ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΙ

Του Σάββα Παύλου

Για τα αισθήματα μειονεξίας των Ελλήνων διανοούμενων (Ελλάδος και Κύπρου) έχουν γραφτεί αρκετά. Για το δέος που αισθάνονται προς τα εκπορευόμενα από τους διάφορους μηχανισμούς των ισχυρών κρατών, διεθνών οργανισμών και κέντρων παγκοσμιοποιημένης εξουσίας. Πως αισθάνονται την ανάγκη να δηλώσουν αμέσως, χωρίς βάσανο και προβληματισμό, χωρίς σκέψη και κριτική, ότι εντάσσονται, ότι ακολουθούν, ότι είναι ευπειθείς υπήκοοι των θεωριών και των κατευθύνσεων που δίδονται από τα Κέντρα αυτά, ότι «συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις» και αναπαράγουν και πολλαπλασιάζουν στο χώρο τους τις οδηγίες και γραμμές πλεύσης. Και μάλιστα όλα αυτά χωρίς την έννοια οποιουδήποτε εκβιασμού ή απειλής, ακόμη χωρίς οποιοδήποτε δέλεαρ, οικονομικό και άλλο.
Απλώς κινούνται από τα αισθήματα μειονεξίας που έχουν, από την εσωτερική έφεση η οποία έχει παγιωθεί μέσα στη συνείδησή τους ότι ο ρόλος τους είναι να ακολουθούν, να είναι οπαδοί, να λειτουργούν ως παιδιά του «ντελίβερυ». Όπως έξω από τα διάφορα καταστήματα υπάρχουν τα παιδιά στις μοτοσικλέτες, έτοιμα να διανέμουν στα σπίτια φαγητό, πίτσες, σουβλάκια και χάμπουργκερ έτσι κα οι Έλληνες διανοούμενοι είναι κι αυτοί έτοιμοι για «ντελίβερυ», να διανέμουν τις νέες θεωρίες, κατευθύνσεις και οδηγίες των αμερικανικών, κυρίως, κέντρων εξουσίας.
Το ασπόνδυλο των Ελλήνων διανοουμένων φάνηκε πανηγυρικά με την ανάδειξη της Αμερικανικής υπερδύναμης σε πλανητάρχη και απόλυτο κυρίαρχο της υφηλίου μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι διανοούμενοι περίμεναν τη γραμμή με αδημονία, συντάσσονταν με κάθε αμερικανική γραμμή, έγραφαν άρθρα επί άρθρων εναντίον και αυτών ακόμη που είχαν έστω και μικρές αμφιβολίες για τις αμερικανικές επιλογές, έπρεπε όλα να ισοπεδωθούν στην πλήρη εναρμόνιση με τα κελεύσματα της αμερικανικής μονοκρατορίας.
Μου διηγείται Έλληνας πανεπιστημιακός: Ιδιωτική διάλεξη στο σπίτι αξιωματούχου της αμερικανικής πρεσβείας. Οι Έλληνες διανοούμενοι έννιωθαν την ανάγκη να υπερακοντίσουν, να αποτελειώσουν κάθε ελληνική επιφύλαξη, τόσο που ο αξιωματούχος της αμερικανικής πρεσβείας αναγκάστηκε να υπερασπιστεί εν μέρει και την ελληνική διπλωματία, ότι ίσως η ελληνική κυβέρνηση λαμβάνει υπόψη και αυτές τις παραμέτρους, ή υπερτιμά κάποιους παράγοντες, και δεν είναι ανάγκη να την κατηγορούμε τόσο. Οι Έλληνες πανεπιστημιακοί όμως

«Οι δικαστές σας δεν είναι πια ανυπόληπτοι»

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

(Συνέντευξη της επικεφαλής του «Δικτύου καταπολεμήσεως της Διαφθοράς» στην Ε.Ε. Ε. Ζολί) (το «Βήμα», της 7-12, σελ. Α36).

Τι σημαίνει αυτή η διαπίστωση; Δεν σημαίνει ότι οι εν Ελλάδι δικαστές άρχισαν να κάνουν αυτό που ΔΕΝ έκαναν σαράντα χρόνια;Δηλαδή αρχίζουν ν’ αποκτούν τη χαμένη υπόληψή τους. Πόσο χρόνια αγωνίζομαι να τους σηκώσω όρθιους!

Οι πάντες, σχεδόν, τους χάιδευαν. Πολιτικάντηδες και δημοσιογραφικά παπαγαλάκια (βλ. π.χ. τα σχετικά κείμενά μου: «ποιος δικαστής θα τολμήσει το εθνικό απόστημα να καθαρίσει;» («Πολιτικά Θέματα», της 16 Ιουνίου 1995 – «Ελλάδα: Η χώρα της ανομίας» στα «Π.Θ.» της 22 Ιουνίου 2006 – «Η «ανεξαρτησία» της Δικαιοσύνης», στα «Π.Θ.» της 6 Ιουνίου 2003 – «Η Δικαιοσύνη, τα «Νέα» και ο κ. εισαγγελέας του Αρείου Πάγου», στα «Π.Θ.»), της 4 Ιουλίου 2003 κ.λπ.).

Πόσες φορές δεν πρότεινα να εισάγουμε δύο πούλμαν εισαγγελείς από την Ιταλία τύπου Ντι Πιέτρο.

Πιο συγκεκριμένα, στο άρθρο μου:

«Δικαιοσύνη και διαφθορά» επανερχόμουν στο θέμα γράφοντας: «Επαναφέρω την πρόταση να εισάγει η Ελλάδα μερικά πούλμαν εισαγγελέων τύπου, Ντι Πιέτρο – του γνωστού Ιταλού δικαστικού, που άφησε εποχή καθαρίζοντας την κόπρο των διεφθαρμένων πολιτικών, αφού οι εν Ελλάδι εισαγγελείς ή δεν επαρκούν ή δεν τολμούν κάτι ανάλογο» (βλ. «Πολιτικά Θέματα» της 8-2-2002 και 31-1-2003).

Σιωπή, σιωπή, από παντού. Οι πάντες γονατιστοί στην προέλαση των διεφθαρμένων πολιτικάντηδων που μας έφεραν εδώ που είμαστε.

Τώρα είναι αργά, πολύ αργά.

Η καταστροφή επήλθε.

Η διαφθορά και ο Πανάρχαιος Ελληνικός Μύθος. «Υψηλός πάντα ο δείκτης διαφθοράς στην Ελλάδα» («Η Καθημερινή», 4 Δεκεμβρίου).

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Αυτός είναι ο τίτλος του σχετικού ρεπορτάζ από στοιχεία ερεύνης της Διεθνούς Διαφάνειας, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα «βρίσκεται στην 69^η θέση μεταξύ 175 χωρών» και ειδικότερα «στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης». Το σημειώνω γιατί κάπου κάπου κάποιοι αναγνώστες και φίλοι μου λένε ότι επιμένω σ’ αυτό το θέμα της ηθικής.

Ο γράφων έχει την εδραία πεποίθηση ότι όλα αυτά τα σαράντα χρόνια της πολυεπίπεδης και πολύμορφης σήψης που κυριαρχεί στο δημόσιο και κοινωνικό βίο της Ελλάδας, αποτέλεσε την κύρια αιτία της σημερινής μας κακοδαιμονίας.

Πρώτα κατέρρευσε ηθικά το ελληνικό κράτος και η κοινωνία του και ακολούθησε η οικονομική χρεωκοπία και η κατάρρευση των αξιών όλων των μορφών.

Ένα κράτος και μια κοινωνία χωρίς ηθικό έρμα δεν έχουν καμία απολύτως προοπτική υπάρξεως. Στην πορεία του χρόνου θ’ απορροφηθούν από άλλα κράτη και άλλους πολιτισμούς ή θα τα αφανίσει ο Δίας όπως έλεγε ένας πανάρχαιος Ελληνικός μύθος της εποχής του σιδήρου, που λέει: «Περνώντας οι γενιές τραβάνε στο χειρότερο. Θα φτάσει τότε ένας καιρός που οι άνθρωποι σε φοβερή κατάντια θα λατρεύουν τη δύναμη: Θα λένε πως μονάχα η δύναμη είναι δίκιο και το αγαθό κανένας δε θα το σέβεται. Στο τέλος, όταν δεν θα υπάρχει αγανάκτηση για το άδικο κι’ ούτε ντροπή μπροστά στην αθλιότητα, ο Δίας θα τους αφανίσει όλους. Κι’ όμως, μπορεί να γίνει κάτι, μπορεί, αν οι άνθρωποι σηκωθούν και ρίξουνε τους κυβερνήτες που τους ποδοπάτησαν» (Αναφέρεται ως μόττο από τον κοινωνικό φιλόσοφο Ε. Φρομ στο έργο του: Ανατομία της ανθρώπινης καταστροφικότητας, εκδ. «Μπουκουμάνη», Αθήνα 1977).

Να, γιατί, επιμένω στο ζήτημα της ηθικής υποστάσεως των Ελλήνων που συντηρούν διεφθαρμένες εξουσίες, οι οποίες με τη σειρά τους τους διαφθείρουν (βλ. το άρθρο μου: «Η διαλεκτική της διαφθοράς μεταξύ εξουσίας και κοινωνίας», στο «Πολιτικά Θέματα» της 21-5-1993).

Επιμένω στο εθνικό ζήτημα – της διαφθοράς, όχι λόγω ηθικολογίας αλλά για λόγους ουσιαστικής ύπαρξης της Ελλάδας από κάθε άποψη, αγωνιζόμενος – έστω και ουτοπικά – για την διάδοση της ηθικοκρατίας.

Επιμένω στη συντριβή του σημερινού άθλιου και σάπιου συστήματος εξουσίας, γιατί απ’ αυτό διαχέεται η διαφθορά προς τα κάτω, όπως έγραφε εδώ και 250 χρόνια ο

ΕΚΛΟΓΕΣ, ΛΟΙΠΟΝ

Πᾶμε λοιπόν γιά ἐκλογές. Τό γαλαζοπράσινο πολιτικό καθεστώς ἔχασε τή μάχη τῆς Προεδρίας καί ὁδηγεῖται – ἑκόν

 ἄκον – στίς κάλπες ὅπου τό ἀναμένει ἡ ἥττα. Εἶναι ὅμως αὐτός λόγος γιά νά πανηγυρίσουμε ἤ ἔστω γιά νά αἰσιοδοξοῦμε;
Ἡ γνώμη μας εἶναι πώς ναί, πρέπει νά δοῦμε τίς δυνατότητες πού ἐνδεχομένως θά προσφέρει μιά νέα κατάσταση, μέ τόν Σύριζα στήν Κυβέρνηση. Ἐννοεῖται πώς αὐτό τό λέμε χωρίς καμμία ψευδαίσθηση γιά τίς δυνατότητες καί τίς ἀντιλήψεις τοῦ συγκεκριμένου χώρου, γιά τίς ἀντικειμενικές συνθῆκες λαϊκῆς ἀποχαύνωσης καί πελωρίων προβλημάτων πού θά κληθεῖ νά ἀντιμετωπίσει, γιά τό ἀρνητικό διεθνές κλῖμα ἔναντι τῆς χώρας μας. Ὑπάρχουν ὅμως καί λόγοι πού στηρίζουν μιά κάποιαν αἰσιοδοξία.

Πρῶτον εἶναι πασίδηλο πώς πρέπει κι αὐτός ὁ χῶρος, τῆς so called Ἀριστερᾶς, νά περάσει ἀπό τό γκουβέρνο. Ὅσο παραμένει στήν ἀσφάλεια τῆς ἀντιπολίτευσης, ὑποστασιάζοντας ὑποτίθεται μιά διέξοδο γιά τόν ἑλληνικό λαό, δείχνει σάν ἕνα χαρτί πού δέν παίχτηκε. Ἄς τό ρίξουμε λοιπόν κι αὐτό στό τραπέζι γιά νά δοῦμε τί μπορεῖ νά ἀποφέρει.
Δεύτερον μιά νίκη τοῦ Σύριζα – καί μιά Κυβέρνηση μέ τούς Ἀνεξάρτητους Ἕλληνες καί χωρίς μνημονιακά βαρίδια, ἐλπίζω – θά εἶναι μιά πολιτική τιμωρία γιά τούς πρωτεργάτες τῆς οἰκονομικῆς καί κοινωνικῆς καταστροφῆς. Ἀναφέρομαι στά πεπραγμένα τῶν κυβερνήσεων πρίν καί μετά τά Μνημόνια ἀλλά καί σέ ὅλα τά ἄλλα: στήν συνολική ἐκφύλιση τῆς κοινωνίας καί στόν διασυρμό τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος καί τῶν θεσμῶν του. Τελευταῖο δεῖγμα γραφῆς ὁ ἐλεεινός χειρισμός τῆς ἀπόπειρας ἐξαγορᾶς τοῦ βουλευτῆ Π. Χαϊκάλη. Ὁ ἐξευτελισμός κάθε θεσμικῆς λειτουργίας καί ἡ προσβολή τῆς κοινῆς λογικῆς ἀπό τούς κρατοῦντες καί ἀπό ὅλον τόν συρφετό τοῦ καθεστῶτος – πρώτη γραμμή τά βοθροκάναλα καί δεύτερη οἱ χασαποφυλλάδες – δέν μπορεῖ νά περάσει ἀβρόχοις
ποσί. «Μά θά εἶναι καλύτεροι οἱ ἑπόμενοι;» ἔρχεται αὐτομάτως ἡ ἔνσταση. Δέν μ’ ἐνδιαφέρει, ἀπαντῶ, ἄς πληρώσει μέ κάποιο τρόπο,
ἔστω, ὁ σεσημασμένος δολοφόνος καί μετά ἄς πάρει σειρά κι ὅποιος τόν μιμηθεῖ.
Τρίτον, μιά διάλυση τοῦ κατεστημένου σκηνικοῦ ἴσως ἀπελευθερώσει καί ἀναδιατάξει πολιτικές δυνάμεις πού σήμερα εἶναι ἀνενεργές ἤ ἐγκλωβισμένες. Σήμερα ὅ,τι «νέο» προκύπτει (ποτάμια, ρίζες κτλ) εἶναι ἐνεργούμενο τῆς διαπλοκῆς, αὔριο δέν μποροῦμε νά

Η χρησιμότητα των ιστορικών παραλληλισμών

Γράφει ο Γιάννης Σπανός

Εμείς οι Έλληνες είμαστε προικισμένοι από τον Δημιουργό να επιτελούμε ιστορικά θαύματα και να επιτυγχάνουμε δόξες με πανανθρώπινο όφελος, εμπνευσμένοι από την εθνική μας παράδοση και ενισχυμένοι από το προγονικό πνεύμα της ατομικής ή ομαδικής ανδρείας στα πεδία των αναμετρήσεων με εχθρούς, αλλά και κακοί χειριστές των επιτευγμάτων μας. Διότι θεωρούμε το χρέος μας ολοκληρωμένο με μια νίκη και επαναπαυόμαστε στην ευπιστία που είναι τέκνο της αφέλειας. Και τούτο είναι αποδεδειγμένο από γεγονότα εμπιστοσύνης στην πολιτική, που αποτελεί εφαλτήριο και ανθρώπων που επιδιώκουν διά της πολιτικής ικανοποίηση των τάσεων πλουτισμού και πλεονεξίας κατά τον Αριστοτέλη, ή και άλλων προσωπικών φιλοδοξιών που ενίοτε τους καθιστούν όργανα αλλοτρίων συμφερόντων και δόλιων σκοπιμοτήτων.

Περαιτέρω είμαστε ειδικοί στο να αντιπαλεύουμε με προσωπικότητες που θεοποιούσαμε. Χρειάζεται επιχειρηματολογία; Νικήσαμε στον Μαραθώνα το 490 π.Χ. και στη Σαλαμίνα το 480, αλλά εξοστρακίσαμε τους ηγέτες της νίκης, τον Μιλτιάδη και τον Θεμιστοκλή. Ο μόνος που παρέμεινε ίνδαλμα ήταν ο Λεωνίδας, γιατί έπεσε μαχόμενος στις Θερμοπύλες. Στο θέατρο Διονύσου οι Αθηναίοι δόξαζαν τον Σοφοκλή για τα τελειότερα επιτεύγματα του ανθρώπινου πνεύματος, αλλά ο τραγωδός πέθανε από πείνα. Την ίδια μοίρα είχε κι ο Αριστοφάνης. Πολύ φοβάμαι ότι τα ίδια θα πάθαινε κι ο Περικλής, αν δεν τελευτούσε τον βίο στον λοιμό του δευτέρου έτους του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Ο Θουκυδίδης πέθανε εξόριστος. Ο Σωκράτης φαρμακώθηκε από την πόλη που κατέστησε πανανθρώπινο πνευματικό σύμβολο. Τον Ιωάννη Καποδίστρια δολοφόνησαν οι Μαυρομιχαλαίοι, όργανα των πολιτικών κι ο Κωλέττης, ένας εκ των ηθικών αυτουργών του εγκλήματος, παρίστανε τον φουστανελοφόρο επιβήτορα κυρίας στα σαλόνια της παρισινής «ελίτ». Αργότερα τον Κολοκοτρώνη τον καταδίκασαν σε θάνατο οι δικαστές του βασιλιά κι ο Εγγλέζος εισαγγελέας, ο Μάνσον, τον Μακρυγιάννη το ίδιο, τον Ανδρούτσο τον δολοφόνησαν και νεκρό τον κατασυκοφάντησαν. Τον αρχιτέκτονα της Ελλάδας των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον καταδίκασαν ερήμην σε θάνατο. Η ιεραρχία τον «αφόρισε»!

Με επικεφαλής τον αρχιεπίσκοπο και άλλα όργανα του βασιλιά, λιθοβολούσαν το είδωλό του κι αναθεμάτιζαν στο Πεδίο του Άρεως εκείνον που λάτρευαν τον Αύγουστο του 1920! Στον νεκρό Νίκο Καζαντζάκη αρνήθηκαν παραμονή για μια νύχτα σε εκκλησία των Αθηνών, μέχρι να ξημερώσει και να μεταφερθεί η σορός στην Κρήτη. Ο «Μαύρος Καβαλάρης» της Μικρασιατικής εκστρατείας, ο Πρωθυπουργός Νικόλαος Πλαστήρας, πέθανε πάμφτωχος στο σιδερένιο κρεβάτι εκστρατείας στο νοικιασμένο ερημόσπιτο και ντυμένος με κοστούμι «δανεισμένο». Αν κάποιος αναρωτηθεί ποιες ήταν οι προεκτάσεις των

Το πολιτικό "φαρ ουέστ" απειλεί την χώρα με εθνική περιπέτεια - Καραδοκεί η Τουρκία για τετελεσμένα

Του ΠΑΡΙ ΚΑΡΒΟΥΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ζητείται εθνική ψυχραιμία, μήπως και μπορέσουμε ένα βήμα πριν από τον γκρεμό να εξασφαλίσουμε το μίνιμουμ της εθνικής συναίνεσης και να αποκλείσουμε κάθε ενδεχόμενο εθνικής τραγωδίας.

Δεν έχουμε καμία διάθεση κινδυνολογίας . Δεν προσφέρονται οι ώρες που ζούμε για υπερβολές. Δυστυχώς αυτό το ΄χουν καταλάβει μόνο οι πολίτες της χώρας. Οι περισσότεροι θέλουμε να πιστεύουμε. Όσοι είναι σε θέσεις εξουσίας ,ενεργοί “παίκτες” του πολιτικού παιχνιδιού δεν δείχνουν την παραμικρή διάθεση να κινηθούν προς την συνεννόηση και την συναίνεση. Η πολιτική ζωή της χώρας κατάντησε φαρ ουέστ με μονομάχους για γέλια. Ή μήπως για κλάματα;
Γράφαμε πριν από καιρό ,πολύ πριν αρχίσει η κλιμάκωση της κομματικής διαμάχης για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τις εκλογές ότι δεν έχει υπάρξει άλλη περίοδος στην μεταπολίτευση τουλάχιστον που ο πρωθυπουργός δεν συνομιλούσε με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης! Έτυχε να το ζήσουμε κι αυτό στην χειρότερη δυνατή συγκυρία για την χώρα.

Σ΄ όλη τη διάρκεια της πολύχρονης πλέον κρίσης που βιώνει κάθε μέρα και σκληρότερα το σύνολο σχεδόν των πολιτών της χώρας αντί να αναζητηθούν τα σημεία εκείνα που θα μπορούσαν να ενώσουν τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας αναδείχτηκαν όλα όσα τις έφερναν διαρκώς σε μετωπική σύγκρουση. Αντί να αναδειχτούν οι ψύχραιμες και νηφάλιες φωνές προβλήθηκαν όσοι “νοσταλγούσαν” τον εμφύλιο που γι΄ αυτούς ακόμη και σήμερα είναι “συμμοριτοπόλεμος”. Κι όσο αυτοί τσακώνονταν για θέματα που ούτε με την κρίση είχαν να κάνουν ,ούτε με τα προβλήματα των πολιτών , η χώρα βυθιζόταν όλο και περισσότερο.

Έχουμε φθάσει στο μη περαιτέρω! Σ΄ όλες τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου οι εκλογές ακόμη και οι πρόωρες δεν δημιουργούν τόσο εκρηκτική ατμόσφαιρα, τόσο σκληρές συγκρούσεις ,τόση ένταση και πάθος! Μόνο εδώ υπάρχει αυτός ο παραλογισμός! Θα εκλεγεί ή δεν θα εκλεγεί Πρόεδρος ,θα πάμε ή δεν θα πάμε σε εκλογές δεν είναι αυτά που καίνε τους πολίτες. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι επιτέλους να τους δοθεί μια ελπίδα ότι μπορεί να υπάρξει έξοδος από τον τυφώνα στον οποίο αναγκάζονται όχι να ζουν αλλά να επιβιώνουν. Είναι δευτερεύον αν θα ΄ναι πρωθυπουργός ο Σαμαράς, ο Τσίπρας ή κάποιος άλλος. Κανείς δεν δικαιούται να πιστεύει ούτε καν να σκέφτεται ότι θα είναι αιωνίως πρωθυπουργός και κανείς δεν μπορεί να θεωρεί βέβαιο ότι θα γίνει έτσι κι αλλιώς …Προτάσεις ρεαλιστικές και κυρίως εφαρμόσιμες που θα τον απεγκλωβίσουν απο την δύσκολη κατάσταση θέλει να ακούσει ο

Σαν φτηνή βιντεοταινία του ‘80

Η ιστορία μας ξετυλίγεται στην πιο μίζερη περίοδο της σύγχρονής πολιτικής ιστορίας. Πρωταγωνιστές ο Παύλος, πρώην (και ομολογουμένως καλός) ηθοποιός και νυν ατάλαντος πολιτικός, ο Πάνος τηλεπρόεδρος συνονθυλεύματος που ιδρύθηκε μέσω facebook, ο Γιώργος πρώην σύμβουλος του προέδρου, ενώ συμμετέχουν σε ρόλο γκεστ σταρ ένας ηλικιωμένος δημοσιογράφος, ένας κατά δήλωση του αρχηγός κράτους(;) αλλά και μοντέλα, πολιτικοί, δημοσιογράφοι και άλλα άγρια θηρία. Ξεχωριστό ρόλο σε αυτή την φτηνή παραγωγή VHSτου 80 κρατάει ο Λάκης, λίγο διασκεδαστής, λίγο μίμος και πολύ προπαγανδιστής, που βρίσκεται μπροστά αλλά και πίσω από τις κάμερες και τα μικρόφωνα.

Λίγα λόγια για το έργο: Ο Λάκης εμφανίζεται στο πρωϊνάδικο του κύριου Γιώργου. Εκεί αποκαλύπτει ότι ο άλλος Γιώργος ο σύμβουλος, συνάντησε τον Παύλο (τον πολιτικό) και άρχισε να του χαρίζει δάνεια, χρυσός και πακέτα ευρώ. Ο Παύλος έδωσε πρες κόμφερανς μαζί με τον τηλεπρόεδρο και δείξανε και ένα ντιβιντι που περιέχει 8’ λεπτά που είχε μοντάρει όπως είπαν ο καλός φίλος Λάκης, σε ένα διάλειμμα του λιβανίσματος που ρίχνει στον μικρό Αλέξη.

Στην επόμενη σκηνή εμφανίστηκε, για την ακρίβεια δεν φάνηκε στο πλάνο αλλά ακούστηκε η φωνή του, και ο Αντώνης που τους πλάκωσε στις μηνύσεις και για να κάνει ρελάνς έδειξε και μία φωτογραφία που πρόεδρος και σύμβουλος καθόντουσαν δίπλα-δίπλα Μετά η κάμερα έκανε ένα κλικ αριστερά και άρχισε να δείχνει κάτι υψηλόμισθους της Πλατείας Συντάγματος να βρίζονται μεταξύ τους και να αλληλοαπειλούνται με μηνύσεις. ΑΝ και η ταινία είναι κακοφτιαγμένη και

Stratfor: Η Ελλάδα σε κρίσιμη πολιτική και οικονομική συγκυρία

Η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη οικονομική και πολιτική συγκυρία επισημαίνει ανυπόγραφη ανάλυση που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα τουSTRATFOR με τίτλο «Greece Comes to an Economic and Political Juncture», σημειώνοντας ότι η ελληνική κυβέρνηση αγωνίζεται στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας
για να παραμείνει στην εξουσία έως τα μέσα του 2016. Στο εσωτερικό, η κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Π/Θ, Αντώνη Σαμαρά, προσπαθεί να βρει τις επιπλέον ψήφους που χρειάζεται στο Κοινοβούλιο για να διασφαλίσει την εκλογή του νέου Προέδρου Της Δημοκρατίας και να αποφύγει τις πρόωρες εκλογές. Στο εξωτερικό διαπραγματεύεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για μια πιστωτική γραμμή που θα αντικαθιστά το σχέδιο διάσωσης.
Η Ελλάδα και οι πιστωτές της θα συνάψουν συμφωνία για ένα νέο πακέτο οικονομικής βοήθειας, αλλά τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα της Αθήνας δεν πρόκειται να επιλυθούν σύντομα. Οι επόμενες τρεις εβδομάδες θα είναι κρίσιμες για την ελληνική κυβέρνηση και, για μια ακόμη φορά, οι πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα θα έχουν αντίκτυπο σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Στις 8 Δεκεμβρίου έγινα δύο κρίσιμες ανακοινώσεις για το μέλλον της Ελλάδας. Σε συνάντησή τους οι υπουργοί οικονομικών της Ευρωζώνης αποφάσισαν να δώσουν στην Ελλάδα δίμηνη «τεχνική παράταση» του τρέχοντος σχεδίου διάσωσης. Η απόφαση αυτή ανοίγει τον δρόμο για την καταβολή της δόσης των 1,9 δις ευρώ στο πλαίσιο του τρέχοντος προγράμματος. Λίγες ώρες αργότερα η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε την επίσπευση εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας για τις 17 Δεκεμβρίου, δύο μήνες πριν από το χρονοδιάγραμμα, ενώ στην περίπτωση που δεν επιτευχθεί συμφωνία θα ακολουθήσει δεύτερη και τρίτη ψηφοφορία στις 23 και 29 Δεκεμβρίου, αντιστοίχως. Στις 9 Δεκεμβρίου ο κ. Σαμαράς ανακοίνωσε την υποψηφιότητα που προτείνει η κυβέρνηση για ΠτΔ. Πρόκειται για τον πρώην Ευρωπαίο Επίτροπο και πρώην υπουργό, Σταύρο Δήμα.
Η απόφαση των υπουργών οικονομικών της Ευρωζώνης και η ανακοίνωση

Μιας οικονομικής κατάρρευσης προηγείται μια πνευματική ήττα

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Πλησίασε κάποτε ένας Ευρωπαίος, ένας Φράγκος, τον τροπαιούχο νομπελίστα μας ποιητή, Γιώργο Σεφέρη, πειράζων αυτόν και λέγων: «Μα, πιστεύετε σοβαρά ότι είστε απόγονοι του Λεωνίδα, του Θεμιστοκλή ; Απάντησε ο ποιητής: Όχι, είμαστε απόγονοι μονάχα της μάνας μας, που μας μίλησε ελληνικά, που προσευχήθηκε ελληνικά, που μας νανούρισε με παραμύθια για τον Οδυσσέα, τον Ηρακλή, τον μαρμαρωμένο βασιλιά και τον Παπαφλέσσα, που ζύμωνε κάθε Πρωτοχρονιά την βασιλόπιτα και ένιωθε την ψυχή της να βουρκώνει την Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά το ξόδι του νεκρού Θεανθρώπου». Βαθιά θεολογική η απάντηση του ποιητή. Το ερώτημα είναι πόσοι από μας μπορούν να δώσουν σήμερα την ίδια απόκριση. Χριστούγεννα σε λίγες μέρες. «Η πασών των εορτών επεδήμησεν εορτή και την οικουμένην ευφροσύνης επλήρωσεν. Εορτή η των απάντων ακρόπολις, η πηγή και η ρίζα των παρ’ ημίν αγαθών δι’ ης ο ουρανός ηνεώχθη, πνεύμα κατεπέμφθη, τα διεστώτα ηνώθη, το σκότος εσβέσθη, το φως έλαμψεν, οι δούλοι γενόνασιν ελεύθεροι, οι εχθροί υοί, οι αλλότριοι κληρονόμοι…». Είναι λόγια του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου. Από εχθροί, λέει ο άγιος, χάρις στην ενανθρώπιση του Λόγου του Θεού, γίναμε υιοί. Όμως τα τελευταία χρόνια εγκαταλείψαμε τον πατρικό οίκοκαι περιπλανιόμαστε στις Λόντρες και τα Βερολίνα. Άλλους η στείρα προγονολατρία, άλλους η ξενομανία και ο άκρατος πιθικισμός, άλλους ο παρασιτικός καταναλωτισμός και το διογκωμένο σύμπλεγμα κατωτερότητας μας οδήγησαν στην περιφρόνηση του μοναδικού αυτού θησαυρού, της παράδοσης της Ρωμηοσύνης. Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. Μιας οικονομικής κατάρρευσης και κρίσης προηγείται μια πνευματική ήττα. Ηττηθήκαμε, γιατί ξεχάσαμε το ρωμαίικο ήθος. Το ήθος αυτό είναι η «έντιμος πενία» του Παπαδιαμάντη, το καθαρό μέτωπο των γονέων μας, το δόξα τω Θεώ των παππούδων μας, το χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο του λαού μας. Ηττηθήκαμε, μα ο πόλεμος δεν χάθηκε. «Ημείς νικώμεν, νικώντων των άλλων».(άγιος Νικόλαος Καβάσιλας). Ρώτησαν έναν αγιορείτη μοναχό. Γέροντα η κρίση θα περάσει; Και αυτός απάντησε: «Δυστυχώς παιδί μου

"Είμαστε οι τελευταίοι Έλληνες";

«…Έτσι πήραμε τον δρόμο προς τη Δύση για να απαλλαγούμε από τον Τούρκο κι ενώ πετύχαμε πλέον να «ανήκομεν εις την Δύσιν» -καθώς τα έχουμε δώσει όλα- βρίσκουμε πάλι τον Τούρκο μπροστά μας… Ήμασταν ενήλικες και για να συγχρονιστούμε με τα ανθρωπολογικά βρέφη της ιστορίας μάθαμε να μπουσουλάμε πίσω τους. Και συνεχίσαμε. Ξεχνώντας ότι υπάρχει και το όρθιο βάδισμα...»


Γράφει η Αθηνά Κατσαφάδου
Δικηγόρος, τ. πρόεδρος Δ.Σ. Πειραιά

Για να αντιληφθούμε σε βάθος αυτό που συμβαίνει σήμερα στη δύστυχη χώρα μας πρέπει να ξαναθυμηθούμε τα γεγονότα της ιστορίας μας, τα αίτια και τις αφορμές της Δ’ Σταυροφορίας και τον διαμελισμό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που επιμελώς αποκρύπτονται, αποσιωπούνται και δεν διδάσκονται στα σχολεία μας. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό έχει να κάνει με τη γεωπολιτική προσήλωση της πολιτικο-οικονομικής ελίτ της χώρας στο δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν», δηλαδή σε Ευρωπαϊκή Ένωση (για να ακριβολογούμε, γερμανική Ευρώπη) και ΗΠΑ.

Τα σύνορά μας, παρά την ένταξή μας στην Ε.Ε., ουδέποτε αναγνωρίστηκαν ως σύνορα της Ευρώπης. Η γεωργία και η κτηνοτροφία μας σχεδόν κατεστράφησαν και η βιομηχανία και η ανθούσα βιοτεχνία μας εξαφανίζονται. Το νόμισμά μας, η παλαιότατη δραχμή, αντικαταστάθηκε από το πανάκριβο γερμανικό ευρώ. Έχουμε μεταβληθεί σε λαό καταναλωτών των δυτικών προϊόντων και κυρίως των πολιτιστικών σκουπιδιών τους. Αυτή είναι η επιδίωξη της Δύσης. Να μην παράγουμε τίποτε και να είμαστε απλώς μεταπράτες.

Εμείς, εις πείσμα των καιρών, θα αναπλεύσουμε το ρεύμα της αιμάσσουσας ιστορίας μας προκειμένου να αναδειχθεί και να κατανοηθεί αρκούντος ότι υπήρξαμε η πρώτη αποικία των Δυτικών τριακόσια χρόνια πριν στραφούν προς την αποικιοποίηση των Δυτικών Ινδιών, Αντιλλών, Κούβας κ.λ.π. Σήμερα μέσω των Μνημονίων έχουμε πάλι μεταβληθεί απροκάλυπτα σε αποικία της Δύσης με νέους τρόπους επίθεσης και επιβολής της Νέας Τάκης, καθόλου πιο ήπιους από τους παλαιότερους.

Θα προσπαθήσουμε όσο είναι δυνατόν να καταγράψουμε τα αίτια και τις συνέπειες που είχαν και συνεχίζουν να έχουν για τη χώρα η Φραγκοκρατία και η Άλωση. Η αποικιοκρατική πρακτική των Δυτικών είχε αρχίσει να τίθεται σε εφαρμογή πριν από την Άλωση. Το Βυζάντιο

Η φορολογία στην Αγγλία του 1215 και στη… σοσιαλιστική Ελλάδα του 2015

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Στα 1215 ο Ιωάννης ο Ακτήμων «με τη χάρη του θεού βασιλιάς της Αγγλίας» με την περίφημη Magna CHARTA, προέβη στην οργάνωση της Αγγλίας απευθύνοντας χαιρετισμό στους: «Αρχιεπισκόπους, επισκόπους, ηγουμένους, κόμητες, βαρόνους, δικαστές, δασονόμους, αστυνόμους, αξιωματούχους, λειτουργούς, δικαστικούς και πιστούς». Όπως βλέπουμε, ο βασιλιάς «με τη χάρη του θεού», απευθύνεται σ’ ολόκληρο το φάσμα της τότε αγγλικής κοινωνίας περιλαμβανομένων και των πιστών δηλαδή του απλού λαού. Στο ζήτημα της επιβολής της φορολογίας το άρθρο 12 έλεγε: «κανένα είδος φόρου, καμία εισφορά δεν επιβάλλεται στο βασίλειό μας χωρίς τη σύμφωνη κοινή συμβουλή του βασιλείου μας…». Προχωρώντας, στο άρθρο 14διαβάζουμε: «και για να εξασφαλίσουμε την κοινή συμβουλή του βασιλείου προκειμένου για την καταβολή εισφορών… Θα κλητεύσουμε τους αρχιεπισκόπους, επισκόπους, ηγουμένους, κομήτες και τους ανώτερους βαρόνους του βασιλείου με προσωπικές επιστολές και επιπλέον θα κλητεύσουμε συλλογικά δια μέσου αστυνόμων μας και των δικαστικών εκείνους που κατέχουν από εμάς αξίωμα για συγκεκριμένη ημέρα σε προθεσμία σαράντα τουλάχιστον ημερών και με ορισμένη σειρά. Και σε όλα τα γράμματα αυτής της κλίσης, θα εκφράσουμε την αιτία της κλίσης. Και αφού γίνει η κλίση θα προβούμε την καθορισμένη ημέρα στη λήψη της απόφασης σχετικά με την υπόθεση σύμφωνα με τη συμβουλή των παρόντων…». Συνεχίζοντας, το άρθρο 15 λέει: «Δεν παραχωρούμε σε κανένα την άδεια να επιβάλει ορισμένη εισφορά στους ελεύθερους ανθρώπους…» ενώ το άρθρο 20 έλεγε ότι «πρόστιμο δεν επιβάλλεται στους ελεύθερους ανθρώπους για μικρά αδικήματα…» (ολόκληρο το κείμενο της Χάρτας βλ. «Τα Συντάγματα της Ευρώπης των 9», από τις «Κοινωνικές Εκδόσεις», Αθήνα 1974, επιμέλεια Η. Νικολούδη, σελ. 26-29). Συμπέρασμα: Για την επιβολή φορολογίας στην Αγγλία του 1215 λειτουργούσαν ευρύτερες διαδικασίες απ’ ότι στη «δημοκρατική» Ελλάδα του 2010-2015, στην οποία κυβερνά το10% του εκλογικού σώματος, αν υπολογίσουμε και το 40% της αποχής, λευκών και άκυρων. Αυτό, λοιπόν, το 10% που αποτελεί τη συγκυβέρνηση δύουπαλλήλων της Τρόϊκα, αναθέτει σ’ έναν Στουρνάρα ή σ’ έναν Χαρδούβαλη ή σ’ έναν Παπακωνσταντίνο να επιβάλει φόρους κατά την εντελώς αυθαίρετη κρίση τους. Αυτή η μονοπρόσωπη απόφαση ονομάζεται απόφαση της «πλειοψηφίας», την οποία εγκρίνουν οι λεγόμενοι βουλευτές, οι οποίοι δεν

H ανάληψη της ευθύνης – ο Οιδίπους – ο Σοφοκλής και οι πολιτικάντηδες των Αθηνών

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Ανάμεσα στα μεγάλα κοινωνικά, πολιτικά και ατομικά προβλήματα και διλήμματα που έθεσε ο Σοφοκλής στις τραγωδίες του είναι και το πρόβλημα της ευθύνης, την οποία ανέλαβε ο Οιδίπους όταν ανακάλυψε και πληροφορήθηκε το οικογενειακό του δράμα. Η P. Easterling, καθηγήτρια των αρχαίων ελληνικών στο πανεπιστήμιο University College του Λονδίνου, ερμηνεύοντας τον Οιδίποδα τύραννο, γράφει και τα εξής: «Η αποδοχή της αποκάλυψης είναι το γνώρισμα του ανώτερου ανθρώπου, ο οποίος, σε αντίθεση με το κοινό, όχι ηρωικό άτομο… δεν υπεκφεύγει ούτε αρνείται ούτε επιχειρεί να μεταθέσει την ευθύνη..» (Τη συνοπτική ανάλυση του έργου βλ. στο περισπούδαστο σύγγραμμα της: «Ιστορίας της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας», Α’ έκδοση του Παν/μιου του Κέμπριτζ Λονδίνο 1988 και επανέκδοση Δ’ από «Δ. Παπαδήμα», Αθήνα 2000, σελ. 405). Διαβάζεις, σκέπτεσαι και μελαγχολείς αναρωτώμενος: Γιατί στην Ελλάδα τούτων των χρόνων της απόλυτης παρακμής, κανένας πολιτικός και κανένας κρατικός παράγων και κανένας δικαστής, συνδικαλιστής και κανένας δήμαρχος και  κανένας μητροπολίτης και κανένας τραπεζίτης και κανένας δημοσιογράφος και κανένας ψηφοφόρος δεν αναλαμβάνει την παραμικρή ευθύνη για τα όσα βιώνει η πατρίδα και ο ίδιος ο ανεύθυνος λαός; Πρόκειται για μια συμπεριφοράανθρώπων , την οποία ο γράφων καταγγέλλει από χρόνια (βλ. π.χ. τα άρθρα μου: «Η ατομική και πολιτική ευθύνης την οικοδόμηση της εξουσίας» στα «Πολιτικά Θέματα» της 11-9-1992 και «η ευθύνη του λαού», στα ίδια της 5-2-1993).

Άντε ρε. Αυτοκτονήστε και κανένας αποδεχόμενος εμπράκτως την ευθύνη!  Με φανφάρες δεν αναλαμβάνεται η ευθύνη!

Εξοπλισμοί - Μίζες - Offshore! Πως μας τα "πήραν" σ΄ ένα αποκαλυπτικό κείμενο που εξηγεί τα πάντα!

Για μίζες ακούμε,αλλά το χρήμα δεν το βλέπουμε να επιστρέφει στα ταμεία τουλάχιστον με την ροή που το πήραν από τις τσέπες μας. Οι υποθέσεις των εξοπλισμών είναι σκόπιμα …μπερδεμένες. Για να μην τις καταλαβαίνουμε. Ξέρουμε ότι μας έκλεψαν, αλλά δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το πως. 
Ο απόστρατος αξιωματικός του ΠΝ και συγγραφέας Αντώνης Κακαράς τα βάζει όλα σε μια σειρά. Με πολύ απλά λόγια διαβάστε πως μας τα πήρανε και δεν ξέρουμε πως να τα πάρουμε πίσω. 

Διαβάστε το αποκαλυπτικό του κείμενο για να καταλάβετε τους όρους του "παιχνιδιού" του μαύρου χρήματος.

Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΠΑΓΟΒΟΥΝΟΥ
Με αφορμή την υπόθεση Καρατζαφέρη και την καινούργια εμπλοκή ενός πολιτικού με τηνσκοτεινή πλευρά των εξοπλισμών της χώρας μας, κρίνεται χρήσιμη η ακόλουθη ενημέρωση με στοιχεία που έχουν κυκλοφορήσει και παλαιότερα.

Η επιλογή των οπλικών συστημάτων καθορίζεται από την συγκεκριμένη απειλή της χώρας που καθορίζει η Κυβέρνηση. Βάσει λοιπόν αυτής της απειλής εκπονούνται τα σχέδια αμύνης από τα αρμόδια επιτελικά γραφεία των ενόπλων δυνάμεων και παρουσιάζονται οι ανάγκες για την κάλυψή τους. Πόσα υποβρύχια, πόσα άρματα, πόσα αεροσκάφη, πυροβόλα,  κλπ έχουμε ανάγκη και τι δυνατοτήτων. 

Το επόμενο βήμα είναι ο κατάλογος με τα ...χρειώδη να προωθηθεί από τις διευθύνσεις εξοπλισμών των τριών Κλάδων μέσω της ηγεσίας τους (Στρατό Ξηράς, Ναυτικό, Αεροπορία)

Ο μοντέρνος ναζισμός επελαύνει!

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Όχι, δεν πρόκειται για τον θρυλούμενο ναζισμό της «Χρυσής Αυγής», ο οποίος ωχριά ενώπιον του λαύρου ναζισμού του κοινωνιοκτόνου «Δημοκρατικού τόξου». Πρόκειται για τον ύπουλο και σατανικό ναζισμό, τον οποίο μεθοδεύει – πέραν όλων των άλλων που έγιναν τρόπος ζωής στη «δημοκρατική» Ελλάδα - η κυβέρνηση να βάλει φραγή στα στόματα και τα κείμενα των ελάχιστων που τολμούν, πλέον να ασκούν κάποια κριτική στα τέρατα και σημεία των batler της Τρόικα, οι οποίοι κατ’ ευφημισμόν αυτοαποκαλούνται κυβέρνηση.

Πόθεν ορμώμενος διατυπώνω αυτά τα «αντιδημοκρατικά» λόγια; Από τούτο το γεγονός, το οποίο έχω την αίσθηση ότι δεν πρόκειται να συγκλονίσει ούτε τα βολεμένα κόμματα, ούτε τα βολεμένα παπαγαλάκια και ασφαλώς ούτε τον σάπιο ελληνικό λαό. Ιδού ο θανατηφόρος ιός της ελευθερίας μας και της εκφυλισμένης δημοκρατίας τους. Διαβάζω στην εφ. «Το Βήμα της Κυριακής» (φ. 24 Αυγούστου σελ. Α24-Α25), τα εξής στο σχετικό ρεπορτάζ: «Αυτός είναι ο νέος ποινικός κώδικας» με υπότιτλο: «Πρωτόγνωροι θεσμοί για τα ελληνικά δεδομένα», έχοντας αναδείξει και τούτη την «καινοτομία»: «ποινές ισοβίων για προσβολή του πολιτεύματος και ως δέκα χρόνια

Κ. Χαρδαβέλας: «Οι εθνικιστές είναι και φασίστες. Εγώ δεν το θεωρώ υποτιμητικό να με λες κομμουνιστή που δεν είμαι»

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

(Εκπομπή 29/8 στο Real). Είναι πολλοί, έχουν πολλά λεφτά και έχουν ολόκληρο το σύστημα μαζί τους με όλους τους μηχανισμούς των Μ.Μ.Ε. και του Τύπου. Άντε, τώρα, εσύ πολίτη Παπαγαρυφάλλου να πολεμήσεις μ’ όλο αυτό τον κόσμο, ο οποίος ανήγαγε την αφανή καταδίωξη και τη συνωμοσία της σιωπής σε τρόπο ζωής. Γνωρίζοντας τη ματαιότητα του εγχειρήματος – αφού οι πάντες σιωπούν – θα επιχειρήσω ν’ απαντήσω στον αστέρα του… πασοκικού σοσιαλισμού, ο οποίος τώρα παριστάνει ότι τον αγνοεί!!! Από τέτοιες πολιτικές και ιδεολογικές κωλοτούμπες πλημμυρίζει  η Ελλάδα της σήψης και της αρπαχτής. Εντελώς επιγραμματικά θ’ αρχίσω από τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου – υποθέτω ότι τον έχει ακουστά ο κ. Χαρδαβέλας -, ο οποίος υπήρξε ο συγγραφέας μιας σπουδαίας μελέτης, η οποία εκδόθηκε το 1916 υπό τον τίτλο: «Ο εθνικισμός» (Σημειώνω ότι το κοινωνιολογικό και ιστορικό δοκίμιο παρουσίασε ο γράφων με εκτεταμένο πρόλογό του, στην επανέκδοσή του το 2012 από τις εκδ. «Πελασγός» - Γιαννάκενας και συνεπώς οι παραπομπές αφορούν αυτή την έκδοση). Αρχίζω, λοιπόν, με τον ορισμό

Ολοκαυτώματα: ​Εγκληματίες πολέμου και διαχρονική υποτέλεια.

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Ακούω τον αστικό κόσμο να διαμαρτύρεται πολύ ετεροχρονισμένα για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι ναζί στην Ελλάδα κατά την περίοδο της κατοχής και ολοφύρονται χύνονβτας κροκοδείλεια δάκρυα.

Ανάμεσα σ’ αυτούς και πολλοί θιασώτες του «μεγάλου εθνάρχου κ. Καραμανλή», οι οποίοι έτσι νομίζουν ότι καταπολεμούν και τη «Χρυσή Αυγή». Όμως ο κόσμος αυτός μετά τον πόλεμο όχι μόνο σιώπησε για τα εγκλήματα αυτά, αλλά και τα κάλυψε και τα αμνήστευσε, στο όνομα των συμμαχικών σχέσεων και για το «καλό της Δυτικής Συμμαχίας». Κλασσικό παράδειγμα ο διαβόητος εγκληματίας πολέμου Μέρτεν «που είχε διατελέσει στρατιωτικός διοικητής Θεσσαλονίκης και βαρύνεται με σωρεία βαρυτάτων αδικημάτων». Η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή, με υπουργό εξωτερικών τον γνωστό «γεφυροποιό» Ε. Αβέρωφ, «στις 20-1-1959» κατέθεσε στη βουλή νομοσχέδιο «περί αναστολής διώξεως εγκληματιών πολέμου», γράφει ο Τ. Τρίκκας, που συνεχίζει: «Όλες οι εκκρεμείς υποθέσεις παραπέμπονταν στην γερμανική δικαιοσύνη η

Σκευωρία: Το σαθρό άλλοθι των καταχραστών

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Στα χρόνια της συφιλιδικής μεταπολίτευσης, κατά τη διάρκεια της οποίας η διαφθορά σημείωσε αλματώδη άνοδο, οι κάθε λογήςκαταχραστές και κλέφτες προκειμένου ν’ αποφεύγουν τον ποινικό κολασμό -  ο οποίος είναι σπάνιο φαινόμενο στην Ελλάδα τουδημοκρατικού τόξου – μηχανεύτηκαν τη λέξη σκευωρία.

Σκευωρία, λέει το λεξικό, σημαίνει: δολοπλοκία, μηχανορραφία, πλεκτάνη, ραδιουργία.

Κατά κανόνα, αυτός ο κόσμος της χυδαίας κλεφτουριάς, που ασκεί δημόσιο λειτούργημα, χρησιμοποιεί τον πιο αφηρημένο όρο: Πολιτική σκευωρία, την οποία επικαλείται για την αποφυγή της τιμωρίας.

Παραβιάζοντας τους απλούς κανόνες της λογικής, τα βοώντα γεγονότα, τις αδιάσειστες αποδείξεις και τους αριθμούς, όταν σπανίως οδηγούνται στο εδώλιο του κατηγορουμένου, πιπιλίζουν την καραμέλα της σκευωρίας, χωρίς να λένε ποιοι είναι οι σκευωροί, τους οποίους όμως δεν μηνύουν. Υπολαμβάνοντας τους δικαστές και την κοινή γνωμή ως Αυστραλοπιθήκους, ωρύονται για τη «σκευωρία» αποφεύγοντας την ουσία του θέματος που είναι η ταμπακέρα!

Πρόκειται για ένα άθλιο φαινόμενο το οποίο σε τόση συχνότητα και με τόση «επιτυχία» μόνο στην Ελλάδα εμφανίζεται.

Πρόκειται για μια πρόστυχη και άτιμη και άνανδρη, συμπεριφορά, την οποία ο γράφων ανέδειξε και καυτηρίασε εδώ και πολλά χρόνιαχωρίς κανένα

Αυτή είναι η πραγματική Ελλάδα - η κα Ερμιόνη Μπρίγκου

Του Νίκου Χιδίρογλου

Έκανε το καθήκον της σε καιρούς χαλεπούς, σε χρόνους σκλαβιάς. Το έθνος, την ευγνωμονεί. Ο λόγος για την κ. Ερμιόνη Μπρίγκου από τη Χειμάρρα, γνωστή στους πατριωτικούς κύκλους, ως «κυρά της Σκουτάρας», η οποία τιμήθηκε στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας για τον ηρωισμό που επέδειξε, προστατεύοντας και φροντίζοντας επί 74 ολόκληρα χρόνια τα μνήματα έξι πεσόντων στη διάρκεια του έπους του ‘40 Ελλήνων στρατιωτών που ενταφιάστηκαν στην αυλή του σπιτιού της.

Τα ονόματα των πεσόντων ηρώων μας: Σελάς Δημήτριος (από τις Αρχαίες Κλεωνές Κορινθίας), Βουρλούμης Νικόλαος (από το Κουμάνι Ηλείας), Καντάς Σταύρος (από τα Μελλίκια Λευκίμης Κέρκυρας), Αλογογιάννης Παναγιώτης (από το Καμάρι Κορινθίας), Προβατάς Ανδρέας (από τους Αγραφούς Κέρκυρας) και ο Λαγός Ματθαίος (από τον Πόρο Τροιζηνίας). 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

Μια ιστορία απίστευτη... Τη συναντήσαμε στο σπίτι του υιού της Ρολάνδου, στο Παγκράτι. «Το σπίτι που ήταν φυλάκιο του ελληνικού στρατού. 15 άτομα... Οι

Πολιτικό σύστημα της πλάκας που προστατεύει τα κεκτημένα του

Με απόλυτη αγανάκτηση παρακολουθεί σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας που έχει συναίσθηση της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία 24ωρα στην ελληνική οικονομία, την κοκορομαχία ανάμεσα στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, με τη μια πλευρά να ρίχνει το φταίξιμο στην άλλη, ενώ μέσα σε λίγες μέρες έχουν «εξαερωθεί» περιουσίες περί τα 6 δισεκατομμύρια ευρώ στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών.

Του ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Αυτή η εντελώς απαράδεκτη κατάσταση αποδεικνύει ότι το πολιτικό σύστημα παραμένει δέσμιο της πολιτικής – κομματικής σκοπιμότητας, την εξυπηρέτηση της οποίας θέτει ως προτεραιότητα,ενώ την ίδια στιγμή πέφτει «ο ουρανός στα κεφάλια μας».

Εγκλώβισαν σκοπίμως τη χώρα στο δίλημμα Μνημόνιο – Αντιμνημόνιο, απλά και μόνο για να μεταθέσουν τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος αλλού, απαλλάσσοντας εαυτούς για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί σε βάθος δεκαετιών, με απώτερο στόχο να συνεχίσουν το αγαπημένο τους παιχνίδι. ΟΛΟΙ ενδιαφέρονται πρωτίστως να διατηρήσουν το «σύστημα», το αντιπαραγωγικό οικονομικό μοντέλο που τους επιτρέπει να είναι καθισμένοι στο σβέρκο του κοσμάκη, όχι να διορθώσουν τα κακώς κείμενα. Διότι αν το κάνουν, αυτοί ενδεχομένως να μην έχουν θέση όχι στην πολιτική, αλλά την

Σερβιτόροι της Ευρώπης γίνανε οι Έλληνες τελικά!

Του Δημήτρη Παπαγεωργίου 

Όσο και αν ακούμε τον τελευταίο καιρό για αρκετές startup εταιρείες που εμπλέκονται ενεργά με τις νέες τεχνολογίες και επιδιώκουν να κάνουν βήματα εκτός των ελληνικών συνόρων, οι περισσότεροι έλληνες επιχειρηματίες συνεχίζουν να επενδύουν στον κλάδο της εστίασης.

Τουτέστιν σε καφετέριες, μπαρ και μαγαζιά πρόχειρου φαγητού. Όπως παρουσιάστηκε την Κυριακή που πέρασε, τα εστιατόρια, οι καφετέριες και τα μπαρ είναι πάνω από το 10% των νέων επιχειρήσεων που έχουν ανοίξει στην Ελλάδα το 2014, σύμφωνα με στοιχεία του Γενικού Εμπορικού Μητρώου (ΓΕΜΗ). Κατά το τρέχον έτος έχουν ιδρυθεί 7.323 νέα νομικά πρόσωπα.

Εξ αυτών, τα 445 (6,08%) ανήκουν στην κατηγορία των εστιατορίων και των κινητών μονάδων εστίασης, και τα 327 (4,47%), στην κατηγορία της παροχής ποτών. Το 40% των νέων εταιρειών ανήκει σε 20 κλάδους επιχειρηματικής δραστηριότητας, εκ των οποίων όμως ούτε ένας δεν αφορά τη βιομηχανική παραγωγή ή την καινοτομία. Αντίθετα, πολλές υπάγονται στο ευρύτερο χώρο του τουρισμού ή του λιανεμπορίου. 122 επιχειρήσεις ανήκουν στην κατηγορία της τεχνολογίας (προγραμματισμός ηλεκτρονικών συστημάτων (1,67%), ενώ 102 δραστηριοποιούνται στο χώρο της ναυπήγησης και της επισκευής πλοίων (1,39%).

Αυτά τα νέα στοιχεία έρχονται ως φυσιολογική συνέχεια αυτών του Ιανουαρίου του 2014 όταν και μάθαμε ότι όσοι παρέμειναν σταθεροί στις «αξίες» (τύπου καφετέριας)