Προεδρία: Το Requiem της μνημονιακής κυβέρνησης

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η επίσημη έναρξη της ελληνικής προεδρίας στην ΕΕ συνδέθηκε πράγματι με το «ελληνικό πρόβλημα»: Ένας πανικόβλητος πρωθυπουργός -εκπρόσωπος μίας καταρρέουσας κυβερνητικής εξουσίας- «υποβασταζόμενος» από τους κ. Ζ.Μ. Μπαρόζο και Χ.Β. Ρομπάι, (οι οποίοι δεν εφείσθησαν να πουν «καλά λόγια» για τους εγχώριους μνημονιακούς υποτελείς τους) προσπάθησε να αποκτήσει ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΡΟΛΟ και ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ μέσα από την παρουσίαση του γνωστού διπτύχου, που περιέλαβε:

Από τη μία πλευρά την ανιαρή επανάληψη του ήδη καταναλωθέντος success story (διανθισμένου με τον δείκτη του χρηματιστηρίου, όπως επί εποχής Σημίτη) και από την άλλη το κατασκευασμένο εκλογικό δίλημμα των επερχόμενων ευρωεκλογών. Ένα «δίλημμα» που συνιστά μία τροποποιημένη παραλλαγή του αντίστοιχου των βουλευτικών εκλογών του 2012.

Στη «ζυγαριά» του διλήμματος η Ευρώπη, το ευρώ αλλά και το ΝΑΤΟ (ως ειδική αφιέρωση σε ΗΠΑ και ΔΝΤ)…

Όσοι, λοιπόν, δεν ψηφίσουν στις ευρωεκλογές τη ΝΔ και το «υπόλειμμα» του ΠΑΣΟΚ εντάσσονται αυτομάτως στους αντι-ευρωπαϊστές, σ' αυτούς που συνειδητά ή ασυνείδητα απεργάζονται το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπονομεύουν αναπόφευκτα το ευρώ ανοίγοντας τον δρόμο για την επάνοδο στα εθνικά νομίσματα.

Όλοι αυτοί αποσταθεροποιούν την πολιτική ομαλότητα αφού δεν ψηφίζουν τις «υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις», σύμφωνα με την επισήμανση του κ. Ζ.Μ. Μπαρόζο, αλλά φέρονται επιπόλαια και ανεύθυνα εάν δεν υπακούσουν….

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο επίπεδο «καταγγελιών» προς τα «ανεύθυνα» πολιτικά κόμματα και τους ψηφοφόρους τους. Μία «μείζων» καταγγελία είναι αυτή του αντι-Νατοϊσμού βγαλμένη και ανατυπωμένη από το μετεμφυλιακό ιδεολογικό οπλοστάσιο της ΕΡΕ και την τότε ψυχροπολεμική ένταση…

Η έτερη καταγγελία απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικώς στον ΣΥΡΙΖΑ και εντάσσεται στη θεωρία των «δύο άκρων». Ο Αλ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκεται να εμφανίζονται οιονεί δέσμιοι ακραίων αντιλήψεων όπως αυτές της βίας και της τρομοκρατίας.

Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ πρέπει να κατακλύσουν τις συνειδήσεις και τις ψυχές των πολιτών. Η «έξοδος» από το ευρώ και την ΕΕ τροφοδοτεί την οικονομική φοβία και ανασφάλεια. Οι «ακραίες ενέργειες» και οι κοινωνικές συγκρούσεις τροφοδοτούν την κοινωνική φοβία, την παράλυση κάθε αντίστασης απέναντι στην οικονομική και κοινωνική καταστροφή που βιώνουμε…

Σήμερα, στην ιστορική περίοδο που διανύουμε, ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ είναι οι χρηματοπιστωτικές και πολιτικές ελίτ που διαλύουν την ευρωπαϊκή συνοχή και τις ευρωπαϊκές κοινωνίες μέσα από τον νεοφιλελεύθερο ολετήρα και τη χρηματοπιστωτική κλεπτοκρατία. Αντίθετα, όσοι πιστεύουν στην Ευρώπη, όσοι ενστερνίζονται τα προτάγματα του διαφωτισμού, του ιστορικού ευρωπαϊκού πολιτισμού, όσοι επιδιώκουν μία κοινωνία αλληλεγγύης, ανάπτυξης και προόδου επιδιώκουν την αλλαγή των πολιτικών που οδηγούν νομοτελειακά την Ευρωπαϊκή Ένωση στην πόλωση, στις εσωτερικές εθνικές αντιπαραθέσεις και τελικά στη διάσπαση. 

ΑΝΤΙ-ΕΥΡΩΠΑΪΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΟΣΟΙ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΚΑΙ ΕΚΘΕΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ, ΟΣΟΙ ΥΠΟΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΣΤΗ

Ενοχοποίηση - δέσμευση της μικροϊδιοκτησίας

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Oι τρεις ψηφοφορίες που διενεργήθηκαν την εβδομάδα που πέρασε στη Βουλή (υποβρύχια, άρση πλειστηριασμών, φόροι ακινήτων) αλλά και ο τρόπος που επιτεύχθηκαν οι «αναγκαίες» πλειοψηφίες, αποκαλύπτουν το πλήρες ηθικό, πολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο, το επίπεδο της ανυποληψίας και του ηθικού ευτελισμού στον οποίο έχει περιπέσει το συνενοχικό, μνημονιακό «δίδυμο» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. 

Όμως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, το «αφήγημα» της εξόδου από την κρίση, οι «υποσχέσεις» για «θετικό πρόσημο» της οικονομίας μέσα στο 2014, έχουν απωλέσει ακόμα και την πλέον ευτελή προπαγανδιστική τους ισχύ. Οι ίδιοι οι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που σύρονται, εκβιάζονται και απειλούνται «οιονεί» με διαγραφή, αποδέχονται πλέον ότι κάθε φορά που ψηφίζουν τους νόμους και τις τροπολογίες των Μνημονίων οδηγούν τη χώρα και την κοινωνία άλλο ένα βήμα προς την καταστροφή.

Το τέλος του 2013 αποδεικνύεται σημείο καμπής για τους μέχρι τώρα πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς. Οι σφυγμομετρήσεις της τελευταίας περιόδου αποκαλύπτουν απλώς το ποσοτικό εύρος και κυρίως το ποιοτικό περιεχόμενο των ανατροπών που συντελούνται. Ο μνημονιακός κοινωνικός συσχετισμός που στηρίζει στον ένα ή στον άλλο βαθμό τη σημερινή κυβέρνηση συρρικνώνεται συνεχώς. Διαμορφώνεται σήμερα από ένα «σκληρό πυρήνα» μνημονιακών συμφερόντων της τάξεως του 10% - 15% του εκλογικού σώματος και «περιφερειακά» από ένα ποσοστό της τάξεως του 15%, αποτελούμενο από «αμετανόητους» παραδοσιακούς ψηφοφόρους και από πολίτες που τελούν υπό καθεστώς φόβου και απόγνωσης.

Η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, που βιώνει ένα πρωτόγνωρο καθεστώς πολιτικής κατοχής και οικονομικής εξόντωσης, βρίσκεται απέναντι.

Η διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας, η τρομακτική ανεργία, η εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση του δημοσίου πλούτου και των κοινωνικών θεσμών διαμορφώνουν καταστάσεις μη ανατάξιμες. Η οικονομική συρρίκνωση, η κοινωνική ανέχεια, η διάλυση των κρατικών δομών οδηγούν νομοτελειακά στη γεωστρατηγική υποβάθμιση της χώρας, στην απώλεια της εθνικής ισχύος και εγκυμονούν τον κίνδυνο εθνικής συρρίκνωσης και περιθωριοποίησης. 

Είναι τραγική η διαπίστωση ότι οι κυρίαρχες οικονομικοπολιτικές ελίτ δεν προβληματίζονται καν για την καταστροφική πορεία που ακολουθεί η χώρα και ασχολούνται με τους τρόπους αναπαραγωγής της εξουσίας τους, με το ξεπούλημα του δημοσίου και εθνικού πλούτου, με τον πλήρη και «αποτελεσματικό» έλεγχο των ιδεολογικών μηχανισμών προπαγάνδας.

Οι πολιτικές των Μνημονίων δεν λειτούργησαν μόνο ως μηχανισμός παραγωγής δημοσίου χρέους μέσω του φαύλου κύκλου της ύφεσης, της λιτότητας και της διόγκωσης του χρέους. Σήμερα η ίδια διαδικασία οδηγεί στη διόγκωση του ιδιωτικού χρέους μέσα από τον έτερο φαύλο κύκλο της υπερφορολόγησης, της μείωσης των εισοδημάτων και των αξιών, των κόκκινων δανείων και των πλειστηριασμών. 

Ως εδω και μη παρέκει...

Του Νίκου Χιδίρογλου

Ο κόσμος είναι πολύ πιεσμένος. Πάρα πολύ. Κάθε μέρα, ο δείκτης απόγνωσης, αν υπάρχει κάτι τέτοιο (αν όχι πρέπει να το δούμε), ανεβαίνει. Οι νευρώσεις δίνουν και παίρνουν. Όλοι χρωστούν, κρύβονται, ζουν με το φόβο του δικαστικού επιμελητή.

 Λουκέτα, διώξεις από την εφορία, φυγοδικίες, εξώδικα, εξώσεις, κατασχέσεις, απειλές, εισπρακτικές εταιρείες, direct sales μέσω κινητού, πίεση, απλήρωτοι λογαριασμοί και ενοίκια, κρυφτούλι με τους ιδιοκτήτες... Κόσμος αξιοπρεπής και νομιμόφρων που πλήττεται από τις ανάλγητες πολιτικές της τρόικας, που δεν αντιλαμβάνεται ότι θα αφήσει πίσω της ερείπια.

Ερείπια και όχι αγορά. Διότι αγορά σημαίνει ότι υπάρχουν αγοραπωλησίες. Και ποιος έχει χρήματα πλέον για τέτοια πράγματα... Και αν έχει, τα φυλάει. Δεν έχει μυαλό και διάθεση άλλωστε για αγορές, επενδύσεις και σούρτα – φέρτα στην αγορά.

Ακόμα και αν υπάρξει ανάκαμψη, δεν θα υπάρχει διάθεση και η ψυχολογία είναι πολύ κακή. Αυτά, είναι πράγματα που οι ορθολογιστές της τρόικας με την «τιμωρητική» διάθεση, δεν λαμβάνουν υπόψη τους. Και όταν τους τα λέει η κυβέρνηση, απλά αδιαφορούν. Αδιαφορούν ανεύθυνα, μιας και ένας «ξεσηκωμός» στην Ελλάδα ή μια κάλπη που θα αναδείξει εξτρεμιστικές πλειοψηφίες (πχ ΣΥΡΙΖΑ & ΧΑ), θα κάνει άνω – κάτω όλη την Ευρώπη.

Η τρόικα απαρτίζεται από τρελούς. Όσοι με διαβάζετε χρόνια τώρα, θα έχετε ενδεχομένως διαπιστώσει ότι δεν χρησιμοποιώ τέτοιες εκφράσεις. Όμως, δεν μπορώ να καταλάβω πώς, την ώρα που στη Γαλλία προηγείται η Λεπέν και στην Ελλάδα η ναζιστική Χρυσή Αυγή αγγίζει δημοσκοπικά το 13 – 14% (παρά τις αποκαλύψεις για τα έργα και τις ημέρες της), στην Ελλάδα και στο Νότο της Ευρώπης γενικότερα έχει επιβληθεί μια πολιτική, η οποία θα γεμίσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2014 με ναζιστές και κομμουνιστές, δηλαδή μισαλλόδοξους και ακραίους.

Η ΕΕ, με την πολιτική της, ακυρώνει τον ίδιο της τον εαυτό. Όλη η μεταπολεμική Ευρώπη στήθηκε έτσι ώστε να καταπολεμηθεί ο ριζοσπαστισμός και να αποφευχθούν νέα αιματοκυλίσματα. Τώρα, όλοι στη Γηραιά Ήπειρο, πολιτικοί και γραφειοκράτες, κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να αναβιώσουν τον εξτρεμιστικό εφιάλτη.

Ο ραγιαδισμός της συγκυβέρνησης

Γράφει ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ

Ραγιάς ήταν ο υπόδουλος Έλληνας κατά την εποχή της τουρκοκρατίας. «Ραγιαδισμός» ήταν η νοοτροπία του υπόδουλου που υπέκυπτε στις αποφάσεις του ξένου δυνάστη χωρίς να σηκώνει κεφάλι.
Κι αυτό αποτελούσε όνειδος για τον υπερήφανο χαρακτήρα εκείνων που αγωνίζονταν να αποτινάξουν τον ξένο ζυγό.

Αυτός ο «ραγιαδισμός» επέζησε στα χρόνια που ακολούθησαν, με τους κατά καιρούς πολιτικούς που δεν είχαν το σθένος να αντιταχθούν στους ξένους πάτρωνες και στα συμφέροντα των διαφόρων ισχυρών. Γνωρίσαμε μέσα στο πέρασμα του χρόνου πολλούς που ακολουθούσαν το δόγμα «σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω». Ίσως ποτέ άλλοτε αυτή η τακτική δεν επεκράτησε τόσο έντονα στον δημόσιο βίο, όσο επί των ημερών μας. Διότι δεν παρουσιάσθηκε ποτέ άλλοτε τέτοιος «ραγιαδισμός» σαν αυτόν που εφαρμόζουν οι μνημονιακοί που μας κυβερνούν απέναντι στην «τρόικα». Ο κυβερνητικός αχταρμάς Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ προκειμένου να μένει αγκιστρωμένος στην εξουσία, υποκύπτει στο σχέδιο πλήρους διαλύσεως της Ελλάδος, που κατέστρωσε το Βερολίνο και οι τραπεζίτες του διεθνούς καπιταλισμού. Από την εποχή του ολετήρα Σημίτη μέχρι σήμερα, η χώρα κατρακυλά στην άβυσσο εξαιτίας του ευρώ και της Ευρωζώνης που διοικείται από τη γερμανική ηγεμονία.

Ο κυνισμός και η εξαχρείωση των αρρωστημένων εγκεφάλων της «τρόικας» έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε απροκάλυπτα διατάζει τους εδώ υποτακτικούς της να μη διστάσουν να φέρουν τους πολίτες στο τελευταίο σκαλοπάτι της εξαθλιώσεως. Λένε στον Σαμαρά: «Θα πάρουμε τα σπίτια των Ελλήνων, θα τους πετάξουμε στον δρόμο κι εσείς το μόνο που σας επιτρέπουμε να κάνετε, είναι να βρείτε σκηνές να στεγάσετε τις στρατιές των ανθρώπων που από νοικοκύρηδες τους μεταβάλλαμε σε ''κλοσάρ'', δηλαδή σε παρίες…». Κι ο Σαμαράς, αντί να πετάξει έξω τους αισχρούς «τροϊκανούς», σκύβει το κεφάλι και ζητάει «κατανόηση» και ελεημοσύνη από τους δυνάστες. Προσπαθεί να βρει φόρμουλα και να βαφτίσει με κάποιο παραπλανητικό όνομα την έξωση των πολιτών από τα σπίτια τους. Θα ξαναζήσουμε, δηλαδή, την τραγική εκείνη εικόνα των παππούδων και των πατεράδων μας, που είχαν έλθει πρόσφυγες στην Αθήνα μετά τη Μικρασιατική τραγωδία και τον ξεριζωμό. Για μεγάλο διάστημα, ζούσαν σε σκηνές, με συσσίτια, μέσα σε φτώχεια και αθλιότητα, που δεν μπορεί να περιγραφεί. Το ίδιο επιδιώκουν να συμβεί πάλι. Τότε πάθαμε τη συμφορά από το μαχαίρι των τουρκαλάδων, τώρα βιώνουμε την εξαθλίωση με το ευρώ των Γερμανών και τη δεσποτεία των Βρυξελλών. Ραγιάδες οι βουλευτές Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ (με τη συνοδοιπορία των υποκριτών της ΔΗΜΑΡ), ψηφίζουν όλα τα επαίσχυντα μέτρα που προστάζουν οι «τροϊκανοί». Προσπαθούν να δικαιολογήσουν τις «σφαγές» των πολιτών. Στην ουσία, ωμή βία εφαρμόζουν οι ξένοι τύραννοι εναντίον μας. Τον Απρίλιο του 1822, ένας ξένος περιηγητής, ο αξιωματικός Μαξιμιλιανός φον Κοτς έγραφε στο χρονικό του πως για τη συγκέντρωση των φόρων, οι αρχές κατέφευγαν στην ωμή βία.

Οι φόροι βάραιναν κυρίως τα μεσαία στρώματα και τους γεωργούς, διότι οι πλούσιοι δεν επλήρωναν τίποτα. Ο λαός αντιστεκόταν και κάθε τόσο συνέβαιναν συμπλοκές. Οι πολίτες έλεγαν: «Δεν βρισκόμαστε πια κάτω από την τουρκική τυραννία. Όποιος είναι ελεύθερος, δεν πληρώνει «χαράτσια». Γιατί να πληρώνουμε εμείς; Και πού πάνε οι φόροι; Οι στρατιώτες ελάχιστα παίρνουν ή τίποτα. Δεν έχουμε καμιά όρεξη να γεμίζουμε τα πουγκιά των πλουσίων…». Στο 1822 μας εγύρισαν σήμερα, με την ευρωπαϊκή τυραννία. Κι ο λαός θα ξεσηκωθεί, διότι δεν αντέχει άλλο. Έχουμε, όμως, και τον «ραγιαδισμό» του κ. Βενιζέλου απέναντι στους Τούρκους. Εμβρόντητος διάβασα το ρεπορτάζ που δημοσίευσε το «ΠΑΡΟΝ» της 1ης Δεκεμβρίου 2013, ότι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ απαίτησε, ώστε στο περιβόητο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο, να μην υπάρχει η παραμικρή αναφορά στο ζήτημα των γενοκτονιών, δηλαδή για τις γενοκτονίες σε βάρος Μικρασιατών, Ποντίων και Αρμενίων.

Γενικό ξεπούλημα

Του Μελέτη Η. Μελετόπουλου

ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ απολύτως αναμενόμενο, η οικονομική κατάρρευση, η πολιτική

αποσταθεροποίηση, η κοινωνική αποσύνθεση και η διεθνής απαξίωση του

Ελληνικού κράτους οδηγούν τώρα σε απώλεια της εθνικής κυριαρχίας.

Προς το παρόν, αυτή δεν εκδηλώνεται με τα παραδοσιακά μέσα, π.χ. εδαφική

διεκδίκηση με στρατιωτικά μέσα ή αυτονομιστικά αποσχιστικά κινήματα

κατασκευασμένων «μειονοτήτων».

Αν και είναι μάλλον ζήτημα χρόνου να εκδηλωθούν και τέτοια φαινόμενα. Αυτό

που γίνεται τώρα είναι μία γενική εφόρμηση εξαγοράς όσων περιουσιακών

στοιχείων απέμειναν στην κυριότητα του Ελληνικού κράτους, συσκευασμένη

ως «επένδυση»: Ρώσοι αγοράζουν νησιά στο ενεργειοφόρο Ιόνιο, βιομηχανίες

και ιστορικές ποδοσφαιρικές ομάδες στην βόρειο Ελλάδα, Κινέζοι αποκτούν

λιμάνια, και το χειρότερο, στο παζάρι εισβάλλουν δυναμικά οι Τούρκοι, που

έχουν ήδη αγοράσει μαρίνες ακριτικών νησιών (!) και τώρα τον Αστέρα της

Βουλιαγμένης.

Διερωτάται κανείς εάν οι Τούρκοι προωθούν με οικονομικά (προσώρας)

μέσα την επανένταξη της Ελλάδας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία που

οραματίζονται να αναβιώσουν. Αλλά οι Τούρκοι κάνουν τη δουλειά τους, και

μάλιστα την κάνουν πολύ καλά.

Οποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες

Του Σταύρου Λυγερού

ΟΤΑΝ ΣΠΕΡΝΕΙΣ ανέμους, είναι αναπόφευκτο να θερίσεις θύελλες. Μ’ αυτή την έννοια, ο δρόμος για τον κυβερνητικό οδοστρωτήρα γίνεται ολοένα και πιο δύσβατος. Μόνο τα γεγονότα, βεβαίως, θα δείξουν εάν το τωρινό απεργιακό κύμα θα κλιμακωθεί ή αντιθέτως θα εκφυλισθεί. Οι προϋποθέσεις, πάντως, για μία ευρύτερη κοινωνική αναταραχή ήδη υφίστανται. Το γεγονός ότι η από το 2010 εφαρμοζόμενη τακτική του σοκ, με την αμέριστη βοήθεια των κατεστημένων ΜΜΕ, έχει μέχρι τώρα επιτύχει να τεμαχίσει και να εξουδετερώσει τις λαϊκές αντιδράσεις δεν προεξοφλεί τα μελλούμενα. Και τα τρία ιδεολογικά όπλα των μνημονιακών κυβερνήσεων έχουν χάσει μεγάλο μέρος από την εμβέλειά τους. 

Το εκβιαστικό δίλημμα «μνημόνιο ή χρεωκοπία» φοβίζει ολοένα και λιγότερους, κυρίως όσους δεν κινδυνεύουν να πέσουν στον γκρεμό. Κατ’ επέκταση, μειώνεται στην κοινή γνώμη και η πειστικότητα του ισχυρισμού ότι η πολιτική του μνημονίου είναι μονόδρομος. Δεν περνάει πλέον στον ίδιο βαθμό η ενοχοποίηση της κοινωνίας, μέσα από την τακτική να υπερτονίζονται υπαρκτές παθογένειες των μικρομεσαίων στρωμάτων.

Αυτό που έστω και λιγότερο αποδίδει είναι η εκμετάλλευση του κατακερματισμού της κοινωνίας με σκοπό τη «σαλαμοποίηση» των αντιδράσεων.
Για να εξουδετερώσει το τωρινό απεργιακό κύμα, η κυβέρνηση εφαρμόζει την ίδια πολυχρησιμοποιημένη τακτική. Κυρίως προβάλλει το γεγονός ότι η απεργία διασαλεύει την κοινωνική ζωή. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι απεργίες δυσκολεύουν την καθημερινότητα των υπόλοιπων πολιτών. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι είναι αντικοινωνικές ενέργειες, όπως θέλει να μας πείσει η «παράταξη του μνημονίου».

Το Σύνταγμα κατοχυρώνει την απεργία για να προσφέρει στους εργαζόμενους ένα όπλο στον κατά κανόνα άνισο αγώνα με την εργοδοσία και το κράτος. Με άλλα λόγια, επιχειρεί να διαμορφώσει κατά το δυνατόν συνθήκες ισορροπίας σ’ ένα κατεξοχήν ανταγωνιστικό και ως εκ τούτου δυναμικό σύστημα, όπως είναι η κοινωνικοοικονομική ζωή.

Στις δημοκρατίες, αποστολή των συνδικαλιστών είναι να υπηρετούν τα συμφέροντα των εργαζομένων κι όχι να μεριμνούν για την εύρυθμη λειτουργία της οικονομίας και της κοινωνίας. Αυτό είναι αποστολή της εκάστοτε κυβέρνησης. Ο συνδικαλισμός συμβάλλει στην επίτευξη της κοινωνικής ισορροπίας, τραβώντας το σκοινί από τη μία πλευρά, δεδομένου ότι, κατά κανόνα, πολύ ισχυρότερες δυνάμεις το τραβούν από την άλλη. Με άλλα λόγια, είναι μέρος του κοινωνικού ανταγωνισμού.

Στις κοινωνικές συγκρούσεις η ισορροπία είναι δυναμική κι όχι στατική έννοια. Αναμφίβολα, στο παρελθόν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες λειτούργησαν καταχρηστικά, είτε για να αποσπάσουν συντεχνιακά προνόμια για τον κλάδο τους είτε για να κατοχυρώσουν τον δικό τους άτυπο ρόλο στο παιχνίδι εξουσίας και ενίοτε πλούτου. Αυτή είναι η κύρια αιτία που έχουν σε σημαντικό βαθμό απαξιωθεί, γεγονός που επίσης εκμεταλλεύεται στο έπακρο σήμερα η «παράταξη του μνημονίου» για να εξουδετερώσει τις κινητοποιήσεις των συνδικάτων.

Το επιχείρημα ότι κάποιοι προνομιούχοι αντιδρούν επειδή χάνουν τα προνόμιά τους είναι πλέον διάτρητο. Τα τελευταία χρόνια όλες σχεδόν οι κινητοποιήσεις είναι αποκλειστικά αμυντικού χαρακτήρα. Εχουν στόχο να προασπίσουν τα πιο ζωτικά συμφέροντα των εργαζομένων. Με άλλα λόγια, τόσο στο κοινωνικοοικονομικό όσο και στο ηθικοπολιτικό επίπεδο έχουν ισχυρό έρεισμα. Γι’ αυτό και είναι βαθύτατα υποκριτική η κυρίαρχη ρητορική. Οσοι εστιάζουν αποκλειστικά και μόνο στο γεγονός ότι οι απεργίες και διαδηλώσεις διασαλεύουν την κοινωνική και οικονομική ζωή αντιφάσκουν: Ενώ δεν αμφισβητούν στα λόγια το δικαίωμα της απεργίας, στην πράξη ζητούν την ακύρωσή του. Δημοσίως, βεβαίως, ζητούν από τους εργαζόμενους να διαμαρτύρονται κατά τρόπο που δεν ενοχλεί. Δηλαδή, κατά τρόπο αναποτελεσματικό!

Αυτό, όμως, που κατά κανόνα μετράει στις κοινωνίες είναι η δύναμη πίεσης κι όχι το δίκαιο των αιτημάτων. Οποιοι κλάδοι (από τη φύση τους) δεν διαθέτουν μοχλούς πίεσης, και ως εκ τούτου δεν μπορούν να προκαλέσουν ευρύτερα προβλήματα, έχουν χαμηλό βαθμό συνδικαλιστικής οργάνωσης και ασήμαντη διαπραγματευτική ισχύ. Οι υποκριτικές, λοιπόν, ρητορείες της κυβέρνησης και των κατεστημένων ΜΜΕ περί κοινωνικού συμφέροντος είναι μέρος της προπαγανδιστικής πτυχής των κοινωνικών συγκρούσεων. Αφόρητο μεν, αναπόφευκτο δε. Σε τέτοια χωράφια, άλλωστε, δεν ευδοκιμεί ούτε η πολιτική ειλικρίνεια ούτε η πολιτική αισθητική.

Η βολική θεωρία του μεγάλου υποκινητή
Η «ΠΑΡΑΤΑΞΗ του μνημονίου» προβάλει το επιχείρημα ότι λόγω του διεθνούς οικονομικού ελέγχου οι κυβερνήσεις δεν έχουν περιθώριο υποχώρησης. Καλλιεργεί την εντύπωση ότι οι κινητοποιήσεις είναι ατελέσφορες και κάθε αντίσταση μάταιη. Η ηττοπαθής αυτή συμπεριφορά διευκολύνεται και από το ότι στα χρόνια της σχετικής ευημερίας ο ατομικισμός κέρδισε έδαφος σε βάρος της συλλογικότητας, με αποτέλεσμα τον κατακερματισμό των κοινωνικών υποκειμένων.

Ο πολλαπλασιασμός των οικονομικών και κοινωνικών ερειπίων, όμως, διαλύει σταδιακά τα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα και τις αντίστοιχες συμπεριφορές που συστηματικά καλλιεργήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες. Με άλλα λόγια, η ανάγκη επιβίωσης υποχρεώνει τα μικρομεσαία στρώματα να αναθεωρήσουν τη θέασή τους για την κοινωνία και κατ’ επέκταση να επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους. Επειδή, μάλιστα, αυτή η διαδικασία δεν είναι συντεταγμένη, το ενδεχόμενο μιας κοινωνικής έκρηξης καθίσταται ολοένα και πιο πιθανό.

Η κυβέρνηση, άλλωστε, δεν πλήττει μόνο έναν επαγγελματικό κλάδο. Πλήττει σχεδόν τους πάντες. Εφαρμόζει ένα πρόγραμμα βίαιου μετασχηματισμού της ελληνικής οικονομίας/κοινωνίας. Το γεγονός ότι το μνημόνιο περιέχει και επιβεβλημένες αλλαγές, οι οποίες έπρεπε να έχουν προ πολλού εφαρμοσθεί, δεν αλλάζει τον χαρακτήρα του. Στην πραγματικότητα, αποδομείται βιαίως ο «μικροϊδιοκτητικός τρόπος παραγωγής», γεγονός που όχι μόνο υποβαθμίζει αλλά και καταστρέφει μαζικά τα μικρομεσαία στρώματα. Η κυβέρνηση Σαμαρά βολεύεται να εμφανίζει ένα καυτό κοινωνικοοικονομικό πρόβλημα σαν σύγκρουση συμπολίτευσης - αντιπολίτευσης. Το ψέμα, όμως, έχει κοντά πόδια. Οταν ανατρέπονται οι σταθερές του βίου εκατομμυρίων Ελλήνων, είναι κραυγαλέα προπαγανδιστικός ο ισχυρισμός ότι οι απεργίες υποκινούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ!

Τα κόμματα δεν μπορούν πλέον να υποκινήσουν ούτε καν τα μέλη τους. Και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι εξαίρεση. Απλώς, η αξιωματική αντιπολίτευση, όπως συχνά συμβαίνει, εκμεταλλεύεται το απεργιακό κύμα για να στριμώξει πολιτικά την κυβέρνηση και να κερδίσει πόντους στη μάχη για την εξουσία. Αν υπάρχει υποκινητής, αυτός δεν είναι άλλος από την πολιτική της μονοδιάστατης λιτότητας.

www.real.gr

Καταρρέουν άρδην ατάκες κι εξυπνάδες

Με τον Λάζαρο Μαύρο

Ε Κ Τ Ο Σ ΑΠΟ την ποιότητα των αγγλικών με τα οποία γράφτηκε η επιστολή Αναστασιάδη, ελαφρώς καλύτερα, τω όντι, απ’ τα… εγγλέζικα τού Χριστόφια στους Brookings, αλλά πάντως ανυπόφορα υποδεέστερα ενός αρχηγού κράτους με στρατιές αριστούχων αποφοίτων βρετανικών πανεπιστημίων, τόσο το περιεχόμενό της, απευθυνόμενο προς τους επικεφαλής της Τροϊκοκρατίας, όσο και το αυθημερόν μπουμπούνισμά της για εσωτερική κατανάλωση -όπως εκείνη η μη αξιωθείσα καν απάντησης επιστολή προς ΓΓ του ΟΗΕ- σημαίνουν πολλά πράγματα: Άκρως ανησυχητικά, για όσα πολύ χειρότερα επέρχονται. Και, εμμέσως πλην σαφώς, δι’ αυτής, προαναγγέλλονται.

Ε Κ Ε Ι Ν Ε Σ ΟΙ ακατάσχετες εξυπνάδες τού, λαλίστατου σε «ατάκες», κυβερνητικού εκπροσώπου ότι, «μόνο με την πλήρη εφαρμογή του Μνημονίου μπορούμε να απαλλαγούμε απ’ το Μνημόνιο», εκείνοι οι εκβιαστικοί μονόδρομοι που εξανάγκασαν την, δανείου υποτελή πλέον, Βουλή να ψηφίσει τη Δανειακή Σύμβαση, εκείνες οι διαβεβαιώσεις ότι έτσι και μόνον έτσι δύναται να επιτευχθεί η περιλάλητη επανεκκίνηση της οικονομίας, καταρρέουν άρδην με την επιστολή Αναστασιάδη προς (1) Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, (2) Μάριο Ντράγκι, πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, (3) Χοσέ Μανουέλ Μπαρόζο, πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, (4) Χέρμαν Βαν Ρομπάι, πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, (5) Μάρτιν Σουλτς, πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου και (6) Γερούν Ντάισελμπλουμ, πρόεδρο του Γιούρογκρουπ.

Δ Ε Ν ΔΙΑΣΩΖΕΤΑΙ η Τράπεζα Κύπρου, προαναγγέλλει η επιστολή Αναστασιάδη. Και πάνε του βρόντου οι περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις τού ιδίου, όταν και με διάγγελμα ανήγγελλε στον λαό την υποχώρηση και την υποταγή του στους εκβιασμούς του Γιούρογκρουπ της 03:45 της 16ης Μαρτίου για το «κούρεμα» καταλήστευσης των καταθέσεων. Και δεν διασώζεται η κυπριακή οικονομία με το Μνημόνιο στο οποίο υποτάγηκε η κυπριακή οικονομία, προαναγγέλλει επίσης η επιστολή Αναστασιάδη.

Ε Π Ε Ι Δ Η ΠΡΟΦΑΝΩΣ αγκυλώθηκαν στην αυταρέσκεια ν’ ακούνε μόνο τη δική τους φωνή, αυταπατώμενοι ότι, ανελθόντες στο Προεδρικό είναι και οι μόνοι… πάνσοφοι! Που δεν έχουν ανάγκη ν’ ακούσουν κανέναν άλλον και αρνούνται να μελετήσουν έστω οποιεσδήποτε άλλων προτάσεις και εισηγήσεις. Η προεξάρχουσα, προεκλογικώς, «συνδιαβούλευση» αποδεικνύεται άλλη μια εξαπάτηση των ψηφοφόρων. Κατέστησαν, πλέον, σε τόσο απελπιστικά χαμηλό βαθμό αξιοπιστίας, που δυσκολεύονται να βρουν πρόθυμους υπεύθυνους ανθρώπους, ακόμα και για να τους διορίσουν σε υπεύθυνα αξιώματα…

ΕΡΩΤΗΣΗ 
Και μετά από τους χείμαρρους των δακρύων του νυν ΡΙΚ για το κλείσιμο της ΕΡΤ, να θυμηθούμε άραγε με πόσο πείσμα, «με νύχια και με δόντια», το τότε ΡΙΚ (πριν υπάρξουν εν Κύπρω άλλα κανάλια και ραδιοσταθμοί πλην ΡΙΚ και… Μπαϊράκ), παρεμπόδιζε επί προεδρίας Βασιλείου την άμεση σύνδεση της ΕΡΤ με τους εν Κύπρω τηλεθεατές «με το πάτημα ενός κουμπιού»; Ν’ αναδημοσιεύσουμε άραγε λίγα απ’ τα τότε άρθρα των τότε διαπομπευομένων ως «περιθωριακών εθνικιστών»;

www.sigmalive.com

ΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ;

Του Χρήστου Πασαλάρη

Αυτή την  οργισμένη κραυγή απευθύνουν σήμερα  οι δύστυχοι Ελληνες  καθώς βλέπουν τους άρτι αφιχθέντες τρείς κομισάριους της «τρόϊκας» να εξορμούν   στα κρίσιμα υπουργεία και να απαιτούν , χαρτί και καλαμάρι, απολογισμό  από τους έντρομους υπουργούς μας ποιές από τις διαταγές τους έχουν εκτελέσει και ποιές όχι… Εκεί φτάσαμε!!!

Και άλλες φορές χρεοκόπησε η δόλια πατρίδα  και άλλες φορές κάθισαν στο σβέρκο της ξένοι ελεγκτές και άλλες φορές της επεβλήθη διεθνής οικονομικός έλεγχος αλλά  τέτοιος εξευτελισμός και τέτοιες προσβολές από τους εκπροσώπους ενός  κατοχικού θεσμού που ήδη ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ βαρύτατα, λόγω των ομολογημένων λαθών του, για τον Γολγοθά του ελληνικού λαού, δεν έχει ξαναγίνει!.. Τέτοια  ντροπή!..Και μάλιστα ταυτόχρονα με το φιάσκο της ΔΕΠΑ να βαραίνει τους ώμους της εξουσίας που δεν το πρόβλεψε και ήδη καλείται να βουλώσει (με νέα μέτρα;)  πελώριες μαύρες τρύπες…

Την κραυγή «ποιός κυβερνά αυτή τη χώρα» την άκουσαν για πρώτη φορά οι Ελληνες από το στόμα του  πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή που, σαν σήμερα στις 11 Ιουνίου του 1963,λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, τα βρόντηξε με το Παλάτι και παραιτήθηκε για να αυτοεξοριστεί επί 11 χρόνια στο Παρίσι. Τότε κυβερνούσε τη χώρα το λεγόμενο ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ. Σήμερα «παρακράτος» είναι η «Τρόϊκα»!.. Δολοφονεί και αυτή με τα Μνημόνιά της τον ελληνικό λαό, αλλά οι κυβερνώντες ούτε εθνικό ανάστημα υψώνουν, ούτε  «τα ρέστα» ζητάνε για τα λάθη των αφεντικών τους…

Αν τα  παραλέμε  τότε ας τολμήσουν οι (καθ΄ ημάς έντρομοι και υποτακτικοί) υπουργοί Στουρνάρας, Σταϊκούρας, Χατζηδάκης, Μανιτάκης, Βρούτσης, Σταμάτης  κ.α. να δώσουν σήμερα στη δημοσιότητα μαγνητοφωνημένους τους χθεσινούς, σημερινούς και αυριανούς διαλόγους τους με τους τρείς κομισάριους. Και  ας αφήσουν  στο εξής τους δημοσιογράφους να παρίστανται στις συναντήσεις  με τα αφεντικά τους να καταγράφουν τα λεγόμενα και να φωτογραφίζουν τις γκριμάτσες τους. Τολμούν;

ΤΟΛΜΟΥΝ;

www.enikos.gr

Ο θύτης ομολογεί - το θύμα κωφεύει

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η συνταγή του θανάτου, της ιστορικής καταστροφής που επιβλήθηκε στην Ελλάδα και στον λαό της κάτω από τον ψευδεπίγραφο τίτλο της διάσωσης, αποκαλύπτεται τώρα και επισήμως μέσα από την έκθεση του ΔΝΤ.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΘΗΚΕ ΕΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ. Συνεργός, συνυπεύθυνος και συνένοχος σ' αυτό το έγκλημα είναι η ελληνική πολιτική-μνημονιακή τάξη, οι πολιτικές ηγεσίες -με πρώτον υπεύθυνο τον Γ. Παπανδρέου- και τα κόμματα, τα οποία μέσα από ένα καθεστώς τρομοκρατίας επέβαλαν στον ελληνικό λαό ένα «πρόγραμμα» που οδήγησε στην εξαθλίωση της μεγάλης πλειονότητας της κοινωνίας και στην καταστροφή της οικονομικής και παραγωγικής βάσης της χώρας.

Το έγκλημα ήταν συνειδητό γιατί όλοι γνώριζαν ότι ο υπερδανεισμός της χώρας θα οδηγούσε de facto σε χρεοκοπία. Τώρα παραδέχεται το ΔΝΤ επισήμως ότι θα έπρεπε να είχε προηγηθεί η γενναία μείωση του χρέους πριν υπάρξει οποιαδήποτε εφαρμογή ενός μνημονιακού προγράμματος.

Γιατί δεν «μίλησε» τότε το ΔΝΤ; Γιατί έρχεται τώρα να αναφερθεί επίσημα, όταν ήδη έχει επέλθει η καταστροφή;

Το Μνημόνιο του 2010 και η υπερχρέωση της χώρας αποτέλεσε ένα «δώρο» που έδωσε χρόνο στη Γερμανία και στις τράπεζες να «ξεφορτωθούν» τα ελληνικά ομόλογα εγκαίρως. Την οποιαδήποτε συζήτηση για μια συμφωνημένη απομείωση του χρέους την είχε απαγορεύσει στη χώρα μας ρητά το εγκληματικό πολιτικά, «δίδυμο» των Γ. Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου. Όποιος τολμούσε να αναφέρει κατά τη διετία 2010-2011 το πρόβλημα της αδυναμίας αντιμετώπισης του χρέους, καταγγελόταν από την ηγετική ομάδα της τότε κυβέρνησης ως εθνικός δολιοφθορέας…

Όταν όμως έφθασε η ώρα του PSI, που επιβλήθηκε με τους χειρότερους όρους στην Ελλάδα, ένα τεράστιο κόστος κατέβαλαν οι θεσμοί του κοινωνικού κράτους, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα νοσοκομεία, τα πανεπιστήμια… Αυτή υπήρξε η πρώτη «νόμιμη» αφαίρεση κοινωνικών πόρων, που προηγήθηκε της κατάσχεσης των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες…

Τώρα, με την έκθεσή του το ΔΝΤ δηλώνει ευθέως στη Γερμανία ότι ο χρόνος που της παρεσχέθη τελείωσε… Ότι από εδώ και πέρα το αναγκαίο «κούρεμα» του χρέους της Ελλάδας θα πρέπει να προέλθει αναγκαστικά από τα κράτη της Ευρωζώνης...

Πρόκειται άραγε για μια συνολική αναπροσαρμογή ή μήπως για μια μετάθεση ευθυνών και επίλυση εσωτερικών λογαριασμών μεταξύ του ΔΝΤ αφενός και της Γερμανίας και της ΕΚΤ αφετέρου;

Κατά πρώτον, δύσκολα η Γερμανία, μετά τις επερχόμενες εκλογές, θα δεχθεί μια παρόμοια «λύση». Ήδη ο κ. Β. Σόιμπλε μας έχει προειδοποιήσει σαφώς ότι το νέο «κούρεμα» θα αρκείται στη γενναία μείωση των επιτοκίων δανεισμού και ίσως σε μια ακόμα παράταση του χρονικού ορίου αποπληρωμής…

Αυτό σημαίνει ότι η DE FACTO ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΠΑΡΑΤΕΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ και ότι Η «ΤΡΟΪΚΑ» ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

Κατά δεύτερον, η έκθεση του ΔΝΤ, παρότι αναγνωρίζει κανονικά ότι το μνημονιακό πρόγραμμα ήταν προφανές εξαρχής ότι θα οδηγούσε στην καταστροφή της Ελλάδας, ως «αντίτιμο» της σωτηρίας της Ευρωζώνης, εν τούτοις δεν παρεκκλίνει ούτε κατά κεραία από τις επιλογές και τους στόχους των Μνημονίων… Ο κύκλος του θανάτου συνεχίζεται χωρίς διακοπή.

Επειδή μάλιστα προβλέπεται νομοτελειακά μια νέα αποτυχία στους στόχους, προβλέπονται νέα μέτρα και νέο Μνημόνιο μετά το 2015…

Τώρα τα ψέματα, τα προσχήματα, τα «αισιόδοξα μηνύματα» και οι ψευδαισθήσεις τελείωσαν και μάλιστα με τον πλέον επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει πια το δικαίωμα να προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει… Δεν μπορεί ο «θύτης» να ομολογεί δημοσίως το έγκλημα που προσχεδιασμένα εκτέλεσε και το «θύμα» να παριστάνει τον αδιάφορο… Να μη διεκδικεί το δίκιο του, να μην απαιτεί να σταματήσει, έστω και την ύστατη ώρα, η πορεία της ολοσχερούς καταστροφής.

Μέχρι τώρα ο Αντ. Σαμαράς παρίστανε το «θύμα» του Γ. Παπανδρέου και των Μνημονίων… Τώρα, αντί να χαριεντίζεται με τη Χρυσή Αυγή, αντί να καλλιεργεί ψευδαισθήσεις, οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του μπροστά στη νέα αδήριτη πραγματικότητα… Εάν δεν έχουν το κουράγιο, αυτός και οι κ. Ευάγγ. Βενιζέλος και Φ. Κουβέλης να διεκδικήσουν το δίκιο και την επιβίωση της χώρας και του λαού της, υπάρχει η έντιμη λύση… Να το δηλώσουν δημόσια και να παραιτηθούν, αφού και το τελευταίο «φύλλο συκής» έχει πλέον αφαιρεθεί. Και ας αναλάβει ο ίδιος ο ελληνικός λαός την ευθύνη για το μέλλον του. 

www.paron.gr

Χαράμι... πήγαν οι θυσίες για τα δύο «κουρέματα»

Της Ζέζας Ζήκου

Ψέματα... ψέματα... ψέματα. Μετά τη διάσωση με τα τρία Μνημόνια και τα δύο «κουρέματα» με τη συμμετοχή δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, πολιτικοί, τραπεζίτες, οικονομολογούντες καθηγητές και (φυσικά) δημοσιογράφοι επιχειρηματολογούσαν ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας θα αντιμετωπιστεί λυτρωτικά! Βεβαίως η στήλη είχε διαφορετική άποψη, επισημαίνοντας αμέτρητες φορές ότι δεν θα σωθούμε από το δυσβάστακτο χρέος. Μετά τη διάσωση, θα επιβαρυνθούμε με περισσότερα χρέη λόγω της αλληλεπίδρασης που θα έχουν μεταξύ τους τα διάφορα στοιχεία του πολύπλοκου σχεδίου, που συμφωνήθηκε δυστυχώς εις βάρος μας. Επειδή τόσο από το «κούρεμα» που συμφωνήθηκε για τα ομόλογα που κατείχε ο ιδιωτικός τομέας όσο και από την επαναγορά των ομολόγων στη δευτερογενή αγορά, σε τιμές μικρότερες της ονομαστικής τους αξίας, προέκυψε κόστος μεγαλύτερο από το όφελος.

Κατά 29 δισ. ευρώ σε ένα χρόνο και κατά 3,8 δισ. ευρώ σε ένα τρίμηνο αυξήθηκε το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης το α΄ τρίμηνο του 2013, σύμφωνα με το επίσημο δελτίο δημοσίου χρέους, που έδωσε χθες στη δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών. Από την πραγματικότητα των αριθμών προκύπτει πως παρά τα δύο «κουρέματα» και τα τρία χρόνια σκληρής λιτότητας με αιματηρές περικοπές μισθών και συντάξεων, το δημόσιο χρέος δεν έχει μειωθεί παρά μόνον κατά 1 δισ. (0,3%) και παραμένει ουσιαστικά μη βιώσιμο, όπως ήταν πριν από τα Μνημόνια. Το επιβεβαιώνουν με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, σύμφωνα με τα οποία τον Μάρτιο το χρέος ανήλθε σε 309 δισ. ευρώ – όσο ήταν και το 2010. Το μόνο όφελος από τα προγράμματα σταθεροποίησης και τα Μνημόνια είναι η χρονική επιμήκυνση του χρέους και η μείωση των επιτοκίων που πληρώνουμε στους δανειστές.

Από τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών προκύπτει κατά το τελευταίο 12μηνο –και παρά το δεύτερο «κούρεμα» ομολόγων με την επαναγορά– ότι το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 29 δισ. ευρώ. Επισημαίνεται ότι στις 31 Μαρτίου του 2010, λίγο πριν η Ελλάδα προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης και υπογράψει το πρώτο Μνημόνιο η κυβέρνηση Παπανδρέου, το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ήταν 310,3 δισ. ευρώ. Τότε θεωρήθηκε μη βιώσιμο.Τώρα παραμένει στα ίδια επίπεδα ως απόλυτος αριθμός, αλλά ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι αυξημένο, καθώς εν τω μεταξύ το ΑΕΠ έχει συρρικνωθεί κατά 25%. Αρα, με τα κριτήρια του 2010 είναι τώρα δύο φορές μη βιώσιμο.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι το χρέος θα ανέλθει φέτος και το 2014 σε 175% του ΑΕΠ, και θα αποκλιμακωθεί στο 160% του ΑΕΠ το 2016. Με την εφαρμογή των προγραμμάτων διάσωσης, το μόνο που άλλαξε είναι οι πιστωτές μας: Αντί να χρωστάει σε διεθνείς τράπεζες και άλλους κατόχους ομολόγων, το ελληνικό Δημόσιο χρωστάει τώρα στο ΔΝΤ, στον EFSF, στην ΕΚΤ και στους εταίρους της Ε.Ε.

Σύμφωνα με την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ελληνικό πρόγραμμα, από Ε.Ε. και ΔΝΤ έχουν δοθεί στην Ελλάδα 205,1 δισ. ευρώ. Αναλυτικά, δόθηκαν 73 δισ. ευρώ από το πρώτο πρόγραμμα (52,9 δισ. από κράτη-μέλη Ευρωζώνης και 20,1 δισ. από το ΔΝΤ) και 132,1 δισ. ευρώ από το δεύτερο πρόγραμμα από το 2012 και μετά (127,3 από τον EFSF και 4,84 από ΔΝΤ). Μέχρι τις 31/12/2020 η Ελλάδα πρέπει να αποπληρώσει 82 δισ. ευρώ σε ομόλογα και δάνεια. Φέτος πρέπει να καταβληθούν 11,3 δισ. ευρώ. Ακολουθούν 25 δισ. ευρώ το 2014 και 16,1 δισ. ευρώ το 2015. Στη συνέχεια οι ετήσιες πληρωμές πέφτουν στα επίπεδα των 4 - 8 δισ. ευρώ. Αυτά!

Συμπέρασμα. Tο ελληνικό χρέος παραμένει πολύ υψηλό, παρά το «κούρεμα» που κατέστρεψε τα ασφαλιστικά μας ταμεία, τις τράπεζές μας και κυρίως τους αποταμιευτές που εμπιστεύτηκαν τα ελληνικά ομόλογα. Η διαπίστωση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ότι το ελληνικό χρέος παραμένει πολύ υψηλό παρά την «αναδιάρθρωση» (δηλαδή το «κούρεμα») και την υποστήριξη του «επίσημου» τομέα, αποτελεί κόλαφο για τη μνημονιακή συνταγή που ακολουθείται.

Τώρα, επισημαίνει το ΔΝΤ, για να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους, θα απαιτηθεί οι Ευρωπαίοι εταίροι να προσφέρουν επιπλέον «ανακούφιση», με νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους και, όπως σημειώνει, η Ευρωζώνη έχει δεσμευτεί να λάβει μέτρα μείωσης του ελληνικού χρέους – χρέος που βρίσκεται στα δικά της χέρια. «Με το ελληνικό χρέος τώρα να βρίσκεται κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος στα χέρια του επίσημου τομέα, θα απαιτηθεί οι πιστωτές να έχουν έτοιμο ένα αξιόπιστο σχέδιο για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους». Απαραίτητη προϋπόθεση (!) βέβαια είναι η επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων από την Ελλάδα.

www.kathimerini.gr

Και...στην Κύπρο Κομματοκρατία, αναξιοκρατία, ευθυνοφοβία, ανοχή

Με τον Σάββα Ιακωβίδη

Αυτός ο τόπος καταστράφηκε πρώτα από τους ανθρώπους του. Χαιρόμαστε μα και θλιβόμαστε απέραντα επειδή και η Γενική Ελέγκτρια επιβεβαιώνει όσα επίμονα αναλύουμε εδώ και χρόνια εις ώτα μη ακουόντων. Την περ. Παρασκευή, η Χρυστάλλα Γεωρκάτζη παρουσιάστηκε στην Ερευνητική Επιτροπή για την καταστροφή της οικονομίας και της Κύπρου. Κληθείσα από τον Πρόεδρο της Επιτροπής αν έχει να κάμει άλλα γενικά σχόλια για την πορεία της κυπριακής οικονομίας, είπε: «Μια χώρα όπου η ανοχή, η αναξιοκρατία, η ευθυνοφοβία, η απόσειση ευθύνης, μερικές φορές η απαξίωση των νόμων και σίγουρα η απαξίωση των θεσμών, θεωρώ πως μια ανθρώπινη τραγωδία, όπως ήταν το Μαρί και μια οικονομική τραγωδία, όπως είναι η σημερινή κατάσταση, ήταν περίπου προδιαγεγραμμένη». Τα είπε πριν από λίγες ημέρες και το παραιτηθέν μέλος της Ερευνητικής, Π. Καλλής: «Η Κύπρος είναι διαβρωμένη από τη δεκαετία του ’60». Όλοι ήξεραν ή τουλάχιστον διέβλεπαν ή, το λιγότερο, διαισθάνονταν πως η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο. Όλοι έβλεπαν την εν τριπλαίς αμαξητοίς δραματική επέλαση προς το χάος. Ήταν ζήτημα χρόνου. Η οικονομική κρίση απλώς επέσπευσε την καταστροφή που, ούτως ή άλλως, αναμενόταν.

Τα σημάδια ήταν ευδιάκριτα ακόμα και στους αόμματους. Εκτός από τους πρωτεργάτες αυτής της τραγωδίας: Το πολιτικό σύστημα, τα κόμματα, τους πολιτικούς και κομματικούς ηγέτες, τους πολιτειακούς, κρατικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Η οικονομική κρίση έσπασε το απόστημα και βρόμισε ο τόπος. Η Τρόικα απλώς αξιοποίησε την κατάσταση για να μας εξουθενώσει. Ιδού ο απερίγραπτος εξευτελισμός μας: Η Τρόικα μάς επιβάλλει να κάνουμε αυτά που εμείς μπορούσαμε να κάνουμε, αλλ’ οι ηγεσίες δεν τα έκαναν, επειδή ισχύει για όλες το άθλιο: «Πρώτα το κόμμα» ή το άλλο: «Το κόμμαν τζιαι τα μμάθκια σας». Πρώτα το κόμμα και οι δικτατορίσκοι του και ύστερα ο τόπος και η σωτηρία του. Το πολιτικό και οικονομικό μοντέλο σάπισε από δεκαετίες. Γιατί; Πρώτον, εξαιτίας των κομμάτων που αναδείχθηκαν σε ανίατη γάγγραινα του τόπου. Η διαπλοκή, η πελατειακή συναλλαγή, η εξάρτηση από οικονομικά και επιχειρηματικά κέντρα και η συνάρτησή τους με το τραπεζικό κατεστημένο υποδούλωσαν τον τόπο και τους ανθρώπους. 

Αν δεν έχεις κομματικό μέσο, δεν μπορείς να προσληφθείς, να ανελιχθείς, να προαχθείς, να κάνεις δουλειές, κτλ. Δεύτερον, η αναξιοκρατία. Παρά τις φλύαρες και στομφώδεις διακηρύξεις τους, τα κόμματα εδραίωσαν την αδίστακτη κομματοκρατία. Αυτά τα δήθεν… κύτταρα (!!!) της δημοκρατίας είναι τα κέντρα πάσης φύσεως διαβολής, υπονόμευσης, αντιδημοκρατικών και συχνά δικτατορικών εσωκομματικών πρακτικών εξουθένωσης αντιπάλων, αχρήστευσης των αξίων, επιβολής των μετρίων και των ανικάνων επειδή απλώς θύουν στον αρχηγό και δοξολογούν το κόμμα. Τρίτον, η άθλια πελατειακή συναλλαγή, που απαξιώνει τους πολίτες, προσβάλλει τους άξιους και εκβορβορώνει τα πολιτικά ήθη. Τέταρτον, η ευθυνοφοβία, που εκκινεί από την ανεπάρκεια, την ανικανότητα, την εμπάθεια και την κακεντρέχεια, που πηγάζουν από το σύνδρομο κατωτερότητας και προσωπικής μειονεξίας ή και πνευματικής καχεξίας. Ένας ευθυνόφοβος είναι ένας δυστυχισμένος, μειονεκτικός, άχρηστος άνθρωπος που αντιλαμβάνεται ότι δεν αξίζει στη θέση που έχει διοριστεί ή επιβληθεί ελέω κόμματος. Γι’ αυτό δεν αποφασίζει, δεν αναλαμβάνει ευθύνες και κόστος και τα μετακυλίει σε άλλους.

Είναι, όμως, πέμπτον, και η ανοχή, που επιδεικνύεται από τους περισσότερους πολίτες σε τέτοια φθοροποιά και ζημιογόνα φαινόμενα της δημοκρατίας και της κοινωνίας. Για να επικρατήσουν οι ανίκανοι και οι ανάξιοι, οι ευθυνόφοβοι και οι ανεπαρκείς, φταίει η απάθεια και η ανοχή των πολιτών. Γιατί εμφανίζονται και διαρκούν αυτές οι ανεπίτρεπτες καταστάσεις; Επειδή οι πολίτες έπαυσαν να είναι ενεργοί με την έννοια της άμεσης αντίδρασης και της δραστικής αντίστασης σε όσα τους προκαλούν, τους ενοχλούν, τους μειώνουν ή τους προσβάλλουν. Σε άλλες χώρες, οι πολίτες κατά δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες κατεβαίνουν στους δρόμους και διαμαρτύρονται. Οι Κύπριοι είναι ήσυχοι μέχρι τρίτου βαθμού ραγιαδισμού και υποταγής. Σκεφτείτε: Την ημέρα που στη Λεμεσό δεκάδες χιλιάδες παρακολουθούσαν τα καρναβάλια, στην Ισπανία δεκάδες χιλιάδες διαδήλωναν σε ένδειξη συμπαράστασης υπέρ της Κύπρου.

Γιατί, λοιπόν, απορούν μερικοί για το σημερινό κατάντημά μας; Εμείς κυοφορήσαμε την καταστροφή, την γεννήσαμε, της επιτρέψαμε να εκφαυλίσει τον δημόσιο βίο και να εξαχρειώσει τους πολίτες. Στο τέλος, ως τέρας ασύμμετρο και αδάμαστο κατασπαράζει κι εμάς και τον τόπο αφού διέφθειρε, αχρήστευσε, καταρράκωσε και σάπισε τα πάντα. Σήμερα εισπράττουμε όλοι τα επίχειρα της διαχρονικής μωρίας, της οικονομικής απληστίας, της πολιτικής κραιπάλης και του εκχυδαΪσμού και αποσάθρωσης θεσμών και αξιών. Τώρα έχουμε μια τελευταία ευκαιρία να ανακαλύψουμε και να κτίσουμε ένα νέο κράτος και να απεκδυθούμε τους παλιούς, τρισάθλιους, διαβρωμένους και διεφθαρμένους εαυτούς μας, τις πρακτικές και τις νοοτροπίες μας.

www.sigmalive.com

Τρία χρόνια μετά από εκείνη την καταραμένη μέρα

Του Γιώργου Δέλαστικ

Ηταν Παρασκευή, 23 Απριλίου του 2010. Γιορτή του Αγίου Γεωργίου, μέρα που γιόρταζε και ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος βρισκόταν στο Καστελόριζο με ειδικό σκοπό. Οχι φυσικά για να υπογραμμίσει με την παρουσία του την ελληνικότητα του ακριτικού νησιού, που είναι καρφί στα συμφέροντα της Τουρκίας.

Κάθε άλλο. Ο Γ. Παπανδρέου είχε διαλέξει συμβολικά το Καστελόριζο για να οδηγήσει από εκεί την Ελλάδα στη μεγαλύτερη εθνική ταπείνωση της σύγχρονης ιστορίας της: να την υπαγάγει σε καθεστώς υποτέλειας προς την ΕΕ και το ΔΝΤ μέσω της υπογραφής του διαβόητου πλέον ανά την υφήλιο Μνημονίου. «Είναι ανάγκη, ανάγκη εθνική και επιτακτική, να ζητήσουμε επισήμως από τους εταίρους μας την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης που από κοινού δημιουργήσαμε στην ΕΕ.

Εχω ήδη δώσει εντολή στον υπουργό Οικονομικών να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες» ανακοίνωσε προς τον παγωμένο από φρίκη ελληνικό πληθυσμό. «Ο τελικός μας στόχος, ο τελικός μας προορισμός είναι να απελευθερώσουμε την Ελλάδα από επιτηρήσεις και κηδεμονίες» πρόσθετε υποκριτικά. «Δημιουργήσαμε νέες συμμαχίες» καυχιόταν. «Ξέρουμε τον δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά» ισχυριζόταν και διακήρυττε ότι «θα φθάσουμε εκεί ασφαλείς, πιο σίγουροι, πιο δίκαιοι, πιο περήφανοι»!

Λόγια του αέρα. Ποιες «νέες συμμαχίες» δημιούργησε ο Παπανδρέου; Με λοιδορίες και περιφρόνηση αντέδρασαν οι «σύμμαχοι» και οι εταίροι του Γιώργου. «Οι Ελληνες παρακαλούν επισήμως για λεφτά τους Ευρωπαίους» ήταν π.χ. ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της γερμανικής κυβερνητικής εφημερίδας «Ντι Βελτ» την επόμενη μέρα. «Η Ελλάδα ζητάει βοήθεια για το βυθιζόμενο σκάφος της» ήταν ο επίσης πρωτοσέλιδος τίτλος της παγκόσμιας έκδοσης των «Τάιμς της Νέας Υόρκης». «Η Ελλάδα παραδίνεται και ζητάει διάσωση» ήταν ο σχετικός τίτλος μέχρι και της ισπανικής «Ελ Παΐς».

Ολοι στο εξωτερικό αντιμετώπιζαν την υπαγωγή σε καθεστώς Μνημονίου ως παράδοση άνευ όρων της Ελλάδας στο απόλυτο έλεος της ΕΕ και του ΔΝΤ. Με πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο της η γερμανική «Ντι Βελτ» δεν άφηνε κανένα περιθώριο αυταπατών ούτε στο πώς αντιμετώπιζε το θέμα το Βερολίνο ούτε για τα κίνητρά του. «Οι εταίροι μας θα συνδράμουν άμεσα και αποφασιστικά ώστε να παράσχουν στην Ελλάδα το απάνεμο λιμάνι που θα μας επιτρέψει να ξαναχτίσουμε το σκάφος μας με γερά και αξιόπιστα υλικά» είχε πει ο Γ. Παπανδρέου στο κωμικοτραγικό από πολιτική σκοπιά διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό.

Παραμύθια. Το πρωτοσέλιδο άρθρο της «Ντι Βελτ» την επομένη βάζει τα πράγματα στη θέση τους. «Δεν πρέπει κανείς να αυταπατάται. Δεν οφείλεται σε υπέροχη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη το γεγονός ότι τώρα πρέπει να δοθεί βοήθεια» διευκρινίζει χωρίς περιστροφές και εξηγεί: «Πρόκειται απλώς για την προστασία των δικών μας συμφερόντων. Αν δεν βοηθούνταν οι Ελληνες, μερικές ευρωπαϊκές τράπεζες θα βρίσκονταν εκ νέου στο χείλος του γκρεμού - και τότε θα έπρεπε και πάλι να πληρώσουμε σε διαφορετικό σημείο». Η δεξιά γερμανική εφημερίδα ομολογεί ευθέως ότι «στην καλύτερη περίπτωση τα δισεκατομμύρια της βοήθειας θα δώσουν χρόνο στην υπόλοιπη Ευρωζώνη να αποκτήσει ανοσία καλύτερα εναντίον της ελληνικής καταστροφής από το χρέος». Ο γερμανικός σχεδιασμός συμπεριλαμβάνει από την πρώτη στιγμή και την αναδιάρθρωση του χρέους, με όλες τις ολέθριες συνέπειες της κίνησης αυτής, τις οποίες έχει ήδη υποστεί ο λαός μας.

Η «Ντι Βελτ» το έγραφε από την πρώτη κιόλας μέρα στο προαναφερθέν άρθρο της: «Χωρίς 'κούρεμα' -δηλαδή αναδιάρθρωση χρέους- η Ελλάδα αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει» τόνιζε χωρίς ταλαντεύσεις η γερμανική εφημερίδα.

Την ίδια μέρα δημοσιευόταν στην «Καθημερινή», στις 24 Απριλίου 2010, ένα άρθρο του Γιάννη Στουρνάρα, που χαρακτήριζε το Μνημόνιο «μεγάλη ευκαιρία ανόρθωσης της οικονομίας της χώρας» ήδη από τον τίτλο του. «Η κυβέρνηση δεν πρέπει να ανησυχήσει για ενδεχόμενες αντιδράσεις ορισμένων τμημάτων της κοινωνίας και του πολιτικού κόσμου» υπογράμμιζε ο νυν υπουργός Οικονομικών και πρόσθετε: «Η κυβέρνηση πρέπει να αποκρούσει προτάσεις περί αναδιάρθρωσης του χρέους, που όχι μόνον δεν χρειάζεται, αλλά είναι και επικίνδυνη για τη χρηματοοικονομική ευστάθεια της χώρας». Οπως είναι φυσικό, έγινε αυτό που είπαν οι Γερμανοί.

Πάνω από το άρθρο του Γ. Στουρνάρα υπήρχε στην «Καθημερινή» και ένα άρθρο του ανεκδιήγητου Στέφανου Μάνου. «Επιτέλους, ο πρωθυπουργός αποφάσισε να προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης ΕΕ - ΔΝΤ! Εκανε πολύ καλά! Η εμπλοκή του ΔΝΤ εξυπηρετεί το γενικό συμφέρον. Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού θα ωφεληθεί» έγραφε περισπούδαστα ο Στ. Μάνος. Τρομερό... όφελος είδαν οι Ελληνες από το Μνημόνιο! Τρελοί και παλαβοί από τη χαρά τους είναι με τη σημερινή οικονομική κατάσταση!

www.ethnos.gr

Σήμερα έχουμε… «επέτειο»! Πενθούμε την υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς εξαθλίωσης και υποτέλειας

Γράφει ο Μαγια

Όσο η κοινωνία περιμένει τον «από μηχανής σωτήρα» τόσο θα αποθρασύνονται οι ύαινες της διεθνούς τοκογλυφίας και θα μαίνεται ο ακήρυχτος πόλεμος του Δ΄ Ράιχ

Αν οι πολίτες δεν είχαν μετατραπεί σε άβουλη μάζα, τότε δεν θα είχαν εκχωρήσει τα δικαιώματά τους σε εκείνους που, αφού διέλυσαν και διέσυραν τη χώρα, εμφανίζονται με απύθμενη ξεδιαντροπιά ως …σωτήρες

Σήμερα έχουμε… «επέτειο»! Πενθούμε την υπαγωγή της Ελλάδας στη δίνη των μνημονίων, σε καθεστώς εξαθλίωσης και υποτέλειας.
Μέσα σε τρία χρόνια η χώρα γνώρισε τη βιαιότερη συρρίκνωση εισοδημάτων από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την αποσάθρωση του βιοτικού επιπέδου, την κατάρρευση των 
μηχανισμών κοινωνικής προστασίας και την αύξουσα ανασφάλεια.
Η δουλόφρονη συγκυβέρνηση, κατ΄ ομολογία του Πολ Τόμσεν, στο συνέδριο του «Economist», δείχνει «απόλυτη πειθαρχία» και εφαρμόζει τα ανεφάρμοστα. Εχοντας καταργήσει κάθε συνθήκη ζωής μας δεν ορρωδεί προ ουδενός. Με ραγιάδικη αυθάδεια και κυνική υποκρισία επιμένει να εξαπατά τους εναπομείναντες αφελείς. Μιλά για «φως στο τούνελ» και ελπίδα …ανάπτυξης. Τέτοιος μακάβριος εμπαιγμός δεν έχει ιστορικό προηγούμενο…
Το Ελληνικό …μοντέλο, σήμερα, εφαρμόζεται σε όλο το Ευρωπαικό Νότο.
Το γράφει τόσο ωραία ο διευθυντής της γαλλικής «Μοντ Ντιπλοματίκ» στο τεύχος αυτού του μήνα: «Κανένας πολίτης της ΕΕ δεν μπορεί να αγνοεί από εδώ και πέρα ότι είναι ο προνομιακός στόχος μιας οικονομικής πολιτικής που είναι αποφασισμένη να τον απογυμνώσει από τους καρπούς της εργασίας του… Στη Ρώμη, την Αθήνα ή τη Λευκωσία, ντόπιες μαριονέτες φαίνονται ήδη αποφασισμένες να μετουσιώσουν σε πράξη τις εντολές προς αυτή την κατεύθυνση που θα τους δώσουν οι Βρυξέλλες, η Φρανκφούρτη ή το Βερολίνο, έστω και αν κατόπιν αποκηρύξουν τις μαριονέτες οι λαοί τους».
Ωστόσο, το «εδώ και τώρα» της λαϊκής ενεργοποίησης και της κοινωνικής αφύπνισης απουσιάζει εκκωφαντικά.

Οι δημοκρατικές «αντιμνημονιακές» δυνάμεις πρέπει να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Να αντιληφθούν ότι σε αυτή την κρίσιμη ιστορική περίοδο η διαχωριστική γραμμή έχει, προσωρινά, διαφοροποιηθεί. Δε βρίσκεται μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, αλλά ανάμεσα στον πόλο που «συμμορφώνεται παθητικά» στο δόγμα Μέρκελ και τον πόλο «που πιστεύει ότι πρέπει να δοθεί μάχη για την ανατροπή της ακολουθούμενης ολέθριας πολιτικής και την αντικατάστασή της από ένα Εθνικό Πρόγραμμα ανασυγκρότησης, ανάπτυξης και αξιοποίησης των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου με κοινωνική δικαιοσύνη».

Δε θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε την ανάγκη σύμπηξης μιας ευρείας κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας, ώστε να ανακτηθεί η Πατρίδα και να ακυρωθούν τα ολέθρια σχέδια του Δ΄ Ράιχ, που αντιμετωπίζει την Ελληνική κοινωνία σα να είναι «πληθυσμός ατόμων» εγκλεισμένων σε αναμορφωτήριο. Αλλωστε, λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος!

www.olympia.gr

ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ ΦΘΟΡΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Βλέποντας την εκστρατεία του περιοδικού «Spiegel» για τη «φτωχή» Ελλάδα και τους «πλούσιους» Έλληνες δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφθεί πίσω από τις γραμμές του δημοσιεύματος γνωρίζοντας τον τρόπο καθοδήγησης της κοινής γνώμης.

Όταν θέλει η κεντρική πολιτική κατεύθυνση μιας χώρας να «επιτεθεί» σε μία άλλη ο σχεδιασμός είναι συνήθως ο ίδιος, δηλαδή «καθοδηγεί» τη συλλογική προπαγάνδα με υπαρκτά και ταυτόχρονα κυρίως ανύπαρκτα επιχειρήματα.

Έτσι λοιπόν εις βάρος της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού έγινε αρχή με το Γερμανικό περιοδικό «Focus» και με το εξώφυλλό του που απεικόνιζε την Αφροδίτη να δείχνει το γνωστό δάκτυλο.

Ακολούθησαν πλήθος δημοσιευμάτων, που έκαναν πεποίθηση σ’ όλη τη Γερμανία και στην Ευρώπη, ότι όλοι οι Έλληνες είναι διαφθαρμένοι, τεμπέληδες και γενικά «ανυπόληπτοι» ως λαός.

Αυτό πέρασε τεχνηέντως και έτσι κανείς δεν αντέδρασε στα μέτρα που ζητήθηκαν για την αντιμετώπιση της κρίσης που «κτύπησε» την Ελλάδα όσο σκληρά και να ήταν μιας και έπρεπε να «τιμωρηθεί» για την «σπάταλη» και «ανεύθυνη» συμπεριφορά της.

Αργότερα φάνηκε το «ψέμα» όταν η κρίση επεκτάθηκε στην Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Κύπρο, Ιταλία και απειλεί επίσης το Βέλγιο, την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ολλανδία και τελικά κάποια στιγμή θα έλθει και η σειρά της Γερμανίας.

Τώρα, αρχίζει το 2^ο  κύμα προπαγάνδας για τους  «πλούσιους» Έλληνες.

Το «Spiegel» αναφέρει ότι οι Έλληνες σε μεγάλο βαθμό έχουν σπίτια ενώ οι Γερμανοί δεν διαθέτουν στην πλειοψηφία τους αντίστοιχη περιουσία.

Δεν λαμβάνουν όμως υπόψη τους τη διαφορετικότητα των Ελλήνων και των συνθηκών της χώρας. Η ανασφάλεια που έχει ο λαός λόγω μη ευρέσεως εργασίας τους αναγκάζει να σπουδάσουν για να αντιμετωπίσουν την ανεργία και η απόκτηση ενός σπιτιού τους εξασφαλίζει τουλάχιστον μία ποιότητα ζωής. Ακόμα και το γεγονός ότι έχουν το θεσμό της προίκας, δείχνει την ανάγκη της βοήθειας από την οικογένεια. Αντίθετα οι Γερμανοί δεν έχουν ανάγκη σπουδών για εύρεση εργασίας και η κοινωνική προστασία δεν τους δημιουργεί το αίσθημα της ανασφάλειας. Το ίδιο ισχύει και στις άλλες αναπτυγμένες χώρες που δεν αντιμετωπίζουν με αγωνία το μέλλος τους.

Το πρώτο κύμα προπαγάνδας λοιπόν ήταν για να μπορέσουν να περάσουν τα μέτρα λιτότητας σ΄ένα λαό (που μέχρι χθες ήταν ισότιμος σε μία Ενωμένη Ευρώπη), έτσι ώστε να μην υπάρχει ενόχληση και πρόβλημα ευαισθησίας για τη σκληρή αντιμετώπισή τους. Έτσι, οι σύμμαχοι και συνέταιροι έγιναν τιμωροί και δυνάστες.

Στο δεύτερο κύμα προπαγάνδας για «πλούσιους» Έλληνες, φοβάμαι ότι κρύβεται η ληστεία της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων. Πρώτα με τα μέτρα μείωσης μισθών κ.λ.π. καταδίκασαν τους Έλληνες να μην μπορούν να ικανοποιήσουν τις υποχρεώσεις τους  στις Τράπεζες (δάνεια  νοικοκυριών, επιχειρήσεων, κράτους). Με τα επιπλέον βάρη (πολλαπλή φορολόγηση) στα ακίνητα έγινε ασύμφορη η κατοχή ακινήτων. ‘Όταν λοιπόν τώρα τα κόκκινα δάνεια έχουν περάσει κάθε δυνατότητα αποπληρωμής, ήρθε η ώρα (παρότι η ανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών βαραίνει με χρέος όλους τους Έλληνες, έχουν δεν έχουν δάνεια) η Τράπεζα να πάρει όλα τα ακίνητα των δανειοληπτών.

Ταυτόχρονα, όποιος γλυτώσει από την Τράπεζα,  υπάρχει και η Εφορία που καραδοκεί να «αρπάξει» την ιδιωτική περιουσία για να την ξεπουλήσει όπως και την κρατική.

Ετοιμάζεται λοιπόν η «αρπαγή» από τις Τράπεζες και το Κράτος όλων των  ιδιωτικών περιουσιών και η μετατροπή τους σε Real Estate «ξένων επενδυτών».

Η σκέψη αυτή στηρίζεται στην παροιμία ότι «Δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά».

Όποιος λοιπόν πιστεύει σε «αγνά» ή «λάθος» δημοσιεύματα θα «ξυπνήσει» όταν το κακό θα έχει ολοκληρωθεί.

Είναι τώρα που πρέπει να αντιδράσουμε σ’ αυτά τα δημοσιεύματα και στην κατασκευή στερεοτύπων.

Τα παραδείγματα στερεοτύπων πολλά στη σύγχρονη Ιστορία. Αρκεί να θυμηθούμε το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας με τον «χασάπη» Μιλόσεβιτς, τα «ανύπαρκτα» χημικά όπλα του Σαντάμ και την καταστροφή του Ιράκ, τον δικτάτορα Καντάφι και την καταστροφή της Λιβύης, τον δικτάτορα Άσαντ και την μετατροπή μιας διαδήλωσης σε «εμφύλιο» πόλεμο με επαναστάτες μισθοφόρους από άλλες χώρες κ.λ.π.

Δεν χρειάζονται άλλα παραδείγματα για να αντιληφθούμε τον μηχανισμό της παραπλάνησης της κοινής γνώμης, έτσι ώστε να δέχονται πράξεις και καταστάσεις που αλλιώς θα είχαν μεγάλες αντιδράσεις από τους λαούς.

Κάποια στιγμή λοιπόν πρέπει το επαναλαμβανόμενο ψέμα (δεν έχουν και μεγάλη ποικιλία οι ιθύνοντες νόες) να γίνεται αντιληπτό και οι λαοί να μην δέχονται «κατασκευασμένες αλήθειες» που φαίνονται αληθοφανείς (υπάρχει πάντα κάποια βάση).

Ας ξεκινήσουμε όλοι μαζί αντίσταση στους δυνάστες των λαών που σκοπό έχουν τη διαμόρφωση των πολιτών σε υπηκόους-σκλάβους.

   Αγάθη  Αβανέα

Αγάπη Αναστασάκου

Προς: Αμόλυντα Μυαλά & Ψυχές

 Με τον Λάζαρο Μαύρο

Ρ Η Τ Ο Ρ Α Σ πολυφθόγγους ως ιχθύας αφώνους ορώμεν. Φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα. Τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα. Εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί. Εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί… Πρόκειται για τέσσερεις σπουδαιότατης σημασίας στίχους από την ποιητικότατη Ακολουθία του Ακάθιστου Ύμνου, που ορθοστάδην παρακολουθήσαμε και ψάλλαμε την Παρασκευή, προσευχόμενοι στην Υπέρμαχον Στρατηγόν να 'χει το κράτος μας απροσμάχητον και να το λευτερώσει εκ των παντοίων κινδύνων στους οποίους το κατακρήμνισαν και το κατάντησαν ρημάδι, αποτειχίζοντάς το συστηματικά, οι διαδοχικά ασόφως κυβερνήσαντες και κυβερνώντες κομματάρχες, υφ’ ημών ασοφότατα εκλεγέντες.

Κ Α Ι ΕΙΝΑΙ, 1.387 χρόνια μετά από την άκρως επικίνδυνη - κι ευτυχώς αποτυχούσα - πολιορκία της Κωνσταντινουπόλεως το 626 απ’ τους Πέρσες και τους Αβάρους, άκρως επίκαιροι οι στίχοι. Επειδή πράγματι η πατρίδα υποφέρει απ’ το προφανέστατο και στην οικτρή μας πραγματικότητα αποδεδειγμένο γεγονός ότι: Όντως εμωράνθησαν οι κομματικοί πολυλογάδες ρήτορές μας, με τους φιλοσόφους τους, τους τεχνολόγους, τους συζητητές και τους ποιητές τους, δηλαδή τους εν εξουσία -Εκτελεστική τε και Νομοθετική- παντός είδους και κάθε αρμοδιότητας δημαγωγούς και από τηλεοράσεως δημοκόπους της Κομματοκρατίας, τους λογοδοτούντες μόνο εις «το [κάθε] Κόμμαν τζιαι τα μμάθκια σας»!

Μ Α Τ Α Ι Ω Σ -κατά πάσαν πιθανότητα- αναμένεται ότι, ίσως τους φωτίσει ο Θεός και καταστούν εθνωφελώς και κοινωφελώς σοφότεροι. Των περισσοτέρων και ιδίως των εξουσιαστικοτέρων, δυστυχώς, τα μυαλά είναι πλέον ανεπίδεκτα μαθήσεως, πόσω μάλλον της απολύτως αναγκαίας υπό τας περιστάσεις σοφίας! Και αν ο λαός παραμείνει με σταυρωμένα χέρια, εναποθέτοντας σε αυτούς και στα κόμματά τους την πάσαν ελπίδα, το πιθανότερο είναι ότι θα βρεθεί σε ακόμα πιο βαθύ γκρεμό και βάθος δυσθεώρητον, όπου εξαθλιωμένος έτι περαιτέρω, θα συνειδητοποιήσει με φρίκη το δυσανάβατον ύψος των δικών του ψευδαισθήσεων και της δικής του αυταπάτης.

Γ Ι ’ ΑΥΤΟ προέχει το απολύτως κατεπείγον καθήκον των νέων ανθρώπων -όσων ακόμη διαθέτουν αμόλυντο απ’ τη γάγγραινα της Κομματοκρατίας μυαλό και ψυχή- ν’ αναλάβουν υπεύθυνη δημοκρατική δράση. Με σοφία, με φρόνημα, με όραμα, με σχέδιο και ευψυχία πολιτικής δράσης, εθνικής στρατηγικής. Ώστε, με παίδας ευαγείς μπροστά, η κοινωνία να πάρει η ίδια στα χέρια της την πολιτική: Να τη διεκδικεί ανυποχώρητα. Αφαιρώντας την, όσο μπορεί όλο και περισσότερο, από τους πολιτικούς και τα εξαρτώμενα όργανά τους, που την έχουν ιδιοποιηθεί ως αποκλειστικά κομματικό τους ιδιοτελές τσιφλίκι. Εάν θα διασωθεί και θ’ ανορθωθεί η πατρίδα, αυτό είναι ματαιότης ματαιοτήτων να το αναμένει η κοινωνία από όλους εκείνους που την κατάντησαν στα σημερινά της χάλια.

www.sigmalive.com

Οι εγκληματίες είναι στο σπίτι μας, όχι μόνο στο Γιούρογκρουπ

Με τον Σάββα Ιακωβίδη

Είμαστε ένας κόσμος μονίμως και υποκριτικά… ξαφνιασμένος. Δίνουμε την εντύπωση εξωγήινων. Αρεσκόμαστε να κάνουμε τους Κινέζους. Όποιος παρακολουθεί προσεκτικά όσα λέγονται, επισημαίνονται και καταγράφονται τις τελευταίες εβδομάδες, μετά το μνημόνιο, θα σημειώσει πως μια φράση κυριαρχεί: «Αν γινόταν αυτό… αν αποφασιζόταν εκείνο… αν δεν αναβάλλαμε το άλλο… αν εφαρμόζαμε τους νόμους… αν δεν επιδεικνυόταν τόση ανοχή και ατιμωρησία… αν παίρναμε έγκαιρα μέτρα… αν ακούγαμε τις προτροπές της ΕΕ… αν νοιαζόμασταν γι’ αυτόν τον έρμο τόπο».

Αν… αν… αν… Η Γενική Ελέγκτρια, Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, εδώ και χρόνια, όπως και οι προκάτοχοί της, Σπύρου και Θεοφίλου, χτυπούσαν ηχηρές καμπάνες και προειδοποιούσαν τις εκάστοτε κυβερνήσεις και όλα τα κόμματα για την κατάσταση στα δημόσια οικονομικά. Κατέγραφαν όσα σκανδαλώδη και εγκληματικά συντελούνται στη Δημόσια Υπηρεσία. Κάθε χρόνο, η έκθεση της Γενικής Ελέγκτριας για την κατάσταση στο Δημόσιο παχύνεται και επαυξάνεται. Ξεπέρασε τις 1000 σελίδες. Αυτό τι καταδεικνύει; Πως είναι τόσα πολλά που πρέπει να διορθωθούν, αλλά μέχρι σήμερα τίποτε δεν έγινε. 

Κατασπατάληση δημόσιου πλούτου. Διασπάθιση δημόσιου χρήματος. Προϋπολογιζόμενα έργα για συγκεκριμένο ποσό, βλέπουν το κόστος τους να διπλασιάζεται ή και να τριπλασιάζεται. Ανεπαρκής σχεδιασμός; Λάθος υπολογισμοί; Σκανδαλώδεις χειρισμοί; Εγκληματικές αποφάσεις, για να επωφεληθούν ημέτεροι; Κατακύρωση προσφορών με περίεργες διαδικασίες; Ανεξέλεγκτες δαπάνες; Όλα αυτά και πολλά άλλα καταγράφονται λεπτομερώς στην ετήσια έκθεση της Χρ. Γιωρκάτζη, που παραδίδεται πρώτα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στη συνέχεια στη Βουλή.

Τι συμβαίνει κάθε φορά; Πρόεδρος και Βουλή ευχαριστούν τυπικά τη Γεν. Ελέγκτρια για το επίμοχθο έργο της υπηρεσίας της, προβαίνουν σε φλύαρες δηλώσεις ότι ΘΑ επιληφθούν των παρατηρήσεων και των εισηγήσεών της για νοικοκύρεμα των δημόσιων οικονομικών και, στη συνέχεια, ρίχνουν την έκθεση στον κάλαθο των αχρήστων. Προχθές, η Χρ. Γιωρκάτζη παρουσιάστηκε στην Επιτροπή Ελέγχου της Βουλής.

Τόνισε ξανά την ανάγκη πάταξης της φοροδιαφυγής και επέμεινε στην αύξηση της φοροεισπρακτικής ικανότητας του κράτους. Ιλιγγιά ο νους από τα εκατοντάδες εκατομμύρια που δεν έχουν εισπραχτεί. Η κ. Γιωρκάτζη επισήμανε ξανά πως μεγαλόσχημοι, πλούσιοι και κάτοχοι ακίνητης ιδιοκτησίας όλως περιέργως ακόμα δεν έχουν φορολογικούς φακέλους και διερωτήθηκε αν όλοι όσοι έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό, πληρώνουν φόρους.

Το πιο τραγικό, όμως, ήταν το εξής: Η Γενική Ελέγκτρια ανέφερε ότι, ελληνόφωνο μέλος της Τρόικας, που μελέτησε την έκθεσή της σε ό,τι αφορά το δημοσιονομικό μέρος των αναγκών του κράτους, «διατύπωσε χαρακτηριστικά την άποψη πως, αν διαχρονικά ακολουθούνταν οι εισηγήσεις της, η Κύπρος δεν θα χρειαζόταν την Τρόικα».

Ξαναδιαβάστε τήν εντός εισαγωγικών φράση για να εξαγριωθείτε, να ουρλιάξετε για το κατάντημα αυτού του τόπου. Μην αναζητήσετε εγκληματίες στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, στο Παρίσι ή στο Λονδίνο. Αναζητήστε τους στην Κύπρο!

Ποιοι είναι οι εγκληματίες; Όλοι τους γνωρίζουμε: Οι εκάστοτε κυβερνήσεις, τα κόμματα, υπουργοί, βουλευτές, κρατικοί και πολιτειακοί αξιωματούχοι, τραπεζικοί, δικηγόροι, λογιστές. Με την ανοχή, την αναξιότητα, την αχαμπαροσύνη αλλά, κυρίως, τη διαπλοκή, την εξάρτηση, τη συναλλαγή και την κομματική και κυβερνητική ιδιότητά τους, συνήργησαν έμπρακτα ώστε να φτάσουμε στο σημερινό κατάντημα. Γιατί βρίζουμε τη Μέρκελ, τον Σόιμπλε, τον Ντράγκι, την ευρωζώνη; Εδώ συντελέστηκαν τα εγκλήματα! Πρώτα από δικούς μας. Απλώς, οι εταίροι μας τα εκμεταλλεύτηκαν για να μας καταστρέψουν.

www.sigmalive.com

Πολιτική και ηθική απαξίωση της Ευρώπης στην Κύπρο

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβυς ε.τ.

Tο έγκλημα κατά της Κύπρου ήταν προμελετημένο και προετοιμασμένο. Προς αυτό συγκλίνουν αποδεικτικά όλες οι πληροφορίες που έρχονται στο φως. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απείλησε, π.χ., με διακοπή της ρευστότητας προς τις Κυπριακές τράπεζες τόσο μετά την πρώτη απόφαση του Eurogroup όσο και αργότερα, για την αποδοχή της δεύτερης εκβιαστικής και πρωτοφανούς αποφάσεώς του.

Δεν έδειξε όμως ανάλογη ανησυχία και σπουδή να διακόψει τη ρευστότητα προς τη Λαϊκή Τράπεζα, που ήταν από μήνες στο κόκκινο. Αντιθέτως, με την περίεργη συνέργεια του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου Πανίκου Δημητριάδη, έδωσε μέσα σε λίγους μήνες 9,5 δισ. ευρώ ρευστότητα στη Λαϊκή, ποσό που ισούται με το 60% του ΑΕΠ της Κύπρου. Ο τελευταίος δικαιολογήθηκε ότι «έπρεπε να κρατήσουμε την τράπεζα στον αναπνευστήρα μέχρι τη διεξαγωγή των εκλογών». Επέτρεψε, δηλαδή, τη διαρροή επί μήνες, για προεκλογικούς λόγους, πολλών δισεκατομμυρίων καταθέσεων της τραπέζης και την αντικατάστασή τους από ισόποσο εφιαλτικό χρέος, που γιγάντωσε το πρόβλημα και κατέστησε την Κύπρο όμηρο των σχεδιασμών του ιερατείου της Φρανγκφούρτης και των Βρυξελλών, υπό Γερμανική καθοδήγηση. Η τερατώδης παροχή ρευστότητας στην προβληματική Λαϊκή Τράπεζα δεν είναι το μόνο «λάθος» που διέπραξε ο νεόκοπος διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου. Είναι ο ίδιος που ανέθεσε, με προβληματικά κριτήρια, στην εταιρεία PIMCO να αξιολογήσει τις ανάγκες για ανακεφαλαιοποίηση των Κυπριακών τραπεζών, με αποτέλεσμα να εκτοξευθούν οι εκτιμώμενες ανάγκες σε επίπεδα που καθιστούσαν το δημόσιο χρέος μη βιώσιμο. Είναι ο ίδιος επίσης που πήρε πολλές άλλες αμφιλεγόμενες πρωτοβουλίες σε απευθείας συνεννόηση με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με την κυβέρνηση. Εγκαλούμενος για τις πρωτοβουλίες του, επικαλέσθηκε την ανεξαρτησία της Κεντρικής Τράπεζας και την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, για την οποία αισθάνεται υπερήφανος, όπως δήλωσε. Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί λεπτομέρεια ούτε αφορά, κατά πρώτο λόγο, το θέμα των προσωπικών ευθυνών του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου. Αποκαλύπτει τη διαστροφή και τη χειραγώγηση των Ευρωπαϊκών θεσμών και οργάνων για τη μετάλλαξη του ρόλου τους και την υποταγή τους σε σχέδια ηγεμονικής κυριαρχίας του ισχυρότερου οικονομικού παράγοντα. Αντί δηλαδή οι διοικητές των Κεντρικών Τραπεζών, που διορίζονται στο ΔΣ της τράπεζας από τις χώρες-μέλη, να εκπροσωπούν τα συμφέροντα των λαών τους και να τα συνθέτουν μεταξύ τους σε μια ενιαία Ευρωπαϊκή πολιτική, με βάση τις αρχές, τις συνθήκες και τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, μεταβάλλονται σε τοποτηρητές και εγκαθέτους της Κεντρικής Τράπεζας στις χώρες τους. Αυτό αποκαλύπτει επίσης τον ρόλο και τον έλεγχο που ασκεί στη δημοκρατούμενη, υποτίθεται, Ευρωπαϊκή Ένωση μια χρηματιστική ολιγαρχία, υπό το πρόσχημα της «ανεξαρτησίας» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ο στόχος του εγκλήματος κατά της Κύπρου διακηρύσσεται τώρα απροκάλυπτα. Είναι η κατεδάφιση της Κύπρου ως διεθνούς χρηματοπιστωτικού κέντρου και η αλλαγή του οικονομικού και αναπτυξιακού της μοντέλου. Παρουσιάζεται η Κύπρος ως δήθεν πρότυπο του καπιταλισμού τύπου καζίνου και κέντρο ξεπλύματος βρώμικου χρήματος. Σύμφωνα όμως με τις εκθέσεις του ΟΟΣΑ, η Γερμανία κατέχει χειρότερη θέση από την Κύπρο σε υποψίες και καταγγελίες για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Σε ό,τι αφορά ειδικότερα την παρουσία Ρωσικών κεφαλαίων, στις Γερμανικές τράπεζες βρίσκονται 435 δισ. ευρώ Ρωσικές καταθέσεις έναντι 26 δισ. ευρώ στην Κύπρο. Είναι το άκρον άωτον της υποκρισίας χώρες όπως η Γερμανία αλλά και η Γαλλία, που συνέπλευσε πλήρως με το Βερολίνο, να παρουσιάζονται στην Κύπρο ως δήθεν άτεγκτοι τιμωροί του καπιταλισμού τύπου καζίνου. Αυτές που ως χώρες και ως Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργούν ως στυλοβάτες μιας ακραίας διεθνούς πολιτικής νεοφιλελευθερισμού, που περιέχει εγγενώς τον ασύδοτο κερδοσκοπικό καπιταλισμό των αγορών και την ακραία απορρύθμιση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η Κύπρος διαπραγματεύθηκε το χρηματοπιστωτικό καθεστώς της με την Ευρωπαϊκή Ένωση κατά την ένταξή της. Δεν έγινε οποιαδήποτε αλλαγή σε αυτό ώστε να δικαιολογείται η βίαιη και εκδικητική αυτή μανία εναντίον της, που γκρεμίζει την οικονομία της. Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι δεν έγιναν λάθη στην Κύπρο, που αξιοποιήθηκαν ως ευκαιρία και πρόσχημα για την επίθεση εναντίον της. Οι ευθύνες του απελθόντος Προέδρου και της κυβερνήσεώς του είναι καταλυτικές. Μεγάλες ευθύνες έχει παραλλήλως η ηγεσία του τραπεζικού συστήματος της Κύπρου. Δεν είναι η καταγγελλόμενη υπερτροφία του τραπεζικού συστήματος το πρόβλημα. Μια μικρή χώρα που εξελίσσεται σε διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο θα έχει αναπόφευκτα έναν τραπεζικό τομέα πολλαπλάσιο του εθνικού προϊόντος της. Ο τραπεζικός τομέας του Λουξεμβούργου, π.χ., είναι 22 φορές μεγαλύτερος από το ΑΕΠ της χώρας έναντι 7 της Κύπρου. Αυτό ισχύει και για μεγάλες χώρες. Η HSBC, π.χ., είναι κατά 500 δισ. μεγαλύτερη από το ΑΕΠ της Μεγάλης Βρετανίας. Το πρόβλημα είναι η χρηστή και ικανή διοίκηση, οι κανόνες λειτουργίας και η αδιάφθορη και αποτελεσματική πολιτική εποπτεία. Το πιο ανησυχητικό για την Κύπρο και την Ελλάδα είναι το γεγονός ότι η οικονομική επίθεση κατά της Κύπρου, με παρασκηνιακή Αμερικανική επίνευση, έχει ευρύτερους γεωπολιτικούς στόχους: = την «έξωση των Ρώσων» από την Κύπρο, = την υποθήκευση του ενεργειακού πλούτου της Κύπρου, μέσα από την καταστροφή της Κυπριακής οικονομίας και την προσχεδιασμένη υπερχρέωση, = την επιβολή «λύσεως» τύπου Σχεδίου Ανάν στο Κυπριακό, με ό,τι αυτό θα σήμαινε για την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον Κυπριακό Ελληνισμό. Η οικονομική ισοπέδωση της Κύπρου με τη δηλητηριώδη Ευρωπαϊκή «αλληλεγγύη» συμπίπτει με άλλες εξελίξεις, όπως η εκεχειρία των Τούρκων με τους Κούρδους του PΚΚ και η αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων Τουρκίας και Ισραήλ, με Αμερικανική πίεση. Είναι νωρίς ακόμα για να εκτιμηθεί η πραγματική σημασία των εξελίξεων αυτών. Ενισχύουν όμως τη διπλωματική και στρατηγική θέση της Τουρκικής πλευράς και επιδεινώνουν τη συγκυρία για την Ελληνική πλευρά. Χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε εθνικός σχεδιασμός και κινητοποίηση για την αντιμετώπιση των προδιαγραφόμενων απειλών και κινδύνων www.paron.gr