Ο Ίων Δραγούμης και ο Ελληνικός Κοινοτισμός (Β΄ ΜΕΡΟΣ)

Του Πολίτη Παν. Λ. Παπαγαρυφάλλου

Προέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων,

Μέλος του Δ.Σ. του «Ινστιτούτου Εθνικών και Κοινωνικών Ερευνών -  Ιων Δραγούμης»

Στο προηγηθέν κείμενο, στο οποίο επισημάνθηκαν οι πιο ενδιαφέρουσες απόψεις του Ίωνος, από το έργο του «Ελληνικός Πολιτισμός», για τον Κοινοτισμό στην Ελλάδα, αναδείχθηκε το ζωτικό του ενδιαφέρον γύρω από το εθνικό αυτό ζήτημα.

Με τούτο το κείμενο θα επιχειρηθεί η ανάδειξη των σχετικών του απόψεων, οι οποίες καταγράφονται στο έργο του: «Σαμοθράκη» (εκδ. «Νέα Θέσις», Αθήνα 1991, σελ. 43-51).

Στο έργο αυτό, το οποίο προηγήθηκε του «Ελληνικός Πολιτισμός», δεδομένου ότι είδε το φως της δημοσιότητος το 1909, ο Δραγούμης υπεραμύνεται του θεσμού της τοπικής αυτοδιοικήσεως, γράφοντας και τα εξής: «Και από κάθε θρησκείας ρίζες δυνατώτερες είναι οι ρίζες της φυλής. Ποιό είδος κοινωνικός οργανισμός έπλασε τη φυλή τέτοια που είναι και τη βάσταξε αιώνες τώρα; Η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Και αυτή μπορεί να είναι μονάχα αποτέλεσμα άλλων λόγων, που δεν τους ξεδιαλύει ο άνθρωπος… Άλλαξε πολλούς κυρίως το νησί (σ.σ. εννοεί τη Σαμοθράκη) κι’ όμως έμεινε πάντα ελληνικό και πάντα, είτε αυτόνομο είτε αυτοδιοίκητο, από τον καιρό που ήταν ανεξάρτητη πολιτεία πριν από τους Πέρσες, ώς σήμερα, που την ορίζουν οι Τούρκοι… Η τωρινή Σαμοθράκη έχει κοινότητα που είναι συνέχεια της Σαμοθρακικής Πολιτείας, που περιγράφει ο Αριστοτέλης. Αδιάφορο άν άλλαξαν ονόματα οι άρχοντες, τα πράγματα μένουν τα ίδια… Οι δημογέροντες, μαζί με το δεσπότη, δικάζουν οικογενειακές και κληρονομικές διαφορές, συμβιβάζαν και άλλες ιδιωτικές διαφορές και αποφασίζουν για τα κοινοτικά συμφέροντα. Επιτρόπους, έφορους και δημογέροντες, τους εκλέγει ο λαός κάθε δύο-τρία χρόνια σε γενική συνάθροιση, γιατί αυτός ξέρει καλλίτερα τους καλούς και τους άξιους για να κοιτάζουν τα συμφέροντα του τόπου και ο δεσπότης επικυρώνει μονάχα την εκλογή… Αυτοί αντιπροσωπεύουν την Κοινότητα σε κάθε περίσταση, συμφωνούν το δάσκαλο και τη δασκάλα και ο δεσπότης μονάχα επικυρώνει τον διορισμό, συνάζουν τα κοινοτικά χρήματα, πληρώνουν μισθούς σε καντηλανάφτες, ψάλτες και δασκάλους, βάζουν δραγάτες και δασοφύλακες, φροντίζουν τους δρόμους τους κοινοτικούς, τα υδραγωγεία, τα νεκροταφεία, τις βρύσες, κοιτάζουν τα κοινοτικά χτήματα, οικόπεδα και σπίτια, που τα εισοδήματά τους χρησιμοποιούν πάλι για τις κοινοτικές ανάγκες. Πληρώνουν οι νησιώτες δοσίματα στους κυρίαρχους Τούρκους, μα πληρώνουν χώρια και στην κοινότητα εμμέσους και αμέσους φόρους… Κάποτε αφήνουν μικρά ποσοστά στην κοινότητα όσοι μπάζουν στον τόπο ή βγάζουν προϊόντα… Οι Έλληνες ζουν πάντα αυτόνομοι ή ιδιοκυβέρνητοι όσο και να είναι πολιτικώς σκλάβοι των δυνατωτέρων του λαών… και είναι οι Ελληνικές οι Πολιτείες -και κοντά στις Πολιτείες και τα χωριά- τα κύτταρα της Ελληνικής φυλής. Όπου κι’ αν βρεθούν δέκα Έλληνες φτειάνουν ο καθένας πρώτα την καλύβα τους και έπειτα την κοινότητά τους, κανονίζοντας τη ζωή τους, με τρόπο Ελληνικό… Έτσι οι Πολιτείες τους μένουν πάντα κάπως αυτόνομες και αυτοδιοίκητες. Αυτό πάντα γλύτωσε την Ελληνική φυλή από την τελειωτική καταστροφή, και πάλι θα τη γλυτώση.»

Συνεχίζοντας ο λάτρης της Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, μετά

Ο Ίων Δραγούμης και ο Ελληνικός Κοινοτισμός (Α΄ ΜΕΡΟΣ)

Του Πολίτη Παν. Λ. Παπαγαρυφάλλου

Προέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων,

Μέλος του Δ.Σ. του «Ινστιτούτου Εθνικών και Κοινωνικών Ερευνών -  Ιων Δραγούμης»

Στο προηγούμενο κείμενό μου ανέδειξα με πολύ αδρές γραμμές τις απόψεις του Ίωνος Δραγούμη γύρω από την εθνική μας παράδοση και το έθνος…

Ο Ελληνολάτρης στοχαστής σφοδρός πολέμιος της ξενοκρατίας και ξενομανίας των νεοελλήνων, δεν ήταν δυνατό να μην ενστερνηθεί και να μην αναδείξει το πνεύμα και την ουσία του Ελληνικού Κοινοτισμού, ο οποίος αναπτύχθηκε σημαντικά κατά τους χρόνους της μακραίωνης τουρκικής δουλείας και λειτούργησε αποτελεσματικά και εθνωφελώς για το υπόδουλο Γένος (Για το ζήτημα αυτό βλ. την υπο της Ακαδημίας Αθηνών βραβευθείσα εργασία μου, με τον τίτλο: «Το πνεύμα της συνεργασίας εις τον οικονομικόν τομέα εν Ελλάδι κατά τας παραμονάς της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821. Συμβολή του πνεύματος αυτού εις την επιτυχίαν του Αγώνος. Προσπάθειαι και πηγαίαι εφαρμογαί συνεταιριστικής οργανώσεως του νόμου 602/1915 Περί Συνεταιρισμών».

Το εν λόγω θέμα είχε προκηρύξει ως αθλοθέτης η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος σε σχετικό μυστικό διαγωνισμό δια μέσου της Ακαδημίας Αθηνών.

Πρόκειται για μια ιστορική έρευνα -«Προϊόν μόχθου μεγάλου»- όπως έγραφε ο εισηγητής ακαδημαϊκός Ιωάννης Χαραμής, στην οποία οι εν Ελλάδι πολιτικοί ούτε καν που είδαν το εξώφυλλό της για να δουν σε τι θα μπορούσε να χρησιμεύσει για την εφαρμοστέα οικονομική πολιτική.

Σ’ αυτή, λοιπόν την εργασία προτάσσεται το Κεφάλαιο: «Περί του θεσμού των αυτοδιοικουμένων κοινοτήτων εν Ελλάδι κατά την Τουρκοκρατίαν» (σελ. 23-35).

Βαθύς, λοιπόν, γνώστης του Κοινοτικού θεσμού κατά την Τουρκοκρατία ο Ίων Δραγούμης, επικέντρωσε το ενδιαφέρον του στην αυτοδιοίκηση και ιδιαίτερα του θεσμού των Κοινοτήτων.

Ο διανοητής Ίων ξεσπώντας κατά του ξενόφερτου μιμητικού παραληρήματος, το οποίο επικράτησε στο νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος, στο κεφάλαιο «Πηγή Ζωής» (στο έργο του «Ελληνικός Πολιτισμός», έγραφε και τα εξής, κριτικάροντας και την πρώτη βασιλεία της Ελλάδος: «Ο ξενοφερμένος βασιλιάς με οργανωτές χοντρούς Βαυαρούς αντέγραψαν νόμους φράγκικους και συντάγματα ισοπεδωτικά. Τους νέους τους έστελναν στην Ευρώπη για να σπουδάσουν ευρωπαϊκά και άμα ξαναγύριζαν με ένα δίπλωμα στο χέρι, τους είχαν για θεούς. Οι μικροί αυτοί διπλωματούχοι θεοί, καταφουσκωμένοι με ξένη μάθηση κακοχωνεμένη, πολεμούσαν να κλονίσουν ακόμα περισσότερο την πεποίθηση των Ρωμιών στον εαυτό τους… Όποιος δεν πήγε στο Παρίσι δεν είναι άνθρωπος. Οι τέλεοι κορσέδες γίνονται στο Παρίσι, τα τέλεια Κράτη πάλι εκεί κατασκευάζονται και δεν είναι κανείς επιστήμοντας αν δεν πήγε στην Ευρώπη και αν γυρίζοντας με δίπλωμα δε μετέφρασε από τα γαλλικά ή τα γερμανικά κανένα επιστημονικό συγγραφέα, ας είναι και τιποτένιο».

Μετά τις παρατηρήσεις του αυτές έρχεται στο θέμα το πώς το νεοελληνικό κράτος αντιμετώπισε το θεσμο των Κοινοτήτων από τη σκοπιά της νομοθεσίας γράφοντας: «Ο νομοθέτης

Ο Ιων Δραγούμης, η εθνική μας Παράδοση και το Έθνος

Του Πολίτη Παν. Λ. Παπαγαρυφάλλου,

Προέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων και

μέλους του Δ.Σ. του «Ινστιτούτου Εθνικών και Κοινωνικών Ερευνών -  Ιων Δραγούμης»,

Μακεδονολάτρης, φιλόσοφος, δημοσιολόγος, οικονομολόγος και κοινωνιολόγος, έτσι σκιαγραφεί με τίτλους τον Ίωνα ο καθηγητής Ι. Χολέβας στο έργο του «Ο Μακεδονολάτρης Ίων Δραγούμης» (εκδ. «Πελασγός» - Ι. Γιαννάκενας -  εκδ. Γ’ 2013)

Πρόκειται ομολογουμένως για μία πολυδιάστατη, προσωπικότητα του νέου Ελληνισμού, το έργο της οποίας εκτείνεται σε πλείστους όσους τομείς του δημοσίου και κοινωνικού βίου των Ελλήνων.

Πρόκειται για έναν πολιτικό στοχαστή που αγκάλιασε το Έθνος των Ελλήνων και αγωνίστηκε να το καταστήσει κραταιό και κρηπίδωμα του Ελληνισμού.

 Ανειρήνευτος εχθρός του ωχαδελφισμού του Αθηνοκεντρικού κράτους, του οποίου οι κυβερνώντες ανέκαθεν έστρεφαν τους προβολείς των ενδιαφερόντων τους εως εκεί που προστατεύαν τον θώκο τους, για την προστασία του οποίου συνεργαζόταν και με τους ληστές, όπως έγραφε στη δεκαετία του 1870 ο Ιστορικός Βερναρδάκης (βλ. Π. Παπαγαρυφάλου: «Η εθνική μας παράδοση», εκδ. «Πελασγός» - Ι. Γιαννάκενας – Αθήνα 2012, σελ. 49). Ο Δραγούμης έδινε τόσο μεγάλη σημασία στην παράδοση και στο Έθνος και τα θεωρούσε τόσο άρρηκτα συνδεδεμένα μέ τό Κράτος, ώστε να γράφει: «Για τα έθνη θύμηση είναι η Παράδοση, που όταν καταντά ολότελα συνειδητή λέγεται ιστορία… Χωρίς την παράδοση τα έθνη δεν θα ήξεραν τον εαυτό τους, δεν θα τον αναγνώριζαν… Η παράδοση είναι ο σύνδεσμος των ατόμων μια φυλής τωρινών και περασμένων, που τα κάνει έθνος. Το να νιώθης την καταγωγή του, τη συνέχεια του εθνικού εγώ σου, την ιστορία που σου κάνει συνειδητό, το πέρασμα του έθνους σου μέσα στους αιώνες τη γειτονιά σου με το εικοσιένα, με την Τουρκοκρατία, με το βυζαντινό πολιτισμό, με τα έθιμα των πατέρων σου, με τη σκέψη τους, με το κράτος τους, δεν είναι «προγονοπληξία» είναι απλή και καλή «προγονοπληξία», θύμηση των περασμένων γνωρισμός με την εαυτό σου.» Συνεχίζοντας ο Ίων και διεισδύοντας στην ουσία των πραγμάτων, της Ιστορίας και της κοινωνίας γράφει: «Έθνος χωρίς παράδοση δέν υπάρχει. Και μεις, οι ίδιοι, οι ζωντανοί, παράδοση δημιουργούμε κάθε μέρα για τα ερχόμενα τα χρόνια και για τις νεώτερες γενεές με τις πράξεις μας, τις παραλείψεις μας και με τη σκέψη μας.»

Υπεραμυνόμενος ο Ελληνολάτρης Ίων της Ελληνικής δημοτικής παραδόσεως γράφει: «Αυτή είναι ο εσωτερικότερος και γνησιότερος κρίκος που μας συνδέει με τους παλιότερους Ελληνικούς Πολιτισμούς… Ο χυμός του δένδρου είναι η δημοτική παράδοση. Αυτή έχει την αρχή της πολύ πριν δημιουργήσει κανένα πολιτισμό η Ελληνική φυλή και είναι ζωντανή πηγή κάθε Πολιτισμού Ελληνικού από τότε πού πλάστηκε ο Έλληνας στα Ελληνικά τα χώματα… Η δημοτική παράδοση είναι μέσα μας σαν το χνάρι της ψυχής μας, αυτήν ακουλουθώντας και ανεβαίνοντας βρίσκουμε την ψυχή μας, την αληθινή πηγή της νεοελληνικής ζωής.

Η δημοτική παράδοση θα μας οδηγήσει να ζυγώσουμε ως την πηγή αυτής της ζωής και να ποτιστούμε.»

Αυτόν τον ύμνο στη δημοτική μας παράδοση ψάχνει ο Δραγούμης στό Κεφάλαιο: «Πηγή Ζωής», στρεφόμενος με σαρκασμό και οξύτητα κατά της ξενολατρείας -ακουλουθώντας τον συναγωνιστή του Περικλή Γιαννόπουλο, που αυτοκτόνησε πάνω σ’ένα λευκό άλογο πέφτοντας στα γαλανά νερά του Αργοσαρωνικού- έγραφε: «Η ξενομανία του κράτους έφτασε σε τέτοιο σημείο, που έστειλε στην Ευρώπη και κορίτσια νά

Ῥένος Ἀποστολίδης για Περικλῆ Γιαννόπουλο, Ἴων Δραγούμη, Παῦλο Μελᾶ

Εν τέλει μέσα και πέρα από όλα αυτά ο Ίδας (Ιων Δραγούμης) μένει ένας λεβέντης, ένα παλληκάρι από ρίζα παλιά, Ελλαδική. Ως γνωστόν οι λεβέντες και τα παλληκάρια δεν μπορούν να κάνουν τίποτε στο χώρο της πολιτικής. Καμιά φορά το πολύ πολύ, στο χώρο της λογοτεχνίας ή του λόγου και της σκέψης, γενικότερα μπορούν να φέρουν έναν αέρα αψύ, ξανασαστικό, που καίει τα πλεμόνια και ξαναθέτει πρώτες ιδέες. Στα μεγαλύτερά της μεγέθη αυτή η ποιότητα δίνει έναν Νίτσε ή έναν Κάρλαϋλ, και στις μικρότερές της ποιότητες, στις εδώ διαστάσεις μας, έστω έναν Περικλή Γιαννόπουλο. Όταν οι τύποι αυτοί βρουν αρκετή αυτογνωσία και μείνουν οι εαυτοί τους, ασυμβίβαστοι με τους οχετούς, υπάρχει ελπίδα για αυτούς να δώσουν σε λόγο αυτή την πνοή που οιστρηλατεί τη ζωή τους. Σε λόγο ή σε οτιδήποτε άλλο το δημιουργικό.

Είναι ένας μεγαλεξανδρισμός αυτή η ποιότητα, είναι ακριβώς το ηρωίζεσθαι του Κάρλαυλ. Αλλά η ποιότητα αυτή ή θα είναι η ανάσα μιάς γνήσια και ισχυρότατα ηγετικής στόφας που θα καταφέρη να σύρει πίσω της επαρκείς απλούς Σάντσους, ώστε να αποτελούν αποδοτικό όργανο κρούσης των πραγμάτων, και τότε θα δημιουργήσουν ιστορία, ή αλλοιώς είναι χαμένοι για χαμένοι, αν δεν περιορισθούν στην απόλυτη προσωπική αποχή, και σε αυτό που λέμε: κάθε λογής καλλιτεχνική δημιουργία.

Από τους τρεις – Περικλή Γιαννόπουλο, Παύλο Μελά, Ίωνα Δραγούμη – ο Ίδας υπήρξε ο πιο αυτοσπαταλημένος και αυτοαδικημένος. Πολύ σωστότερα ο Παύλος Μελάς, που ακριβώς δεν είχε την πνευματικότητα του Δραγούμη και ούτε την αυτογνωσία του, με το ένστικτο όμως βρήκε τι είχε να κάνη για να φερθή παλληκαρίσια και κατ’απόλυτη εξαίρεση από όλους, σαν ένας ευγενής ταξικός λεβέντης, απομεινάρι δηλαδή φεουδαρχικού Μεσαίωνα (αυτό είναι το ψυχολογικό του αρχέτυπο) και πάει εκεί να πιαστή με τους βούλγαρους κομιτατζήδες, τρώγοντας όσους μπορούσε περισσότερους. Γίνηκε έτσι ένα σωστό και στέρεο ίνδαλμα, σωστό και στέρεο πρόσταγμα, σύμμετρο δε εν εσχάτη αναλύσει για κάθε προσωπική πατριωτική συνείδηση που θέλει μόνη της «να καθαρίση» και να αναμετρηθή με ότι θεωρεί εχθρό.

Σύμμετρο δε πρόσταγμα, ακριβώς γιατί η δύναμη τέτοιων παλληκαριών, που δεν έχουν τη στόφα του μεγάλου ηγέτη, έχουν όμως τη λεβεντιά μέσα σε οποιαδήποτε παράταξη και αν βρεθούν, δεν είναι δύναμη ικανή να πραγματώση περισσότερα από τέτοια έργα προσωπικού ηρωισμού. Και βέβαια τα έθνη, οι λαοί, οι αγώνες, οι παρατάξεις, πάντα χρειάζονται πολλά τέτοια παλληκάρια-θύματα και δίκαια τα τιμούν και τα ινδαλματοποιούν. Είναι λύκοι ή μαντρόσκυλα αυτά, μιάς κοινότητας, είναι τίγρεις ατομικού αγώνα μέσα στα πλαίσια του όποιου ομαδικού. Είναι η στόφα των μονομάχων, και υπάρχουν πάντα πλαίσια στους ομαδικούς αγώνες που χωρούν και χρειάζονται τους μονομάχους.

Ένας εθνικός οργανισμός που λειτουργεί σωστά, με υγεία, πάντα βρίσκει τον τρόπο και τα σχήματα και τα πλαίσια, σε ειρήνη και σε πόλεμο να εντάξει τα παλληκάρια αυτά, τις τίγρεις, τους μονομάχους, και να καρπωθή από τη λεβεντιά τους και να τιμήση τις αυτοθυσίες τους. Όταν όμως είναι ανήμπορος ο εθνικός οργανισμός, ή όποια ομάδα περιέχει αυτά τα παλληκάρια, να τα εντάξη και να τα καρπωθεί, τότε αυτά εκτρέπονται συνήθως και μεγαλοανδρίζωνται ζητώντας να παίξουν ρόλο πρώτων ηγετών, και πάνε χαμένα για χαμένα.

Στους καιρούς μας, εθνικοί οργανισμοί που είχαν αυτή την υγεία και δύναμη πέτυχαν πάντα αυτές τις εντάξεις: Να η Αγγλία με τους ήρωες της Ραφ της και του Ναυτικού της, να η Γερμανία, με τους ήρωες της Λουφτβάφε και των μηχανοκινήτων της, να η Ιαπωνία με τους ανθρώπους- τορπίλλες και τους καμικάζι, να η παληότερη Γαλλία, με την Λεγεώνα των ξένων της, να όλες οι μονάδες κομάντος όλων των εθνών που είχαν βιολογική υγεία και ισχύ κοινωνικών ορμών.

Εδώ ούτε θυσιαστήρια για τέτοιους η νεοελληνική πραγματικότητα. Έτσι εκτρέπεται ο Δραγούμης, αυτοκτονεί ο Περικλής Γιαννόπουλος και ζουν καλά οι μέτριοι, οι ανηρωικοί, χωρίς να κερδίζουμε και τίποτε από τους ελάχιστους ηρωιζόμενους, μέσα σ’ όποιους αγώνες ή παρατάξεις.

Ῥένος Ἀποστολίδης, ἀνέκδοτο σημείωμα, Μάιος 1978, ἀναγνωσθὲν ἀπὸ τὸν Χρίστο Γούδη στὴν ἐκδήλωσι τοῦ Ἰνστιτούτου «Ἴων Δραγούμης» πρὸς τιμὴν τοῦ Ῥένου Ἀποστολίδη στὶς 11-3-2009.

πηγή: http://pheidias.antibaro.gr/Giannopoulos/others.html

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟΝ ΙΩΝΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ ΕΓΙΝΕ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ 2013

Χαιρετισμός του Πολίτη Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

          Χαιρετισμός του Πολίτη Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου, υπό την ιδιότητά του ως προέδρου της «Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων» στην εκδήλωση «μνήμης» της 29^ης Ιουλίου 2013, που συνδιοργανώνουν «Η Επιτροπή Μνήμης και Τιμής Ίωνος Δραγούμη» και η «Επιτροπή Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων»

* * * * *

Ελληνίδες και Έλληνες!

          Εν μέσω πολιτικών, ηθικών οικονομικών και εθνικών ερειπίων της Ελλά­δος, βρισκόμαστε εδώ για να τιμήσουμε την ιερή μνήμη του εθνικού, κοινωνικού καί πολιτικού οραματιστού, του Ίωνος Δραγούμη, που δολοφονήθηκε σε τούτη εδώ τη Λεωφόρο των Αθηνών, γιατί πάσχισε ν’ανοίξει νέους εθνικούς ορίζοντες στην καθημαγμένη Ελλάδα.

          Είμαστε εδώ να τιμήσουμε τον ανιδιοτελή υπέρμαχο και διαμορφωτή της Εθνικής Ιδέας και του Έθνους των Ελλήνων που αγωνίστηκε νά πυργώσει και να εδραιώσει στο διάβα της βραχείας αλλά μεστής ζωής.

          Μίας ζωής στην οποία από πολύ νωρίς έστρεψε τους προβολείς των εν­δια­φερόντων της σ’αυτό πού λέγεται ελληνικό έθνος, ελληνικό κράτος -που το θεω­ρούσε παιδί του Έθνους-, ελληνικός πολιτισμός και ελληνικός κοι­νο­τισμός.

           Είμαστε εδώ γιά να τιμήσουμε την εθνική και ιστορική μνήμη του πο­λιτικού στοχαστή αλλά και μαχητή Ίωνα Δραγούμη, τον οποίο πριν δολοφο­νήσουν οι ιδεολογικοί και πολιτικοί του αντίπαλοι, οι Βενιζελικοί, τον παρέδωσαν στους Γάλλους οι οποίοι τον εξόρισαν στην Κορσική.

Για τους αληθινούς ιδεολόγους, όλων των χρωμάτων, η εξορία συνιστά τίτλο τιμής και τέτοιας τιμής έτυχε και ο εθνομάρτυρας Δραγούμης.

Ο Δραγούμης που μαστίγωνε το αθηνοκεντρικό κράτος και τους φορείς του, γιατί δεν τολμούσαν να διεκδηκήσουν τα κατεχόμενα ελληνικά εδάφη, για να μη διαταράξουν την ησυχία της εξουσίας τους.

Μίας εξουσίας, που όπως έγραφε Ιστορικός της εποχής, δεν δίσταζε να συνεργαστεί ακόμη και με τους ληστές προκειμένου να συγκεντρώνει ψήφους.

          Τότε υπήρχαν οι Νταβέληδες ενώ τώρα η ληστεία φορά φράκο και κολ­λάρο και δεν εδρεύει στις απρόσιτες βουνοκορφές αλλά μέσα σε πολυτελέ­στατα πολιτικά και τραπεζικά γραφεία, που πασχίζουν το πώς θα ληστέψουν τον τάχα κυρίαρχο ελληνικό λαό.

Πρόκειται γι’ αυτό το οποίο συνιστά πλήρη κατάλυση της Εθνικής Ανεξαρτησίας και ανασκολοπισμό του Έθνους, της εθνικής ιδέας και της Πατρίδος, που κατά τον Δραγούμη αποτελούν τους αστειρεύτους αιμοδότες της ουσιαστικής ζωής κρατών και κοινωνιών. Μ’αυτή την έννοια, ο τιμώμενος πρωτοπόρος του Έθνους και της Εθνικής ιδέας είναι όσο ποτέ επίκαιρος.

Ο Δραγούμης, ο Περικλής Γιαννόπουλος -που αυτοκτόνησε στα γαλανά νερά του Σαρωνικού πάνω στο λευκό άλογο- και λίγο αργότερα ο δάσκαλός μου Δημήτριος Βεζανής, υπήρξαν οι γονιμοποιεί σπορείς της ιδέας του έθνους, του ελληνικού έθνους, το οποίο κατά Βεζανή δίνει την παρουσία του στον Τρωϊκό Πόλεμο.

Ένα Έθνος, τη συνέχεια και συνοχή του οποίου στιχούργησε εδώ και έναν αιώνα ο εθνικός μας βάρδος Κωστής Παλαμάς με τούτους τους στίχους:

«Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν

πέρασαν, θα έρθουν, θα περάσουν

Κριτές θα μας δικάσουν

οι αγέννητοι, οι νεκροί»

Τελειώνοντας οφείλω να πω ότι το ελληνικό έθνος και η ιδέα του Έθνους των Ελλήνων Χρωστούν οφείλουν πολλά στον Ίωνα Δραγούμη και μ’ αυτή την έννοια οφείλουμε να τον κρατήσουμε στο απυρόβλητο των κομματικών ανταγωνισμών.

ΟΧΙ: Ένα εθνικό σύμβολο, όπως ο Ίων, δεν μπορεί, δεν πρέπει, δεν επιτρέπεται να τοποθετείται στην τύρβη των πολιτικών και κομματικών ανταγωνισμών.

Ελληνίδες και Έλληνες, που μ’ακούτε και όσες και όσοι απουσιάζετε.

Γνωρίζω καλά, πολύ καλά, ότι είμαστε η μειοψηφία μέσα σε μια πλειο­ψηφία που «κολυμπά στα σκατά». Σ’αυτούς τους συνέλληνες απευθύνουμε την έκκληση:

Δραπετεύστε από τους πολιτικούς βόθρους και τις εθνοκτόνες εξουσίες.

Ελάτε μαζί μας, με τον Ίωνα Δραγούμη, με την πατρίδα και το έθνος, για να χαράξουμε νέους ελπιδοφόρους εθνικούς ορίζοντες.

Πρέπει να αισθανόμεθα εθνικά υπερήφανοι γιατί ανήκουμε στους λίγους, γιατί, όπως έλεγε και ο κοινωνικός φιλόσοφος Έριχ Φρόμ: «Αν δεν υπήρχε η μειοψηφία, οι άνθρωποι θα ζούσαν στην εποχή των σπηλαίων» και όπως διακήρυσσε ο Γερμανός διανοητής Γκαίτε: «Η ζωή προχωρεί γιατί υπάρχουν και εκείνοι που της αντιστέκονται».

Εμείς, λοιπόν οι λίγοι κηρύσσουμε την Αντίσταση τη Νέα Εθνική Αντί­σταση!

Αντίσταση κατά της πατριδοκτονίας! Αντίσταση κατά της Εθνοκτονίας, Αντίσταση κατά της χαβουζοποίησης της πολιτικής και εθνικής ζωής.

Ελληνίδες και Έλληνες!

Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας. Εμείς θα το υπερασπίσουμε.

Δεν θα υπερασπιστούμε μόνο το χώμα. Θα υπερασπίσουμε τα βουνά, τις θάλασσες και τα νησιά που θέλουν να ξεπουλήσουν.

Θα υπερασπίσουμε την Ακρόπολη, αυτό το αιώνιο σύμβουλο του παγκοσμίου και διαχρονικού πολιτισμού που τόσο πολύ λάτρεψε ο Ελλη­νολάτρης Ίων Δραγούμης.

Οφείλουμε να υπερασπιστούμε την εθνική μας παράδοση, γιατί όπως διεκήρυσσε ο Ίων: «Έθνος χωρίς παράδοση δεν υπάρχει».

Να, τα άμεσα καθήκοντα των αληθινών πατριωτών, τα οποία περιφρονούν οι ερζάτς προοδευτικοί.

Τελειώνοντας, τολμώ να διατυπώσω την άποψη ότι Ίσως η Ελλάδα δεν θα ξέπεφτε στα σημερινά εκφυλιστικά φαινόμενα, αν εδώ στο χώμα που πατάμε δεν κοβόταν το νήμα της Καρποφόρου ζωής του Ίωνος Δραγούμη από τις δολοφονικές σφαίρες των πολιτικών του αντιπάλων.