσης, με την αντίστοιχη πορεία 11 χωρών εκτός της ευρωζώνης (Τσεχία, Κύπρος, Δανία, Εσθονία, Ουγγαρία, Νορβηγία, Πολωνία, Σλοβακία, Σουηδία, Μεγάλη Βρετανία).

Στα οκτώ αυτά χρόνια οι 12 χώρες της ευρωζώνης είχαν μέση ετήσια ανάπτυξη 2,8%, ενώ οι 11 χώρες εκτός ευρωζώνης ένα μεγαλύτερο μέσο ετήσιο ρυθμό 4,3% (ή κατά 53% υψηλότερο ρυθμό). Η μέση διαφορά στη ανάπτυξη ήταν 1,5%, η οποία μάλιστα μετά το 2002 είχε σχεδόν σταθεροποιηθεί στο 2%.

Το δεύτερο μέρος της μελέτης, αφορά το διάστημα 2008-20013. Από το πρώτο τρίμηνο του 2008 έως το δεύτερο τρίμηνο του 2013, σε ένα διάστημα πέντε χρόνων, οι 16 χώρες της ευρωζώνης, σημείωσαν μέσο ετήσιο αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης 0.7%. Στην ίδια περίοδο η ομάδα 7 χωρών εκτός ευρωζώνης σημείωσε  μέσο ετήσιο θετικό ρυθμό ανάπτυξης 0,4%. Η διαφορά   σε βάρος της ευρωζώνης είναι 0.7+0.4=1,1%.

Από τα στοιχεία αυτά αποδεικνύεται με στεγνά οικονομικά δεδομένα, η καταστροφική επιρροή που είχε ένα τεχνητό νόμισμα όπως το ευρώ όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλη την ευρωζώνη. Με δεδομένο ότι τίποτα δεν προδικάζει την αντιστροφή αυτής της πορείας, επιβάλλεται η διάλυση της καταστροφικής αυτής νομισματικής ένωσης που αν συνεχιστεί η ύπαρξή της θα εξοντώσει τελικά ολόκληρη την Ευρώπη.

drachmi5.gr

ΛΑΒΡΟΣ Ο ΦΑΡΑΤΖ ΞΕΣΚΕΠΑΣΕ ΤΗ… ΜΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Είναι βέβαιο ότι κάπως αλλιώς τα περίμενε ο Σαμαράς.; Ποιά; Μα τα “καθήκοντά” του, επ' αφορμή της ανάληψης εκ μέρους της χώρας μα της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που τον καθιστά Πρόεδρο. Και ενώ στην Ελλάδα όλα ήταν καλά, αφού είχαν φροντίσει οι αστυνομικοί να αποκλείσουν ολόκληρο το κέντρο τις ημέρες που το επισκέπτονταν για τις διάφορες τελετές οι ξένοι αντιπρόσωποι των χωρών της ΕΕ στην Ευρωβουλή τα πράγματα ήταν λίγο πιο... δύσκολα.

 Σκληρές εκφράσεις με τον Νάιτζελ Φάρατζ αντήλλαξε ο Αντώνης Σαμαράς στην Ολομέλεια της Ευρωβουλής με αφορμή τις δηλώσεις του Βρετανού ευρωβουλευτή, ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν ελέγχει την χώρα του και ότι θα έπρεπε να μετονομάσει τη ΝΔ σε Μη Δημοκρατία.
Ανάμεσα στα όσα είπε όμως ο κ. Φαράτζ και τα οποία δεν ανέφεραν τα Ελληνικά ΜΜΕ ήταν μεγάλες αλήθειες. Το 30% της ανεργίας, που είναι κοντά στο 60% στους νέους ανθρώπους, η τρομοκρατική επίθεση στην Γερμανική Πρεσβεία αλλά και η άνοδος της Χρυσής Αυγής.

Eνώ αμέσως μετά την “πρόταση” για το όνομα του κόμματός του, στον Αντώνη Σαμαρά συνέχισε λέγοντας: «Έρχεστε εδώ κ. Σαμαρά και μας λέτε ότι εκπροσωπείτε την σταθερή θέληση του ελληνικού λαού. Συγγνώμη που σας το αποκαλύπτω, κ. Σαμαρά, αλλά δεν κάνετε εσείς κουμάντο στην Ελλάδα, έχετε χάσει τον έλεγχο. Και προτείνω να μετονομάσετε το κόμμα σας από Νέα Δημοκρατία σε Καθόλου Δημοκρατία. Γιατί αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι υπό ξένη κατοχή. Δεν μπορείτε να πάρετε καμία απόφαση, έχετε παραδώσει τη Δημοκρατία, αυτό που η χώρα σας εφηύρε!

Δεν μπορείτε καν να παραδεχτείτε ότι ήταν λάθος που μπήκατε στο ευρώ, γιατί ο κ. Παπανδρέου το έκανε αυτό. Μάλιστα, ζήτησε και δημοψήφισμα. Και μέσα σε 48 ώρες η ανίερη συμμαχία που κάνει κομάντο στην Ε.Ε. τον είχε απομακρύνει και τον είχε αντικαταστήσει από έναν πρώην υπάλληλο της Goldman Sachs-μαριονέτα. Τώρα σας κάνουν κουμάντο οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι μεγάλες τράπεζες και οι μεγάλοι γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Οι επερχόμενες ευρωεκλογές θα καταρρίψουν τον μύθο ότι όλα αυτά ήταν αναπόφευκτα».

Ο κ. Σαμαράς ευχαρίστησε τον ευρωβουλευτή για τα «μαθήματα δημοκρατίας», ωστόσο, με οργισμένο ύφος του είπε ότι θα περίμενε περισσότερη αλληλεγγύη.
«Ευχαριστώ τον κ. Φάρατζ για τα μαθήματα δημοκρατίας που έδωσε, θα εκτιμούσα όμως αν έδειχνε και αλληλεγγύη κάτι που δεν έκανε. Θα περίμενα περισσότερη αλληλεγγύη από εσάς. Ίσως κάποιοι δεν νιώσουν ικανοποίηση που η Ελλάδα τα κατάφερε και μένει στο ευρώ», είπε
με δηκτικό τρόπο ο πρωθυπουργός για τον ευρωσκεπτικισμό του κ. Φάρατζ.

Ποιός είναι όμως ο Νάιτζελ Φαράτζ;

Πρόκειται για τον Πρόεδρο του UKIP (United Kingdom Independence Party – Κόμμα για την Ανεξαρτησία του Ηνωμένου Βασιλείου), της κατά πολλούς ανερχόμενης δύναμης στα Βρεταννικά πολιτικά πράγματα. Παρόλο που το κόμμα του υπάρχει αρκετά χρόνια, πάντοτε οι Βρεταννοί ψηφοφόροι του έδιναν δύναμη στις ευρωεκλογές, αλλά δεν το “τιμούσαν” στις εθνικές εκλογές.

Σε έναν τόσο ευρωσκεπτικιστικό λαό όπως οι Βρεταννοί αυτό δεν ακούγεται καθόλου παράξενο, καθώς είναι γνωστό ότι το μεγαλύτερο μέρος των Βρεταννών δεν επιθυμεί να ανήκει στην ΕΕ. Και ο Νάιτζελ Φάρατζ από εκεί ακριβώς αντλεί την δύναμή του. Στο παρελθόν στην ίδια ευρωομάδα με τον Νάιτζελ Φαράτζ άνηκε ο ΛΑΟΣ, και ο πρώτος

Η ρωσική απάντηση στη Δύση για τα δικαιώματα – Εκθεση-”κατηγορώ” της Μόσχας κατά της Ε.Ε.

Με το ίδιο «νόμισμα» επιχειρεί η Μόσχα να απαντήσει στη σφοδρή κριτική που δέχεται από τη Δύση και την ΕΕ για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών δημοσιοποίησε χθες την «Εκθεση για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ΕΕ».

Η πολυσέλιδη Εκθεση περιλαμβάνει ειδικά κεφάλαια για όλες τις χώρες της ΕΕ, αλλά περιλαμβάνει και μια γενική αναφορά για την ΕΕ στην οποία διαπιστώνει ότι το πιο σοβαρό πρόβλημα είναι η «σταθερή αύξηση της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, του βίαιου εθνικισμού, του σωβινισμού και του νεοναζισμού».

Με αιχμές για την ανοχή που δείχνει η ΕΕ στην «παραβίαση των δικαιωμάτων των ρωσόφωνων στη Λετονία και στην Εσθονία, το ρωσικό ΥΠΕΞ κάνει ειδική μνεία στις συνέπειες της κρίσης όχι μόνο για τις μειονότητες και τους μετανάστες αλλά και για τα κοινωνικά δικαιώματα, την ισότητα στην πρόσβαση στην αγορά εργασίας, στην εκπαίδευση και στα συστήματα υγείας.

Η Ρωσία κατηγορεί την Ευρώπη ότι «υποεκτιμά τη νεοναζιστική απειλή, η ύπαρξη της οποίας νομιμοποιείται από μια εικονική ανάγκη ελευθερίας της έκφρασης». Στο κεφάλαιο αυτό γίνεται αναφορά στα νεοναζιστικά κινήματα στη Γερμανία, την Αυστρία, τη Σουηδία, την Ελλάδα και την Ουγγαρία.

Η Εκθεση επικρίνει την ΕΕ ότι επιδίδεται σε μια «επιθετική προώθηση των δικαιωμάτων των σεξουαλικών μειονοτήτων, για επιβολή και σε άλλες χώρες της άποψης ότι η ομοφυλοφιλία και ο γάμος ατόμων του ιδίου φύλου είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο».

Στην Εκθεση γίνεται και ιδιαίτερη αναφορά στη χλιαρή «ρητορική» αντίδραση της ΕΕ στο μείζον θέμα της αποκάλυψης από τον Σνόουντεν του δικτύου ηλεκτρονικής παρακολούθησης της αμερικανικής υπηρεσίας NSA.

Η Εκθεση έχει ξεχωριστά κεφάλαια για όλα τα κράτη-μέλη και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το κεφάλαιο για την Ελλάδα: Για την Ελλάδα η Εκθεση του ρωσικού ΥΠΕΞ είναι ιδιαίτερα αιχμηρή με αναφορές στην αύξηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, στην είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, αλλά και ορισμένες παράξενες αναφορές για «μειονότητες» στην Ελλάδα και για «παραβίαση δικαιωμάτων της λεγόμενης μουσουλμανικής μειονότητας».

Οικονομική κρίση

Στην Εκθεση αναφέρεται ότι η «κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα εξελίσσεται όλο και λιγότερο ικανοποιητικά, πρωταρχικώς λόγω της επιδείνωσης της οικονομικής κρίσης.

Μεγάλο μέρος της Εκθεσης για την Ελλάδα αφιερώνεται στην αντιμετώπιση των λαθρομεταναστών, ενώ διαπιστώνεται «αύξηση του αριθμού των ρατσιστικών θρησκευτικών και φυλετικών εγκλημάτων, καθώς όπως αναφέρεται (με στοιχεία κυρίως του 2012) σε αρκετές περιπτώσεις άσκησης βίας εναντίον κυρίως ξένων οι ύποπτοι συνδέονταν με «εξτρεμιστικές ομάδες».

«Σε σχέση με αυτό είναι ενδεικτική η αύξηση της δημοτικότητας του ακροδεξιού

Προεδρία: Το Requiem της μνημονιακής κυβέρνησης

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η επίσημη έναρξη της ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ συνδέθηκε πράγματι με το «ελληνικό πρόβλημα»: Ένας πανικόβλητος πρωθυπουργός -εκπρόσωπος μίας καταρρέουσας κυβερνητικής εξουσίας- «υποβασταζόμενος» από τους κ. Ζ.Μ. Μπαρόζο και Χ.Β. Ρομπάι, (οι οποίοι δεν εφείσθησαν να πουν «καλά λόγια» για τους εγχώριους μνημονιακούς υποτελείς τους) προσπάθησε να αποκτήσει ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΡΟΛΟ και ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ μέσα από την παρουσίαση του γνωστού διπτύχου, που περιέλαβε:

Από τη μία πλευρά την ανιαρή επανάληψη του ήδη καταναλωθέντος success story (διανθισμένου με τον δείκτη του χρηματιστηρίου, όπως επί εποχής Σημίτη) και από την άλλη το κατασκευασμένο εκλογικό δίλημμα των επερχόμενων ευρωεκλογών. Ένα «δίλημμα» που συνιστά μία τροποποιημένη παραλλαγή του αντίστοιχου των βουλευτικών εκλογών του 2012.

Στη «ζυγαριά» του διλήμματος η Ευρώπη, το ευρώ αλλά και το ΝΑΤΟ (ως ειδική αφιέρωση σε ΗΠΑ και ΔΝΤ)…

Όσοι, λοιπόν, δεν ψηφίσουν στις ευρωεκλογές τη ΝΔ και το «υπόλειμμα» του ΠΑΣΟΚ εντάσσονται αυτομάτως στους αντι-ευρωπαϊστές, σ' αυτούς που συνειδητά ή ασυνείδητα απεργάζονται το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπονομεύουν αναπόφευκτα το ευρώ ανοίγοντας τον δρόμο για την επάνοδο στα εθνικά νομίσματα.

Όλοι αυτοί αποσταθεροποιούν την πολιτική ομαλότητα αφού δεν ψηφίζουν τις «υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις», σύμφωνα με την επισήμανση του κ. Ζ.Μ. Μπαρόζο, αλλά φέρονται επιπόλαια και ανεύθυνα εάν δεν υπακούσουν….

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο επίπεδο «καταγγελιών» προς τα «ανεύθυνα» πολιτικά κόμματα και τους ψηφοφόρους τους. Μία «μείζων» καταγγελία είναι αυτή του αντι-Νατοϊσμού βγαλμένη και ανατυπωμένη από το μετεμφυλιακό ιδεολογικό οπλοστάσιο της ΕΡΕ και την τότε ψυχροπολεμική ένταση…

Η έτερη καταγγελία απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικώς στον ΣΥΡΙΖΑ και εντάσσεται στη θεωρία των «δύο άκρων». Ο Αλ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκεται να εμφανίζονται οιονεί δέσμιοι ακραίων αντιλήψεων όπως αυτές της βίας και της τρομοκρατίας.

Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ πρέπει να κατακλύσουν τις συνειδήσεις και τις ψυχές των πολιτών. Η «έξοδος» από το ευρώ και την ΕΕ τροφοδοτεί την οικονομική φοβία και ανασφάλεια. Οι «ακραίες ενέργειες» και οι κοινωνικές συγκρούσεις τροφοδοτούν την κοινωνική φοβία, την παράλυση κάθε αντίστασης απέναντι στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή που βιώνουμε…

Σήμερα, στην ιστορική περίοδο που διανύουμε, ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ είναι οι χρηματοπιστωτικές και πολιτικές ελίτ που διαλύουν την ευρωπαϊκή συνοχή και τις ευρωπαϊκές κοινωνίες μέσα από τον νεοφιλελεύθερο ολετήρα και τη χρηματοπιστωτική κλεπτοκρατία. Αντίθετα, όσοι πιστεύουν στην Ευρώπη, όσοι ενστερνίζονται τα προτάγματα του διαφωτισμού, του ιστορικού ευρωπαϊκού πολιτισμού, όσοι επιδιώκουν μία κοινωνία αλληλεγγύης, ανάπτυξης και προόδου επιδιώκουν την αλλαγή των πολιτικών που οδηγούν νομοτελειακά την Ευρωπαϊκή Ένωση στην πόλωση, στις εσωτερικές εθνικές αντιπαραθέσεις και τελικά στη διάσπαση. 

ΑΝΤΙ-ΕΥΡΩΠΑΪΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΟΣΟΙ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΚΑΙ ΕΚΘΕΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ, ΟΣΟΙ ΥΠΟΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΤΗ

Η Ελληνική Προεδρία προωθεί τον υπερεθνικό ευρωπαϊκό «πατριωτισμό» και τον ευρωστρατό

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΠΟΥΤΣΗ

Η Ελλάδα μετράει ήδη τις πρώτες μέρες της εξάμηνης θητείας της, στην προεδρία της Ε.Ε.  Μία από τις προτεραιότητες που σχεδιάζει  η Ε.Ε., να προωθήσει επί Ελληνικής Προεδρίας στο πλαίσιο της πολιτικής Ενοποίησης, είναι και η διαμόρφωση, μιας αξιόπιστης  Ευρωπαϊκής Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής.  Μάλιστα ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου,Χέρμαν Βαν Ρομπάι και ο Πρωθυπουργός Α. Σαμαράς, κατά την τελετή ανάληψης από την Ελλάδα την προεδρία της Ε.Ε., στις ομιλίες τους στο Μέγαρο Μουσικής αναφέρθηκαν στην Ασφάλεια  και τη Άμυνα της Ε.Ε.   Άραγε, μπορεί να διαμορφωθεί μια Κοινή Ευρωπαϊκή Εξωτερική και Αμυντική πολιτική, αν  στο θεμελιακό της υπόστρωμα δεν  περιλαμβάνεται και η έννοια του  ευρωπαϊκού πατριωτισμού και του ευρωστρατού;

Ευρωπαϊκός Πατριωτισμός:          

Είναι στους στόχους των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων της Ε.Ε., ενόψει μάλιστα και των Ευρωεκλογών,  η δημιουργία μιας πρωτόλειας  κουλτούρας,  που θα έχει αναφορές στον Ευρωπαϊκό πατριωτισμό.  Θα είναι για την ευρωπαϊκή ελίτ, μια προσπάθεια, με στόχο την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος. 

Πως όμως , μπορεί να θεμελιωθεί  ο ευρωπαϊκός πατριωτισμός;  Όχι φυσικά με τη μορφή του συμπονετικού αλτρουισμού ή της φιλανθρωπίας, αλλά στη βάση των κοινών συμφερόντων των εθνικών κρατών και της ισοτιμίας των  πολιτών, που ανήκουν στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Όμως, η απαρέσκεια των ευρωπαίων πολιτών, για τις αδιέξοδες πολιτικές λιτότητας, που περιθωριοποιούν και εξαθλιώνουν εκατομμύρια πολίτες, γελοιοποιεί κάθε προσπάθεια προς την κατεύθυνση του Πατριωτισμού των Ευρωπαίων. Επομένως,  με τις σημερινές νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που επιβάλει μέσω της Γερμανίας, η ολιγαρχία του Χρήματος, είναι ανέφικτος ο Λαϊκός Ευρωπαϊκός πατριωτισμός. Εφικτός είναι μόνο ο πατριωτισμός των Τραπεζιτών και των τοκογλύφων! 

Πάντως, με την αναγκαία προϋπόθεση της συναίνεσης των  ευρωπαίων πολιτών , που θέλουν να ανήκουν στην  Ευρώπης της  αλληλεγγύης, της Δημοκρατίας , του Πολιτισμού  και των ατομικών δικαιωμάτων, είναι και θεμιτός ή και εφικτός, ως  αυτοτροφοδοτούμενος μηχανισμός σκέψης και παραγωγής πολιτικής, ο  υπερεθνικός ευρωπαϊκός πατριωτισμός.  Είναι προφανές, ότι αυτός  ο ευρωπαϊκός πατριωτισμός, δεν θα πρέπει να ταυτίζεται με τον αμερικανικό πατριωτισμό, αφού η Ε.Ε. δεν μπορεί να μετεξελιχθεί σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, τουλάχιστον υπό τις σημερινές διεθνοπολιτικές και εθνοκρατικές συνθήκες. Και ακόμη, αυτός ο υπερεθνικός ευρωπαϊκός πατριωτισμός, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως αλλοτριωτικός , αλλά μόνο ως συνθετικός μηχανισμός,   για τις Εθνικές ταυτότητες και πολιτιστικές ιδιαιτερότητες  των κρατών μελών της Ε.Ε.  Ο υπερεθνικός πατριωτισμός στην Ε.Ε., πρέπει να αναδεικνύει τα Εθνικά χαρακτηριστικά και όχι να τα αφομοιώνει και να τα ισοπεδώνει.  Αν δεν γίνει ιδεολογικό εργαλείο ο υπερεθνικός πατριωτισμός ελκυστικό  στους ευρωπαίους, τότε , η Ε.Ε. θα αφυδατωθεί, θα αυτοϋπονομευτεί  και θα απαξιωθεί στη συνείδηση των πολιτών της Ευρώπης, άρα η πολιτική ολοκλήρωση θα καταστεί αδύνατη και η διάλυσή της, αργά ή γρήγορα,  θα είναι αναπόφευκτη. 
ο ευρωστρατός


Σχετικά τώρα με τον αυτόνομο ευρωπαϊκό στρατιωτικό μηχανισμό . Η Ε.Ε.  δεν διαθέτει μόνιμο στρατό, καθώς έχει αναθέσει την ασφάλειά της στο ΝΑΤΟ. Όμως , στο πλαίσιο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και της Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ), η Ε.Ε. βασίζεται σε ad hoc στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις τις οποίες διαθέτουν τα κράτη μέλη της για:
1.       κοινές στρατιωτικές επιχειρήσεις αφοπλισμού εξτρεμιστών
2.       ανθρωπιστικές αποστολές και επιχειρήσεις διάσωσης αμάχων πολιτών.

«ΕΝΤΟΣ Ή ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ»;;;;;;;;

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη  

Ας βασισθούμε, προς στιγμή, στην υπόθεση ότι ο κ Σαμαράς δεν είχε ιδέα για τους πραγματικούς λόγους, για τους οποίους οι εταίροι μας μάς  έριξαν στον Καιάδα, δηλαδή   στην τρόικα, ούτε  και γιατί  μας δηλητηρίασαν εν ψυχρώ με τα Μνημόνια. Ήταν δηλαδή καλών προθέσεων και καλός Ευρωπαίος, και γι αυτό-  έστω κι αν το όλον σχήμα ήταν οξύμωρο- πίστευε ωστόσο ότι....τα Μνημόνια μας σώζουν, ότι έχουμε απόλυτη ανάγκη από τις μεταρρυθμίσεις- που πολύ συγκεκριμένα συνίστανται στη ζουγκλοποίηση της αγοράς εργασίας, στην χωρίς αιτιολογία διάλυση του δημόσιου τομέα, πετώντας στο δρόμο 150.000 δημόσιους υπαλλήλους, στη διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, και τελικά στο ξεπούλημα ολόκληρης της Ελλάδας. Ας δεχθούμε ότι ο κ. Πρωθυπουργός και οι πέριξ αυτού πίστευαν, πράγματι, στις....καλές προθέσεις των εταίρων μας, παρότι έβλεπαν να προχωρεί, σε καθημερινή βάση, η καταστροφή μας, και παρότι η οικονομία μας πήγαινε-και φυσικά πηγαίνει- από το κακό στο χειρότερο. Ας δεχθούμε ακόμη ότι, ΠΡΑΓΜΑΤΙ, ο κ. Σαμαράς πίστευε ότι το πρωτογενές πλεόνασμα- μια φούσκα από ελληνικό αίμα- του 0.4% του ΑΕΠ, έχει τη δυναμική της σωτηρίας μας. Ας το δεχθούμε......

Ωστόσο, μετά την ξεκάθαρη, την απολύτως ειλικρινή όσο και απαράδεκτα  κυνική ομολογία του κ. Όλι Ρεν -και όχι μόνο- ότι...."η ΕΕ θυσίασε την Ελλάδα, για να σωθεί η ίδια", υπέρ  ποιας ακριβώς Ευρώπης  μας καλεί  να ψηφίσουμε ο κ. Σαμαράς;; Για μια  Ευρώπη που μας εξαθλίωσε, που μας κατασυκοφάντησε, που μας πήγε πίσω πολλές δεκαετίες;;; Να ψηφίσουμε για μια εγκληματικά αδίστακτη Ευρώπη που μας κατέστρεψε, αλλά και που δεν δείχνει να έχει καμιά πρόθεση επανόρθωσης αυτού του προμελετημένου εγκλήματός της;;;; Αντιθέτως, μάλιστα, έχει το απύθμενο θράσος να μας ωθεί σε......συνέχιση της ΛΑΘΟΥΣ συνταγής, δηλαδή,  σε επιτάχυνση και ολοκλήρωση της καταστροφής μας!!!!

Το θέατρο του παράλογου έχει ανεπίτρεπτα διαρκέσει στην Ελλάδα. Επιβάλλεται η άμεση διακοπή του! Γιατί, τώρα, ουδείς στη ρημαγμένη Ελλάδα- με απόφαση της ΕΕ- δικαιούται να θέτει το ερώτημα "Ευρώπη ή όχι", γιατί  τώρα πια αυτό το ερώτημα δεν είναι απλώς αφελές, είναι και θανάσιμα επικίνδυνο για την επιβίωσή μας. Αντιθέτως, αν πραγματικά επιθυμούμε να παραμείνουμε στην Ευρώπη, η μόνη οδός που διαθέτουμε  είναι η έντονη  και συλλογική αντίδρασή μας, εναντίον της γιατί, ουσιαστικά,  μας καταδίκασε σε εξαφάνιση, και ο αγώνας  όλων μας, για μια καλύτερη Ευρώπη, για την επάνοδό της στις αρχικές  προδιαγραφές και υποσχέσεις λειτουργίας της, και για τη σωτηρία μας, αν γίνεται, μέσω αυτής  της μετάλλαξής της επιβάλλεται. Διαφορετικά, δεν υπάρχει πια για την Ελλάδα καμία Ευρώπη!

Κλιμάκωση κόντρας Βρετανίας-ΕΕ για τους μετανάστες

Κλιμακώνεται η αντιπαράθεση μεταξύ Λονδίνου και Βρυξελλών με αφορμή τις ενέργειες και τη ρητορική της βρετανικής κυβέρνησης υπέρ μιας αυστηρότερης μεταναστευτικής πολιτικής, που αφορά ακόμα και πολίτες άλλων χωρών μελών της ΕΕ.

Η αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Βιβιάν Ρέντινγκ κατηγόρησε τον Βρετανό Πρωθυπουργό Ντέιβιντ Κάμερον για ανακίνηση «λαϊκιστικών μύθων» σχετικά με τους μετανάστες από την ανατολική Ευρώπη.

Ο κ. Κάμερον έχει ανακοινώσει μια σειρά μέτρων που περιορίζουν την πρόσβαση των Ευρωπαίων μεταναστών στο σύστημα κρατικών επιδομάτων πρόνοιας της Βρετανίας. Η κυβέρνηση ελπίζει ότι οι περιορισμοί αυτοί θα αποτρέψουν πολλούς Ευρωπαίους πολίτες από τον ερχομό τους στη χώρα.

Παράλληλα, ο κ. Κάμερον και υπουργοί του έχουν διατυπώσει ενστάσεις για το δικαίωμα ελεύθερης μετακίνησης των Ευρωπαίων πολιτών, προκαλώντας την προειδοποίηση από την Κομισιόν ότι δεν μπορούν να αμφισβητούνται θεμελιώδεις ελευθερίες της Ένωσης.

Η κ. Ρέντινγκ σχολίασε ότι ο Ντέιβιντ Κάμερον και η κυβέρνησή του προσπαθούν με την απόδοση έμφασης στο μεταναστευτικό να αποσπάσουν την προσοχή των Βρετανών από τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα τους. Η κ. Ρέντινγκ προκάλεσε αποδοκιμάστηκε από μεγάλη μερίδα του Τύπου και των πολιτικών στη Βρετανία νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα, όταν είπε ότι πρέπει να δημιουργηθούν οι «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης».

Η άρση των επταετών περιορισμών στην έλευση Βουλγάρων και Ρουμάνων στη Βρετανία με την αρχή του νέου έτους έχει ανανεώσει τις ανησυχίες πολλών Βρετανών για ένα νέο κύμα μαζικής μετανάστευσης από την ανατολική Ευρώπη, ανάλογο με εκείνο του 2004.
Αίσθηση προκάλεσε το βράδυ της Πέμπτης παρατήρηση του σκιώδους υπουργού Επιχειρήσεων των Εργατικών της αντιπολίτευσης Τσούκα Ουμούνα πως όταν θέσπιζαν το δικαίωμα ελεύθερης μετακίνησης των πολιτών οι ιδρυτές της ΕΕ είχαν στο μυαλό τους τους εργαζόμενους και όχι τους αναζητούντες εργασία.

Οι Εργατικοί χρεώνονται από τους πολιτικούς τους αντιπάλους τη χωρίς περιορισμούς έλευση στη χώρα εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών από την ανατολική Ευρώπη, κυρίως από την Πολωνία, μετά τη διεύρυνση της ΕΕ το 2004. Ενισχύοντας το στρατόπεδο εκείνων που θέλουν πολύ πιο αυστηρά μέτρα για τη μετανάστευση, η ηγεσία του κόμματος αναγνώρισε πρόσφατα ότι εκείνη η χαλαρή μεταναστευτική πολιτική ήταν λανθασμένη.

http://www.ikypros.com