Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επιτροπή-Γερμανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Επιτροπή-Γερμανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2014

Γερμανικός σαδομαζοχισμός.

merkel saubleΤου ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
Γιατί η Γερμανία καταστρέφει μαζί με την Ευρώπη και τον εαυτό της.
Η Γερμανική πολιτική στην Ευρώπη βρίσκεται εκτός κάθε έννοιας οικονομικής αντίληψης. Καταστρέφει το ευρωπαϊκό όραμα και, αν συνεχιστεί, θα οδηγήσει σε κρίση και την ίδια τη Γερμανία.
Το τραγικό είναι ότι το δίδυμο Μέρκελ- Σόϊμπλε, εφαρμόζει αυτήν την καταστρεπτική πολιτική χωρίς να υπάρχει αντίπαλο δέος. Χωρίς, δηλαδή, να υπάρχει μια διαφορετική πρόταση ούτε στο εσωτερικό της Γερμανίας, ούτε, διεθνώς. Δεν υφίσταται, δηλαδή τις εσωτερικές ή διεθνείς ισχυρές πιέσεις που απαιτούνται για να αλλάξει ρότα. Το αδιέξοδο φαίνεται, πια, στον ορίζοντα.
Τότε, πως εξηγείται αυτή η εμμονή του καταστρεπτικού διδύμου και γιατί βρίσκει τέτοια μεγάλη απήχηση στο εσωτερικό της χώρας;
Το ερώτημα αυτό δεν  μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο με όρους κοινωνιοψυχολογίας.
Αποτελεί οικονομικό δόγμα το οποίο γνωρίζουν και οι πλέον άσχετοι με τα οικονομικά ότι σε περιόδους κρίσης το χειρότερο που έχεις να κάνεις είναι να βάλεις τάξη στα οικονομικά σου. Τάδε έφη Κέινς, αν δεν κάνω λάθος.
Αφού αφαίμαξε και εκμεταλλεύτηκε την Ευρώπη, η Γερμανία βρήκε εναλλακτική λύση στην Κίνα, κυρίως, και σε άλλες χώρες εκτός ευρωζώνης προς τις οποίες εξάγει τα εμπορεύματά της δημιουργώντας πρωτοφανή πλεονάσματα στην οικονομία της, της  τάξεως των 200 δις ευρώ φέτος, δηλαδή 7% του ΑΕΠ της. Από το πλεόνασμα αυτό τα 130 δις προέρχονται από χώρες εκτός Ε.Ε. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν έχει, πια, για να καταναλώσει.
Η πολιτική αυτή, όμως, δημιουργίας πλεονασμάτων από εξαγωγές έχει υψηλό βαθμό αβεβαιότητας. Η αβεβαιότητα επιτείνεται όταν η πολιτική αυτή υπηρετείται, όπως στην περίπτωση της Γερμανίας, χωρίς καμιά αναπτυξιακή λογική, με την παραδοσιακή λογική του μαστιγίου και χωρίς καμιά επένδυση στις υποδομές.
Αντίθετη, ακριβώς, πολιτική από της Γερμανίας ακολουθεί η Κίνα, η οποία είναι η

Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου 2014

«Οι εκκλήσεις της Μέρκελ προκαλούν οργή στη Μεσόγειο»

Του Γιώργου Δέλαστικ

Οξυδερκές ήταν στις παρατηρήσεις και τις επισημάνσεις του το πρωτοσέλιδο άρθρο της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Ντι Τσάιτ» της γερμανικής σοδιαλδημοκρατικής διανόησης, το οποίο αναφερόταν στη δομική κρίση της ΕΕ. «Εξι χρόνια σωτηρίας και αυξάνεται ο κίνδυνος στο τέλος κανένας πλέον να μη γνωρίζει τι ακριβώς σώζουμε!» επισημαίνει προσφυώς ο αρθρογράφος Ούβε Ζαν Χόιζερ. «Ταυτόχρονα, οι εκκλήσεις της Μέρκελ προκαλούν στη Μεσόγειο μάλλον οργή παρά ένταση των προσπαθειών» υπογραμμίζει. Τονίζει χωρίς περιστροφές τι φταίει για τις κακές σχέσεις μεταξύ όλων των κρατών, των κυβερνήσεων και των λαών της ΕΕ: «Το ευρώ είναι τώρα η αιτία της διχόνοιας»! Ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης διανοούμενος δεν έχει κανέναν λόγο να ισχυρίζεται ότι «όλα πάνε καλά στην ΕΕ», ότι... «η ανάπτυξη καλπάζει» και όλα αυτά τα ανόητα κλισέ. Δεν δείχνει επίσης να διακατέχεται από την κραυγαλέα υπεροψία των Γερμανών, αν και βεβαίως αδυνατεί να αντιληφθεί πόσο υποφέρουν οι λαοί των νοτιοευρωπαϊκών χωρών.
Ως εκ τούτου αυτά που προτείνει δεν πρόκειται να υλοποιηθούν ποτέ, ακόμη και αν το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Γερμανίας, το γνωστό και στη χώρα μας με το γερμανικό ακρωνύμιο SPD, σχημάτιζε ποτέ μονοκομματική κυβέρνηση. «Η Ευρώπη δίνει μια αξιοθρήνητη εικόνα. Ακριβέστερα, μια εικόνα όπου ο ένας οικτίρει τον άλλον» γράφει και εξηγεί τι εννοεί: «Ο Βορράς (σ.σ. της ΕΕ) έχει την άποψη ότι έχει κάνει τα πάντα για τον Νότο, όμως η Γαλλία, η Ιταλία και οι υπόλοιποι αρνούνται μέχρι τώρα τις σκληρές μεταρρυθμίσεις. Στον Νότο έχουν την εσφαλμένη εντύπωση ότι αντιστέκονται σε μια Ευρώπη των Γερμανών, οι οποίοι επιθυμούν μόνο θυσίες». Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι «έξι χρόνια μετά το τέλος της Λίμαν Μπράδερς και τέσσερα χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης δημόσιου χρέους, η ευρωπαϊκή οικονομία συνεχίζει να παραμένει ακόμα αδύναμη...
Χρόνο με τον χρόνο οι χώρες (σ.σ. της ΕΕ) παζαρεύουν μόνο για το ποιος θα

Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2014

Δεν υπάρχει πλέον ο γαλλογερμανικός άξονας που ξέραμε

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ


Η παταγωδώς αποτυχημένη επίσκεψη του Γάλλου πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς στο Βερολίνο και το γεγονός ότι η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ δεν υποχώρησε σε απολύτως κανένα από τα γαλλικά αιτήματα επέτειναν το υφέρπον κλίμα εχθρότητας μεταξύ Γάλλων και Γερμανών. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο γαλλικός Tύπος προσπάθησε ουσιαστικά να «εξαφανίσει» την ταπείνωση της Γαλλίας. Στα ρεπορτάζ και στις αναλύσεις του, εντυπωσιακά υποβαθμισμένες για τον προσεκτικό αναγνώστη, είναι πρόδηλη η πικρία. «Η Ανγκελα Μέρκελ παραμένει ανένδοτη στην "επιχείρηση γοητεία" του Μανουέλ Βαλς» είναι ο τίτλος του περασμένου σε εσωτερικές σελίδες ρεπορτάζ της γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ», της κατ' εξοχήν εφημερίδας του γαλλικού κατεστημένου σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και διακρατικών σχέσεων.
«Η Γερμανία δεν θα φανεί επιεικής όταν η Κομισιόν θα συζητήσει την επιβολή κυρώσεων εναντίον του Παρισιού» υπογραμμίζει άλλος τίτλος στο ίδιο ρεπορτάζ. Αναφερόμενη στα όσα είπε η Μέρκελ δημοσίως παρουσία του Γάλλου πρωθυπουργού, η «Μοντ» τα συνοψίζει ως εξής: «Με άλλα λόγια, η Μέρκελ είπε ότι η Γαλλία δεν πρέπει να υπολογίζει στη Γερμανία για να μειωθεί η ισοτιμία του ευρώ ή για να φανεί επιεικής όταν η Κομισιόν της ΕΕ, τις επόμενες εβδομάδες, θα συζητήσει για την παροχή νέας προθεσμίας ή την επιβολή κυρώσεων εναντίον του Παρισιού που για ακόμη μία φορά δεν είναι σε θέση, παρά τις ανειλημμένες υποχρεώσεις, να μειώσει το δημόσιο έλλειμμά του κάτω από το 3% του ΑΕΠ το 2015. Η Ανγκελα Μέρκελ προειδοποίησε ότι "η Γερμανία θα υποστηρίξει την Κομισιόν"». Από την άλλη πλευρά του Ρήνου, η σκληρή δεξιά γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ» έγραφε μεταξύ άλλων σε ένα ασυνήθιστα φιλικό πρωτοσέλιδο σχόλιο: «Η δυσπιστία και η αμοιβαία έλλειψη κατανόησης (μεταξύ Γερμανών και Γάλλων) έχουν μεγαλώσει κατά το μέτρο που τα οικονομικά επιτεύγματα των δύο χωρών αποκλίνουν ... Η διαπολιτισμική επικοινωνία εδώ και αρκετό καιρό βρίσκεται σε μαύρα χάλια ...
Οταν η Γαλλία φωνάζει για "ανάπτυξη", στη Γερμανία καταλαβαίνουν ότι καλεί σε

Τρίτη 18 Μαρτίου 2014

Η επίσκεψη Γκάουκ και η «γερμανική Ευρώπη»

Του Σταύρου Λυγερού

ΑΝ ΚΑΙ ο προφανής σκοπός της επίσκεψης του Προέδρου Γκάουκ ήταν να εξωραΐσει την εικόνα της Γερμανίας στην ελληνική κοινή γνώμη, η επιχείρηση «δημοσίων σχέσεων» εν μέρει στράβωσε. Η επιλογή του Παπούλια να θέσει σαφώς και έντονα αφενός το ζήτημα του κατοχικού δανείου και των πολεμικών αποζημιώσεων, αφετέρου το ζήτημα της μονοδιάστατης λιτότητας που επιβάλλει το Βερολίνο, μετατόπισε το κέντρο βάρους από τις εθιμοτυπικές ρητορείες και το παιχνίδι των εντυπώσεων στην ουσία των διμερών σχέσεων.

Μπορεί η κυβέρνηση Σαμαρά να έχει βάλει όλα τα αβγά της στο γερμανικό καλάθι και να αποφεύγει οτιδήποτε ενοχλεί τη Μέρκελ, αλλά το κλίμα στην ελληνική κοινωνία είναι τελείως διαφορετικό. Κι αυτό το κλίμα εν μέρει εξέφρασε ο Παπούλιας. Θα ήταν, άλλωστε, πολιτικό στίγμα γι’ αυτόν εάν δεν το έκανε.

Η τετραετής εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών συσσωρεύει οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Μπορεί τη «βρόμικη δουλειά» να τη διεκπεραιώνει η τρόικα, αλλά είναι κοινό μυστικό πως αποφασιστικό ρόλο στους κόλπους του ευρωιερατείου παίζει το Βερολίνο.

Η μονοδιάστατη λιτότητα, ωστόσο, δεν είναι αποκλειστικά γερμανική ατζέντα. Δεν είναι τυχαίο, βεβαίως, ότι ακόμα και στις πληττόμενες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ο κορμός των αρχουσών ελίτ ταυτίζεται με αυτή την πολιτική. Ο λόγος είναι ότι αντανακλά την προσπάθεια της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας του χρήματος να μεταθέσει το κόστος της κρίσης στις μικρομεσαίες κοινωνικές τάξεις. Η συνταγή, άλλωστε, δεν προορίζεται μόνο για τις κοινωνίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Σε πιο χαλαρή μορφή προορίζεται και για τις κοινωνίες του ευρωπαϊκού πυρήνα.

Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2014

Γερμανοί και ΔΝΤ έτοιμοι να αρπάξουν τις περιουσίες μας!

Του Γιώργου Δέλαστικ

Σοκ προκάλεσε ακόμη και στην ίδια τη Γερμανία η πρόταση της Μπούντεσμπανκ, της κεντρικής τράπεζας της ηγεμονικής χώρας της ΕΕ, όταν μια χώρα βρίσκεται σε οικονομική κρίση, αντί να τη δανείζουν (με το αζημίωτο, φυσικά) οι χώρες της Ευρωζώνης και η ΕΚΤ, να επιβάλλει έναν έκτακτο φόρο 10% στις καταθέσεις όλων των πολιτών της, στην ακίνητη περιουσία τους και σε όλα τα ομόλογα ή μετοχές που κατέχουν. Να αρπάζουν δηλαδή οι κυβερνήσεις της Ευρώπης ένα σοβαρό τμήμα της περιουσίας των πολιτών τους! Καλύτερα να καταληστεύει κάθε κυβέρνηση τον λαό της παρά να δανείζεται από τους Γερμανούς και την ΕΚΤ!
Να κάνουν δηλαδή όλοι οι Ευρωπαίοι πρωθυπουργοί που η χώρα τους βρίσκεται σε κρίση πολύ μεγαλύτερη κλοπή της περιουσίας των πολιτών τους από εκείνη που έκανε πέρυσι ο Αναστασιάδης, ο πρόεδρος της Κύπρου, σε όσους είχαν την ατυχή ιδέα να τοποθετήσουν τα χρήματά τους στις τράπεζες του νησιού! Η Μπούντεσμπανκ προτείνει όχι μόνο αρπαγή του 10% των καταθέσεων όλων ανεξαιρέτως των πολιτών, αλλά ίδιο φόρο και στα ακίνητα!
Εχεις δηλαδή ένα διαμέρισμα που κάνει 100.000 ευρώ, φέρε δέκα χιλιάρικα! Μιλάμε για κυβερνήσεις... ληστοσυμμοριτών! Αν υιοθετηθεί η πρόταση της Μπούντεσμπανκ, το νέο πολίτευμα της Ευρώπης θα είναι ο... ευρω-ληστοσυμμοριτισμός! Οι Γερμανοί, ως γνωστόν, είναι πολύ μεθοδικοί άνθρωποι. Δεν κάνουν προτάσεις του αέρα, έτσι για να πουν κάτι. Εκατσαν και έκαναν τους υπολογισμούς τους. Συνολικά οι 18 χώρες της Eυρωζώνης έχουν αθροιστικό δημόσιο χρέος που υπερβαίνει τα 9 τρισεκατομμύρια ευρώ.
Oπως μας πληροφορεί το γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικής Ερευνας (DIW), ένας εφάπαξ φόρος 10% επί των τραπεζικών καταθέσεων και της ακίνητης περιουσίας όλων των πολιτών σε όλες τις χώρες της Eυρωζώνης θα απέφερε 3,85 τρισεκατομμύρια ευρώ! Αρα το δημόσιο χρέος των κρατών της Eυρωζώνης θα έπεφτε στα 5,1 τρισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 55% του ΑΕΠ της Eυρωζώνης. Σωθήκαμε δηλαδή, πέσαμε και κάτω από το 60% του ΑΕΠ που ορίζει η Συνθήκη του Μάαστριχτ! Αλήθεια, το θυμάται κανείς εκείνο το 60% του ΑΕΠ για το δημόσιο χρέος;
Ρωτάμε επειδή το μεσοσταθμικό δημόσιο χρέος της Ευρωζώνης το 2012, το τελευταίο έτος για το οποίο υπάρχουν επίσημα στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας (τα στοιχεία για το 2013 θα δημοσιοποιηθούν στο τέλος Απριλίου), ανέρχεται σε... 90,6% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης! Πενήντα τοις εκατό δηλαδή μεγαλύτερο από το ανώτατο επιτρεπτό όριο που ορίζει το Μάαστριχτ ή 30 εκατοστιαίες μονάδες πάνω από το όριο!
Οσο για την ίδια τη Γερμανία, το δημόσιο χρέος της το 2012 (το 2013 είναι μεγαλύτερο) ανερχόταν στο 81,9% του ΑΕΠ της, υπερβαίνοντας τα 2,16 τρισεκατομμύρια ευρώ. Της Γαλλίας το δημόσιο χρέος ήταν «μόνο» 1,83 τρισεκατομμύρια ευρώ, αλλά ανερχόταν στο 90,2% του ΑΕΠ της! Βάσει των μόλις προαναφερθέντων στοιχείων, η Γερμανία και η Γαλλία θα συμπεριληφθούν άραγε στις χώρες που βρίσκονται σε κρίση; Οχι, φυσικά! «Πριν οι ανήσυχοι Γερμανοί τρέξουν με την τσάπα στον κήπο για να θάψουν τις αποταμιεύσεις ή τις ράβδους χρυσού τους και έτσι να τις διασώσουν από την αρπαγή της εφορίας, πρέπει να σταματήσουν για λίγο. Πρώτα απ' όλα δεν πρόκειται για φόρο επί της περιουσίας στη Γερμανία», ξεκαθαρίζει αμέσως σε άρθρο της η εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» και συνεχίζει: «Η Μπούντεσμπανκ μετά βίας τολμάει να υπαινιχθεί για

Πέμπτη 30 Ιανουαρίου 2014

Σόιμπλε: Κοινοβούλιο …Ευρωζώνης θέλουν τώρα οι Γερμανοί!

Μια καταλυτικής σημασίας εξέλιξη προδιέγραψε ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, μιλώντας στη συνέλευση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ) την περασμένη Δευτέρα, σε μια αναφορά του η οποία, περιέργως, δεν απασχόλησε ακόμα και τα κύρια θέματα των ελληνικών μέσων ενημέρωσης…
Ο Σόιμπλε είπε, ότι «μερικές από τις αλλαγές θα αντανακλούν τις νέες πραγματικότητες στην Ευρωζώνη. Για παράδειγμα, θα μπορούσα να φανταστώ ένα Κοινοβούλιο [των χωρών-μελών] της Ευρωζώνης»! Και τη λύση αυτή ο Σόιμπλε την προκρίνει για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τις χώρες του σκληρού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να παραμερίζουν τους θεσμούς της όταν καταλήγουν σε αποφάσεις, κάτι που υπονομεύει τον ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου…
Είναι προφανές, ότι ο Σόιμπλε έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως η Ευρωζώνη για να προχωρήσει θα πρέπει να αυτονομηθεί από τα υπόλοιπα κράτη, οδηγώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση de facto στον δρόμο των δύο – ή μήπως περισσότερων; – ταχυτήτων… Κάτι που χωρίς πολλές σκέψεις άπτεται και του μέλλοντος της Ελλάδας.
Είναι επίσης προφανές, ότι με μια τέτοια ρύθμιση, η Γερμανία θα προσπαθήσει να «δέσει» στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις «άτακτες» χώρες, όπως η Ελλάδα, η οποία αφού πρώτα έπαιξε τον ρόλο της στη δημιουργία της Ευρωζώνης, τώρα θεωρείται ολοένα και από περισσότερους ως παθητικό, οπότε πολλοί θα την ήθελαν εκτός του σκληρού πυρήνα.
Επίσης, ένα τέτοιο μέτρο θα επιδίωκε να «συμμορφώσει» τα από δημοσιονομικής απόψεως «απείθαρχα» κράτη του ευρωπαϊκού νότου, μια προσέγγιση βέβαια πολλαπλά προβληματική, αφούαποκρύπτει την προβληματική δομή του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος και τον δυσανάλογης βαρύτητας ρόλο της Γερμανίας, με τους υπόλοιπους να παίζουν τον ρόλο των αγορών των γερμανικών προϊόντων…
Ο Σόιμπλε, πέραν του ότι αναγνωρίζει πως με τις τρέχουσες συνθήκες οι αλλαγές δεν είναι εφικτές, ενώ οι αλλαγές είναι ιδιαιτέρως δύσκολες υπό την έννοια της ανάγκης συμφωνίας (…), υποστηρίζει ότι θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα η σχετική συζήτηση. Πάντως, ακόμα και μέλη της βαρύτητας της Σουηδίας, ήδη εκφράζουν επιφυλάξεις για τις ιδέες Σόιμπλε.

http://www.defence-point.gr/

Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2013

Περί βίας! Β΄ (Γερμανία)

Ο  πολίτης Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου

Στο προηγούμενο κείμενό μου για τη βία, την οποία θεώρησα ως σύμφυτο στοιχείο των ιστορικών γεγονότων και των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων - γεγονός το οποίο παρακάμπτουν υποκριτικά οι ολοφυρόμενοι για ένα τραυματισμό, ένα σκαμπίλι και μια δολοφονία, καταθέτω συμπληρωματικά και τούτα τα ντοκουμέντα για τους… ανθρωπιστές… δημοκράτες του παραμυθιού. Τόπος η ηττημένη Γερμανία του Α' Παγκοσμίου πολέμου. Επιβολή δυσβάστακτων όρων οικονομικών πολεμικών επανορθώσεων.
Αποτέλεσμα: Οικονομική χρεοκοπία, πληθωρισμός, ανεργία, χάος, πεθαμένοι από πείνα.
Ανάμεσα στα τόσα και τόσα ανείπωτα δεινά της οικονομικής χρεοκοπίας ήταν και τούτα, τα οποία καταγράφει οικονομολόγος Ι. Σαλαβράκος στο έργο του: "Χρήμα, πολιτική και πόλεμος" (εκδ. "Κάδμος", 2008, σελ. 295).
Αφού αναδεικνύει τα μακάβρια οικονομικά δεδομένα γράφει: "Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα ασταθές πολιτικό περιβάλλον. Αξίζει να αναφερθεί ότι μόνο μέχρι το 1922 είχαν λάβει χώρα 376 πολιτικές δολοφονίες (οι 354 είχαν γίνει από την ακροδεξιά και οι 22 από την ακροαριστερά).
Μεταξύ αυτών που δολοφονήθηκαν ήταν και ο Υπουργός Εξωτερικών… Το Μάρτιο του 1920 είχε γίνει απόπειρα πραξικοπήματος στο Βερολίνο (Πραξικόπημα Καρρ) και το  Νοέμβριο του 1923 ο Χίτλερ είχε οργανώσει πραξικόπημα στο Μόναχο. Από τον Ιανουάριο του 1919 έως τον Νοέμβριο του 1923 είχαν σχηματιστεί 7 κυβερνήσεις. Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο".
Εκεί καταλήγουν οι οικονομικές χρεωκοπίες και η πείνα των μαζών.
Συγκριτικά θα έλεγα ότι με τη γερμανική κόλαση αυτής της τριετίας η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, από την άποψη της βίας, είναι ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ. Με μια εξαίρεση: Τις 4.500 αυτοκτονίες - δολοφονίες Ελλήνων με ηθικούς αυτουργούς τους κυβερνώντες της τριετίας 2010 έως σήμερα.
Μια δολοφονία εδώ, 376 στη Γερμανία και με θύμα υπουργό Εξωτερικών.
Αυτό το φαινόμενο βέβαια δεν οφείλεται στη… σωφροσύνη του "κυρίαρχου" ελληνικού λαού.
Οφείλεται στο γεγονός ότι καταντήσαμε δειλοί, άβουλοι, μοιραίοι και χέστες.

Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2013

Γερμανική αποικιοκρατία στην Ευρώπη - Τι δείχνει η ιστορία αλλά και οι αριθμοί

Του Ν. Τόσκα 
(υποστρατήγου ε.α.)

Η αποικιοκρατία είναι η μάχη για την απόκτηση εδαφών ή αγορών και πρώτων υλών. Ο ιμπεριαλισμός αναφέρεται στην ανάπτυξη του κεφαλαίου στο εσωτερικό μιας χώρας,  με ταυτόχρονη επέκταση σε άλλες. Η αποικιοκρατία εμπεριέχεται στον ιμπεριαλισμό.

Υπάρχουν διάφορες μορφές αποικιοκρατίας από την  αρχαιότητα, με ιδιαίτερη ένταση την περίοδο των ανακαλύψεων νέων χωρών και ηπείρων τον 15ο αιώνα, την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης και της ΄΄πρωταρχικής συσσώρευσης΄΄ του κεφαλαίου (τον 19ου αιώνα). Η αποικιοκρατία μειώθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σε ότι αφορά την μορφή απόκτησης εδαφών και άρχισε να επανεμφανίζεται με νέα μορφή την εποχή της παγκοσμιοποίησης, μετά την παύση του ψυχρού πολέμου και ειδικά στις μέρες μας όπου μετά την κρίση του 2008 παίρνει μορφές όχι εδαφικής επέκτασης και στρατιωτικής επιβολής αλλά εξάρτησης χωρών μέσω του χρέους. Ας δούμε όμως ορισμένες χαρακτηριστικές περιπτώσεις αποικιοκρατικής πολιτικής:

• Το 1095 άρχισαν οι σταυροφορίες για την ανάκτηση των Αγίων Τόπων από τους μουσουλμάνους. Η Βενετία είχε συμφέρον να ανταγωνιστεί τη μουσουλμανική εμπορική κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα εγκλήματα  άρχισαν  πριν ακόμη αποπλεύσουν από την Ευρώπη, με τη σφαγή των Εβραίων της Ρηνανίας. Στη συνέχεια κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ όπου ΄΄στο ναό του Σολομώντα το αίμα έφτανε μέχρι τα γόνατα των ανθρώπων και τα χαλινάρια των αλόγων΄΄. Το 1204 δεν γλύτωσε ούτε η Κωνσταντινούπολη. 

• Τον 16ο αι. οι Ισπανοί Κορτές και Πιθάρο κατέκτησαν τις αυτοκρατορίες των Αζτέκων και των Ίνκα στο Μεξικό και Περού αντίστοιχα, με ελάχιστους στρατιώτες αλλά με απίστευτη βία. Ο Πιθάρο με 180 στρατιώτες σκότωσε τον βασιλιά των Ίνκα μπροστά σε 40.000 στρατιώτες του. Ο λόγος ήταν ο χρυσός και τα πλούτη που αντίκρισαν αλλά και η καλοπιστία και αδράνεια των αυτοχθόνων. (Εξουσία & Απληστία, Phillipe Gigantes). 

• Οι βρετανοί αποικιοκράτες τον 19ο αι. επέβαλαν στους κατοίκους της μαύρης Αφρικής φόρο 2 λίρες για την κάθε καλύβα ετησίως. Πέραν του χρηματικού ποσού  εξανάγκαζαν έτσι τους γεωργούς και κτηνοτρόφους να εγκαταλείψουν τα χωράφια και τα ζώα τους και να βρουν δουλειά στα ορυχεία, προκειμένου να βρουν λεφτά για την αποπληρωμή του φόρου. Αντικαθίστατο έτσι ο παλιός φυλετικός βίος που προσέφερε αλληλεγγύη και κάποια αυτάρκεια με τη μισθωτή εργασία και την αντίστοιχη εκμετάλλευση φυσικά. Αυτό πυροδότησε βέβαια και τις εξεγέρσεις για την αποτίναξη της αποικιοκρατίας, στην επόμενη φάση. 

• Στην Ινδία, οι Βρετανοί αποικιοκράτες εξανάγκασαν σε μαρασμό την παραδοσιακή υφαντουργία, προς όφελος των δικών τους ατμοκίνητων αργαλειών του  Λάνκαστερ, του Γιορκσάιρ και της Γλασκόβης. (Ιμπεριαλισμός, J. Hobson, έκδοση 1902).

Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013

Ενισχυμένο Γερμανικό Imperium

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Επί πολλούς μήνες τα επικοινωνιακά επιτελεία των συστημικών-μνημονιακών φορέων καλλιεργούσαν συστηματικά τον «μύθο» των γερμανικών εκλογών: «Υποσχέθηκαν» ότι μετά τις εκλογές αυτές θα «ρυθμιζόταν» -περίπου αυτόματα- το ελληνικό χρέος και θα χαλάρωναν τα αυστηρά μέτρα… Αυτή η συστηματική πολιτική προπαγάνδα απέβλεπε απλώς στην παράταση του πολιτικού χρόνου επιβίωσης της κυβέρνησης…

Όπως πολλοί σοβαροί αναλυτές είχαν επισημάνει, το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών και η συγκρότηση του νέου κυβερνητικού συνασπισμού όχι μόνο «νομιμοποίησε» τη μέχρι τώρα ασκηθείσα πολιτική από το «δίδυμο» Μέρκελ - Σόιμπλε αλλά και συσπείρωσε το σύνολο σχεδόν των πολιτικοοικονομικών γερμανικών ελίτ. Το κοινό πρόγραμμα Χριστιανοδημοκρατών, Σοσιαλδημοκρατών και της Ακροδεξιάς Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης της Βαυαρίας αποτελεί, στην ουσία, επικύρωση και συνέχιση της μέχρι τώρα ακολουθούμενης πολιτικής τόσο στο εσωτερικό της Γερμανίας όσο και στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι Σοσιαλδημοκράτες ενσωματώθηκαν πλήρως στις επιταγές Μέρκελ - Σόιμπλε. Εγκατέλειψαν την «απαίτηση» φορολόγησης των μεγάλων εισοδημάτων και αρκέσθηκαν στην υπόσχεση ότι από το 2017 θα γενικευθεί η καθιέρωση της κατώτατης αμοιβής εργασίας των 9,5 ευρώ / ώρα (που σημαίνει αμοιβή 1.500 ευρώ ανά μήνα με 40 ώρες εργασίας την εβδομάδα).

Δύο ακόμα γεγονότα επιβεβαιώνουν την ευρύτερη αυτή πολιτικοκοινωνική συσπείρωση: Το «κοινό πρόγραμμα» με τους Χριστιανοδημοκράτες εγκρίθηκε με ποσοστό άνω του 70% από τα στελέχη και μέλη του SPD. Ενώ παράλληλα έρευνες της κοινής γνώμης διαπιστώνουν ότι πάνω από το 75% του εκλογικού σώματος έχει θετική γνώμη για τους πολιτικούς του…

Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2013

Η ηττημένη Γερμανία του Α' Παγκόσμιου Πολέμου διαπραγματεύθηκε τις πολεμικές αποζημιώσεις και τα δάνεια των συμμάχων

Ο πολίτης Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου
Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων

Μετά την ήττα της, στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία θα βρεθεί  σε "οικονομικό χάος" μέσα στο οποίο θα βαδίσει στην αναιμική Δημοκρατία της Βαϊ        μάρης, το 1919, η οποία υπογράφει και τους δυσβάστακτους οικονομικούς όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών (τα στοιχεία που ακολουθούν τα αντλώ από την ντοκουμενταρισμένη εργασία του Ι. Σαλαβράκου: "Χρήμα, Πολιτική και Πόλεμος", εκδ. "Κάδμος", Θεσ/νίκη, 2008, σελ. 290 επ.).
"Η παραγωγή των καταναλωτικών αγαθών είχε μειωθεί δραματικά" και οι "Σύμμαχοι είχαν αποφασίσει να επιβάλουν οικονομικές κυρώσεις υπό μορφή πολεμικών επανορθώσεων δημιουργώντας την"Επιτροπή Επανορθώσεων".
Η νομισματική κυκλοφορία και η ανεργία καλπάζουν ενώ ο πληθωρισμός εξανεμίζει τα εισοδήματα.
Λόγω της επιβολής των δυσβάστακτων οικονομικών όρων "Η Γερμανία δεν μπορούσε να παράγει ούτε τα αναγκαία τρόφιμα για τον πληθυσμό" (σελ. 291) . Στην πορεία του χρόνου, οι πολεμικές αποζημιώσεις που επιβάλλονται αλλάζουν με διαπραγματεύσεις, τόσο ως προς το ύψος όσο και ως προς το χρόνο αποπληρωμής, ο οποίος από τα αρχικά 40 χρόνια παρατείνεται στα 42 χρόνια, με την παράλληλη μείωση του συνολικού ποσού " (βλ. όπ.π. σελ. 293).
Μετά την πρώτη δόση "Η Γερμανία δήλωσε στάση πληρωμών", με άμεση συνέπεια την "εισβολή και κατοχή των Γάλλων στο Ρουρ το 1923".
Η κατάσταση γίνεται τραγική και ο πληθωρισμός φθάνει σε αστρονομικά νούμερα με κύριο παράδειγμα το ψωμί του οποία "μία φρατζόλα από 0,63 μάρκα το 1918 αυξήθηκε στα 163 μάρα το 1922 και στα 250 το 1923" (σελ. 294).
Θα έλεγα ότι στη Γερμανία του 1923, έγινε ό,τι στη Γερμανική κατοχή της Ελλάδας την περίοδο 1941-1944, οπότε η τιμή της εφημερίδας έφθασε 500 δις δρχ. (για την τραγική οικονομική αποσάθρωση της Ελλάδας, τις ζημίες του πολέμου, τον πληθωρισμό κ.τ.λ. βλ το έργο μου: "Η διάρθρωση της αγροτικής οικονομίας και των θαλάσσιων μεταφορών στην Ελλάδα κ.τ.λ.", εκδ. 1977, ελ. 487 επ. όπου το κεφάλαιο: "Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και οι επιπτώσεις του, επί της εθνικής μας οικονομίας").
Επανέρχομαι στο γερμανικό ζήτημα για να σημειώσω ότι την περίοδο Μαρτίου 1920 και Νοεμβρίου 1923 γίνονται δύο απόπειρες πραξικοπημάτων από τα οποία το δεύτερο στο Μόναχο από τον Χίτλερ, ενώ οι κυβερνήσεις, εφτά τον αριθμό, διαδέχονται η μία την άλλη, κατά το ίδιο διάστημα (βλ. σελ. 295).  
Ενώ όμως, σύμφωνα με προτεινόμενο σχέδιο, η εξόφληση του χρέους της παρατάθηκε ως το 1988, δηλαδή σε διάστημα εφτά περίπου δεκαετιών, τελικά, με την παράλληλη μείωσή του, τελικά "στο συνέδριο της Λοζάνης του 1932 αποφασίστηκε η διακοπή της καταβολής των πολεμικών αποζημιώσεων".
Ως προς το συνολικό χρέος, λόγω των πολεμικών επανορθώσεων, ενώ με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών είχε προσδιοριστεί σε 132 δις μάρκα, τελικά "είχαν καταβληθεί σε χρήμα και είδος 17 διςμάρκων έως το 1932".
Αυτές οι μειωμένες αποζημιώσεις, σε χρήμα και χρόνο, παραχωρήθηκαν στη Γερμανία παρά το γεγονός ότι για τα καταβληθέντα 17 δις μάρκα "είχε δανεισθεί από τη Βρετανία και τις ΗΠΑ κεφάλαια ύψους 17 δις μάρκα" (για τα ντοκουμέντα αυτά βλ. όπ.π. σελ. 299 και ιδιαίτερα τη σημείωση 80).
Συνεπώς τα καταβληθέντα χρέη ήταν δέκα φορές λιγότερα, γεγονός που έδωσε τη δυνατότητα στη Γερμανία για ανάκαμψη. Μιας Γερμανίας, η οποία από τη Βαϊμάρη έπεσε στα χέρια του Χίτλερ, ο οποίος οδήγησε την ανθρωπότητα στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και αφού ξαναηττήθηκε η Γερμανία ανέκαμψε και πάλι γιατί έτυχε ευνοϊκής μεταχειρίσεως των συμμάχων. Πέτυχε το "οικονομικό θαύμα" και με τη συμβολή του Ελληνικού εργατικού δυναμικού, το οποίο έσπευσε στις γερμανικές βιομηχανίες, κρατώντας στο χέρι και το διαβόητο πιστοποιητικό Κοινωνικών φρονημάτων και το πιστοποιητικό υγείας!
Καταλήγοντας σημειώνω: Οι ηττημένοι Γερμανοί ήταν υπερήφανοι και Χαλκέντεροι στις διαπραγματεύσεις!
Οι δικοί μας μεταπολεμικοί ηγέτες, με πρώτους τους μεταπολιτευτικούς, ήταν διαρκώς γονατισμένοι στον ξένο παράγοντα.
Ούτως εχόντων των πραγμάτων θα έλεγα: Είναι καιρός, ο γονατισμένος λαός να σηκωθεί όρθιος, γιατί αν το κάνει αυτό θα βλέπει ως νάνος τους δήθεν ηγέτες του, οι οποίοι καλά θα κάνουν όχι μόνο να διαβάζουν τις διεθνείς συμβάσεις που ψηφίζουν αλλά και να μελετούν επισταμένως τις ανάλογες διεθνείς συμβάσεις και την διπλωματική ιστορία.
Διαφορετικά τα "λάθη" πρέπει να οδηγούν στο Γουδί με συνοπτικές διαδικασίες και όχι ξανά στους υπουργικούς και βουλευτικούς θώκους.
Αλλά από ένα φαυλεπίφαυλο εκλογικό Σώμα τι να περιμένει κανείς αφού για δεκαετίες στηρίζει και ψηφίζει διεφθαρμένους πολιτικούς, οι οποίοι όντας πολιτικοί νάνοι γονατίζουν μπροστά στους ξένους τοκογλύφους.

Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου 2013

Διασύρεται η Ελλάδα στη Γερμανία πριν από τις εκλογές

Του Γιώργου Δέλαστικ

Αυτό πραγματικά δεν έχει προηγούμενο: έγινε κεντρικό θέμα της πολιτικής αντιπαράθεσης στη Γερμανία πριν από τις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν εκεί ύστερα από έναν μήνα... ποιο γερμανικό πολιτικό κόμμα θα φανεί πιο σκληρό εναντίον της Ελλάδας! Δεν αναφερόμαστε μόνο στην απαξίωση και τον εξευτελισμό που υφίσταται η χώρα μας στα μάτια δεκάδων εκατομμυρίων Γερμανών πολιτών, οι οποίοι δικαιολογημένα έχουν στραμμένη την προσοχή τους αυτή την περίοδο στο τι λένε τα κόμματα. Μας ανησυχεί πολύ περισσότερο το βαθύ μίσος που ενσταλάσσεται στις συνειδήσεις των Γερμανών εναντίον των Ελλήνων, καθώς καλούνται ουσιαστικά από τους πολιτικούς ηγέτες τους να διαλέξουν ποιο κόμμα θα ψηφίσουν χρησιμοποιώντας ως ένα βασικό κριτήριο και το αν θέλουν ή όχι να συνεχίσουν μετεκλογικά να πληρώνουν οι Γερμανοί για τους «τεμπέληδες» και «απατεώνες» Ελληνες!
Αυτή η γραμμή μετατρέπει όμως τον γερμανικό λαό σε ανθελληνικά στίφη Γότθων! Αυτού του είδους οι πολιτικές επιλογές έχουν εξαιρετικά μακροχρόνιες συνέπειες, καθώς δημιουργούν ρατσιστικές προκαταλήψεις και στερεότυπα που αναπότρεπτα θα αντανακλαστούν και στη συλλογική άποψη των Ελλήνων για τους Γερμανούς. Προφανώς οι πολιτικοί αρχηγοί της Γερμανίας θεωρούν εντελώς ασήμαντη την Ελλάδα ώστε να αδιαφορούν για την αναβίωση σε ευρύτατα στρώματα του πληθυσμού της χώρας μας του αποφθέγματος που ακούγεται πλέον συχνότερα στις μέρες μας ότι «κάθε Γερμανός κρύβει μέσα του έναν ναζί» ή «κάθε Γερμανός κρύβει μέσα του ένα αιμοβόρο θηρίο». Σφάλλει όμως το Βερολίνο προωθώντας τον ανθελληνισμό και θα το διαπιστώσει πιθανότατα στην πορεία - αν και μάλλον τότε θα είναι πολύ αργά για τους Γερμανούς για να διορθώσουν το πολιτικό έγκλημα που διαπράττουν σήμερα.
Για να καταλάβουμε πάντως με ποιους έχουμε να κάνουμε, πρέπει να πούμε ότι την κύρια πολιτική ευθύνη για τη μετατροπή της Ελλάδας σε κεντρικό προεκλογικό θέμα στη Γερμανία τη φέρουν οι σοσιαλδημοκράτες. Απειλούμενοι με εκλογική συντριβή λόγω και του απερίγραπτου υποψηφίου που παρουσίασαν για την καγκελαρία, προσπαθούν να δημαγωγήσουν από θέσεις... δεξιότερες της Δεξιάς. Κατηγορούν τη Μέρκελ ότι μετά τις εκλογές θα «γδάρει» τους Γερμανούς φορολογούμενους προκειμένου να δώσει κι άλλα λεφτά στους Ελληνες! Δεν ήθελε φυσικά και πολύ η δεξιά καγκελάριος να αρπάξει την ευκαιρία και να υπενθυμίσει στους Γερμανούς πολίτες ότι αυτός που διέπραξε το «έγκλημα» να βάλει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη ήταν ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ, διακηρύσσοντας ταυτόχρονα ότι η χώρα μας δεν έπρεπε να είχε μπει στο ευρώ γιατί έτσι αποδυναμώθηκε η συνοχή του ευρώ! «Παίζουν σφαλιάρες» δηλαδή τα δύο μεγαλύτερα γερμανικά πολιτικά κόμματα ποιο από τα δύο έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες λόγω της... μαλθακότητάς του απέναντι σε αυτό το «μίασμα» της Ευρώπης, τους Ελληνες!
Τίποτα καλό δεν προοιωνίζεται αυτή η κατάπτυστη πολιτική στάση του Βερολίνου, πέρα από το γεγονός ότι αποδεικνύει πως η γερμανοφροσύνη της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου δεν μετριάζει ούτε στο ελάχιστο την ακόμη και δημόσια εκδήλωση της περιφρόνησης των Γερμανών απέναντι στους Ελληνες πολιτικούς ηγέτες, αλλά και απέναντι στους Ελληνες συνολικά και την Ελλάδα ως χώρα. Σαν να μην έφταναν οι Γερμανοί πολιτικοί σε αυτό το τοπίο αποξένωσης των δύο λαών, Ελλήνων και Γερμανών, επανήλθαν στο σκηνικό με άκρως επιθετικό τρόπο και οι Γερμανοί βιομήχανοι. Με δηλώσεις του ο Ούρλιχ Γκρίλο, πρόεδρος του γερμανικού «ΣΕΒ», ζήτησε ούτε λίγο ούτε πολύ, αν η Ελλάδα σε κάποια φάση αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της, οι Ευρωπαίοι να κατασχέσουν τα... λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα ενεργειακά κοιτάσματα της χώρας μας!
Την κατάσχεση της Ακρόπολης ή της Βουλής για να πουληθούν σε Βαυαρούς ή Πρώσους προκειμένου να μετατραπούν σε γερμανικά πολυκαταστήματα δεν την ανέφερε ρητά, αλλά από το όλο πνεύμα του μπορούμε να συμπεράνουμε ότι σίγουρα το εννοούσε, αφού αυτά άλλωστε είναι και τα πιο προνομιούχα οικόπεδα της Αθήνας! Οσο περνάει ο καιρός, πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι αυτή η ιστορία δεν θα έχει καθόλου, μα καθόλου καλό τέλος. Μακάρι να διαψευστούμε. Το πλεονέκτημα της πολιτικής είναι ότι αρκεί η αλλαγή γραμμής, έστω και την ύστατη ώρα, για να αλλάξει και η πορεία των εξελίξεων. Αν συμβεί αυτό, οι πληγές θα αργήσουν μεν να κλείσουν, αλλά τελικά θα θεραπευτούν.

www.ethnos.gr

Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013

Σε Ευρώπη-Βερολίνο ο Μπάρακ Ομπάμα, όχι Βρυξέλλες… γιατί;

Στο Βερολίνο βρίσκεται ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα μετά τη «στάση» του στο Δουβλίνο της Βόρειας Ιρλανδίας, όπου πραγματοποιήθηκε η διάσκεψη των G8. Αυτό που προκαλεί σχεδόν κατάπληξη στους αναλυτές όμως, είναι ότι στα πέντε χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία δεν έχει μεταβεί ποτέ στην «πρωτεύουσα» της ενωμένης Ευρώπης, τις Βρυξέλλες, κάτι που θα έπρεπε να μας έχει ήδη προβληματίσει στην Ελλάδα και μάλιστα σοβαρά…
Πολλές αναλύσει μιλούν για «σνομπάρισμα» παρότι αναμένεται η έναρξη των διαπραγματεύσεων για τη συμφωνία ελευθέρου εμπορίου ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως μεταδίδει το εξειδικευμένο στα ευρωπαϊκά ζητήματα «EU Observer», την τελευταία φορά που είχε έρθει στη Γερμανία, το 2008, λίγο πριν αναδειχθεί σε πρόεδρο των ΗΠΑ, η ομιλία του είχε προσελκύσει 100.000 ανθρώπους και ενίσχυσε το προφίλ του ως παγκόσμιου ηγέτη λίγο πριν την ανάληψη των καθηκόντων του.
Σήμερα, αναμένεται να μιλήσει στην Πύλη του Βρανδεμβούργου, το σημείο που χώριζε και ένωνε την ανατολική από τη δυτική Γερμανία, κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Η ομιλία του θα ακολουθήσει την περίφημη ομιλία του Τζον Κένεντι το 1963… Εκεί έγινε και η ομιλία του Ρόναλντ Ρέιγκαν με την οποία κάλεσε τον Μιχαήλ Γκορμπατσόβ να «γκρεμίσει» το Τείχος του Βερολίνου…
Οπότε, είναι βέβαιο ότι ο Ομπάμα κάτι σημαντικό θα έχει να πει, αν και θα γίνει ενώπιον 4.000 επιλεγμένων καλεσμένων και όχι στο ευρύ κοινό.
Τι είναι όμως αυτό που κάνει τον Ομπάμα να μην περνάει από τις Βρυξέλλες ούτε για μερικές ώρες; Είναι μήπως η γενικότερη αμερικανική επιθυμία η ΕΕ να μην μετεξελιχθεί σε ομόσπονδο κράτος, δυνητικά ανταγωνιστικό στις ΗΠΑ; Είναι η «προτίμηση» στην οργάνωση του διεθνούς συστήματος με βάση το κρατικό μοντέλο και η καχυποψία απέναντι σε υπερεθνικές ενώσεις κρατών; Είναι η πεποίθηση ότι ΕΕ δίχως Γερμανία είναι ένα γεωπολιτικό τίποτα;
Αυτές είναι μόνο μερικές από τις δυνητικές εξηγήσεις στη συμπεριφορά Ομπάμα και το θέμα αυτό δεν μπορεί να εξαντληθεί στα όρια ενός απλού άρθρου. Η απάντηση όμως στο ερώτημα είναι σημαντική και για την ελληνική εξωτερική πολιτική για λόγους που δεν χρειάζεται καν να αναφέρει κανείς.
Για παράδειγμα, πόσο «υπερτιμημένες» είναι οι αναλύσεις που θέλουν ΗΠΑ και Γερμανία να αντιμετωπίζουν μεγάλα προβλήματα στις μεταξύ τους σχέσεις με την Ουάσιγκτον να επιθυμεί να «τιθασεύσει» το Βερολίνο; Πόσο κρίσιμη είναι η Γερμανία στους αμερικανικούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και/ή τις σχέσεις Ουάσιγκτον – Μόσχας; Ποιος είναι ο ρόλος της χώρας στις σινο-αμερικανικές σχέσεις;
Θα παρακολουθήσουμε τις αναλύσεις στον διεθνή Τύπο κι εάν εντοπιστεί κάτι πιο αξιόλογο, θα επανέλθουμε.

www.defence-point.gr

Τρίτη 23 Απριλίου 2013

ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΦΘΟΡΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ


Βλέποντας την εκστρατεία του περιοδικού «Spiegel» για τη «φτωχή» Ελλάδα και τους «πλούσιους» Έλληνες δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφθεί πίσω από τις γραμμές του δημοσιεύματος γνωρίζοντας τον τρόπο καθοδήγησης της κοινής γνώμης.
Όταν θέλει η κεντρική πολιτική κατεύθυνση μιας χώρας να «επιτεθεί» σε μία άλλη ο σχεδιασμός είναι συνήθως ο ίδιος, δηλαδή «καθοδηγεί» τη συλλογική προπαγάνδα με υπαρκτά και ταυτόχρονα κυρίως ανύπαρκτα επιχειρήματα.
Έτσι λοιπόν εις βάρος της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού έγινε αρχή με το Γερμανικό περιοδικό «Focus» και με το εξώφυλλό του που απεικόνιζε την Αφροδίτη να δείχνει το γνωστό δάκτυλο.
Ακολούθησαν πλήθος δημοσιευμάτων, που έκαναν πεποίθηση σ’ όλη τη Γερμανία και στην Ευρώπη, ότι όλοι οι Έλληνες είναι διαφθαρμένοι, τεμπέληδες και γενικά «ανυπόληπτοι» ως λαός.
Αυτό πέρασε τεχνηέντως και έτσι κανείς δεν αντέδρασε στα μέτρα που ζητήθηκαν για την αντιμετώπιση της κρίσης που «κτύπησε» την Ελλάδα όσο σκληρά και να ήταν μιας και έπρεπε να «τιμωρηθεί» για την «σπάταλη» και «ανεύθυνη» συμπεριφορά της.
Αργότερα φάνηκε το «ψέμα» όταν η κρίση επεκτάθηκε στην Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Κύπρο, Ιταλία και απειλεί επίσης το Βέλγιο, την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ολλανδία και τελικά κάποια στιγμή θα έλθει και η σειρά της Γερμανίας.
Τώρα, αρχίζει το 2ο  κύμα προπαγάνδας για τους  «πλούσιους» Έλληνες.
Το «Spiegel» αναφέρει ότι οι Έλληνες σε μεγάλο βαθμό έχουν σπίτια ενώ οι Γερμανοί δεν διαθέτουν στην πλειοψηφία τους αντίστοιχη περιουσία.
Δεν λαμβάνουν όμως υπόψη τους τη διαφορετικότητα των Ελλήνων και των συνθηκών της χώρας. Η ανασφάλεια που έχει ο λαός λόγω μη ευρέσεως εργασίας τους αναγκάζει να σπουδάσουν για να αντιμετωπίσουν την ανεργία και η απόκτηση ενός σπιτιού τους εξασφαλίζει τουλάχιστον μία ποιότητα ζωής. Ακόμα και το γεγονός ότι έχουν το θεσμό της προίκας, δείχνει την ανάγκη της βοήθειας από την οικογένεια. Αντίθετα οι Γερμανοί δεν έχουν ανάγκη σπουδών για εύρεση εργασίας και η κοινωνική προστασία δεν τους δημιουργεί το αίσθημα της ανασφάλειας. Το ίδιο ισχύει και στις άλλες αναπτυγμένες χώρες που δεν αντιμετωπίζουν με αγωνία το μέλλος τους.

Το πρώτο κύμα προπαγάνδας λοιπόν ήταν για να μπορέσουν να περάσουν τα μέτρα λιτότητας σ΄ένα λαό (που μέχρι χθες ήταν ισότιμος σε μία Ενωμένη Ευρώπη), έτσι ώστε να μην υπάρχει ενόχληση και πρόβλημα ευαισθησίας για τη σκληρή αντιμετώπισή τους. Έτσι, οι σύμμαχοι και συνέταιροι έγιναν τιμωροί και δυνάστες.
Στο δεύτερο κύμα προπαγάνδας για «πλούσιους» Έλληνες, φοβάμαι ότι κρύβεται η ληστεία της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων. Πρώτα με τα μέτρα μείωσης μισθών κ.λ.π. καταδίκασαν τους Έλληνες να μην μπορούν να ικανοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους  στις Τράπεζες (δάνεια  νοικοκυριών, επιχειρήσεων, κράτους). Με τα επιπλέον βάρη (πολλαπλή φορολόγηση) στα ακίνητα έγινε ασύμφορη η κατοχή ακινήτων. ‘Όταν λοιπόν τώρα τα κόκκινα δάνεια έχουν περάσει κάθε δυνατότητα αποπληρωμής, ήρθε η ώρα (παρότι η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών βαραίνει με χρέος όλους τους Έλληνες, έχουν δεν έχουν δάνεια) η Τράπεζα να πάρει όλα τα ακίνητα των δανειοληπτών.
Ταυτόχρονα, όποιος γλυτώσει από την Τράπεζα,  υπάρχει και η Εφορία που καραδοκεί να «αρπάξει» την ιδιωτική περιουσία για να την ξεπουλήσει όπως και την κρατική.
Ετοιμάζεται λοιπόν η «αρπαγή» από τις Τράπεζες και το Κράτος όλων των  ιδιωτικών περιουσιών και η μετατροπή τους σε Real Estate «ξένων επενδυτών».
Η σκέψη αυτή στηρίζεται στην παροιμία ότι «Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά».
Όποιος λοιπόν πιστεύει σε «αγνά» ή «λάθος» δημοσιεύματα θα «ξυπνήσει» όταν το κακό θα έχει ολοκληρωθεί.
Είναι τώρα που πρέπει να αντιδράσουμε σ’ αυτά τα δημοσιεύματα και στην κατασκευή στερεοτύπων.
Τα παραδείγματα στερεοτύπων πολλά στη σύγχρονη Ιστορία. Αρκεί να θυμηθούμε το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας με τον «χασάπη» Μιλόσεβιτς, τα «ανύπαρκτα» χημικά όπλα του Σαντάμ και την καταστροφή του Ιράκ, τον δικτάτορα Καντάφι και την καταστροφή της Λιβύης, τον δικτάτορα Άσαντ και την μετατροπή μιας διαδήλωσης σε «εμφύλιο» πόλεμο με επαναστάτες μισθοφόρους από άλλες χώρες κ.λ.π.
Δεν χρειάζονται άλλα παραδείγματα για να αντιληφθούμε τον μηχανισμό της παραπλάνησης της κοινής γνώμης, έτσι ώστε να δέχονται πράξεις και καταστάσεις που αλλιώς θα είχαν μεγάλες αντιδράσεις από τους λαούς.



Κάποια στιγμή λοιπόν πρέπει το επαναλαμβανόμενο ψέμα (δεν έχουν και μεγάλη ποικιλία οι ιθύνοντες νόες) να γίνεται αντιληπτό και οι λαοί να μην δέχονται «κατασκευασμένες αλήθειες» που φαίνονται αληθοφανείς (υπάρχει πάντα κάποια βάση).
Ας ξεκινήσουμε όλοι μαζί αντίσταση στους δυνάστες των λαών που σκοπό έχουν τη διαμόρφωση των πολιτών σε υπηκόους-σκλάβους.

   Αγάθη  Αβανέα

Αγάπη Αναστασάκου

Πέμπτη 18 Απριλίου 2013

Οι κλεμμένοι πολιτιστικοί θησαυροί της Ελλάδας από τους Γερμανούς


Οι κλεμμένοι πολιτιστικοί θησαυροί
της Ελλάδας από τους Γερμανούς

Στο τεύχος της 6ης Απριλίου 2013
του περιοδικού «Φαινόμενα»
της εφημερίδος «Ελεύθερος Τύπος»
δημοσιεύθηκε το παραπάνω 6σέλιδο άρθρο
του Γιώργου Λεκάκη,
μέλους της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων
και της Εταιρείας Μελέτης Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας (ΕΜΑΕΜ).




Παρασκευή 5 Απριλίου 2013

Το όνομά μου είναι Deutsche... «Deutsche Bank»

Της Ζέζας Ζήκου
Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ... γνωρίζαμε πως όποια πέτρα να σηκώσεις μια γερμανική απάτη ή διαπλοκή βρίσκεται. Στο παιχνίδι αυτό ιδιαίτερα διέπρεπε η Deutsche Bank (που επιδιώκει προσφάτως με άγρια μέσα να κατασπαράξει τη λαβωμένη Εθνική Τράπεζα). Οπως αποκάλυψαν χθες οι Financial Times, υπό έρευνα έθεσε η γερμανική Κεντρική Τράπεζα (Bundesbank) την Deutsche Bank για να εξακριβωθεί αν κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007/08 που διέλυσε το τραπεζικό σύστημα των ΗΠΑ, έκρυψε ζημίες σε πιστωτικά παράγωγα αξίας περίπου 12 δισ. δολαρίων. Σύμφωνα με δημοσίευμα της βρετανικής εφημερίδας, αν οι ισχυρισμοί αληθεύουν τότε η απάτη της γερμανικής τράπεζας βοήθησε την κυβέρνηση στην αποφυγή ενός ενδεχόμενου σχεδίου διάσωσης.
Οι ερευνητές της Bundesbank θα έρθουν σε επαφή με όλους τους εργαζομένους και τα ανώτερα στελέχη που είχαν γνώση των συναλλαγών της τράπεζας σε σύνθετα πιστωτικά παράγωγα από το 2006 μέχρι το 2009. Η ίδια η Deutsche Bank αρνείται τους ισχυρισμούς χαρακτηρίζοντάς τους παλιούς και υποστηρίζει ότι έχουν ελεγχθεί στο παρελθόν από νομική εταιρεία η οποία απέδειξε ότι δεν έχουν καμία βάση. Σύμφωνα με τους F.T., οι καταγγέλλοντες είναι τρεις εργαζόμενοι της τράπεζας που απευθύνθηκαν χωριστά στη γερμανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς και υποστήριξαν ότι κατά τη διάρκεια της αναταραχής στις πιστωτικές αγορές την περίοδο 2007-2009, η Deutsche Bank απέφευγε να καταγράψει τις απώλειες που υπέστη λόγω της επιδείνωσης της αγοράς. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, οι απώλειες αυτές ενδεχομένως να φτάνουν μέχρι και τα 12 δισ. δολάρια. Το 2009 είχα στα χέρια μου μια έκθεση της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, σύμφωνα με την οποία η Γερμανία είχε δανείσει σχεδόν 1,5 τρισ. δολάρια στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ιταλία. Στην αρχή της κρίσης, το 30% των συνολικών δανείων προς τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα αυτών των κρατών προέρχονταν από γερμανικές τράπεζες. Η έκθεση της Γερμανίας σε τέτοια δάνεια είχε εκτιναχθεί στο 15% του ΑΕΠ της.
Οι παροικούντες τη Φρανκφούρτη... γνωρίζαμε, επίσης, τη μεγάλη έκθεση των γερμανικών τραπεζών στα τοξικά χρηματοπιστωτικά προϊόντα της αμερικανικής αγοράς ακινήτων (τα μισά από αυτά τα προϊόντα πωλήθηκαν στην Ευρώπη). Είναι σαφές λοιπόν ότι όπου και να γινόταν το πάρτι, οι γερμανικές τράπεζες κερνούσαν τα ποτά. Οπως είναι φυσικό, επομένως, περισσότερο εκτεθειμένες από τις αντίστοιχες τράπεζες οποιασδήποτε άλλης ανεπτυγμένης οικονομίας, ήταν οι γερμανικές. Σύμφωνα με τα τότε στοιχεία του ΔΝΤ, ήταν 2,5 φορές περισσότερο ευάλωτες από τις αμερικανικές τράπεζες.
Και μετά απ’ όλα αυτά, όλες οι υπόλοιπες τράπεζες πέθαναν και οι γερμανικές ζουν και βασιλεύουν... και τον κόσμο κυριεύουν. Οχι, δηλαδή, πως με αφορά αφού η μισή οικογένειά μου είναι στη Γερμανία, το σπίτι της μάνας μας στην Κωνσταντινούπολη και τα λεφτά μας σε γερμανική τράπεζα. Και γιατί να σκοτίζονται οι γερμανικές τράπεζες αφού το γερμανικό κράτος έχει δημιουργήσει ένα καθεστώς ευνοϊκά υπερπροστατευτικό γύρω από το τραπεζικό του σύστημα κρύβοντας κάτω από το χαλί σχεδόν τα πάντα. Και καλά κάνει! Ομως, η ίδια η Γερμανία επηρεάζει με τις αποφάσεις της αρνητικά την κατάσταση του τραπεζικού τομέα σε ολόκληρη την Ευρώπη απειλώντας και την ανάκαμψη και τη σταθερότητα.
Η Ενωση Γερμανικών Τραπεζών, με νύχια και με δόντια προσπάθησε να αλλάξει, μέχρι την τελευταία στιγμή, τους νέους κανόνες επάρκειας κεφαλαίων των τραπεζών («Βασιλεία ΙΙΙ») στους οποίους κατέληξε η Επιτροπή της Βασιλείας. Η Ενωση, που εκπροσωπεί τις ιδιωτικές τράπεζες της Γερμανίας, θεωρούσε ότι οι νέοι κανόνες θα υποσκάψουν την αναπτυξιακή πορεία της χώρας επειδή θα αποτελέσουν τροχοπέδη στον δανεισμό των γερμανικών επιχειρήσεων και νοικοκυριών.
Δηλαδή, αν η Γερμανία ανησυχούσε για τις δικές της τράπεζες, τότε αναρωτιέσαι τι γινόταν με τις τράπεζες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Να επισημανθεί ότι η Γερμανία είχε αρνηθεί να υπογράψει την κατ’ αρχήν διεθνή συμφωνία επειδή οι κανόνες δεν ταίριαζαν με το τραπεζικό μοντέλο της χώρας! Και είπε «ξεκινήστε χωρίς εμένα τη μεταρρύθμιση»... Τόσο απλά.
Η κρίση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος έδειξε ότι οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν και οι υφιστάμενοι εποπτικοί θεσμοί έχουν αποτύχει. Είναι ανεπαρκείς να ελέγχουν και να αποτρέπουν τις κρίσεις που οδηγούν σε καταστροφή την παγκόσμια οικονομία. Ομως, η νέα αρχιτεκτονική, οι πολιτικές εποπτείας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και επάρκειας κεφαλαίων θα πρέπει να λάβουν υπ’ όψιν το τραπεζικό σύστημα της Γερμανίας. Η προστασία των κρατικών τραπεζών - Landesbanks, όπως αποκαλούνται - ήταν και παραμένει το μείζον θέμα για τους Γερμανούς. Οι Landesbanks ανήκουν στα ομόσπονδα κρατίδια της χώρας, και ειδικεύονται στις χορηγήσεις επενδύσεων των μικρού και μεσαίου μεγέθους γερμανικών επιχειρήσεων, τις γνωστές Mittelstand.

www.kathimerini.gr

Πέμπτη 4 Απριλίου 2013

Το 4ο Ράιχ δυναμιτίζει την Ευρωζώνη

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ξεκίνησε, όπως όλα δείχνουν, η δεύτερη φάση της επιβολής της ηγεμονίας της χρηματοπιστωτικής δικτατορίας και του 4ου Ράιχ στην Ευρωζώνη και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η στοχευμένη –και με χειρουργική ακρίβεια εκτελούμενη– ολοκληρωτική καταστροφή της Κύπρου αποτελεί το «εναρκτήριο λάκτισμα», το ιστορικό γεγονός που καταγράφει την οιονεί διάσπαση της Ευρωζώνης.

Τώρα αρχίζουν να το κατανοούν και οι πλέον καλόπιστοι, και οι πλέον αφελείς: Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ. Η γερμανική ηγετική ομάδα και οι «βόρειοι» σύμμαχοί της αποτελούν την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ των πλέον στυγνών χρηματοπιστωτικών συμφερόντων. Η κρίση της Ευρωζώνης προωθείται και αναπαράγεται συστηματικά από το γερμανικό επιτελείο και χρησιμοποιείται –μέσω της οικονομικής εξόντωσης και της πολιτικής υποταγής των χωρών του Νότου και όχι μόνον– για την αναγνώριση και εδραίωση της ηγεμονίας του 4ου Ράιχ πάνω στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Η Ευρωζώνη, το ευρώ, δεν αποτελούν πάρα μέσα, εργαλεία, για τη θεμελίωση της ηγεμονίας αυτής.

Πρώτο στόχο αποτελεί το κράτος-έθνος και οι θεσμοί της δημοκρατικής πολιτείας. Τα κράτη-έθνη αντιμετωπίζονται ως οικονομικές επιχειρήσεις που χρεοκοπούν και τίθενται σε εκκαθάριση. Η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική εξουσία υπάγονται στις εντολές της Ύπατης Αρμοστείας και εξουδετερώνονται. Σήμερα δεν υπάρχουν πολιτικές ηγεσίες, πραγματικές εθνικές εξουσίες, στα ευρωπαϊκά κράτη. Με πιο χτυπητό παράδειγμα αυτό της Γαλλίας, όπου το «δίδυμο» Ολάν - Μοσκοβισί ξεπέρασε σε υποταγή και δουλικότητα ακόμα και τον Ν. Σαρκοζί.

Ο έτερος, ταυτόχρονα προωθούμενος, στόχος, είναι η οικονομική εξόντωση, η διάλυση της παραγωγικής δομής, των κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Πότε φταίει το δημόσιο χρέος, πότε τα ελλείμματα, πότε το τραπεζικό σύστημα, πότε φταίνε οι επιχειρήσεις, οι μισθοί, οι συντάξεις, τα ταμεία, οι συλλογικές συμβάσεις… Το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο: Η «μαύρη οπή» της λιτότητας και της ύφεσης διαλύει τις εθνικές οικονομίες και τις κοινωνικές και θεσμικές δομές.

Ζούμε σε μια εποχή όπου στην Ευρώπη εφαρμόζεται ένα ιδιότυπο μετα-καπιταλιστικού τύπου μοντέλο. Οι αρχές της αστικής δημοκρατίας και της βιομηχανικής-καπιταλιστικής οικονομίας διαλύονται.

Τα πολιτικά, ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα καταργούνται στην πράξη: Δεν διασφαλίζεται ούτε η ατομική ιδιοκτησία ούτε η ελευθερία των συναλλαγών, ούτε καν οι καταθέσεις, οι αποταμιεύσεις στο τραπεζικό σύστημα. Το νεοφιλελεύθερο-ολοκληρωτικό πρότυπο έχει διαλύσει όλα τα σταθερά θεμέλια των δυτικών κοινωνιών και ΑΝΤΙ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΗΣ.

Το πρότυπο της προτεσταντικής αρχής της λιτότητας συνδέεται τώρα με την αρχή της ηθικής και οικονομικής συνευθύνης των πολιτών σε προβλήματα της οικονομικής-τραπεζικής κρίσης. Όποιος καταθέτει χρήματα στις τράπεζες μετατρέπεται αυτόματα από «πελάτη» σε επενδυτή και μέτοχο, ώστε αυτονόητα να αναλαμβάνει το «ρίσκο» για τις εξελίξεις…

Αφού τίναξαν στον αέρα τους δημοσίους-κρατικούς προϋπολογισμούς, προκειμένου μετά το 2008 να στηρίζουν την κατάρρευση των απατεώνων του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αφού τσεκούρωσαν μισθούς και συντάξεις, αφού διέλυσαν τα ασφαλιστικά ταμεία, αφού κατέστρεψαν τους κατόχους ομολόγων του Δημοσίου με το «κούρεμα», καταληστεύουν τώρα τις καταθέσεις, χάριν της «διασφάλισης» των οποίων δεκάδες, εκατοντάδες δισ. ευρώ, απορροφώνται από την χοάνη των τραπεζών, επιβαρύνοντας τους δημοσίους προϋπολογισμούς.

Μέσα στην Ευρωζώνη, τον δήθεν παράδεισο της ανάπτυξης, της ασφάλειας, της αλληλεγγύης, συμβαίνουν σήμερα, ένα προς ένα, όλα όσα μας απειλούσαν ότι θα συνέβαιναν από την ενδεχόμενη εκδίωξη μιας χώρας από την Ευρωζώνη… Η Γερμανία και ο στενός «συμμαχικός» κύκλος της υπολογίζουν ότι η επίθεση κατά των καταθέσεων του Νότου θα τους επιτρέψουν να αντλήσουν σε πρώτη φάση ένα σοβαρό ποσόν από τη ροή των καταθέσεων και να οδηγήσουν σε πλήρη πολιτική και οικονομική παράδοση τις χώρες του Νότου. Ήδη στο διάστημα Ιουνίου 2011 - Ιουνίου 2012, 320 δισ. ευρώ ακολούθησαν αυτήν τη διαδρομή… Τότε, στο επόμενο διάστημα μπορούν ευκολότερα να διαμορφώσουν δύο «ευρωζωνικές περιοχές» καταχωρώντας και νομότυπα την οικονομικοπολιτική τους ηγεμονία επί των «κουλήδων» του Νότου.

Οι αμαρτωλοί του Νότου πρέπει να πληρώσουν, να αποφέρουν για να εξαγνισθούν, να «αναβαθμισθούν» σε «καλούς μαθητές» όπως μας ανέλυε ο κ. Σόιμπλε… Ανεξάρτητα, βεβαίως, από το γεγονός ότι σήμερα το γερμανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα αποτελεί το μεγαλύτερο «πλυντήριο» μαύρου χρήματος αφού, σύμφωνα με έκθεση του ΟΟΣΑ, «ξεπλένει» 35-52 δισ. ευρώ από τα 150 δισ. ευρώ που διακινούνται συνολικά στην Ευρώπη… Διαθέτει άλλωστε και παραρτήματα στα «πλυντήρια» της Λετονίας και Λιθουανίας, όπου και καλεί τους ρώσους μεγαλοκαταθέτες να προστρέξουν…

Όσο για τους εγχώριους πολιτικούς εντολοδόχους και μεταπράτες των επιλογών και των αντιλήψεων του 4ου Ράιχ, που κατά βάθος επιχαίρουν για την καταστροφή της Κύπρου, θα πρέπει σύντομα να αντιμετωπίσουν το δίλημμα της «τρόικας», που είναι πολύ πιθανό να προτείνει κούρεμα καταθέσεων προκειμένου να μην επιβάλει νέα μέτρα… 


www.paron.gr

Τετάρτη 3 Απριλίου 2013

Το τελεσίγραφο του Ράιχ

Του Γιώργου Δέλαστικ


Γροθιά στο στομάχι όλων των κρατών της Ευρωζώνης ήταν η απόφαση της Γερμανίας να επιβάλει στην Κύπρο κατάσχεση του 35% έως 40% των καταθέσεων άνω των 100.000 ευρώ που υπήρχαν στην Τράπεζα Κύπρου και η αρπαγή όλων των χρημάτων άνω αυτού του ποσού που βρίσκονταν στην Λαϊκή Τράπεζα του νησιού. Η πανευρωπαϊκή αναστάτωση που προκλήθηκε είναι απολύτως δικαιολογημένη.
Μπορεί να κυριάρχησε το συναίσθημα προσωρινής ανακούφισης γιατί γλίτωσαν οι καταθέσεις του κοσμάκη για την ώρα, αφού αυτές συνήθως είναι κάτω των 100.000 ευρώ, το ζήτημα όμως είναι πολύ σοβαρότερο. Η πρωτοφανής στην Ευρωζώνη λεηλασία των καταθέσεων στην οποία προχώρησαν οι Γερμανοί ευρωληστές και ο δεξιός Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης συνιστά ιδιαιτέρως ειδεχθές πολιτικό και οικονομικό έγκλημα με δραματικές συνέπειες.
Το προπέτασμα καπνού της προπαγάνδας του Βερολίνου ότι έτσι φορολογούνται δήθεν μόνο οι Ρώσοι ολιγάρχες και μαφιόζοι -στο οποίο προστίθεται και παρ' ημίν παραπλανητικός ισχυρισμός ότι πληρώνουν αποκλειστικά μόνο όσοι είχαν βγάλει στην Κύπρο «μαύρα» λεφτά- δεν αρκεί για να συγκαλύψει τους πραγματικούς στόχους των Γερμανών επικυρίαρχων της ΕΕ.
Η λεηλασία των ταμείων πρόνοιας που παρέχουν τις συντάξεις στην Κύπρο και τα οποία είχαν τις καταθέσεις τους στις κυπριακές τράπεζες σηματοδοτεί την άμεση και δραματική μείωση των συντάξεων στο νησί. Τα ταμεία δεν έχουν καν τα λεφτά για να δώσουν συντάξεις, για τις οποίες γίνεται συζήτηση να μειωθούν αμέσως έως και... 50%! Αρπαξαν τα αποθεματικά των ταμείων και τώρα θέλουν να τους δώσουν κάποιο τμήμα από τα κλεμμένα ως... δάνεια (!) για να τα χρεοκοπήσουν και να στραγγαλίσουν οικονομικά τους ηλικιωμένους Κύπριους. Το έγκλημα των Γερμανών ευρωληστών όμως δεν σταματά εδώ.
Οι επιχειρηματίες της Κύπρου, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, είναι τα κατεξοχήν θύματα της κατάσχεσης των καταθέσεων που επέβαλε το Βερολίνο! Δεν αναφερόμαστε στον προσωπικό τους πλούτο - αυτός είμαστε βέβαιοι ότι είναι κατατεθειμένος σε τράπεζες της Αγγλίας, των ΗΠΑ, της Ελβετίας ή των φορολογικών παραδείσων της Καραϊβικής. Τα χρήματα των επιχειρήσεών τους όμως βρίσκονταν υποχρεωτικά στις κυπριακές τράπεζες, αφού με αυτά κάλυπταν τις αγορές, τη μισθοδοσία του προσωπικού τους και τις άλλες υποχρεώσεις τους.
Στις κυπριακές τράπεζες και πρωτίστως στην Κύπρου και τη Λαϊκή είχαν τα εταιρικά κεφάλαια οι επιχειρηματίες και επειδή από αυτές τις τράπεζες δανείζονταν για τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Οταν όμως η κυβέρνηση Αναστασιάδη αρπάζει το 40% των κεφαλαίων όσων επιχειρήσεων είχαν καταθέσεις στην Τράπεζα Κύπρου ή... όλα (!) τα λεφτά όσων είχαν καταθέσεις στη Λαϊκή, είναι προφανές ότι καταστρέφει τις κυπριακές επιχειρήσεις. Πολλές θα κλείσουν, οι υπόλοιπες θα κάνουν μαζικές απολύσεις. Οσες παραμείνουν ανοιχτές θα συρρικνώσουν δραστικά τον κύκλο εργασιών τους, αφού οι Γερμανοί και ο Αναστασιάδης κατάκλεψαν τα κεφάλαιά τους.
Τρόμαξαν οι αστοί της ΕΕ από την κατά-σχεση των καταθέσεων των επιχειρήσεων στην Κύπρο που διέταξαν οι Γερμανοί. Κατάλαβαν αμέσως ότι το τελεσίγραφο του Βερολίνου αφορά όλες ανεξαιρέτως τις χώρες της Ευρωζώνης, άρα όλους ουσιαστικά τους Ευρωπαίους επιχειρηματίες. Με πρόσχημα την κατάσταση της άλφα ή βήτα τράπεζας σε οποιοδήποτε κράτος της Ευρωζώνης, η Γερμανία θα προχωρά σε κατάσχεση των επιχειρηματικών κεφαλαίων όποτε το αποφασίζει η καγκελαρία του Τέταρτου Ράιχ!
Θα εξαφανίζει ανταγωνιστές των Γερμανών επιχειρηματιών και με αυτό τον τρόπο το Βερολίνο στην Ευρωζώνη, είναι το ανατριχιαστικό μήνυμα προς τους επιχειρηματικούς κύκλους της Γηραιάς Ηπείρου. Η Γερμανία αισθάνεται τόσο πανίσχυρη και αλαζονική ώστε θέτει τις επιχειρηματικές ελίτ της ΕΕ ενώπιον ενός ανελέητου διλήμματος: Θα υποταχθούν στους Γερμανούς ή θα αντισταθούν προασπίζοντας τα συμφέροντά τους;
Το ευρώ είναι γερμανικό. Είναι όπλο στα χέρια του Βερολίνου για την καθυπόταξη των υπόλοιπων κρατών της Ευρωζώνης. Μέσα στο ευρώ σημαίνει ταυτόχρονα αναπότρεπτη υποταγή στις εντολές της καγκελαρίας. Η γερμανική πολιτική μετατρέπει λοιπόν το προαναφερθέν δίλημμα σε ακόμη σκληρότερη επιλογή για τις αστικές τάξεις της Ευρώπης: Μέσα ή έξω από το ευρώ; Είναι υποχρεωμένες να αποφασίσουν - με δεδομένο ότι η Γερμανία αρνείται να αλλάξει πολιτική.

www.ethnos.gr

Τρίτη 26 Μαρτίου 2013

Τα θύματα των (οικονομικών ή μη) Blitzkrieg της κ. Μέρκελ

Της Ζέζας Ζήκου
H εικόνα της Γερμανίας όχι ως κινητήρας που θα ξεκολλήσει όλη την Ευρώπη από την κρίση, αλλά ως οδοστρωτήρας που λειτουργεί με «καύσιμο» τις θυσίες των υπολοίπων, κυριαρχεί. Προφανώς η κατάσταση αυτή είναι μη βιώσιμη, όχι μόνο από οικονομική, αλλά και από πολιτική άποψη. Αλλωστε, τα (οικονομικά ή μη) Blitzkrieg της Γερμανίας ξεκινούσαν πάντα εντυπωσιακά, αλλά τελείωναν κατά κανόνα πολύ άσχημα, τόσο για την ίδια όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο.
Ο αστραπιαίος οικονομικός πόλεμος (Blitzkrieg) της κυβέρνησης Μέρκελ επευφημείται περίπου ως δεύτερο γερμανικό «θαύμα» εντός των τειχών της Γερμανίας. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε προβάλλει τη χώρα του ως παράδειγμα προς μίμηση: το συνετό, εργατικό μυρμήγκι, σε αντιδιαστολή με τα σπάταλα, μεσογειακά τζιτζίκια, για τα οποία ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών επιβάλλει διαδικασία ελεγχόμενης πτώχευσης, με υποκατάσταση των εθνικών τους κυβερνήσεων από ανεξάρτητα σώματα οικονομικής διαχείρισης.
Ομως, η Γερμανία εξαρτάται από τους «άσωτους» λαούς. Η ενωμένη Γερμανία μετά το 1989 επιβίωσε και επέζησε χάρη στις τεράστιες εισροές κεφαλαίου που έγιναν από την υπόλοιπη Ευρώπη και άρα θα ήταν καλό να το θυμούνται αυτό όταν χρησιμοποιούν τη γενικευμένη και φασιστοειδή ρητορική περί «άσωτων» λαών. Η Γερμανία απαντά ως μύωψ ηγεμών, βασανισμένη από ιστορικά τραύματα, που θέτει υπεράνω όλων το συμφέρον των βιομηχανιών και των τραπεζών της.
Σύμφωνα με τον επιγραμματικό ορισμό της πολιτικής εξουσίας από τον Γερμανό νομικό Καρλ Σμιτ, «κυρίαρχος είναι εκείνος που αποφασίζει για το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης». Οποιος μπορεί να επικαλεσθεί «εξαιρετικές» καταστάσεις για να επιβάλει «έκτακτα» μέτρα, υπεράνω των συνήθων περιορισμών της δημοκρατικής νομιμότητας, αυτός είναι ο πραγματικός κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Αυτά γράφτηκαν το 1922. Σήμερα, η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης -που δρομολογήθηκε στην Κύπρο-, την οποία οραματιζόταν ο Σμιτ, τείνει να γίνει το μόνιμο φόντο της ύπαρξής μας και η πολιτική θεωρία του συντηρητικού στοχαστή βρίσκει απροσδόκητες αντηχήσεις.
Το βλέπουμε με τον πόλεμο που έχουν κηρύξει κατά της Κύπρου. Αλλά ο βίαιος εξαναγκασμός και η αποδοχή από την Κύπρο του σχεδίου για τη διάσωση της χώρας γίνεται με όρους πολιτικής ρουλέτας, και μάλιστα ρώσικης. Οταν υπάρχει πόλεμος, όταν η εθνική επιβίωση κρέμεται από μια κλωστή, δεν υπάρχουν περιθώρια για πολλές κουβέντες, αντιθέτως δικαιολογούνται κάθε είδους μακιαβελικά στρατηγήματα και παράπλευρες απώλειες. Επομένως, με ποιους πολεμάμε; Η γράφουσα γνωρίζει τις αγνές της προθέσεις. Για αρκετούς, όμως, αμφιβάλλω...
Πάντως, είναι πασίδηλο ότι η οικονομική ασυμμετρία εντός της Ε.Ε., την οποία κατέδειξε η σφοδρή κρίση και την οποία οι Γερμανοί με τους δορυφόρους τους αποσιωπούσαν ή συγκάλυπταν από πολιτική ιδιοτέλεια, έγινε και πολιτική ασυμμετρία, ωμά και απροκάλυπτα. Η απαίτηση της Γερμανίας είναι πρωτοφανής: ζητάει από όλες τις εθνικές κυβερνήσεις να πολιτευθούν βάσει των ιστορικά περιορισμένων δοξασιών και εμμονών του παρόντος – οι οποίες, άλλωστε, έχουν αποδειχθεί αλυσιτελείς. Μαζί με τη συνταγματική προτεκτορατοποίηση που προτείνει η Γερμανία, έρχεται και η κατάλυση της δημοκρατικής ευρωπαϊκής συνομοσπονδίας. Το Ευρωκοινοβούλιο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, οι μηχανισμοί εξισορρόπησης, οι διαβουλεύσεις και οι επεξεργασίες εντός των κοινοτικών οργάνων καταντούν διακοσμητικά, θα μείνουν ως συμπαθή απολιθώματα με συμβολική αξία. Η οικονομία κατισχύει της πολιτικής, βοηθούμενη από τον διψαλέο ηγεμονισμό και τις ιστορικές νευρώσεις της γερμανικής ηγεσίας.
Στο «1984» του Τζορτζ Οργουελ, η Ωκεανία βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με τα άλλα δύο, ανταγωνιστικά, υπερκράτη. Κανείς δεν ξέρει κάθε στιγμή ποιος είναι ο εχθρός και ποιος ο σύμμαχος – μάλιστα δεν είναι καν σαφές αν συνεχίζονται οι εχθροπραξίες ή αν πρόκειται για εικονική πραγματικότητα, κάτι σαν το drole de guerre ανάμεσα στον Σεπτέμβριο του 1939, που Γάλλοι και Βρετανοί κήρυξαν πόλεμο στους Γερμανούς χωρίς να πέσει ούτε μια σφαίρα, και στον Μάιο του 1940, που οι Γερμανοί εισέβαλαν στη Γαλλία. Στόχος του -υπαρκτού ή εικονικού, πάντως διαρκούς- πολέμου είναι να κρατιέται η μεγάλη μάζα των Ωκεανίων σε κατάσταση υποδούλωσης και αποβλάκωσης.
Ενα πανάρχαιο παιχνίδι, υψηλού ρίσκου, καθώς η εξοικείωση των μαζών με την «πολεμική» ρητορεία και τον πραγματισμό της ωμής δύναμης είναι μαχαίρι δίκοπο. Οπως στο «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, έρχεται κάποια στιγμή που γίνεται ευρέως αντιληπτό ότι «εκείνος που για τον εχθρό μιλάει, είναι ο ίδιος ο εχθρός».
Αλλά η νέα οικονομική τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη δεν μπορεί να γραφτεί από τους οικονομολόγους και τους τραπεζίτες του Βερολίνου. Στο μεταξύ, τα διεθνή οικονομικά κέντρα αποφάσεων παραμένουν τα ίδια -Ουάσιγκτον, Φρανκφούρτη, Βρυξέλλες- ενώ στην παγκόσμια σκακιέρα οι ανατροπές είναι κολοσσιαίες. Μήνες τώρα, καθημερινό θέμα συζητήσεων είναι το ενδεχόμενο διάλυσης της Ευρωζώνης, επιστροφής ορισμένων κρατών στα εθνικά τους νομίσματα και από χθες παίζεται έντονα η Κύπρος. Ισως όχι ακόμη. Για αυτό και θα δούμε περισσότερες θεραπείες, περισσότερες διασώσεις, ακόμη και αν στοιχηματίζεται πως τόσο οι τράπεζες όσο και το ευρώ είναι σχεδόν νεκρά σχήματα, και το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η τεχνητή υποστήριξή τους.

www.kathimerini.gr

Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013

Μορφωμένοι νέοι του Νότου «δώρο» στους Γερμανούς

Του Γιώργου Δέλαστικ


Πόνο έβγαζαν οι κεντρικοί πρωτοσέλιδοι τίτλοι της γαλλικής εφημερίδας «Λε Μοντ» πριν από μερικές μέρες: «Οι άνεργοι της νότιας Ευρώπης, νέοι μετανάστες - Το ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη φτάνει σε νέα ρεκόρ - Η βαθιά κρίση απασχόλησης στις υπερχρεωμένες ευρωπαϊκές χώρες προκαλεί αναβίωση των ροών μεταναστών προς τις χώρες του Βορρά, μεταξύ των οποίων η Γερμανία», ανέφεραν.
Πικρία ανέδιδε και σχετικό άρθρο της ίδιας εφημερίδας: «Σήμερα είναι η Γερμανία αυτή που προσελκύει τους νέους Ευρωπαίους που δεν βρίσκουν δουλειά. Για μια χώρα που γερνάει, αυτοί οι νεοφερμένοι που έχουν ήδη εκπαιδευθεί, είναι ένα απροσδόκητο κέρδος. Το Βερολίνο εξάλλου πολλαπλασιάζει τις εκστρατείες στρατολόγησης σε σχέση με αυτούς, ξεχνώντας ότι αυτή η ευκαιρία κρύβει ένα δράμα για τις χώρες του Νότου της Ευρώπης. Αν αυτή η κίνηση μεταναστών συνεχιστεί, η Ισπανία και η Ελλάδα θα αδειάσουν αργά, αλλά σίγουρα από τη ζωτική ουσία που μπορεί να εκπροσωπεί μια πολλά υποσχόμενη νεολαία», γράφει μεταξύ άλλων. Οι αριθμοί αποδεικνύουν την ορθότητα των ισχυρισμών της γαλλικής εφημερίδας, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα το δράμα των χωρών της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης του αλήστου μνήμης «υπαρκτού σοσιαλισμού», για το οποίο οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι αδιαφορούσαν και το οποίο τώρα υφίστανται οι χώρες της νότιας Ευρώπης: τη μαζική απογύμνωση των χωρών αυτών από τους μορφωμένους νέους, ανώτερης και ανώτατης μόρφωσης.
Μόνο στους πρώτους εννέα μήνες του 2012, για τους οποίους υπάρχουν επίσημα στοιχεία, μόνο στη Γερμανία μετανάστευσαν για να δουλέψουν πάνω από μισό εκατομμύριο άτομα από χώρες της ΕΕ, στο σύνολό τους σχεδόν από χώρες της νότιας και της ανατολικής Ευρώπης. Μισό εκατομμύριο σε εννέα μήνες! Θα ξεπεραστεί προφανώς το νούμερο των 532.000 μεταναστών του 2011. Και να σκεφθεί κανείς ότι ήταν μόλις οι μισοί οι προερχόμενοι από χώρες της ΕΕ μετανάστες στη Γερμανία το 2005 - για την ακρίβεια 286.000. Ας αφήσουμε πια το έτος 2000, πριν από το ευρώ αλλά και πριν από τη διεύρυνση της ΕΕ προς τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, όταν οι ενδοκοινοτικοί μετανάστες προς τη Γερμανία δεν ήταν ούτε το ένα τέταρτο του τελικού αριθμού που θα διαμορφωθεί για το 2012, καθώς τότε ήταν μόνο 131.000 άτομα. Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα, για να δούμε αυτό που μας καίει, όλες τις χώρες της νότιας Ευρώπης, όπου αρχίζουν να ξυπνούν οι μνήμες από τα μεγάλα μεταναστευτικά κύματα των δεκαετιών του 1960 και του 1970. Κατά το πρώτο 9μηνο του 2012 μετανάστευσαν λοιπόν στη Γερμανία 32.633 Ιταλοί, 27.056 Ισπανοί, 26.382 Ελληνες και 9.914 Πορτογάλοι.
Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι χοντρικά η Ιταλία έχει εξαπλάσιο πληθυσμό από την Ελλάδα, η Ισπανία σχεδόν πενταπλάσιο και η Πορτογαλία ίσο με τον ελληνικό, αντιλαμβάνεται αμέσως ότι σε αναλογία μεταναστών προς τον πληθυσμό η Ελλάδα προηγείται τραγικά. Το γερμανικό περιοδικό «Ντερ Σπίγκελ» δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του για τις εξελίξεις αυτές: «Οι νέοι γκασταρμπάιτερ», τιτλοφορούσε το εξώφυλλό του προ δεκαπέντε ημερών, δίνοντας στους νοτιοευρωπαϊκής προέλευσης επιστήμονες την ίδια απαξιωτική ονομασία του «φιλοξενούμενου εργάτη» που έδινε πριν από μισόν αιώνα στους παππούδες τους που μετανάστευαν στη Γερμανία. «Η νεανική ελίτ της Ευρώπης για την οικονομία της Γερμανίας», προσέθετε το «Σπίγκελ» στον υπότιτλο του εξωφύλλου του. «Το γερμανικό όνειρο», τιτλοφορούσε στις εσωτερικές σελίδες το αφιέρωμά του. Πανηγυρικοί οι υπότιτλοι: «Μια νέα γενιά μεταναστών αναζητά μέλλον στη Γερμανία. Είναι υψηλής ειδίκευσης και προέρχεται από τη νότια και την ανατολική Ευρώπη. Η Γερμανία πρέπει να μάθει πώς να κρατήσει αυτούς τους νεοφερμένους μετανάστες».
Ακόμη και τώρα, είκοσι και πλέον χρόνια μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», αλλά μόλις οκτώ χρόνια μετά την ένταξη των περισσότερων από τις χώρες αυτές στην ΕΕ, η αφαίμαξη από τη Γερμανία των κατά τεκμήριο νέων και μορφωμένων Ανατολικοευρωπαίων συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς. Για του λόγου το αληθές, στο προαναφερθέν 9μηνο του 2012 στη Γερμανία μετανάστευσαν 147.239 Πολωνοί, 91.949 Ρουμάνοι, 45.966 Βούλγαροι και 42.610 Ούγγροι. Ούτε 100.000 Νοτιοευρωπαίοι δηλαδή και πάνω από 300.000 Ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες στη Γερμανία δείχνουν ότι ακόμη και τώρα η αιμορραγία της ανατολικής Ευρώπης σε νέους και κυρίως σε μορφωμένους νέους εξακολουθεί να είναι μεγαλύτερη. Οι Γερμανοί παίρνουν έτοιμους τους επιστήμονες χωρίς να έχουν ξοδέψει οι ίδιοι ούτε ένα ευρώ για τη μόρφωσή τους! Μια χαρά τους ήρθε η... κρίση!

www.ethnos.gr