Σεισμικές αλλαγές στη Μέση Ανατολή και ο τουρκικός ρόλος

Οι συνομιλίες για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν κατέληξαν σε συμφωνίες, αλλά τελικά παρατάθηκαν. Αυτό που πριν έναν χρόνο εμφανιζόταν ως μεγάλης σημασίας κρίση, είναι πλέον κάτι διαχειρίσιμο. Η μη επίτευξη συμφωνίας σηματοδοτεί μια στροφή στις σχέσεις ΗΠΑ – Ιράν, η οποία δεν μπορεί να εξηγηθεί χωρίς να ειδωθεί μέσα από το πρίσμα των τεράστιων γεωπολιτικών αλλαγών που συντελούνται στη Μέση Ανατολή, οι οποίες επαναπροσδιορίζουν το όλο ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.

Του GEORGE FRIEDMAN, «The Islamic State Reshapes the Middle East» (Το Ισλαμικό Κράτος επαναχαράσσει τη Μέση Ανατολή)
ΠΗΓΗ: STRATFOR, Geopolitical Weekly
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας

Αυτή η αλλαγή έχει σχέση με την ανάδυση του Ισλαμικού Κράτους. Ιδεολογικά υπάρχει μικρή διαφορά μεταξύ του ΙΚ και άλλων ισλαμικών τζιχαντιστικών κινημάτων. Όμως, με όρους γεωγραφικούς, το ΙΚ, έχει διαφοροποιηθεί από τα άλλα παρόμοια κινήματα. Αν και η αλ Κάιντα είναι μια ισχυρή οργάνωση, με πλοκάμια παντού, δεν ελέγχει μόνιμα, καμία γεωγραφική περιοχή.

Το ΙΚ όμως, όπως και το όνομά του, αποδεικνύει, διαφέρει. Το ΙΚ θεωρεί εαυτόν ως τον πυρήνα ενός υπερεθνικού μουσουλμανικού κράτους, το οποίο έχει δημιουργηθεί σε Ιράκ και Συρία. Το ΙΚ ελέγχει εκτεταμένες περιοχές στις δύο αυτές χώρες και διαθέτει ένα είδος συμβατικών ενόπλων δυνάμεων, οι οποίες έχουν ως αποστολή την άμυνα, αλλά και την επέκτασή του. με τον τρόπο αυτό το ΙΚ, διατηρώντας στοιχεία μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, δρα ως κράτος.

Δεν είναι ξεκάθαρο αν το ΙΚ θα επιβιώσει ή θα μπορέσει να επεκταθεί. Φαίνεται πως το ΙΚ έχει φτάσει στα όριά του, στο Κουρδιστάν και ο ιρακινός Στρατός δείχνει σημάδια ανάκαμψης. Το ΙΚ έχει προκαλέσει μια δίνη, στην οποία έχουν παρασυρθεί περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις, οι οποίες επαναπροσδιορίζουν την στάση τους. Η παρουσία του ΙΚ είναι κάτι το νέο, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να αγνοηθεί, λόγω της εδαφικής του επέκτασης.

Έθνη υποχρεώθηκαν να χαράξουν ξανά την πολιτική τους και τις μεταβάλουν τις μεταξύ τους σχέσεις, λόγω του ΙΚ. Αυτό το βλέπουμε στην Συρία και τα Ιράκ, αλλά και σε άλλες δυνάμεις όπως η

Αμερικανική Στρατηγική σε Συρία και Ιράκ

Γράφει ο
Βασίλης Γιαννακόπουλος

Η διάλυση του συριακού και ιρακινού κράτους, ως βασικός στόχος του ΙΚ, θα προκαλούσε διεθνή αναρχία και διατάραξη της υφιστάµενης παγκόσµιας τάξης, που συντηρεί τον ηγεµονισµό των Ηνωµένων Πολιτειών. Θα απειλούσε άµεσα τα
αµερικανικά συµφέροντα, σε οικονοµικό επίπεδο και επίπεδο ασφάλειας. Φυσικά, θα επιδείνωνε περαιτέρω και την κατάσταση ασφάλειας των γειτονικών χωρών. Πιθανόν, θα ακολουθούσε η κατάρρευση και άλλων µουσουλµανικών κρατών, όπως ο Λίβανος, η Ιορδανία, η Υεµένη στην Αραβική Χερσόνησο, χώρες της Βόρειας Αφρικής (ήδη, η Λιβύη έχει καταρρεύσει), κ.ά. Εδώ, θα πρέπει να τονίσουµε ότι, από το 1945 και εντεύθεν, η υφιστάµενη παγκόσµια τάξη προώθησε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα τα συµφέροντα των ΗΠΑ και διατήρησε τον παγκόσµιο ηγεµονισµό τους. Εποµένως, είναι προφανές ότι έχουν δηµιουργηθεί οι προϋποθέσεις για άµεση αµερικανική επέµβαση. Προηγουµένως όµως, απαιτείται η χάραξη µιας υψηλής στρατηγικής, η οποία θα πρέπει να λάβει πολύ σοβαρά υπόψη της ότι «είναι πιθανή η µετάπτωση-επέκταση της συρο-ιρακινής κρίσης σε έναν περιφερειακό ή ακόµη και παγκόσµιο θρησκευτικό πόλεµο».

Μετά το πέρας της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Ουαλία (5 Σεπτεµβρίου 2014), ο Αµερικανός πρόεδρος Οµπάµα δήλωσε ότι «οι ΗΠΑ

Οι μεγάλες ανατροπές στην Τουρκία και τη Μέση Ανατολή !!

Του Σάββα Καλεντερίδη

 

Η κρίση στη Συρία έρχεται να κλείσει έναν ιστορικό κύκλο που άρχισε τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την πολιτική των ζωνών επιρροής και των προτεκτοράτων, που καθόρισε τα σύνορα των χωρών της Μέσης Ανατολής και της Αν. Μεσογείου.

Η κατάσταση αυτή, όποια κατάληξη και να έχει η κρίση στη Συρία, είναι σίγουρο ότι θα επηρεάσει ούτως ή άλλως την μορφή και το μέγεθος που θα έχει η Τουρκία ως κράτος τον 21^ο αιώνα.

Στο άρθρο μας της Παρασκευής αναφερθήκαμε στο γεγονός της κήρυξης της αυτονομίας του ενός από τα τρία Καντόνια που έχει αποφασίσει η Κεντρική Βουλή των Κούρδων της Συρίας, υποσχόμενοι ότι στο σημερινό μας άρθρο θα εξηγήσουμε τους λόγους για τους οποίους η εξέλιξη αυτή αποτελεί θανάσιμη απειλή για την Άγκυρα.

Μια ασφαλής -ίσως ασφαλέστερη- μέθοδος να αξιολογεί κανείς τον αντίπαλο, είναι να αναλύει τις αδυναμίες που εντοπίζει ο ίδιος ο αντίπαλος για τον εαυτό του, γιατί κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα από αυτόν τις δυνατότητες, τις ελλείψεις και τις αδύναμες πτυχές του.

Με βάση το παραπάνω σκεπτικό, που αποτελεί και αξίωμα στην ανάλυση, αναζητήσαμε στοιχεία για το τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τα τουρκικά φορτηγά TIR που μεταφέρουν όπλα, πυρομαχικά και εκρηκτικά στους ισλαμιστές τρομοκράτες, συνοδεία της ΜΙΤ, καθώς και τις αιτίες που έκαναν την Τουρκία να υιοθετήσει αυτήν την πρακτική, που την εκθέτουν στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.

Αποτέλεσμα της έρευνας ήταν να βρούμε στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία η απόφαση για τον εξοπλισμό των ισλαμιστών τρομοκρατών ελήφθη σε ανώτατο επίπεδο, δηλαδή στο περιβόητο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ), παρόντων του Προέδρου της Δημοκρατίας, Γκιούλ και του Πρωθυπουργού Ερντογάν.

Τα λεφτά για την πληρωμή των φορτίων όπλων προέρχονται από τα απόρρητα κονδύλια της Πρωθυπουργίας, ενώ τα περισσότερα πυρομαχικά είναι τουρκικής κατασκευής, από κρατικές και ιδιωτικές εταιρείες. Τα ποσά που έχουν δαπανηθεί το 2013 για τις επιχειρήσεις αυτές, ξεπερνούν κατά

Η ένοχη σιωπή στην εξόντωση των Χριστιανών στην Μέση Ανατολή από τους φανατικούς ισλαμιστές

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Με μια ένοχη σιωπή η διεθνή κοινότητα και η συνήθως ευαίσθητη για θέματα θρησκευτικής συνείδησης και ελευθερίας, Δύση, παρακολουθούν απαθώς την μεθοδική εξόντωση των χριστιανών και την εξαφάνιση της χριστιανικής παρουσίας στην κοιτίδα του Χριστιανισμού την Μέση Ανατολή.

Η είδηση ότι ανήμερα των Χριστουγέννων ένα παγιδευμένο αυτοκίνητο έξω από μια χριστιανική εκκλησία στην Βαγδάτη άφησε πίσω του 34 νεκρούς οι περισσότεροι πιστοί που είχαν παρακολουθήσει την Λειτουργία, άφηνε αδιάφορα τα διεθνή ΜΜΕ και τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις .Όπως ακριβώς συνέβη και με την είδηση για την κατάληψη από ακραίους τζιχαντιστες του ιστορικού συριακού Μοναστηριού στην Μααλουλα  απ όπου απήχθην και ελληνορθόδοξες καλογριές.

Στον Λίβανο στην Βηρυτό την δεύτερη κιόλας ημέρα του 2014 φανατικοί ισλαμιστές έβαλαν φωτιά σε ένα από τα «ζωντανά» μνημεία του χριστιανισμού (και του διαφωτισμού) της περιοχής, στην μεγάλη ιστορική βιβλιοθήκη του ελληνορθόδοξου ιερέα Ibrahim Surouj. Περισσότεροι από τούς μισούς από τους 80.000 χιλιάδες τόμους και χειρόγραφα της βιβλιοθήκης έγιναν στάχτη….

Η σιωπή της διεθνούς κοινότητας απέναντι σε αυτή την τρομακτική επιχείρηση «θρησκευτικής  κάθαρσης» προκαλεί εύλογα ερωτήματα ,συγκρίνοντας την ευαισθησία και την ετοιμότητα που υπήρχε  στην Δύση για άμεση ακόμη και πολεμική αντίδραση στην διάρκεια των πολέμων της Πρώην Γιουγκοσλαβίας, ακόμη και στο άκουσμα της είδησης ότι υπήρξε έκρηξη μιας βόμβας η η απώλεια έστω και μιας ζωής μουσουλμάνου η αλβανού.

Αντιθέτως ειδικά μάλιστα στην  Συρία η αντιπολίτευση, η οποία χρηματοδοτείται και ενισχύεται από την Δύση, δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για την προστασία και της χριστιανική μειονότητας, εγκαταλείποντας χιλιάδες ανθρώπους στο έλεος των εγκληματικών συμμοριών της Αλ Κάιντα.

Σύμφωνα με στοιχεία που είδαν το φώς της δημοσιότητας σε ισραηλινή έρευνα πριν από μερικές εβδομάδες (και με κάθε επιφύλαξη φυσικά καθώς είναι δύσκολη η καταγραφή των μετακινήσεων του πληθυσμού και της ανεξέλεγκτης εξόδου από εμπόλεμες ζώνες), αναδεικνύεται μια τρομακτική συρρίκνωση των χριστιανών σε ολόκληρη την περιοχή.

Στο Ιράκ  οι χριστιανοί υπολογίζεται ότι έχουν μειωθεί από 1,5 εκατομμύριο το 2003 σε 250 χιλιάδες, στην Συρία οι Χριστιανοί από 1,75 εκατομμύριο το 2010, δεν ξεπερνούν τώρα τις 450 χιλιάδες. Στην Αίγυπτο, παρά την ανατροπή της κυβέρνησης των Αδελφών Μουσουλμάνων, από το 2011 οι χριστιανοί Κόπτες έχουν μειωθεί κατά 1,25 εκατομμύριο από τα 9 εκατομμύρια συνολικά, ενώ και στον Λίβανο το 1 εκατομμύριο χριστιανοί βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην όλο και πιο αιματηρή αντιπαράθεση των σιιτων της Χεζμπολαχ, των αντισυριακων δυνάμεων αλλά και της ολοένα πιο ενισχυμένης παρουσίας της Αλ Κάιντα στην χώρα. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, ανάλογη κατάσταση παρατηρείται και στην Παλαιστινιακή Αρχή όπου ακόμη και στην Βηθλεέμ οι χριστιανοί κάτοικοι από το 60% έχουν περιορίσει τώρα σε λιγότερο από το 35%, ενώ στην λωρίδα της Γάζας έχουν απομείνει μερικές δεκάδες χριστιανοί από την άλλοτε ακμάζουσα κοινότητα των 2500 χριστιανών.  

Το χριστιανικό στοιχείο κατόρθωσε να επιβιώσει στις χώρες της περιοχής λόγω και της ανεκτικότητας που έδειξαν για τους χριστιανούς όλα τα καθεστώτα του αραβικού εθνικισμού, αλλά τώρα πλέον έχουν στοχοποιηθεί από τους τζιχαντιστες που έχουν

Η Ρωσία αλλάζει το γεωστρατηγικό τοπίο στην Ανατ. Μεσόγειο

Με εξαιρετικά προσεκτικά βήματα για να μη διαταράξει ευαίσθητες ισορροπίες, η ρωσική διπλωματία προσεγγίζει περισσότερο κάθε μέρα που περνάει την Αίγυπτο, χτίζοντας μεθοδικά σχέσεις με το καθεστώς του στρατηγού Σίσι, ώστε να αποκαταστήσει τη σχέση συνεργασίας – τουλάχιστον, διότι κάποτε ήταν εξ ανάγκης εξάρτηση – με τη χώρα, όπως την περίοδο μετά την άνοδο του Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ και μέχρι τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ (1973) που αλλάξανε τα δεδομένα…

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Όπως τότε που η ηγεσία της Αιγύπτου θεώρησε ότι «πουλήθηκε» από την τότε Σοβιετική Ένωσηη οποία είτε υπέκυψε στον «πυρηνικό εκβιασμό» του Χένρι Κίσιντζερ, είτε απλώς συμπεριφερόμενη ορθολογικά επέλεξε να βρει οδό αποκλιμάκωσης και συνδιαλλαγής με την έτερη υπερδύναμη, έτσι και σήμερα είναι και πάλι η Αίγυπτος που κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Η ναυαρχίδα του ρωσικού Στόλου του Ειρηνικού, το Varyag (φωτογραφία RIA Novosti), «έδεσε» χθες στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας, στην πρώτη επίσκεψη ρωσικού πολεμικού σκάφους στη χώρα μετά το 1992. Την Τετάρτη αναμένονται στην Αίγυπτο οι υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Σεργκέι Λαβρόβ και Σεργκέι Σοϊγκού, με στόχο την ενίσχυση των διπλωματικών και στρατιωτικών δεσμών της χώρας τους με την Αίγυπτο.

Το παράθυρο ευκαιρίας το άνοιξαν με την ακατανόητη πολιτική τους στο ζήτημα (μακροσκοπικά, στρατηγικά, όχι σε τακτικό επίπεδο η… δυσκολία κατανόησης) οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείεςμε την εμμονή τους στην υποστήριξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και του υπόδικου πλέον σήμερα, Μοχάμεντ Μόρσι. Για να τιμωρήσουν τον στρατηγό Σίσι για την… εκτροπή, αποφάσισαν να μην δώσουν τη στρατιωτική βοήθεια ύψους 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, για να λάβουν την απάντηση από τον ισχυρό άνδρα της Αιγύπτου, ότι «εσείς χρειάζεστε περισσότερο από εμάς να δώσετε τη βοήθεια»…

Οι Αμερικανοί είτε δεν… έπιασαν το υπονοούμενο (το έπιασε από τον περασμένο Ιούλιο, δηλαδή εξ αρχής, το «defence-point.gr»: http://www.defence-point.gr/news/?p=80861) είτε δεν ήθελαν να το πιάσουν, προσκολλημένες με εμμονή στη στρατηγική που είχαν χαράξει στο θέμα της Συρίας,με τα αποτελέσματα να εμφανίζονται σταδιακά όσο περνούν οι μήνες…

Δεν αποτελεί μυστικό, ότι όταν οι Ρώσοι μιλούν για εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας (τέτοιες δηλώσεις έχουν γίνει) εννοούν πολύ σημαντικά εξοπλιστικά συμβόλαια δισεκατομμυρίων δολαρίων. Οι Αιγύπτιοι δεν ξεχνούν ότι με σοβιετικά όπλα πολέμησαν τους Ισραηλινούς στους μεταξύ τους πολέμους, ενώ ευελπιστούν ότι η Μόσχα δεν θα κάνει τα ίδια «λάθη» με το 1973.

Οι Ρώσοι, με θαυμαστά αντανακλαστικά, βάζουν πόδι, όχι στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά σε ένα ακόμα σημείο της, με αποτέλεσμα να μην μπορούν όσοι το επιθυμούν να τους παρακάμψουν, ενώ… δίπλα στις πυραμίδες, διατηρούν βάσιμες ελπίδες να βρουν τρόπο συνεννόησης με τους Σαουδάραβες, με τους οποίους οι σχέσεις διαταράχθηκαν εξαιτίας του προβλήματος στη Συρία.

Στη «μεγάλη», την περιφερειακή εικόνα, οι Ρώσοι διαθέτουν παραδοσιακά «καλά πατήματα» στην Κύπρο και την Ελλάδα, παρότι οι δυο χώρες δεν αλλάζουν τον δυτικό προσανατολισμό τους, θα παίξουν ρόλο στην αξιοποίηση των υδρογονανθράκων του Λιβάνου και του Ισραήλ, φυσικά πλέον και της Αιγύπτου, θα παίξουν ρόλο (συν)εγγυητή στην όποια συμφωνία για τα παλαιστινιακά κοιτάσματα (στα ανοιχτά της Γάζας) και άλλα πολλά…

Να υπογραμμίσουμε επίσης, ότι δεδομένης της σημασίας της Αιγύπτου για τον καθορισμό των θαλασσίων ζωνών της Ελλάδας, σαφώς και αποκτούν ένα διπλωματικό – διαπραγματευτικό πλεονέκτημα, εάν η ελληνική διπλωματία δεν κινητοποιηθεί σε όλα τα μέτωπα για να αποφύγει να βρεθεί προ εκπλήξεων.

Την ίδια στιγμή, οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε αυτή ακριβώς την εντυπωσιακή διπλωματική συγκυρία, ανακαλούν δύο πλοία τους που βρίσκονται στην περιοχή στη βάση τους, κάνοντας τους… παρατηρητές να σκέφτονται τρία ενδεχόμενα:

Το πρώτο είναι το ενδεχόμενο ύπαρξης παρασκηνιακής συμφωνίας με τους Ρώσους, το δεύτερο για κάποιον λόγο να έπαψαν να ενδιαφέρονται για την περιοχή (καλό θα ήταν να μας το πουν να το ξέρουμε) και το τρίτο, το ενδεχόμενο, το τελευταίο διάστημα, η ευθύνη για τις στρατηγικές κατευθύνσεις της χώρας ανά τον κόσμο, να έχουν αφεθεί στα χέρια ηλιθίων, καθότι η εξωτερική πολιτική και η γεωστρατηγική δεν φάνηκε ποτέ να είναι το ισχυρό «χαρτί» της κυβέρνησης του Μπάρακ Ομπάμα…

www.defence-point.gr

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ Εξακολουθεί η ένταση - Αυτά είναι τα πολεμικά σκάφη που περιπολούν

Δεκάδες είναι τα πολεμικά σκάφη διαφόρων χωρών τα οποία πλέουν το παρόν χρονικό διάστημα στην Α. Μεσόγειο σε μια περιοχή όπου αν και η ένταση έχει υποχωρήσει προσωρινά, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μια εν δυνάμει πυριτιδαποθήκη, όπως ακριβώς την είχε χαρακτηρίσει ο Ρώσος υφυπουργός Αμύνης Anatoly Antonov

«Ένα σπίρτο είναι ικανό να ανάψει τη φωτιά που πιθανός θα μπορούσε να μεταδοθεί όχι μόνο στα γειτονικά κράτη αλλά και σε άλλες περιοχές επίσης», είχε  πει προσθέτοντας ταυτόχρονα με νόημα: «Σας υπενθυμίζω πως η Μεσόγειος είναι κοντά στα σύνορα της ρωσικής  Ομοσπονδίας». είχε πει ντιδρώντας σδτην κοινή αμερικανο-ισραηλινή αντιβαλλιστική άσκηση της 2ας Σεπτεμβρίου.

Ο πίνακας που παρατίθεται παρακάτω αφορά τα σκάφη των διάφορων Στόλων και ναυτικών Μοιρών που υπήρχαν μέχρι και σήμερα (13 Σεπτεμβρίου) στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η Ρωσία με τη ναυτική δύναμη Μεσογείου διατηρεί τα περισσότερα σκάφη στην περιοχή (11 πολεμικά συν ένα ρυμουλκό), εκ των οποίων τα δύο είναι φρεγάτες, το ένα αντιτορπιλικό, τα 5 αρματαγωγά δύο σκάφη υποστήριξης, ένα πετρελαιοφόρο και ένα ρυμουλκό.

Οι ΗΠΑ διατηρούν τη δύναμη που συστάθηκε για την πραγματοποίηση επίθεσης στη Συρία με 4 αντιτορπιλικά κατευθυνομένων βλημάτων Tomahawk κλάσης  Arleigh Burke και μια φρεγάτα κλάσης P.H. Perry την  USSSamuel B. Roberts (FFG-58).

Η  Γαλλία διατηρεί τη φρεγάτα την Aconit (F-713) κλάσης La Fayette  εξοπλισμένη για βλήματα MM-40 Exocet, τη φρεγάτα Chevalier Paul κλάσης Horizon παρέχοντας αντιαεροπορική κάλυψη περιοχής με βλήματα ASTER 15/30 και βλήματα Exocet MM 40 για αγώνα επιφανείας, ενώ τη δύναμη συμπληρώνει το σκάφος συλλογής πληροφοριών (ELINT/COMINT/SIGINT) Dupuy De Lome.

Η Γερμανία έχει αποστείλει στην περιοχή ένα από τα πλέον ικανά σκάφη της τη φρεγάτα Saschsen (F-220) της ομώνυμης κλάσης τύπου F-124 η οποία είναι εξοπλισμένη με 24 βλήματα επιφανείας-αέρος  SM-2 Block IIIA για την κάλυψη άμυνας περιοχής και 32 βλήματα άμυνας σημείου RIM-162 ESSM ενώ για αποστολές επιφανείας-επιφανείας διαθέτει 2 τετραπλούς εκτοξευτές Harpoon.

Ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός του σκάφους αποτελείται από το ραντάρ παρακολούθησης SMART-L κσι το ραντάρ ηλεκτρονικής διάταξης φάσης πολλαπλών ρόλων APAR. Το γερμανικό Ναυτικό παράλληλα διατηρεί δύο περιπολικά σκάφη στο πλαίσιο της UNIFIL.

H Βρετανία δεν έχει προς το παρόν φρεγάτες στην περιοχή και η παρουσία της εστιάζεται στο σκάφος υποστήριξης και αμφιβίων επιχειρήσεων RFA Mounts Bay (L3008) κλάσης Bay.

Η Ιταλία με μια φρεγάτα την     Andrea Doria (D553) κλάσης  Orizzonte και η Ισπανία  με την φρεγάτα   Blas De Lezo κλάσης  Álvaro de Bazán γνωστή και ως κλάση F100  συμπληρώνουν τη δύναμη των ευρωπαϊκών ναυτικών δυνάμεων.

Τέλος στην περιοχή μέχρι και τις 13 Σεπτεμβρίου υπήρχαν δύο σκάφη του Μπαγκλαντές, ένα της Ινδονησίας και ένα της Βραζιλίας.

A/A	ΟΝΟΜΑ	ΤΥΠΟΣ	ΧΩΡΑ	ΑΠΟΣΤΟΛΗ
1	ADMIRAL PANTELEYEV	ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΟ	ΡΩΣΙΑ
2	AMUR (138)	ΒΟΗΘΗΤΙΚΟ	ΡΩΣΙΑ
3	SHABALIN	ΑΡΜΑΤΑΓΩΓΟ	ΡΩΣΙΑ
4	PRIAZONE	ΠΛΟΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ	ΡΩΣΙΑ
5	ΜΙΝSΚ	ΑΡΜΑΤΑΓΩΓΟ	ΡΩΣΙΑ
6	NOVOCHERKASK	ΑΡΜΑΤΑΓΩΓΟ	ΡΩΣΙΑ
7	NEUSTRASHIMY	ΦΡΕΓΑΤΑ	ΡΩΣΙΑ
8	NEUSTRASHIMYY	ΦΡΕΓΑΤΑ	ΡΩΣΙΑ
9	NEVELSKOY	ΑΡΜΑΤΑΓΩΓΟ	ΡΩΣΙΑ
10	PECHGENGA	ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΦΟΡΟ	ΡΩΣΙΑ
11	PERESVET	ΑΡΜΑΤΑΓΩΓΟ	ΡΩΣΙΑ
12	RAMAGΕ	ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΟ ΚΛΑΣΕΩΣ ARLEIGH BURKE	ΗΠΑ
13	BARRY	ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΟ ΚΛΑΣΕΩΣ ARLEIGH BURKE	ΗΠΑ	ACTIVE ENDEAVOUR
14	STOUT	ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΟ ΚΛΑΣΕΩΣ ARLEIGH BURKE	ΗΠΑ
15	GRAVELY	ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΟ ΚΛΑΣΕΩΣ ARLEIGH BURKE	ΗΠΑ	ACTIVE ENDEAVOUR
16	SAMUEL Β. ROBERTS	ΦΡΕΓΑΤΑ	ΗΠΑ	ACTIVE ENDEAVOUR
17	GRUMMAN L.	ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΦΟΡΟ	ΗΠΑ
18	ACONIT	ΦΡΕΓΑΤΑ	ΓΑΛΛΙΑ	ACTIVE ENDEAVOUR
19	CHEVALIER PAUL	ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΟ	ΓΑΛΛΙΑ
20	DUPUY DE LOME	ΠΛΟΙΟ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ	ΓΑΛΛΙΑ
21	FRETTCHEN	ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΟ	ΓΕΡΜΑΝΙΑ	UNIFIL
22	WIESEL	ΠΕΡΙΠΟΛΙΚΟ	ΓΕΡΜΑΝΙΑ	UNIFIL
23	SACHSEN	ΦΡΕΓΑΤΑ	ΓΕΡΜΑΝΙΑ
24	OKER	ΠΛΟΙΟ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ	ΓΕΡΜΑΝΙΑ
25	MOUNTS BAY	ΠΛΟΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΑΠΟΒΑΤΙΚΩΝ ΕΠΧΣΕΩΝ	ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ
26	SORUM MB 304	ΡΥΜΟΥΛΚΟ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ	ΡΩΣΙΑ
27	ADRIA DORIA	ΑΝΤΙΤΟΡΠΙΛΙΚΟ	ΙΤΑΛΙΑ
28	BLAS DE LEZO	ΦΡΕΓΑΤΑ	ΙΣΠΑΝΙΑ
29	MADHUMATI	ΚΟΡΒΕΤΑ	ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ
30	OSMAN	ΠΛΟΙΟ ΓΕΝΙΚΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΕΩΣ	ΜΠΑΓΚΛΑΝΤΕΣ	UNIFIL
31	KRI DIPONEGORO	ΚΟΡΒΕΤΑ	ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ	UNIFIL
32	UNIAO	ΦΡΕΓΑΤΑ	ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Συμφώνα με το NATO η Active Endeavour, είναι μια επιχείρηση περιπολίας σκαφών της συμμαχίας στη Μεσόγειο και παρακολούθησης της διεθνούς ναυτιλιακής κίνησης έτσι ώστε να βοηθήσουν στην αποτροπή, άμυνα προκαλώντας δυσχέρεια και παρέχοντας προστασία έναντι  οποιουσδήποτε τρομοκρατικού εγχειρήματος.

Η UNIFIL είναι επιχείρηση του ΟΗΕ προκειμένου να επιτηρεί την εκεχειρία που επετεύχθη στο Λίβανο και για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στο λαό της χώρας. Αρχικά η UNIFIL δημιουργήθηκε με απόφαση του ΣΑ του ΟΗΕ το 1978 ώστε να επιβεβαιώσει την ισραηλινή αποχώρηση από το Λίβανο. Μετά τα γεγονότα του 2006 η δύναμη του ΟΗΕ πήρε παράταση στην αποστολή της. 

 defencenet.gr

Πού οδηγείται η Αίγυπτος;

Του Βασίλη Γιαννακόπουλου, γεωστρατηγικού αναλυτή και συγγραφέα του βιβλίου «Αραβική Άνοιξη» 

Πολιτικο-θρησκευτικά διαιρεμένος ο αιγυπτιακός λαός 

Δύο χρόνια μετά την απομάκρυνση του Mubarak από την εξουσία, η Αίγυπτος συνεχίζει να αναζητά το δρόμο προς την ομαλότητα και την ευημερία. Στα τέλη του2011, η Κάτω Βουλή εξέλεξε μια εκατονταμελή Συνταγματική Συνέλευση, η οποία επιφορτίσθηκε την κατάρτιση του νέου αιγυπτιακού Συντάγματος. Η εν λόγω συνέλευση απαρτίζονταν από κοσμικούς και ισλαμιστές, με τους ισλαμιστές να υπερέχουν αριθμητικά. Για το λόγο αυτό, οι περισσότεροι επικριτές του νέου Συντάγματος προέρχονται από τις τάξεις των φιλελεύθερων, των κοσμικών και των χριστιανών. Σύμφωνα με τις καταγγελίες τους, το νέο Σύνταγμα δεν προστατεύει επαρκώς τις προσωπικές ελευθερίες και τα δικαιώματα των μειονοτήτων, καθιστά παντοδύναμη την εκτελεστική εξουσία και διατηρεί πολλά από τα επί εποχής Mubarak προνόμια των στρατιωτικών. Το νέο Σύνταγμα κατοχυρώνει μεταξύ άλλων την αυτονομία και το απόρρητο του οικονομικού προϋπολογισμού των στρατιωτικών, την επιλογή της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων, παρέχει επιπρόσθετες εξουσίες εν καιρώ πολέμου, καθώς και επίσημο ρόλο στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής και της εθνικής στρατηγικής για την ασφάλεια της χώρας. Επιπρόσθετα, δίνει το δικαίωμα στους στρατιωτικούς να δικάζουν πολίτες υπό ορισμένες συνθήκες στα στρατοδικεία, παρά τις έντονες αντιδράσεις εγχώριων και διεθνών οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καταγγελίες υπάρχουν και από την πλευρά των ισλαμιστών και σαλαφιστών, καθώς αρκετοί από αυτούς υποστηρίζουν ότι «δεν προστατεύεται η ισλαμική ταυτότητα της Αιγύπτου». Σύμφωνα με το άρθρο 2 του νέου Συντάγματος, «Το Ισλάμ είναι η θρησκεία του κράτους και η αραβική η επίσημη γλώσσα του. Οι αρχές της ισλαμικής σαρία είναι η κύρια πηγή της νομοθεσίας». Οι σαλαφιστές ζήτησαν την αντικατάσταση της λέξης «αρχές» με τη λέξη «νόμοι». Ωστόσο, το αίτημά τους απορρίφθηκε.

 

Mohammed Morsi


Στις 22 Νοεμβρίου του 2012, ο Αιγύπτιος πρόεδρος Mohammed Morsi εξέδωσε ένα αμφιλεγόμενο διάταγμα, το οποίο προέβλεπε ότι «οι αποφάσεις του είναι απρόσβλητες από τον έλεγχο της δικαστικής εξουσίας, μέχρι την έγκριση του νέου Συντάγματος». Το γεγονός αυτό, που χαρακτηρίσθηκε από τους δικαστικούς ως «αρπαγή της εξουσίας», δίχασε την αιγυπτιακή πολιτεία και αποτέλεσε την έναρξη ενός νέου γύρου βίαιων ταραχών. Θα πρέπει να τονισθεί ότι ο Αιγύπτιος πρόεδρος προχώρησε στην έκδοση του εν λόγω διατάγματος εκμεταλλευόμενος τη χρονική στιγμή των θετικών σχολίων προς το πρόσωπό του από τη διεθνή κοινότητα, για την εμπλοκή του αφενός στην κατάπαυση του πυρός στη Λωρίδα της Γάζας, αφετέρου της έγκρισης ενός δανείου 4,8 δισ. δολαρίων από το ΔΝΤ προς την Αίγυπτο. 

Από την επόμενη κιόλας ημέρα, πραγματοποιήθηκαν μαζικές διαδηλώσεις, συγκρούσεις μεταξύ υποστηρικτών και αντιπάλων του Morsi, απεργίες δικαστών και πυρπολήσεις γραφείων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Στις 15 Δεκεμβρίου διεξήχθη δημοψήφισμα για την υιοθέτηση του νέου Συντάγματος, το οποίο εγκρίθηκε επίσημα δέκα ημέρες αργότερα. Όλα αυτά τα γεγονότα είχαν ως αποτέλεσμα δεκάδες Αιγύπτιοι να χάσουν τη ζωή τους και η κατάσταση στη γειτονική Αίγυπτο να τεθεί εκτός ελέγχου. 

Οι αναταραχές, που προηγήθηκαν για την κατάρτιση του νέου Συντάγματος, αποκάλυψαν ότι ο αιγυπτιακός λαός είναι σημαντικά διαιρεμένος σε πολιτικο-θρησκευτικό επίπεδο και ότι η κατάσταση θα μπορούσε να επιδεινωθεί περαιτέρω. Οι φιλελεύθερες και κοσμικές πολιτικές δυνάμεις δυσπιστούν ότι η χώρα κυβερνάται δημοκρατικά. Οι αντίπαλοι του ισλαμιστή και πρώην ηγετικού στελέχους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, Mohammed Morsi, πιστεύουν ότι επιδιώκει να ελέγξει το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές του προέδρου κατηγορούν το δικαστικό σύστημα για χρήση της εξουσίας του, μέσω δικαστικών αποφάσεων, προκειμένου αφενός να αποδυναμώσει θεσμικά τους ισλαμιστές, αφετέρου να περιορίσει την εξουσία του Morsi. Μάλιστα, αποκαλούν τους δικαστές ως «συνεχιστές του Mubarak», «εθνικιστές» και «εχθρούς του ισλαμικού νόμου».     

Σύσταση του Εθνικού Μετώπου Σωτηρίας 

Ως αντίδραση στην έκδοση του διατάγματος από τον Αιγύπτιο πρόεδρο στα τέλη Νοεμβρίου του 2012, με σκοπό την επέκταση της εξουσίας του, προκλήθηκε η συνένωση ενός μέρους της διαιρεμένης αιγυπτιακής αντιπολίτευσης. Συγκεκριμένα, συστάθηκε το Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας (National Salvation Front – NSF), από προσωπικότητες όπως ο πρώην γενικός διευθυντής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (International Atomic Energy Agency - IAEA), Mohamed El Baradei (συντονιστής του NSF), ο πρώην υπουργός Εξωτερικών και επικεφαλής του Αραβικού Συνδέσμου, Amr Moussa, ο ηγέτης του αριστερού κόμματος «Αξιοπρέπεια» (Dignity Party), Hamdeen Sabahi, κτλ. 

Το NSF απείλησε να μποϋκοτάρει τις προσεχείς βουλευτικές εκλογές (αναμένεται να διεξαχθούν στις 25 Φεβρουαρίου 2013), εάν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά του, όπως ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας και η διεξαγωγή πρόωρων προεδρικών εκλογών. Μάλιστα, τα ηγετικά στελέχη του NSF αρνήθηκαν πρόσφατη πρόσκληση για συνάντηση με το Morsi, επικαλούμενα ότι «ένας διάλογος μεταξύ των δύο πλευρών θα είναι κενός περιεχομένου». 

Επιστροφή των στρατιωτικών στην εξουσία (;)

 

Abdul Fatah Al-Sisi


Στα τέλη Ιανουαρίου του 2013, για άλλη μια φορά, ο Αιγύπτιος πρόεδρος αντιμετώπισε μια σειρά σοβαρών προκλήσεων, όπως οι πολυήμερες διαμαρτυρίες και ταραχές σε αρκετές πόλεις της χώρας. Οι πρόσφατες ταραχές φαίνεται ότι οφείλονται σε διάφορους λόγους. Ωστόσο, τα γεγονότα ξεκίνησαν στις 25 Ιανουαρίου (δεύτερη επέτειος της αιγυπτιακής εξέγερσης) στο Κάιρο. Στη συνέχεια, αφού επεκτάθηκαν στην Αλεξάνδρεια και σε άλλες αιγυπτιακές μεγαλουπόλεις, μετατράπηκαν σε διαδηλώσεις κατά του Αιγύπτιου προέδρου. Μάλιστα, αρκετά από τα συνθήματα, που ακούσθηκαν στη διάρκεια των διαδηλώσεων, κατηγορούσαν το Morsi για «προδοσία της επανάστασης». 

Στη διάρκεια όλων αυτών των εξελίξεων, ο αιγυπτιακός στρατός φρόντισε να παραμείνει σιωπηλός. Ωστόσο, αν συνεχισθεί η ίδια κατάσταση, τότε δεν είναι απίθανο να αποφασίσει την εκ νέου ανάληψη της εξουσίας. Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2013, όταν λόγω των εκτεταμένων ταραχών ο Morsi κήρυξε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης το Πορτ Σάιντ, το Σουέζ και την Ισμαϊλίγια. Η αντίδραση του στρατού ήταν άμεση. Χιλιάδες στρατιώτες αναπτύχθηκαν στους δρόμους των εν λόγω μεγαλουπόλεων, προκειμένου να επιβάλουν την τάξη, αλλά ταυτόχρονα «υπενθύμιζαν» στον αιγυπτιακό λαό ότι «η στρατιωτική εξουσία είναι ισχυρότερη και ασφαλέστερη του Morsi». Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση-προειδοποίηση του αρχηγού των αιγυπτιακών ενόπλων δυνάμεων και υπουργού Άμυνας, Abdul Fatah Al-Sisi, ότι «η συνέχιση της διαμάχης των διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων για τη  διαχείριση των κρατικών υποθέσεων μπορεί να οδηγήσει στην κατάρρευση του κράτους». 

Έκτοτε, ο έλεγχος των συγκεκριμένων περιοχών πέρασε στα χέρια των στρατιωτικών και αυτό καταλογίζεται ως ένα στρατηγικό λάθος του Morsi, καθώς θα μπορούσε να του στοιχίσει την προεδρία ή τουλάχιστον την απώλεια ενός μέρους της εξουσίας του. 

Πρωτοβουλία δέκα σημείων του Al-Azhar 

Στις 31 Ιανουαρίου, εκπρόσωποι από ένα ευρύ φάσμα πολιτικών κομμάτων συναντήθηκαν στο Κάιρο, όπου αφού προηγουμένως καταδίκασαν τη συνεχιζόμενη βία, συνυπέγραψαν την πρωτοβουλία δέκα σημείων του Al-Azhar, προκειμένου να τεθεί ένα τέρμα στην πολιτική κρίση της χώρας. Επικεφαλής της συνάντησης ήταν ο μεγάλος ιμάμης του τεμένους Al-Azhar του Καΐρου, Ahmed El-Tayib, ενώ παρευρέθηκαν εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων (συμπεριλαμβανομένης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας), τριών εκκλησιών (κοπτική, καθολική και ευαγγελική) και σαλαφιστές ιεροκήρυκες. 

Παρότι η συνάντηση σκόπευε στον τερματισμό της αιματοχυσίας, τα αντιπολιτευόμενα πολιτικά κόμματα δήλωσαν ότι «δεν δεσμεύονται να απέχουν από μαζικές διαμαρτυρίες». Πράγματι, την επόμενη ημέρα, Αιγύπτιοι διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία έξω από το προεδρικό μέγαρο και την πλατεία Tahrir στο Κάιρο, ενώ δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους σε ολόκληρη τη χώρα, απαιτώντας την παραίτηση της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Hisham Qandil, την τροποποίηση του πρόσφατα εγκεκριμένου Συντάγματος και το διορισμό ενός νέου γενικού εισαγγελέα. 

Χάος, ανθρώπινες απώλειες και ανεξέλεγκτες καταστάσεις 

Σε απάντηση των συνεχιζόμενων βίαιων ταραχών, που από τις 25 Ιανουαρίου 2013 στοίχισαν τη ζωή σε περισσότερους από 60 Αιγύπτιους, ο πρόεδρος Morsi δήλωσε ότι «ο στρατός θα ενεργήσει με περισσότερη αποφασιστικότητα» και ότι «η αντιπολίτευση, που βρίσκεται πίσω από τα βίαια επεισόδια, θεωρείται πολιτικά υπεύθυνη». Από την πλευρά της, η αντιπολίτευση κατηγόρησε τον Αιγύπτιο πρόεδρο ως υπεύθυνο για την κατάσταση στη χώρα. Ωστόσο, το βέβαιο είναι ότι ο δρόμος για την αποκλιμάκωση της πολιτικής κρίσης είναι μακρύς. 

Στην παρούσα φάση, διακρίνονται δύο κύριες πολιτικές δυνάμεις, που έχουν τεθεί αντιμέτωπες: η Μουσουλμανική αδελφότητα με τους σαλαφιστές απέναντι στους αντιπολιτευόμενους κοσμικούς και φιλελεύθερους. Ο Αιγύπτιος πρόεδρος, πέρα από τη δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας, το σοβαρό έλλειμμα ασφάλειας στο βόρειο Σινά και τα προβλήματα των Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας, καλείται να αντιμετωπίσει και μια σειρά από μείζονες εσωτερικές πολιτικές προκλήσεις, που οδηγούν τη χώρα σε πολιτικό αδιέξοδο και σε επιδείνωση της εσωτερικής κατάστασης ασφάλειας. Όμως, αν συνεχίσει τη σκληρή γραμμή, που υιοθέτησε ως λύση του προβλήματος, αναμένεται να οδηγήσει αφενός τη χώρα στο χάος, στον πολλαπλασιασμό των ανθρώπινων απωλειών (ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών), αφετέρου στην απομάκρυνσή του από την εξουσία. Κάτω από ορισμένες συνθήκες, η εσωτερική συγκρουσιακή κατάσταση είναι δυνατόν να επεκταθεί σε περιφερειακό επίπεδο, ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξει και προσωρινό πρόβλημα στην ασφαλή διέλευση των πλοίων από τη διώρυγα του Σουέζ. 

Ο αγώνας του αιγυπτιακού λαού και της συνεχώς αυξανόμενης αντιπολίτευσης, κυρίως για την τροποποίηση του Συντάγματος και την εξυγίανση του δικαστικού συστήματος, θα συνεχισθεί σε βάθος χρόνου. Βέβαια, μέχρι να επιτευχθούν οι στόχοι τους, δεν είναι απίθανο το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο (Supreme Council of the Armed Forces - SCAF) να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία και να αναλάβει εκ νέου την εξουσία. 
 

www.geostrategy.gr 

ΤΟ ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΠΑΖΛ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ

Γράφει ο Νϊκός Χειλαδάκης

Μια σειρά από γεγονότα και εξελίξεις των τελευταίων μηνών έχουν φέρει την όλη περιοχή της Μέσης Ανατολής σε μια εκρηκτική κατάσταση και έχουν δημιουργήσει ένα περίπλοκο σταυρόλεξο το οποίο ακόμα και οι πιο δυνατοί λύτες, δηλαδή κορυφαίοι στρατηγικοί αναλυτές, δυσκολεύονται να το λύσουν και να προβλέψουν τις εξελίξεις, με αποτέλεσμα να επικρέμαται ένα τρομακτικό ολοκαύτωμα που σίγουρα θα έχει πολύ ευρύτερες συνέπειες.

Ο εμφύλιος πόλεμος στην Συρία έχει 
φέρει αντιμέτωπους τους αντικαθεστωτικούς εναντίον του καθεστώτος Άσαντ. Η Τουρκία, μαζί με την Δύση, στηρίζει τους αντιπάλους τους Άσαντ και συχνά αντικαθεστωτικοί εισέρχονται στο συριακό έδαφος από την Τουρκία για να πολεμήσουν το συριακό καθεστώς. Όμως ανάμεσα στους αντικαθεστωτικούς υπάρχουν ακραίοι ισλαμιστές οι οποίοι σκοπεύουν να δημιουργήσουν ισλαμικό κράτος ενάντια στο Ισραήλ και στην Δύση. Το Ισραήλ κρατεί μια αμήχανη στάση ενώ διακατέχεται από μεγάλη ανασφάλεια καθώς το στάτους κβο της περιοχής που είχε στερεωθεί επί δεκαετίες, έχει ανατραπεί εκ βάθρων. Ο Άσαντ έχει αφήσει ελευθέρους τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι θεωρητικά είναι εναντίον του, αλλά τελευταία συγκρούονται με τους αντικαθεστωτικούς. Όπως υποστηρίζουν οι Κούρδοι, οι αντικαθεστωτικοί καθοδηγούμενοι από την Άγκυρα τους επιτέθηκαν με αποτέλεσμα αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ Κούρδων της Συρίας και αντικαθεστωτικών. Μάλιστα υπάρχουν κουρδικές καταγγελίες ότι μέλη της Αλ Κάιντα εισήρθαν από το τουρκικό έδαφος, (όπου υποτίθεται ότι καταδιώκονται από τους Τούρκους), για να χτυπήσουν τους Κούρδους της Συρίας. Το κουρδικό ΡΚΚ στην Τουρκίας, που τελευταία έχει αυξήσει τις επιθέσεις του κατά των Τούρκων με πολλά θύματα στον τουρκικό στρατό, στηρίζει τους Κούρδους της Συρίας ενώ τελευταία έχει συνάψει άτυπη συμφωνία εκεχειρίας με το Ιράν απελευθερώνοντας δυνάμεις του από τα ανατολικά. Ο Κούρδος ηγέτης του Ιράκ, Μασουτ Μπαρζανί, είναι σύμμαχος της Τουρκίας, αλλά στηρίζει τους Κούρδους της Συρίας εναντία στους αντικαθεστωτικούς που… στηρίζει η Άγκυρα. Μέσα στο Ιράκ, η ιρακινή κυβέρνηση που είναι σιιτική και φιλοιρανική, τελευταία έχει στραφεί κατά της Τουρκίας ενώ αποφάσισε να επιβληθεί στους Κούρδους του Ιράκ με δυναμικό τρόπο με αποτέλεσμα να απειλείτε νέα σύρραξη. Το Ιράν όμως, έσπευσε να στηρίξει τους Κούρδους του Ιράκ ενάντια της… φιλοιρανικής κυβέρνησης της Βαγδάτης, με σκοπό να μπορεί να μεταφέρει μέσω του ιρακινού Κουρδιστάν δυνάμεις του στην Συρία για να στηρίξουν τον Άσαντ στον πόλεμο του κατά των αντικαθεστωτικών. Στο θέμα αυτό ενεπλάκει και η ιρανική αντιπολίτευση που έσπευσε να καταγγείλει το ιρανικό καθεστώς των μουλάδων ότι… στρέφετε κατά του…φιλοιρανικού ιρακινού καθεστώτος ενώ παράλληλα… καταδίκασε την επικείμενη εισβολή ιρακινών στρατευμάτων στο κουρδικό Ιράκ. Νοτιότερα αυξάνεται επικίνδυνα η ένταση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνων στην Γάζα, ενώ η Αίγυπτος που θέλει την ανατροπή του Άσαντ, ο οποίος είναι ορκισμένος εχθρός του Ισραήλ, σπεύδει να στηρίξει τους Παλαιστινίους ενάντια στο Ισραήλ. Παρ’ όλα αυτά όμως οι Άραβες ενώ ρίχνουν μεγάλα κεφάλαια στην Συρία κατά του Άσαντ, όπως κατήγγειλε η σιιτική Χεζμπολάχ του Λιβάνου που πολεμά το Ισραήλ, δεν βοηθούν ουσιαστικά τους Παλαιστινίους στην Γάζα κατά του Ισραήλ. Η Τουρκία, ενώ είναι σύμμαχος των ΗΠΑ που στηρίζουν το Ισραήλ, κατήγγειλε το Ισραήλ ότι είναι χώρα τρομοκράτης, με αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να απαντήσουν με σκληρό τρόπο στις τουρκικές καταγγελίες ότι οι Τούρκοι δυναμιτίζουν τις προσπάθειες ειρηνικής επίλυσης της διένεξης. Στον ίδιο τον Λίβανο οι Σιΐτες είναι υπέρ του Άσαντ, ενώ οι Σουνίτες εναντίον του, με την απειλή να επεκταθεί ο εμφύλιος της Συρίας στο λιβανικό έδαφος. Να μην ξεχνάμε και την Ρωσία που μετά από πολλά χρόνια επανήλθε με αξιώσεις στην εύφλεκτο περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Τέλος δεν έχει σταματήσει να υπάρχει πάντα ο κίνδυνος σύγκρουσης μεταξύ Ιράν και Ισραήλ, με πιθανές ολέθριες πυρηνικές προεκτάσεις.

Από όλα αυτά το μόνο συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι για άλλη μια φορά οι ανεύθυνες και επιπόλαιες πολιτικές της Δύσης, (Ευρώπη-ΗΠΑ), στην Μέση Ανατολή, με αποκορύφωμα την λεγόμενη «αραβική άνοιξη» (που στην πραγματικότητα ήταν αραβικός ισλαμιστικός «χειμώνας»), επιδιώκοντας τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής, γιατί γι’ αυτά γίνετε όλη αυτή η φασαρία, έχουν προκαλέσει ένα τρομακτικό αδιέξοδο που κανείς δεν ξέρει πως θα εξελιχτεί.

Το θλιβερό είναι πως η Ελλάδα σε όλο αυτό το πάζλ, που απασχολεί συνεχώς την διεθνή επικαιρότητα, ενώ θα έπρεπε να έχει ουσιαστικό και αποφασιστικό λόγο καθώς όλα αυτά συμβαίνουν στην περιοχή μας, «βουλιαγμένη» στην ατέρμονη κρίση της, απουσιάζει ολοκληρωτικά θέτοντας σε κίνδυνο τα ζωτικά μας συμφέροντα, όπως ΑΟΖ και ενεργειακά κοιτάσματα της ανατολικής Μεσογείου. Οι «σωτήρες» μας, που το μόνο που ξέρουν είναι να ξεπουλάνε τα πάντα «αντί πινακίου φακής», κάποτε θα πρέπει να δώσουν λόγο για αυτή την στρατηγική μας εκμηδένιση που πλήττει καίρια την εθνική μας κυριαρχία.

www.olympia.gr

Η ΑΠΕΙΛΗ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΧΑΜΑΣ ΚΑΙ Η ΑΙΓΥΠΤΟΣ Ο νέος κύκλος βίας στη Μέση Ανατολή

Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος* 

Η ισραηλινο-παλαιστινιακή συγκρουσιακή κατάσταση συντηρείται εξαιτίας της εκατέρωθεν διαφωνίας για την επίλυση τεσσάρων κύριων προβλημάτων:

• Τη δημιουργία και τα όρια του παλαιστινιακού κράτους.
• Το μελλοντικό καθεστώς της Ιερουσαλήμ.
• Τη συνεχή επέκταση των εβραϊκών εποικισμών.
• Το δικαίωμα επιστροφής των περίπου πέντε εκατομμυρίων Παλαιστινίων προσφύγων.

Πέρα από τα παραπάνω μακροχρόνια προβλήματα, η εκάστοτε έναρξη της βίας μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων συχνά οφείλεται σε διάφορες άλλες αφορμές, όπως ο πρόσφατος θάνατος του Ahmed al-Jabari, ηγέτη της στρατιωτικής πτέρυγας της παλαιστινιακής οργάνωσης Hamas, Izz ad-Din al-Qassam Brigades, στις 14 Νοεμβρίου. Έκτοτε, ξεκίνησε ένας νέος ισραηλινο-παλαιστινιακός κύκλος βίας στη Λωρίδα της Γάζας, που απειλεί να επιδεινώσει περαιτέρω την κατάσταση στη Μέση Ανατολή. 

Σε διάστημα τριών ημερών (14-16 Νοεμβρίου), η στρατιωτική πτέρυγα της Hamas εκτόξευσε συνολικά περισσότερες από 300 ρουκέτες εδάφους-εδάφους κατά του ισραηλινού εδάφους, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τρεις Ισραηλινοί. Από ισραηλινής πλευράς, η πολεμική αεροπορία διεξάγει δυσανάλογη ευρεία εκκαθαριστική επιχείρηση με την ονομασία “Operation Pillar of Defense” κατά παλαιστινιακών περιοχών εκτόξευσης ρουκετών, αποθηκών πυρομαχικών, κτλ, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 19 Παλαιστίνιοι. Ταυτόχρονα, έχει τεθεί σε λειτουργία το ισραηλινό αντιβαλλιστικό σύστημα “Iron Dome”, το οποίο αναχαίτισε περίπου 130 ρουκέτες. 

Πιθανές μελλοντικές εξελίξεις 

Σε επιχειρησιακό επίπεδο, αυτό που προβληματίζει έντονα τους Ισραηλινούς είναι η εκτόξευση ενός βαλλιστικού βλήματος εδάφους-εδάφους (πιθανόν ιρανικής κατασκευής Fajr-5, μέγιστου βεληνεκούς 75 χιλιομέτρων), που έπληξε την ισραηλινή πόλη Rishon Lezion (χωρίς να αναφερθούν θύματα), περίπου 60 χιλιόμετρα από τη Λωρίδα της Γάζας. Συγκεκριμένα, οι Ισραηλινοί ανησυχούν αφενός για το μέγεθος του βαλλιστικού οπλοστασίου της ένοπλης παλαιστινιακής οργάνωσης Izz ad-Din al-Qassam Brigades, αφετέρου για τους τύπους και το βεληνεκές των βλημάτων που διαθέτει. 

Η αντιμετώπιση της εν λόγω απειλής είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει στη λήψη απόφασης για τη διεξαγωγή μιας ευρείας χερσαίας εκκαθαριστικής επιχείρησης στη Λωρίδα της Γάζας, προκειμένου να εντοπισθούν και να καταστραφούν οι χώροι αποθήκευσης του παλαιστινιακού οπλοστασίου. Δηλαδή, μιας επιχείρησης ανάλογης της “Cast Lead”, που διεξήχθη μεταξύ Δεκεμβρίου 2008 - Ιανουαρίου 2009 και είχε στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 1.200 Παλαιστίνιους και σε 13 Ισραηλινούς. Μάλιστα, το υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ κάλεσε 16.000 εφέδρους να προετοιμασθούν για το ενδεχόμενο της έναρξης διεξαγωγής ευρείας χερσαίας επιχείρησης, ενώ η ταξιαρχία αλεξιπτωτιστών και η ταξιαρχία πεζικού Givati ολοκλήρωσαν την προετοιμασία τους. 

Οι Ισραηλινοί γνωρίζουν ότι οι ένοπλες παλαιστινιακές οργανώσεις στη Λωρίδα της Γάζας προμηθεύονται πυρομαχικά, όπλα και οπλικά συστήματα μέσω του περάσματος της Rafah (σύνορα Αιγύπτου-Λωρίδας της Γάζας). Επομένως, αναμένεται να ζητήσουν από την Αίγυπτο την καλύτερη φύλαξη των συνόρων και το κλείσιμο του περάσματος της Rafah. Επειδή όμως είναι σχεδόν βέβαιοι ότι τουλάχιστον στην παρούσα φάση η Αίγυπτος δεν θα ανταποκριθεί για ανθρωπιστικούς λόγους, δεν είναι απίθανο να σχεδιάσουν τη δημιουργία μιας “buffer zone” 14 χιλιομέτρων κατά μήκος των συνόρων της Λωρίδας της Γάζας με την Αίγυπτο, γνωστής ως “Philadelphi Corridor”. Κατ’ αυτόν τον τρόπο θα επιδιώξουν να ελέγξουν πλήρως τη ροή αγαθών και ανθρώπων από την Αίγυπτο προς τη Λωρίδα της Γάζας και αντίστροφα. Ένα άλλο εναλλακτικό σενάριο είναι η εισβολή και η παραμονή του ισραηλινού στρατού στην περιοχή της Λωρίδας της Γάζας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι, θα μπορούν μελλοντικά να διαπραγματευθούν την απόσυρσή τους είτε με τους Παλαιστίνιους είτε με την Αίγυπτο, η οποία είναι προφανές ότι θα αντιδράσει σε μια τέτοια ενέργεια. 

Ο αιγυπτιακός παράγοντας 

Το Ισραήλ είναι σχεδόν αδύνατον να επηρεασθεί από την καταγραφόμενη διπλωματική δραστηριότητα είτε αυτή προέρχεται από τον ΟΗΕ είτε από την Ουάσιγκτον είτε ακόμη και από τον Αραβικό Σύνδεσμο, αν προηγουμένως δεν εξαλείψει την απειλή που συνιστά το οπλοστάσιο της στρατιωτικής πτέρυγας της Hamas. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η στάση του Καΐρου. 

Είναι βέβαιο ότι η αντίδραση της αιγυπτιακής Μουσουλμανικής Αδελφότητας παρακολουθείται στενά, αναλύεται και έχει ένα ιδιαίτερο βάρος για το Τελ Αβίβ, καθώς είναι δυνατόν να αναπτυχθεί μια νέα ίσως απρόβλεπτη και ταυτόχρονα ανεπιθύμητη σχέση μεταξύ Ισραηλινών και Αιγυπτίων. Επομένως, το επόμενο χρονικό διάστημα θα πρέπει να αναμένουμε την έναρξη διαπραγματεύσεων για το παλαιστινιακό, με το Κάιρο να αναλαμβάνει σημαντικό διαμεσολαβητικό ρόλο. 

Ποιος ήταν ο Ahmed al-Jabari

Ο Ahmed al-Jabari με το ψευδώνυμο Abu Mohammed γεννήθηκε το 1960 στην ανατολική γειτονιά της Γάζας, Shejaiya. Υπήρξε υψηλόβαθμο στέλεχος της Hamas και διοικητής της στρατιωτικής της πτέρυγας, Izz ad-Din al-Qassam Brigades. Ξεκίνησε ως μέλος της παλαιστινιακής οργάνωσης Fatah, αλλά άλλαξε στρατόπεδο μετά τη 13ετή φυλάκισή του σε ισραηλινές φυλακές, όπου γνώρισε αρκετά ηγετικά στελέχη της αντίπαλης Hamas. Στο παρελθόν, κατάφερε να επιζήσει από τέσσερεις ισραηλινές απόπειρες εναντίον του. Σε μια από αυτές (2004) σκοτώθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, ο αδελφός του και τρεις συγγενείς του. Θα πρέπει να τονισθεί ότι ο Jabari έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σύλληψη και την απελευθέρωση του Ισραηλινού στρατιώτη Gilad Shalit, ο οποίος κρατήθηκε ως αιχμάλωτος για περισσότερα από πέντε χρόνια. Το 2006, τοποθετήθηκε ως προσωρινός διοικητής της στρατιωτικής πτέρυγας της Hamas, μετά το σοβαρό τραυματισμό από ισραηλινή επίθεση του προκατόχου του, Mohammed Deif. 

*Γεωστρατηγικός αναλυτής και συγγραφέας του βιβλίου «Αραβική Άνοιξη», www.geostrategy.gr

22 μήνες Αραβική άνοιξη, αλλά τίποτα δεν έχει ανθίσει

Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος,
γεωστρατηγικός αναλυτής και συγγραφέας του βιβλίου «Αραβική Άνοιξη»

Έχουν περάσει περίπου 22 μήνες από την έναρξη της Αραβικής Άνοιξης (Δεκέμβριος 2010 – Οκτώβριος 2012) και η κατάσταση στον αραβικό κόσμο κάθε άλλο παρά ενθαρρυντική θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι εξεγέρσεις των Αράβων πολιτών, οι ανατροπές των καθεστώτων και οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις θα διαρκέσουν αρκετά χρόνια. Ίσως και δεκαετίες. Θα είναι μια διαρκής πορεία των Αράβων προς τη δημοκρατία; Πιθανόν το τελικό αποτέλεσμα να είναι θετικό. Ωστόσο, μέχρι τότε, η Αραβική Άνοιξη θα προκαλεί μια σειρά κυρίως αρνητικών συνεπειών, όπως «η παρατεταμένη συγκρουσιακή κατάσταση», με αποτέλεσμα να σημειώνονται σημαντικές ανθρώπινες απώλειες.


Κατάσταση Ασφάλειας στη Βόρεια Αφρική

Μαρόκο: Κυρίως η παρουσία της AQIM (Al-Qaeda in the Islamic Maghreb) και ο κίνδυνος για τη διεξαγωγή τρομοκρατικών ενεργειών κατά κυβερνητικών και στόχων δυτικών συμφερόντων συνιστούν τις μείζονες απειλές στο μαροκινό βασίλειο. Το έλλειμμα της δημοκρατίας, η ανεργία και η διαφθορά οδηγούν στην αύξηση της εγκληματικότητας, στη δημιουργία ρευμάτων λαθρομεταναστών προς τη γηραιά ήπειρο και αυξάνουν τη λαϊκή αντίδραση, δημιουργώντας προϋποθέσεις για μαζικότερη στρατολόγηση νέων Μαροκινών στις ριζοσπαστικές μουσουλμανικές ομάδες.

Αλγερία: Το έλλειμμα δημοκρατίας, η χαμηλή ποιότητα της καθημερινότητας των Αλγερινών πολιτών λόγω της υψηλής ανεργίας και η απειλή της AQIM θεωρούνται ως οι κυριότερες εν δυνάμει απειλές για την επιβίωση του καθεστώτος. Ο ευρωπαϊκός νότος ανησυχεί ιδιαίτερα για τις μελλοντικές εξελίξεις στη χώρα. Δεδομένου ότι ο Bouteflika πρόκειται να εγκαταλείψει τον προεδρικό θώκο το 2014 και σε συνδυασμό με την έλλειψη διαδόχου, αλλά και την υφιστάμενη εμφανή απογοήτευση των Αλγερινών πολιτών, στην τριετία 2012-2014 αναμένονται σημαντικές γεωπολιτικές εξελίξεις.

Τυνησία: Σημειώνονται αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και απεργίες κυρίως στις βιομηχανικές περιοχές και στις νοτιοδυτικές περιοχές των ορυχείων. Η αύξηση της δραστηριότητας των σαλαφιστών και η διάχυτη αντιδυτική συμπεριφορά αυξάνουν τον κίνδυνο διεξαγωγής τρομοκρατικών ενεργειών.

Λιβύη: Επικρατεί έντονη συγκρουσιακή κατάσταση και σοβαρό έλλειμμα εσωτερικής ασφάλειας. Συχνές αντιδυτικές και αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, συγκρούσεις μεταξύ ένοπλων ομάδων, τρομοκρατικές ενέργειες και παρουσία της AQIM κυρίως στις νότιες περιοχές.

Αίγυπτος: Κυρίως στην πρωτεύουσα πραγματοποιούνται διαδηλώσεις αντιδυτικού και αντικυβερνητικού χαρακτήρα, καθώς και συγκρούσεις μεταξύ μουσουλμάνων και κοπτών χριστιανών. Στις βόρειες και κεντρικές περιοχές του Σινά καταγράφεται έντονη τρομοκρατική και εγκληματική δραστηριότητα.

Η χερσόνησος του Σινά εμφανίζει σημαντικό έλλειμμα ασφάλειας, καθώς έχει μετατραπεί σε μια άναρχη και επικίνδυνη περιοχή, όπου έχουν συγκεντρωθεί μέλη της Al-Qaeda που συνεργάζονται με τις τοπικές φυλές των Βεδουίνων. Στην εν λόγω περιοχή πραγματοποιείται λαθρεμπόριο ναρκωτικών, όπλων, ανθρώπων και ανθρώπινων οργάνων Αφρικανών μεταναστών.[1] Το πρόσφατο μήνυμα [2] του ηγέτη της Al Qaeda, Ayman al-Zawahiri, δημιουργεί προϋποθέσεις για τη διεξαγωγή τρομοκρατικών ενεργειών κατά κυβερνητικών στόχων, αλλά και στόχων δυτικών και ισραηλινών συμφερόντων.


Κατάσταση Ασφάλειας στη Μέση Ανατολή

Συρία: Διεξάγεται ένας παρατεταμένος εμφύλιος εθνο-θρησκευτικού χαρακτήρα. Οι αντικαθεστωτικοί σουννίτες με την υποστήριξη κυρίως της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ, των ΗΠΑ και της ΕΕ επιδιώκουν την πτώση του αλαουιτικού καθεστώτος, το οποίο με τη σειρά του υποστηρίζεται από την Τεχεράνη, τη Hezbollah, τη Ρωσία και την Κίνα. Ταυτόχρονα, οι Σύριοι Κούρδοι επιδιώκουν να ιδρύσουν μια αυτόνομη κουρδική κρατική οντότητα κατά μήκος της συρο-τουρκικής μεθορίου. Η παρουσία ακραίων ισλαμιστών μαχητών δημιουργεί ανησυχία στη Δύση για την τύχη των Σύριων χριστιανών, αλλά και για την κατάσταση στη χώρα στη μετά-Assad εποχή. Το συριακό βαλλιστικό και χημικό οπλοστάσιο συνιστά εν δυνάμει μείζονα απειλή κατά του συριακού πληθυσμού και των γειτονικών χωρών, παρότι η πιθανότητα χρησιμοποίησής του είναι χαμηλή. Τα μαζικά προσφυγικά ρεύματα, που ξεπέρασαν τις 300.000, προβληματίζουν ιδιαίτερα τις γειτονικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων της Κύπρου και της Ελλάδας. Η κατάσταση χαρακτηρίζεται ως «μη αναστρέψιμη» και ως εκ τούτου δεν είναι δυνατή η εθνική συμφιλίωση, αλλά ούτε και η εφαρμογή συμφωνίας για κατάπαυση του πυρός. Εκτιμάται ότι το έλλειμμα εσωτερικής ασφάλειας θα είναι μακροχρόνιο, ενώ ταυτόχρονα θα επιδεινώνεται η ανθρωπιστική κρίση και η περιφερειακή κατάσταση ασφάλειας.

Λίβανος: Σημειώνεται επέκταση της θρησκευτικής βίας από τη Συρία και αναμένεται αύξηση του ελλείμματος εσωτερικής ασφάλειας, το οποίο μπορεί να οδηγήσει αφενός σε ένα νέο εμφύλιο, αφετέρου σε νέα σύγκρουση μεταξύ της στρατιωτικής πτέρυγας της Hezbollah και των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων.

Ισραήλ και Παλαιστινιακά Εδάφη: Συχνά διεξάγονται τρομοκρατικές ενέργειες στο ισραηλινό έδαφος, από ένοπλες παλαιστινιακές οργανώσεις και από τρομοκρατικά στοιχεία του βορείου Σινά. Επιπρόσθετα, πραγματοποιούνται εκτοξεύσεις αυτοσχέδιων ρουκετών από τη Λωρίδα της Γάζας προς το Ισραήλ και αεροπορικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις της ΠΑ του Ισραήλ κατά της Hamas.

Ιορδανία: Παρατηρείται αύξηση της δραστηριότητας των σαλαφιστών και αυξημένη πιθανότητα τρομοκρατικής ενέργειας κατά κυβερνητικών και δυτικών στόχων. Υφίσταται έλλειμμα εσωτερικής ασφάλειας κυρίως στη συρο-ιορδανική μεθόριο και στην περιοχή της Aqaba (νότια Ιορδανία).

Σαουδική Αραβία: Διαδηλώσεις σιιτών και συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφάλειας στην περιοχή Qatif (ανατολική Σαουδική Αραβία). Αυξημένη πιθανότητα τρομοκρατικής ενέργειας κατά κυβερνητικών και δυτικών στόχων, ειδικά στην περιοχή του Riyadh και της Jeddah.

Υεμένη: Διεξάγεται ένας εθνο-θρησκευτικός εμφύλιος με τη συμμετοχή τεσσάρων αντίπαλων πλευρών: την κυβέρνηση του Mansur Hadi που αντικατέστησε το Saleh, τους σιίτες Houthi της βορειοδυτικής Υεμένης, τους αυτονομιστές του Νότου και την AQAP (Al Qaeda in the Arabian Peninsula). Ταυτόχρονα, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις διεξάγουν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά τρομοκρατικών στοιχείων με μη επανδρωμένα μαχητικά αεροσκάφη (UCAVs). Το έλλειμμα της εσωτερικής ασφάλειας παραμένει σημαντική πρόκληση τόσο για την ίδια την Υεμένη όσο και για την υπόλοιπη αραβική χερσόνησο. Αν μάλιστα συνυπολογισθεί η στρατηγική θέση της χώρας, τότε γίνεται αντιληπτή η ευρωπαϊκή όσο και η διεθνής ανησυχία για την ασφαλή μεταφορά των υδρογονανθράκων από τον Περσικό Κόλπο προς τη γηραιά ήπειρο (περίπου το 80% των αναγκών της Ευρώπης σε πετρέλαιο), αλλά και για την ασφάλεια της ναυτιλίας γενικότερα. Βραχυ-μεσοπρόθεσμα, η de facto διχοτόμηση ή και η τριχοτόμηση της χώρας συνιστά ένα πιθανό σενάριο.

Μπαχρέιν: Πραγματοποιούνται συχνές και ενίοτε αιματηρές διαδηλώσεις των σιιτών, που συνιστούν περίπου το 70% του μουσουλμανικού πληθυσμού, κατά της σουννιτικής κυβέρνησης. Είναι πιθανή η διεξαγωγή τρομοκρατικών ενεργειών κατά δυτικών και κυβερνητικών στόχων. Η κατάσταση στο Μπαχρέιν δημιουργεί έντονες ανησυχίες στο Riyadh, καθότι είναι πιθανόν να προκληθούν αλυσιδωτές εξεγέρσεις και στις σαουδαραβικές σιιτικές κοινότητες, οι οποίες μάλιστα κατοικούν στις πετρελαιοπαραγωγές περιοχές της χώρας.

Κουβέιτ – Κατάρ - Αραβικά Εμιράτα – Ομάν: Πέρα από κάποιες εντάσεις που παρατηρούνται μετά την προσευχή της Παρασκευής, δεν υφίσταται αξιόλογο έλλειμμα εσωτερικής ασφάλειας. Παρόλα αυτά, είναι πιθανή η διεξαγωγή τρομοκρατικής ενέργειας από την AQAP.

Ιράκ: Η εθνο-θρησκευτική βία συνεχίζεται και μετά την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων. Ιδιαίτερο έλλειμμα ασφάλειας υφίσταται στις περιοχές όπου συμβιώνουν σουννίτες και σιίτες, καθώς και στην τουρκο-ιρακινή μεθόριο, όπου η ΠΑ της Τουρκίας διεξάγει συχνές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των ανταρτών του PKK. Βραχυ-μεσοπρόθεσμα, λόγω των τεράστιων αποθεμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή του Κιρκούκ, σε συνδυασμό με την παρεμβατικότητα εξωτερικών δρώντων αλλά και τις συνεχιζόμενες τριβές μεταξύ σουννιτών, σιιτών και Κούρδων, αναμένεται αύξηση της εθνο-θρησκευτικής βίας.

«Η κατάσταση ασφάλειας στον αραβικό κόσμο» παρουσιάσθηκε τη Δευτέρα 29 Οκτωβρίου από το Βασίλη Γιαννακόπουλο στην ημερίδα που πραγματοποίησε η ΜΚΟ Ιωάννης Καποδίστριας στα Γραφεία Ενημέρωσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Αμαλίας 8, με θέμα: "Επιπτώσεις και Αποτελέσματα της Αραβικής Άνοιξης".

[1] Βασίλης Γιαννακόπουλος, «Αραβική Άνοιξη», Αθήνα 2012, σ. 336
[2] ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, «Κάλεσμα αλ Ζαουάχρι για ολοκλήρωση της επανάστασης στην Αίγυπτο», 27 Οκτωβρίου 2012
http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2247989