«Η ΟΥΚΡΑΝΙΚΗ ΚΡΙΣΗ»

ΧΑΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Πρέσβυς ε.τ. Πρώην Πρέσβυς της Ελλάδος στην Ουκρανία

Μέσα στα 15 λεπτά που διαθέτω θα σας αναπτύξω κάποιες απόψεις και σκέψεις μου σχετικά με την πρόσφατη κρίση στην Ουκρανία, παραλείποντας σχεδόν τελείως τα γεγονότα που οδήγησαν στην κρίση, αλλά και όσα διαδραματίσθηκαν στο Κίεβο μέχρι τις 21/2, αφού είμαι βέβαιος ότι σας είναι γνωστά. Σκοπός μου είναι να προκαλέσω προβληματισμό και τη συνακόλουθη ανταλλαγή απόψεων που πιστεύω ότι είναι το ζητούμενο σε συγκεντρώσεις του είδους αυτού.

Οι περισσότεροι θεωρούν ότι η κρίση άρχισε το προηγούμενο φθινόπωρο με την απόφαση του τότε προέδρου Yanukovytch να μην υπογράψει τη συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ. Στην πραγματικότητα η κρίση είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα, ήδη από το 2004, όταν τα φιλοδυτικά κόμματα κατάφεραν να ανατρέψουν τον εκλεγμένο πρόεδρο Yannukovitch με την ’πορτοκαλί επανάσταση’. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η «επανάσταση» πέτυχε διότι οι «επαναστάτες» αμείβονταν καλά για να μένουν στην Πλατεία της Ανεξαρτησίας. Είχαμε έτσι την πρώτη (συγκεκαλυμένη) παρέμβαση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία που αποτελεί για την Ρωσία το στρατηγικό της ’προαύλιο’.

Κατάφεραν τότε οι δυτικοί να εκλεγεί Πρόεδρος ο Yushchenko με Πρωθυπουργό την Tymosenko (*). Και οι δύο, κυρίως όμως ο Πρόεδρος, έθεσαν ευθύς εξαρχής ως στόχο να εντάξουν την Ουκρανία στις ¨ευρωατλαντικές δομές¨, με τρόπο όμως εξαιρετικά ¨αγαρμπο¨. Την προετοιμασία που γινόταν σε συνεργασία με τις νατοϊκές χώρες συνόδευαν με επανειλημμένες αντιρωσικές δηλώσεις και ενέργειες ενώ παράλληλα ο Πρόεδρος Bush είχε κάνει «cheval de bataille» την ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ το ταχύτερο, το οποίο δεν επετεύχθη χάρις στην όψιμη ¨συνετή¨ στάση της Γερμανίας και της Γαλλίας στο Βουκουρέστι το 2008. Στην εχθρική αυτή πολιτική της ουκρανικής ηγεσίας η Μόσχα απάντησε με τα δύο πετρελαϊκά ¨embargo” και διάφορες άλλες διπλωματικές κινήσεις πετυχαίνοντας οι σχέσεις να βελτιωθούν, ιδίως αφότου ο Yushchenko  συνετρίβη στις εκλογές του 2009 και επανήλθε ο Yanukovytch.

Η δεύτερη (αιματηρή αυτή τη φορά) ανατροπή του Yanukovytch τον περασμένο Φεβρουάριο σε συνδυασμό με την επικράτηση ακραίων εθνικιστικών και αντιρωσικών στοιχείων, ήταν επομένως μοιραίο να οδηγήσει πλέον τις σχέσεις Ρωσίας-Δύσης στα άκρα. Τόσο μάλλον που βάσει της απόφασης της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι το 2008, η Ουκρανία μπορούσε να ενταχθεί ‘ανα πάσα στιγμή’ με απλή απόφαση των Πρέσβεων. Κατόπιν αυτών η προσάρτηση της Κριμαίας και οι αποσχιστικές ενέργειες τμημάτων της Ανατ. Ουκρανίας θα έπρεπε να αναμένονται και θα έλεγα ότι ήταν αναπόφευκτες, χωρίς να εννοώ ότι ήταν και σύμφωνες με το Διεθνές Δίκαιο.

Ένα ερώτημα που προκύπτει και που πιστεύω αξίζει να συζητηθεί εδώ, είναι αν η εξέλιξη αυτή ήταν μοιραία και αν ναι, ποιός της προκάλεσε και για ποιούς λόγους.

Η δική μου άποψη είναι ότι ναι, ήταν αναπόφευκτη και ότι την προκάλεσαν (ή την

Η επιχείρηση ελέγχου της Ουκρανίας είναι πλέον στην δεύτερη εκρηκτικώτερη φάση της !

Του Μιχαήλ Στυλιανού

Στην Ανατολική Ουκρανία έχει πλέον αρχίσει η προγραμματισμένη αιματοχυσία.Tα μυαλά της ηγεσίας τού (μακαρία τη μνήμη) «Ελεύθερου Κόσμου» έχουν ήδη διαβεί τον Ρουβίκωνα. Ο Ψυχρός Πόλεμος ΙΙ είναι εδώ. Και η παρουσία και δράση πρακτόρων της
C.I.A. στο θερμό μέτωπο διέσπασε το φράγμα διακριτικότητας και του Σπήγκελ. Ο πρόεδρος Πούτιν έπαψε από τις 14 Απριλίου να δέχεται τις τηλεφωνικές κλήσεις του Λευκού Οίκου, έχοντας πεισθεί – όπως εξήγησε το περιβάλλον του- για το ανώφελο
της προσπάθειας. Ο πρόεδρος Ομπάμα κλιμακώνει τις απειλές των «κυρώσεων» (όπλων οικονομικού πολέμου) σε βάρος της Ρωσίας Και δίπλα του, στο παρτέρι του Λευκού Οίκου, η κ.΄Αγκελα Μέρκελ κάτι εψέλισε και αυτή, σαν ηχώ, χωρίς περίσσεια ενθουσιασμού.

Ο ΥπΕξ κ.Τζων Κέρρυ, η προεδρική σύμβουλος κ.Σούζαν Ράϊς, η πρέσβειρα στον ΟΗΕ κ.Σαμάνθα Πάουερ, βομβαρδίζουν καθημερινά τη Ρωσία και τον πρόεδρο Πούτιν με βροντώδεις κατηγορίες και υβριστικούς χαρακτηρισμούς, που μοναδικό έρεισμα έχουν την εξασφαλισμένη φίμωση κάθε διάψευσης και την βεβαιότητα της μεγαφωνικής αναπαραγωγής τους από ένα συμπαγές δυτικό σύστημα μαζικής επικοινωνίας («new speak»), βγαλμένο από τις σελίδες του ΄Οργουελ και του Χάξλεϋ.

Ο Αμερικανός βοηθός Γ.Γ. του ΝΑΤΟ (δηλαδή ο επικεφαλής στην ουσία της συμμαχίας) κ. Αλεξάντερ Βέρσμπόου, πρώην πρεσβευτής στη Ρωσία,δηλώνει στους δημοσιογράφους ότι « η συμμαχία αναγκάζεται να αντιμετωπίζει τη Ρωσία ως εχθρό πλέον αντί εταίρο.» Και –πολυσήμαντα- προσθέτει ότι νέες, ισχυρότερες αυμμαχικές δυνάμεις μπορεί να αναπτυχθούν στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και ότι «είναι ανάγκη να αυξήσουμε την ενίσχυση του στρατιωτικού εκσυγχρονισμού των γειτόνων της Ρωσίας –όχι μόνο της Ουκρανίας αλλά επίσης της Μολδαβίας, της Γεωργίας, της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν…» (Ασσοσιέϊτετ)

​Η στοχευμένη υστερία

Στη φόρα του οίστρου του ο Αμερικανός ηγέτης του ΝΑΤΟ αποκάλυψε έτσι τους στόχους της όλης επιχείρησης «Πρότζεκτ Ουκρανία», στην οποία οι ΗΠΑ έχουν επενδύσει 5 δις. δολλάρια, κατά τη νέα -στο CNN- ομολογία της Βοηθού ΥπΕξ

Το σύνδρομο της Κριμαίας

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής
Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών,
Επικοινωνίας και Πολιτισμού
Παντείου Πανεπιστημίου

Μια μικρή κρίση κατέστη για ακόμα μια φορά ανεξέλεγκτη, με απρόβλεπτες επιπτώσεις για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια

Η ουκρανική κρίση λαμβάνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, όπως συμβαίνει πολλές φορές σε ανάλογες περιπτώσεις, όταν ο πολιτικός διάλογος υποκαθίσταται από την άσκηση στρατιωτικής βίας, οι διάφορες υπηρεσίες -μυστικές ή φανερές- χρηματοδοτούν παιχνίδια πολέμου, επικοινωνιακού, ψυχολογικού και κοινής γνώμης, με το στήσιμο χρηματοδοτούμενων διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων των μαζών, υπέρ ή εναντίον κυβερνήσεων και αξιωματούχων της πολιτικής.

Όταν λοιπόν όλα αυτά συμβαίνουν στο θέατρο των επιχειρήσεων και όπου ο λαός, η κοινή γνώμη και η δημοσιότητα χειραγωγούνται από εξωχώρια κέντρα καθοδήγησης και λήψης αποφάσεων και όταν το παρακράτος και οι παραστρατιωτικοί μηχανισμοί έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων, τότε η σύγκρουση και η πολεμική σύρραξη, εντός και εκτός της επικράτειας, καθίστανται κλιμακούμενα ανεξέλεγκτες.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία είναι ένας δυνάμει ανοικτός εμφύλιος, ο οποίος απειλεί με διεύρυνση στο επίπεδο της χώρας με συμπερίληψη και νέων περιοχών της ανατολικής Ουκρανίας, αλλά και με περαιτέρω εμπλοκή νέων συμμετεχόντων, παραγόντων και συντελεστών της ένοπλης αντιπαράθεσης. Αυτό συνεπάγεται μια επέκταση του εσωτερικού πολέμου σε διάφορα επίπεδα, που συνήθως καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη, την ειρηνική διευθέτηση του προβλήματος, που αρχικά ανέκυψε και αφορούσε μόνο στην Κριμαία και που σήμερα απειλεί την υπόσταση του ίδιου του ουκρανικού κράτους.

Η σύγκρουση εκδηλώθηκε με την πτώση του Γιανουκόβιτς, η οποία

ΚΡΙΜΑΙΑ: Τα στενά του Βοσπορου "όπλο" της Δύσης, οι S - 400 "χαρτί" της Μόσχας

Του Χρήστου Α. Καπούτση

Αμφισβητείται από ΗΠΑ και Ε.Ε., η νομιμότητα του Δημοψηφίσματος στην Κριμαία. Από άποψης Διεθνούς Δικαίου, πιθανόν να έχουν δίκιο, αν και το παράδειγμα του Κοσσόβου, αποδυναμώνει τα νομικά επιχειρήματα της Δύσης. Όμως, η αβίαστη και ελεύθερη έκφραση της θέλησης των πολιτών, μέσω Δημοψηφίσματος, για το μέλλον της χώρας που κατοικούν, δεν μπορεί επ’ ουδενί να χαρακτηριστεί παράνομη, ακόμη και αν η διαδικασία επιδέχεται κριτικής, ως προς τη νομιμότητά της. Πολύ δε περισσότερο, που δεν αμφισβητείται η εγκυρότητα του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος. Οι ρώσοι της Κριμαίας είναι περίπου το 65% του συνολικού πληθυσμού, όμως, η προσέλευση στις κάλπες ξεπέρασε το 80%!!


Οι κάτοικοι της χερσονήσου της Κριμαίας κλήθηκαν να επιλέξουν μεταξύ της «επανένωσης της Κριμαίας με τη Ρωσία στο πλαίσιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας» (έλαβε 93%) και της«αποκατάστασης του Συντάγματος του 1992 και του καθεστώτος της Κριμαίας ως μέλους της Ουκρανίας» (έλαβε 7%). Επομένως, οι κάτοικοι της Κριμαίας, Ρώσοι, ρωσόφωνοι, Ουκρανοί, Τάταροι, Έλληνες και Εβραίοι, αποφάσισαν , κατά συντριπτική πλειοψηφία, την απόσχισή τους από την Ουκρανία και την ένωσή τους με τη Ρωσική Ομοσπονδία. Μία σημαντική παρενέργεια είναι ότι, το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος στην Κριμαία, ενθαρρύνει τους φιλορωσικούς πληθυσμούς στην Ανατολική Ουκρανία να κλιμακώσουν τις αντιδράσεις τους στις επιλογές της φιλοδυτικής Κυβέρνησης του Κιέβου και να «μιμηθούν» την Κριμαία. Πιθανή εξέλιξη, ο διαμελισμός της Ουκρανίας. Το ανατολικό τμήμα της Ουκρανίας να περάσει στην σφαίρα επιρροής της Μόσχας και σταδιακά θα ενσωματωθεί στην Ρωσική Ομοσπονδία. Και το Δυτικό τμήμα με την φιλοδυτική Κυβέρνηση του Κιέβου, θαακολουθήσει μια πορεία ένταξης στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.


Μετά την ανακοίνωση του αποτελέσματος του Δημοψηφίσματος στην Κριμαία, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα είχαν τηλεφωνική συνομιλία κατά την οποία ο Ρώσος πρόεδρος δήλωσε ότι το δημοψήφισμα στην Κριμαία συνάδει πλήρως με το διεθνές δίκαιο, όπως ανακοίνωσε το Κρεμλίνο.

Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΠΥΡΟΔΟΤΕΙ ΞΑΝΑ ΤΟΝ «ΠΟΛΕΜΟ» ΤΩΝ ΑΓΩΓΩΝ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Η κρίση της Ουκρανίας ανέδειξε για άλλη μια φορά το ζήτημα των ενεργειακών αγωγών καθώς για τους περισσότερους στρατηγικούς αναλυτές αυτό ήταν η βασική αιτία για ότι έγινε στο Κίεβο και για ανατροπή της φιλορωσικής κυβέρνησης του κ Γιανούκοβιτς. Η διαδρομή των κυριότερων ενεργειακών αγωγών μέσω Ουκρανίας προς την δυτική Ευρώπη, αλλά και η μεγάλη εξάρτηση της δυτικής Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, είναι τα δυο κρίσιμα ζητήματα που έχουν αναδειχτεί από την κρίση αυτή με πολλούς «παίκτες» στο προσκήνιο. Τις τελευταίες δεκαετίες
η Ευρώπη είχε κτίσει το σύστημα παροχής ενέργειας από την Ρωσία με την πλήρη ενεργειακή της εξάρτηση από την Μόσχα. Η απεξάρτηση της θα χρειαστεί πολλά χρόνια και το κόστος θα είναι ανάλογο και αν συμφέρει. Ήδη κάποιοι παρουσιάζουν εναλλακτικές λύσεις και εδώ υπεισέρχεται το Κυπριακό, η Συρία, το Ισραήλ, το Ιράν, το Αζερμπαϊτζάν, αλλά και η Τουρκία, χωρίς όμως τίποτα να είναι δεδομένο στο τεράστιο αυτό ζήτημα.

Όσο και αν αυτό φαίνεται εκ πρώτης όψεως ξενικό και όμως, η κρίση της Ουκρανίας συνδέεται άμεσα με τον εμφύλιο στης Συρίας αφού και τα δυο αυτά σημαντικά γεωπολιτικά ζητήματα συνδέονται με το ενεργειακό πρόβλημα της Δύσης και την ροη των ενεργειακών αποθεμάτων από τις πηγές τους προς την Δυτική Ευρώπη. Στην περίπτωση της Συρίας, η επιδίωξη του Κατάρ σε συνεννόηση με την Δύση αλλά και την συμβολή της Τουρκίας, ήταν η κατασκευή ενός μεγάλου ενεργειακού αγωγού για το φυσικό αέριο του Κατάρ ο όποιος μέσω Σαουδικής

Γιατί η κρίση στην Ουκρανία σύντομα θα εξομαλυνθεί

Του Χρήστου Α. Καπούτση
Η κατάσταση στην Ουκρανία σύντομα θα εξομαλυνθεί, επειδή η Ευρώπη, δεν μπορεί και δεν θέλει να σπάσει τους οικονομικούς και ενεργειακούς δεσμούς της, με τη Ρωσία. 
Η αλληλεξάρτηση στον ενεργειακό και οικονομικό τομέα της πλούσιας κεντροδυτικής Ευρώπης με τη Ρωσία, δεν θα αλλάξει, διότι δεν θέλουν να αλλάξει, οι ηγέτες σε Βερολίνο, Λονδίνο, Παρίσι, Άμστερνταμ , Βρυξέλλες και Μόσχα. Και δεν είναι καθόλου βέβαιο, ότι τα κράτη της Ευρωζώνης, είναι πρόθυμα να καλύψουν το κόστος , για μια «ευρωπαϊκή Ουκρανία». 

Επίσης, η Ε.Ε. δεν έχει την πολυτέλεια, να ακολουθήσει τις ΗΠΑ στην επιβολή οικονομικών κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας, λόγω της Κριμαίας. Είναι προφανές ότι, οι κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας από τη Δύση, μεσοπρόθεσμα, λόγω αλληλεπίδρασης των οικονομιών της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, θα είναι επιζήμιες, για τον αδύνατο κρίκο της ευρωατλαντικής συμμαχίας που είναι η Ε.Ε. και ειδικά στις οικονομικά ασθενέστερες χώρες της Ευρωζώνης , οι συνέπειες θα είναι οδυνηρές.
Επιπλέον, η στρατιωτική αντίδραση από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, ακόμη και στην περίπτωση προσάρτησης της Κριμαίας στη Ρωσία, είναι ανέφικτη για πολλούς και ιδιαίτερα σοβαρούς λόγους. 

Επίσης , έχει διεθνές ενδιαφέρον, ότι το Ιράν εξέφρασε την υποστήριξή του προς την Μόσχα στο θέμα της Ουκρανίας. Η κυβέρνηση της Τεχεράνης υποστηρίζει ότι οι δυο χώρες (Ρωσία- Ιράν) θα πρέπει να συνεργαστούν στην περίπτωση , που η Δύση αποφασίσει την επιβολήδιεθνών κυρώσεων στη Ρωσία. Αυτή η ρωσο-ιρανική προσέγγιση, «αξιολογείται» από την αμερικανική διπλωματία. Η κατάσταση όπως διαμορφώνεται στην Ουκρανία- Κριμαία, έχει μια βασικότατη συνιστώσα, την ενέργεια. 

«Ασύμμετρος οικονομικός παγκόσμιος πόλεμος»

Γράφει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος

Δεν θα παρεκκλίναμε ιδιαίτερα από την πραγματικότητα, αν διακινδυνεύαμε να χαρακτηρίσουμε τα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία ως «μια προσπάθεια διεξαγωγής ενός ασύμμετρου οικονομικού παγκόσμιου πολέμου», στον οποίο ενεργά έχουν εμπλακεί οι τρεις παγκόσμιες οικονομικές υπερδυνάμεις (Ρωσία, ΕΕ και ΗΠΑ). Από μια άλλη οπτική γωνία, θα μπορούσαμε να αποκωδικοποιήσουμε τις εξελίξεις ως ένα «στημένο οικονομικό παιχνίδι», που εκμεταλλεύεται την υφιστάμενη ουκρανική κρίση ταυτότητας.
Η γεωστρατηγική θέση της Ουκρανίας είναι ιδιαίτερα σημαντική σε οικονομικό επίπεδο και επίπεδο ασφάλειας για τη Ρωσία και την ΕΕ, τόσο λόγω του μεγέθους της (603,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα) και του πληθυσμού της (45,5 εκατομμύρια), όσο και λόγω της θέσης της που συνιστά τον «ενεργειακό ομφάλιο λώρο» για τη μεταφορά των ρωσικών υδρογονανθράκων προς την ΕΕ.
Η Ουκρανία και η ρωσική εθνική ασφάλεια

Ουκρανία: Μήπως όλα καταλήγουν στον South Stream;

Του Δημήτρη Μάρδα Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

H Ουκρανία φαίνεται ότι μπορεί να παίξει ρόλο όμοιο με εκείνον της Κορέας και της κρίσης που προκλήθηκε κατά το 1950-53. Η ένταση που έχει ήδη προκληθεί ενδυναμώνει την αντιπαλότητα μεταξύ Δύσης και Ρωσίας και ως εκ τούτου, οδηγεί τον πλανήτη σε νέες ψυχροπολεμικές εξελίξεις με “θετικό” απόηχο τους εξοπλισμούς και την ανάκαμψη στις ΗΠΑ κυρίως.


Όταν ξεκαθαρίσει η θολή εικόνα των εντυπώσεων στο πολιτικό αυτό παζλ, ίσως τότε δούμε τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο γεωστρατηγικός ρόλος των πηγών και των αγωγών ενέργειας. Κερδισμένη θα είναι η Ρωσία κάτω από οποιαδήποτε σενάριο.

Δε θα απορήσουμε, αν η όποια κυβέρνηση της Ουκρανίας συμφωνήσει τελικά την ελεύθερη διέλευση του αγωγού South Stream από το έδαφος ή τα χωρικά της ύδατα, κάτι που το αρνήθηκε παλαιότερα, με συνέπεια να εξαρτάται πλέον η Ρωσία από την Τουρκία.

Να υπενθυμίσουμε ότι από τα χωρικά ύδατα της τελευταίας στη Μαύρη θάλασσα συμφωνήθηκε το πέρασμα του αγωγού αυτού. Μην ξεχνάμε λοιπόν, ότι ο Ερτογάν διευκόλυνε τους Ρώσους από το 2007, έτσι ώστε να περάσει ο εν λόγω αγωγός από τη Μαύρη θάλασσα, ενώ λίγο μετά, τον Ιούνιο του 2009, ανακοίνωσε τη δημιουργία αγωγού 700 χιλιομέτρων Σαμψούντας-Τσεϊχάν, μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου που θα κατέληγε στη Μεσόγειο!. Αυτά τα δυο στοιχεία σκιαγραφούν την πλήρη εξάρτηση της Ρωσίας από την Τουρκία

Ό,τι και αν γίνει λοιπόν με την Τουρκία στο υπό εξέταση θέμα, μια τέτοια ρύθμιση (δηλ. διέλευση άνευ όρων των ρωσικών αγωγών από την Ουκρανία), χαλαρώνει τις όποιες πιέσεις της Τουρκίας σε βάρος της Ρωσίας, η οποία θα έχει πλέον εναλλακτικές λύσεις στο εξεταζόμενο θέμα. Δε θα απορήσουμε πάλι αν κάποτε διαπιστωθεί ότι όλη αυτή η φασαρία είχε κεντρικό σημείο αιχμής το προαναφερθέν και μόνο, παρά την πολυπλοκότητα που παρουσιάζει το ντοσιέ ενέργεια (σχιστολιθικά ενεργειακά αποθέματα κ.ά) στη συγκεκριμένη χώρα!

Να σημειωθεί ότι μετά από επτά χρόνια διαπραγματεύσεων, ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν ανακοίνωσε την κατασκευή του υποθαλάσσιου τμήματος του αεριαγωγού « South Stream» στην ΑΟΖ της Τουρκίας στις 22/11/2013. Το έργο θα αρχίσει το 2014. Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και τα όσα επισημάνθηκαν ανωτέρω, μπορούν να οδηγήσουν είτε στη ματαίωση του έργου είτε στη χαλάρωση κάποιων όρων της συμφωνίας εκ μέρους της Τουρκίας, προκειμένου να δελεασθούν οι Ρώσοι περισσότερο, από μια βελτιωμένη προσφορά της κυβέρνησης Ερτογάν.

ΠΗΓΗ: http://www.anixneuseis.gr/?p=88025

Μια αποτυχημένη «επανάσταση» στην Ουκρανία

Του Νίκου Χιδίρογλου

Στην Ουκρανία, κρίνεται το μέλλον της παγκόσμιας ειρήνης.

Η «επανάσταση» την οποία ενορχήστρωσε η Δύση δια των μυστικών της υπηρεσιών, βγήκε εκτός πλαισίου των γεωπολιτικών σχεδιασμών κάποιων κοντόφθαλμων «ειδικών» στην Ουάσιγκτον. Στην αμερικανική πρωτεύουσα, παρά τα απανωτά «κάζα», όπως ήταν η επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, απότοκο του εξοπλισμού των ισλαμιστών που μάχονταν κατά των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν. Και να και οι «συνεργασίες» με ναζιστές στην Ουκρανία, «συνεργασίες» που εκθέτουν πολύ, πάρα πολύ τη Δύση. Αλλά, εκεί, κάνουν πως δεν βλέπουν. Αυτό όμως, που δεν περίμεναν, όπως φαίνεται, είναι η αντίδραση των Ρώσων, αλλά και των ρωσόφωνων. Και τι κατάφεραν τα φερέφωνα της Δύσης στην Ουκρανία: την de facto διαίρεση της χώρας τους. Και σε μια νύχτα μέσα χάνεται και ο στόλος της Ουκρανίας, που αυτομόλησε στη Ρωσία! Πως είναι δυνατόν κάποιος να κάνει μια «επανάσταση» με στόχο την βίαια ενσωμάτωση στους ευρωατλαντικούς θεσμούς μιας χώρας που συνορεύει με τη Ρωσία, εξαρτάται ενεργειακά από τη Μόσχα και ο μισός πληθυσμός της είναι ρωσόφωνος; Μήπως ο στόχος ήταν απλά η πρόκληση αναστάτωσης και η δημιουργία συνθηκών για έναν νέο Ψυχρό Πόλεμο; Αν είναι αυτό, μια χαρά τα κατάφεραν οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι δορυφόροι τους. Ποιος θα την πληρώσει; Ο ουκρανικός λαός, που βρέθηκε και πάλι στο επίκεντρο πολιτικών γι’ αυτόν και χωρίς αυτόν. Αν δεν βάλουν νερό στο κρασί τους οι ναζήδες που ανέλαβαν τα κουμάντα (για πόσο;) στο Κίεβο, η Ουκρανία λίαν συντόμως θα πεινάσει και θα κρυώσει.

Όλα τους έλειπαν... να και το ΔΝΤ!

Η υπόθεση αυτή «έσκασε» στη διάρκεια της ελληνικής προεδρίας. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και ΥΠΕΞ Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος βρέθηκε στην Ουκρανία, είπε μεταξύ άλλων ότι «χαιρόμαστε, γιατί η προσωρινή ουκρανική κυβέρνηση αποφάσισε να συνεχίσει την διαδικασία που συνδέει την Ουκρανία με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με την υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης και Σταθεροποίησης». Κάποιος να του πει ότι γι’ αυτό και στήθηκε αυτό το γεωπολιτικό παιχνίδι, που περιλάμβανε την ανατροπή μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. Ο λόγος για μια ανατροπή όμως, που ενδέχεται να προκαλέσει ευρύτερη αποσταθεροποίηση στην περιοχή και να δημιουργήσει νέα γεωπολιτικά δεδομένα, αρνητικά για τη Δύση και το ΝΑΤΟ. Και να πούμε ότι η επίσκεψη Βενιζέλου στο Κίεβο, δυστυχώς δεν είναι καλή για τα ελληνικά συμφέροντα, καθώς το πιθανότερο είναι ότι δεν άρεσε καθόλου στη Μόσχα...  

Από την άλλη, οι ναζήδες του Κιέβου μάλλον πήραν το μήνυμα να μαζέψουν τα βρωμόχερά τους από την ελληνική μειονότητα της Ουκρανίας. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΕΙ για σαχλαμάρες. Απλά, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΕΙ. Ας κοιτάξουν τώρα να «μαζέψουν» το χάλι που εκείνοι δημιούργησαν. Πολλοί είναι εκείνοι που θέλουν να τους καλωσορίσουν στον θαυμαστό κόσμο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Έτσι θέλουν οι Δυτικοί να εμπεδώσουν τον έλεγχό τους στην Ουκρανία. Ναι, όπως δείχνουν τα πράγματα, θα δημιουργήσουν ένα οικονομικό «προγεφύρωμα» εκεί. Που όμως, μάλλον δεν θα αντέξει, επαναλαμβάνουμε όπως δείχνουν τα πράγματα, για πολύ. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος δήλωσε πως «το οξύτερο όμως πρόβλημα που υπάρχει, αυτή τη στιγμή, είναι η οικονομική κρίση. Είμαστε έτοιμοι να μεταφέρουμε τις δικές τους προτάσεις και αντιλήψεις, για το πώς θα μπορούσε η διεθνής κοινότητα να βοηθήσει την Ουκρανία

Ουκρανία: Η αιτία της ρωσικής κίνησης και λίγη… ματωμένη Ιστορία

Του Παντελή Καρύκα

Πρώτον, δεν υπάρχει αμερικανική στρατιωτική δυνατότητα, η οποία θα μπορούσε να «πείσει» τον Πούτιν να παραδώσει την Κριμαία. Αν και η Ρωσία απέχει σε ισχύ από την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, εντούτοις παραμένει εξαιρετικά ισχυρή και αυτό ο Λευκός Οίκος το γνωρίζει καλά. Παράλληλα, «παίζει» ουσιαστικά εντός έδρας. Η Ρωσία, σύμφωνα με Αμερικανό σχολιαστή, είναι μια από τις λίγες χώρες του κόσμου, που δεν μπορεί να πιεστεί, ακόμα και εμφανιστεί στις ακτές της μια αμερικανική ομάδα μάχης αεροπλανοφόρου.

Δεύτερον, είναι αποκλειστικά στη διακριτική ευχέρεια της Μόσχας να παραδώσει ή να ενσωματώσει την Κριμαία, αναλόγως των ανταλλαγμάτων που θα λάβει ή δεν θα λάβει. Τα περίοικονομικών κυρώσεων, ειδικά από την εξαρτημένη από το ρωσικό φυσικό αέριο ΕΕ, είναι τουλάχιστον αστεία.

Το ζητούμενο λοιπόν για τη Δύση, θα ήταν ίσως η προσπάθεια κατανόησης των λόγων που εξανάγκασαν τον Πούτιν να αναλάβει δράση. Ποιος ήταν εν ολίγοις, ο αντικειμενικός σκοπός της όλης ενέργειας.

Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και τη δημιουργία της ανεξάρτητης Ουκρανίας, η Ρωσία διατήρησε, κατόπιν ειδικής συμφωνίας, τις ναυτικές της βάσεις στη χερσόνησο της Κριμαίας, μέσω των οποίων ασκεί έλεγχο στον ζωτική σημασία για την ίδια, θαλάσσιο χώρο της Μαύρης Θάλασσας– για την έξοδο στην οποία η Ρωσία αγωνίζεται, από την εποχή που ο Μέγας Πέτρος ήταν έφηβος (το 1690) και δεν προτίθεται να παραδώσει τον έλεγχό της σε οποιονδήποτε άλλον, της Τουρκίας περιλαμβανομένης.

Και λέμε της Τουρκίας διότι τυχόν ρωσικός αποκλεισμός από την Μαύρη Θάλασσα, εκ των πραγμάτων θα είχε ως συνέπεια την επέκταση της τουρκικής ζώνης επιρροής στην περιοχή,όπως διδάσκει η ιστορία.

Η πρώτη ρωσική απόπειρα εξόδου την Αζοφική, ήταν αμυντικού χαρακτήρα και έγιναν από τον τσάρο Ιβάν τον Τρομερό, στα μέσα περίπου του 16ου αιώνα, με σκοπό τη προστασία της Μόσχας από τους Τατάρους, οι οποίοι, ως σύμμαχοι των Οθωμανών, εκτελούσαν μεγάλης κλίμακας επιδρομές, φτάνοντας, ακόμα και καταλαμβάνοντας, τη Μόσχα.

Στους επόμενους αιώνες η Ρωσία δεν ήταν σε θέση να διεκδικήσει την έξοδό της στη Μαύρη Θάλασσα, η οποία αποτελούσε οθωμανική λίμνη. Η πρώτη απόπειρα του Μεγάλου Πέτρου, ευοδώθηκε, προσωρινά, το 1696, με την κατάληψη οπό τους Ρώσους του Αζόφ και την απόκτηση πρόσβασης στη Μαύρη Θάλασσα, μέσω της Αζοφικής. Αμέσως μετά, ο Μ. Πέτρος ίδρυσε την πρώτη ρωσική ναυτική βάση στην περιοχή, η οποία ήταν επιχειρησιακή το 1698.

Το 1711 οι Ρώσοι έχασαν το Αζόφ και τη ναυτική τους βάση, αλλά δεν σταμάτησαν ποτέ να προσβλέπουν στην επιστροφή τους. Κατά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1735-39 οι Ρώσοι, για πρώτη φορά, κατάφεραν να πατήσουν πόδι στην Κριμαία.

Η ήττα των Τούρκων στον επόμενο Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1768-74, ο

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Η κυβέρνηση Σαμαρά και προσωπικά ο πρωθυπουργός φέρουν στο ακέραιο την ευθύνη γι αυτή την επιλογή που συνιστά πράξη εθνικής προδοσίας και ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για επικίνδυνες εθνικές περιπέτειες...

Απερίσκεπτος και εγωπαθής - Το χειρότερο μείγμα που μπορεί να έχει ένα ανδρείκελο για να είναι έρμαιο των συμμοριών που το χρησιμοποιούν.

Ο Βενιζέλος τόλμησε το αδιανόητο. Αντί να αποστασιοποιηθεί... Αντί να είναι η Ελλάδα ώς προεδρεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης η χώρα που θα αναλάμβανε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες με στόχο...

τη διεθνή απομόνωση των νεοναζί σφετεριστών της Ουκρανίας, αυτός προτίμησε - παρακινούμενος από τα αφεντικά στα οποία λογοδοτεί - να νομιμοποιήσει με την παρουσία του το νεοναζιστικό κυβερνητικό εξάμβλωμα.

Οι δύσκολές μέρες για την εξωτερική μας πολιτική ξεκινούν μόλις τώρα. Και αυτή η εξέλιξη συμπίπτει με μια εποχή που κορυφαία εθνικά προβλήματα παραμένουν ανοικτά και οι πιέσεις για λύσεις εθνικής μειοδοσίας εντείνονται.

Η κυβέρνηση Σαμαρά και προσωπικά ο πρωθυπουργός φέρουν στο ακέραιο την ευθύνη γι αυτή την επιλογή που συνιστά πράξη εθνικής προδοσίας και ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για επικίνδυνες εθνικές περιπέτειες.

Αυτή η κυβέρνηση της ντροπής και της εθνικής μειοδοσίας, έχει μπροστά της μόνο ένα δρόμο, αυτόν της παραίτησης ή και της άμεσης ανατροπής με στόχο την παραδειγματική της τιμωρία, για την ολέθρια και εθνικά επιζήμια στάση της.

http://ellinikoforoum.blogspot.gr/

Ουκρανία: Που πάει η χώρα και με ποιους πρωταγωνιστές

Γράφει ο 
Βασίλης Γιαννακόπουλος*
γεωστρατηγικός αναλυτής


Τα νέα δεδομένα που προέκυψαν μετά τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ουκρανία ευνοούν τις επιδιώξεις της αντιπολίτευσης και δημιουργούν στα δυτικά ΜΜΕ την «ψευδαίσθηση» ότι η χώρα οδηγείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Αυτή η πρώτη εκτίμηση για την παρούσα κατάσταση απέχει σημαντικά από την πραγματικότητα, καθώς η χώρα αντιμετωπίζει κενό εξουσίας, η αστυνομία έχει ταχθεί στο πλευρό των διαδηλωτών, ο στρατός προς το παρόν δηλώνει ουδέτερος και η χώρα οδηγείται προς άγνωστη κατεύθυνση. Στις κατεξοχήν ρωσόφωνες περιοχές ανατολικά του Κιέβου, οι υποστηρικτές του Γιανουκόβιτς αμφισβητούν τη νομιμότητα του κοινοβουλίου και του υπηρεσιακού προέδρου, ωστόσο τάσσονται κατά της διάλυσης της Ουκρανίας. 

Η πολυπόθητη συμφωνία της 21ης Φεβρουαρίου, η εγκατάλειψη του προεδρικού θώκου από το Γιανουκόβιτς, αλλά και η πρόταση των ΗΠΑ και της Βρετανίας για οικονομική βοήθεια από το ΔΝΤ ή από την ΕΕ δεν συνιστούν τη λύση των μειζόνων εθνικών προκλήσεων που ταλανίζουν τον ουκρανικό λαό. Απλά, συνιστούν το «δέλεαρ» προκειμένου η χώρα να αποφασίσει ότι το μέλλον της ανήκει στη Δύση και συνεπώς να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των δυτικών εξωτερικών δρώντων. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί και από ρωσικής πλευράς, όταν η Μόσχα έλαβε την απόφαση να επενδύσει 15 δισεκατομμύρια δολάρια σε ουκρανικά ομόλογα, προκειμένου να διατηρήσει το Κίεβο στη σφαίρα της δικής της επιρροής. 

Λανθασμένα, η παρούσα κατάσταση θεωρείται ως μια επιτυχία της αντιπολίτευσης.Κάλλιστα, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως «πύρρειος νίκη». Ήδη, η χώρα τυπικά έχει εισέλθει σε μια προεκλογική περίοδο, κατά την οποία είναι προφανές ότι θα ενταθεί η αντιπαράθεση μεταξύ των αντίπαλων φιλοδυτικών και φιλορωσικών πολιτικών δυνάμεων. Επομένως, η διαφαινόμενη εκτόνωση της κρίσης εκτιμάται ότι θα είναι προσωρινή, εξαιτίας αφενός του όρου της συμφωνίας που προβλέπει τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, αφετέρου της υφιστάμενης κρίσης ταυτότητας, η οποία είναι σχεδόν αδύνατον να υπερκερασθεί. 

Παραδόξως, στην παρούσα φάση, το μόνο που δεν χρειάζεται η Ουκρανία είναι τόσο η διεξαγωγή προεδρικών και βουλευτικών εκλογών όσο και η επιστροφή της Γιούλια Τιμοσένκο στα πολιτικά δρώμενα. Όποιο κόμμα κι αν επικρατήσει στις επικείμενες εκλογές είναι «καταδικασμένο» να υποστηρίξει τα συμφέροντα των εξωτερικών δρώντων, δηλαδή της Ρωσίας, της ΕΕ ή των ΗΠΑ, και όχι τα εθνικά συμφέροντα. Επιπρόσθετα, είναι σαφές ότι η αποδοχή από το σύνολο του ουκρανικού λαού μιας ισχνής μονοκομματικής κυβέρνησης ή κυβέρνησης συνασπισμού, που εκ των πραγμάτων θα ακολουθήσει φιλοδυτική ή φιλορωσική εξωτερική πολιτική, συγκεντρώνει ελάχιστες έως μηδενικές πιθανότητες. 

Δεδομένου ότι η εξωτερική πολιτική, η οικονομία, το έλλειμμα εσωτερικής ασφάλειας και η εν δυνάμει απειλή ενός εμφύλιου συνιστούν τα μείζονα προβλήματα της Ουκρανίας, γίνεται προφανές ότι απαιτείται ο σχηματισμός και η λειτουργία για μακρά χρονική περίοδο μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, τα μέλη της οποίας θα ασχοληθούν ουσιαστικά με την επίλυση αυτών των προβλημάτων. 



Οι ηγετικές φυσιογνωμίες της αντιπολίτευσης

Ως ισχυρός διεκδικητής για την προεδρία θεωρείται πλέον ο πρώην πρωταθλητής πυγμαχίας βαρέων βαρών Βιτάλι Κλίτσκο του φιλοευρωπαϊκού κόμματος «Ουκρανική Δημοκρατική Συμμαχία για τη Μεταρρύθμιση» (Ukrainian Democratic Alliance for Reform - UDAR). Σε αντίθεση με πολλούς άλλους πολιτικούς της Ουκρανίας, δεν έχει εμπλακεί ή έστω δεν έχει κατηγορηθεί για σκάνδαλα διαφθοράς. Επιπρόσθετα, υπήρξε ο κύριος επικριτής της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς και έχει προβληθεί ιδιαίτερα από τα δυτικά και εγχώρια ΜΜΕ.

Από την πλευρά της, η Γιούλια Τιμοσένκο φαίνεται να διατηρεί αρκετούς συμμάχους στο ουκρανικό κοινοβούλιο, αλλά η χρονική περίοδος κατά την οποία διετέλεσε πρωθυπουργός μετά

Στα χέρια των ναζί η Ουκρανία: Απαγορεύουν δια νόμου την Ελληνική γλώσσα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων

Εν μέσω του απόλυτου χάους και των αδιεξόδων στο διπλωματικό κομμάτι βρίσκεται η Ουκρανία, η οποία συνεχίζει να μετράει τις πληγές της έπειτα από τα αιματηρά επεισόδια των τελευταίων μηνών.

Τα επεισόδια μπορεί να μεταφέρονται στο ανατολικό ,φιλορωσικό κομμάτι της χώρας, ωστόσο, τους δρόμους του Κιέβου φαίνεται πως περιφρουρούν ακροδεξιές, νεοναζιστικές ομάδες, ενώ και οι πρώτες αποφάσεις της προσωρινής κυβέρνησης τους δίνουν μεγάλη εξουσία.

Οι πρώτοι νόμοι της νέας Βουλής: Σκληρές απαγορεύσεις και νεοναζί σε υπουργεία

Οι πρώτοι νόμοι που βγήκαν στη δημοσιότητα μάλλον επιβεβαιώνουν τη διολίσθηση της χώρας σε ακροδεξιά εθνικιστικά πρότυπα δημιουργώντας ανησυχία στην Ευρώπη.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους νόμους βάζουν στο στόχαστρο το κομμουνιστικό κόμμα της χώρας, τις μειονότητες, αποποινικοποιούν τη ναζιστική προπαγάνδα και τοποθετούν σε θέσεις κλειδιά μέλη της νεοναζιστικής ομάδας «Δεξιός Τομέας».

Χαρακτηριστικά μερικοί από τους νέους νόμους:

• Σχέδιο απόφασης για την απαγόρευση των δραστηριοτήτων του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας
• Σχέδιο ψηφίσματος για την αντιμετώπιση των συνεπειών της σοβιετικής κατοχής
• Κατάργηση του νόμου που ποινικοποιούσε τη ναζιστική προπαγάνδα
• Διορισμό ως υπουργού Εσωτερικών του ακροδεξιού Αβάκοφ και διορισμό των μελών της νεοναζιστικής ομάδας «Δεξιός Τομέας» στο Υπουργείο
• Σχέδιο απόφασης για το «Πάνθεον των εθνικών ηρώων»
• Σχέδιο διατάγματος για την εισαγωγή δημοσιονομικών περιορισμών
• Σχέδιο ψηφίσματος για απόδοση τιμών στους συμμετέχοντες στις ένοπλες συγκρούσεις κατά τη διάρκεια των ειρηνικών διαδηλώσεων
• Σχέδιο απόφασης για το διορισμό του μέλους του κόμματος "Svoboda" Α.Mahnitskogo στο Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα.
• Σχέδιο Νόμου για τα καθήκοντα του Προέδρου της Ουκρανίας.
• Σχέδιο απόφασης για τον διορισμό μέλους του (φιλογερμανικού) κόμματος "UDAR" ως επόπτη της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ουκρανίας
• Σχέδιο απόφασης της απόλυσης από την υπηρεσία των στρατιωτών και αξιωματικών των σωμάτων ασφαλείας. (Στη θέση τους προσλαμβάνονται μέλη των ακροδεξιών ομάδων).
• Σχέδιο απόφασης κατάργησης του δικαιώματος των μειονοτήτων στη χρήση της γλώσσας τους. Απαγορεύθηκαν τα Ρωσικά, Ρουμανικά, Ουγγρικά και Ελληνικά (οι Έλληνες της Ουκρανίας ανέρχονται σε 100.000 και κατοικούν στις περιοχές της Μαριούπολης και του Ντόνετσκ με συνολικά 48 ελληνικά χωριά, εκλέγουν μάλιστα και περί τους 11 βουλευτές, διαβάστε περισσότερα σε δημοσίευμα του Euronews)

Ακροδεξιοί ελέγχουν το Κίεβο – Διαλύθηκαν τα ουκρανικά ΜΑΤ στη θέση τους νεοναζί;

Ο προσωρινός υπουργός Εσωτερικών της χώρας ανακοίνωσε μέσω facebook τη διάλυση των περιβόητων Μπερκούτ, των δυνάμεων ασφαλείας που πρωτοστάτησαν στα βίαια επεισόδια στο Κίεβο και αποτελούσαν τον φόβο και τον τρόμο των διαδηλωτών.

«Οι Μπερκούτ δεν υπάρχουν πια. Υπέγραψα το υπ' αριθμόν 144 διάταγμα με ημερομηνία 25 Φεβρουαρίου 2014 για τη διάλυση των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας Μπερκούτ», έγραψε ο Αρσέν Αβάκοφ.
Οι Μπερκούτ ήταν η αιχμή του δόρατος της καταστολής των διαδηλώσεων στην Ουκρανία και σε φωτογραφίες εμφανίζονται να πυροβολούν τα πλήθη με πραγματικές σφαίρες.
Τουλάχιστον 82 άνθρωποι, ανάμεσά τους περίπου 10 αστυνομικοί σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις ανάμεσα σε διαδηλωτές και αστυνομικούς την περασμένη εβδομάδα στο Κίεβο.

Συγκρούσεις στην Κριμαία: Εισβολή στο περιφεριακό Κοινοβούλιο – Ενας νεκρός

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Μετά το ΧΑΟΣ τι;

του Χρήστου Α. Καπούτση

H  Ουκρανία  είναι ένα σύγχρονο υπόδειγμα  κράτους που διαλύεται , διότι οι  πολιτικοί του επέτρεψαν να συνδυαστούν  οι εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις με τα Στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα ισχυρών κρατών (ΡΩΣΙΑ, ΗΠΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ)  και ανέχτηκε,  η πολιτική και πνευματική ελίτ της Ουκρανίας, για ιδιοτελείς λόγους,

 τη δράση χρηματοδοτούμενων ΜΚΟ και «καθοδηγητών»  Χριστιανικών θρησκευτικών δογμάτων ή αιρέσεων (καθολικοί, προτεστάντες, ουνίτες , πεντηκοστιανοί κ.ά). 

Είναι πολύ ανησυχητικές οι ειδήσεις  που φτάνουν από την ΟΥΚΡΑΝΙΑ. Η κατάσταση είναι χαοτική, σε πολιτικό και πολιτειακό επίπεδο. Ενώ είναι  απόλυτα προβλέψιμη στο κοινωνικό επίπεδο, καθώς επιβεβαιώνεται ο βαθύτατος διχασμός των κατοίκων  της Ουκρανίας.

Η Βουλή της Ουκρανίας αλλάζει Πρόεδρο, καθώς η αντιπολίτευση από μειοψηφία γίνεται, εν μια νυκτί, πλειοψηφία. Δεν έχουν γίνει εκλογές, απλά «ανένηψαν» και άλλαξαν πολιτικές πεποιθήσεις κάποιοι βουλευτές.  Αντικαθίσταται ο Πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος και τοποθετείται ως πρόεδρος της Βουλής, ο εκλεκτός της αντιπολίτευσης. Αυτή η «νέα»  Βουλή καθαιρεί τον εκλεγμένο  Πρόεδρο Βίκτωρα Γιανουκόβιτς και απελευθερώνει  την πρώην Πρωθυπουργό   ΓΙΟΥΛΑ ΤΙΜΟΣΕΝΚΟ.

Ο Πρόεδρος Γιανουκόβιτς, δηλώνει  από άγνωστη τοποθεσία, ότι  δεν παραιτείται και  κατηγορεί τη ΒΟΥΛΗ για πραξικόπημα, επειδή τον καθαίρεσε.

Η Τιμοσένκο, μετά την αποφυλάκισή της από τις φυλακές του ΧΑΡΚΟΒΟ, όχι με ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ, αλλά με απόφαση της ΒΟΥΛΗΣ, όπου τις τελευταίες ώρες έχει την πλειοψηφία το κόμμα της,     πραγματοποίησε αρχηγική εμφάνιση στην πλατεία Ανεξαρτησίας και μίλησε από αναπηρικό καροτσάκι σε χιλιάδες οπαδούς της, διαβεβαιώνοντας  τους,  ότι η ΟΥΚΡΑΝΙΑ θα ενταχθεί στην Ε.Ε..

Έχουμε και  «ανοιχτή»  παρέμβαση της Ε.Ε., υπέρ της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης της Ουκρανίας. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μπαρόζο χαιρέτισε την απελευθέρωση της Τιμοσένκο και απηύθυνε «έκκληση», η δικαιοσύνη στην Ουκρανία να γίνει ανεξάρτητη!

Η Σούζαν Ράις, η Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε ότι η κυβέρνηση της Ρωσίας θα διέπραττε ένα «βαρύ σφάλμα» αν αποφάσιζε να στείλει στρατεύματα στο έδαφος της Ουκρανίας.  Επικοινωνία είχαν , ο Πρόεδρος της Ρωσίας ΒΛ. Πούτιν και η Γερμανίδα Καγκελάριος Α. Μέρκελκαι συμφώνησαν ότι,  η σταθερότητα στην Ουκρανία αποτελεί «κοινό συμφέρον, τόσο σε πολιτικό επίπεδο όσο και σε οικονομικό».  Παράλληλα οι  Ηνωμένες Πολιτείες, μαζί με την Ευρώπη και άλλους φορείς της διεθνούς κοινότητας,  προωθούν την ένταξη της Ουκρανίας στον έλεγχο του  ΔΝΤ, διότι όπως υποστηρίζουν,  η Οικονομία της χώρας   είναι υπό κατάρρευση και χρεωκοπία. .. 

Υπενθυμίζουμε ότι, το 2011 η Τιμοσένκο καταδικάστηκε σε επταετή κάθειρξη για κατάχρηση εξουσίας και διαφθορά, εξαιτίας συμφωνίας που είχε υπογράψει για το φυσικό αέριο με τη Ρωσία.

η μάχη της εικόνας

Η αλήθεια είναι ότι οι εικόνες που μεταδίδουν από το Κίεβο τα Δυτικά ΜΜΕ,  δείχνουν αγωνιστές πολίτες της ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ, να μετέχουν σε  αυθόρμητες εκδηλώσεις και να παλεύουν   για δημοκρατία και  για κράτος δικαίου.  Είναι όμως έτσι;  Είναι αρκετοί οι  πιο ψύχραιμοι αναλυτές, που εκτιμούν, ότι όσα μεταδίδουν τα Δυτικά κυρίως ΜΜΕ από την ΟΥΚΡΑΝΙΑ, είναι ιδωμένα από μια φιλοδυτική οπτική γωνία. Για παράδειγμα , δεν αναφέρουν ότι των αντικυβερνητικών επεισοδίων πρωτοστατεί το ακροδεξιό-φασιστικό κόμμα, που μάλιστα, στα τελευταία επεισόδια οι οπαδοί του κατείχαν και στρατιωτικό οπλισμό, τον οποίο χρησιμοποίησαν σε βάρος των αστυνομικών δυνάμεων.

Υπάρχουν ισχυρές απόψεις ότι, τα όσα διαδραματίζονται στην ΟΥΚΡΑΝΙΑ, είναι προσχεδιασμένα  και σχετίζονται με κορυφαία γεωστρατηγικά, πολιτικά, στρατιωτικά  και γεωοικονομικά θέματα.

Ο στόχος είναι να περιοριστεί η ρωσική επιρροή στην ΟΥΚΡΑΝΙΑ . Και  η Ουκρανία  να περάσει στην σφαίρα επιρροής  της Γερμανίας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ.

Υπενθυμίζουμε ότι, πριν από περίπου δέκα  χρόνια, η περίφημη «Πορτοκαλί Επανάσταση»  οργανώθηκε με τεράστια πολιτική και οικονομική στήριξη από τις  «γνωστές» αμερικανικές Μ.Κ.Ο. Αποτέλεσμα των επεισοδίων τότε, ήταν να ακυρωθούν τα αποτελέσματα  των προεδρικών εκλογών και να επιβάλουν την φιλοδυτική Τζούλια Τιμοσένκο ως επικεφαλής του κράτους. Αλλά στις  εκλογές του 2010, η πλειοψηφία των κατοίκων της Ουκρανίας  έφερε ξανά στην εξουσία τον φιλορώσσο πολιτικό Βίκτορ Γιανούκοβιτς.

σκληρό γεωπολιτικό πόκερ

Από  γεωστρατηγικής απόψεως, η προοπτική  ενσωμάτωσης της Ουκρανίας στην Ε.Ε , θα απομονώνει  τη Ρωσία και θα εξουδετερώσει τον ρόλο της στην νοτιοανατολική Ευρώπη.

Για την Μόσχα,  ο έλεγχος της Ουκρανίας ανοίγει το δρόμο για έναν πιο δραστήριο γεωπολιτικό ρόλο στην ανατολική Ευρώπη, στην Ευρασία και  ειδικά στη Μαύρη Θάλασσα και την ΑΝ. ΜΕΣΌΓΕΙΟ.  Και ακόμη, στην ασφαλέστερη μεταφορά του ρωσικού φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Ευρώπη, αφού

Η Μόσχα ανησυχεί, η Ευρώπη αναγνωρίζει

-Ρωσία: Η νέα ηγεσία στο Κίεβο επιχειρεί με δικτατορικό τρόπο να καταπνίξει τις διαφωνίες-ΕΕ: Σεβόμαστε την δημοκρατική και νόμιμη απόφαση την οποία έλαβε το ουκρανικό κοινοβούλιο

Την ιδιαίτερη ανησυχία του για τις εξελίξεις στην Ουκρανία εξέφρασε το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, υπογραμμίζοντας την έκπληξη της Μόσχας διότι σειρά Ευρωπαίων πολιτικών έσπευσαν να υποστηρίξουν την προκήρυξη προεδρικών εκλογών το Μάιο, αν και διαφορετικά ήταν τα συμφωνηθέντα της 21ης Φεβρουαρίου — τα οποία δεν τηρούνται, όπως τονίζει η ρωσική διπλωματία. Καταγγέλλει δε ότι η νέα ηγεσία στο Κίεβο επιχειρεί με δικτατορικό τρόπο να καταπνίξει τις διαφωνίες στα ανατολικά της χώρας.

"Η συμφωνία της 21ης Φεβρουαρίου για τη διευθέτηση της κρίσης στην Ουκρανία δεν τηρείται, παρά το ότι πιστοποίησαν την υπογραφή της οι υπουργοί Εξωτερικών της Γερμανίας, της Πολωνίας και της Γαλλίας, ενώ οι ΗΠΑ, η ΕΕ, άλλες διεθνείς δομές χαιρέτισαν το έγγραφο αυτό", αναφέρει το ρωσικό ΥΠΕΞ, περιγράφοντας τις συγκρούσεις "πολεμοχαρών νέων, ενόπλων ακροδεξιών εθνικιστικών οργανώσεων με τμήματα σωμάτων ασφαλείας, τα οποία υπερασπίζονταν την ασφάλεια του αμάχου πληθυσμού και τα συμφέροντα του κράτους"

.

"Οι ένοπλοι δεν έχουν αφοπλιστεί, αρνούνται να εγκαταλείψουν τις οδούς των πόλεων, τις οποίες ουσιαστικά ελέγχουν και να ελευθερώσουν διοικητικά κτίρια, συνεχίζουν τις πράξεις βίας", επισημαίνει σε ειδική ανακοίνωσή του το ρωσικό ΥΠΕΞ, προσθέτοντας με έκπληξη την υιοθέτηση από Ευρωπαίους πολιτικούς της διεξαγωγής προεδρικών εκλογών το Μάιο, αν και η συμφωνία της 21ης Φεβρουαρίου προβλέπει ότι οι εκλογές έπρεπε να διεξαχθούν μόνο μετά την ολοκλήρωση της συνταγματικής αναθεώρησης.

"Είναι σαφές ότι για την επιτυχία της αναθεώρησης αυτής πρέπει να συμμετάσχουν σε αυτή όλες οι πολιτικές δυνάμεις της Ουκρανίας και όλες οι περιφέρειες της χώρας και τα αποτελέσματά της να τεθούν σε παλλαϊκό Δημοψήφισμα", αναφέρει η ανακοίνωση του ρωσικού ΥΠΕΞ, υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα "να υπολογιστούν πλήρως οι ανησυχίες των βουλευτών των ανατολικών και νότιων επαρχιών της Ουκρανίας, της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης, που ακούστηκαν στο συνέδριο του Χαρκόβου στις 22 Φεβρουαρίου".

Η ρωσική διπλωματία εξέφρασε ακόμη βαθιά ανησυχία για τη νομιμότητα των ενεργειών της ουκρανικής Βουλής (Βερχόβνα Ράντα), η οποία επικαλείται ουσιαστικά μόνο την "επαναστατική αναγκαιότητα", υιοθετώντας αποφάσεις, οι οποίες μεταξύ άλλων στοχεύουν να περιορίσουν "τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ρώσων και άλλων εθνικών μειονοτήτων, που διαβιούν στην Ουκρανία".

"Ακούγονται εκκλήσεις για την πλήρη σχεδόν απαγόρευση της ρωσικής γλώσσας, εκκαθαρίσεις, απαγορεύσεις κομμάτων και οργανώσεων, κλείσιμο μη επιθυμητών ΜΜΕ, άρση των περιορισμών στην προπαγάνδα της νεοναζιστικής ιδεολογίας", σημειώνει το ρωσικό ΥΠΕΞ, εκτιμώντας ότι έχει επιλεγεί "πολιτική κατάπνιξης των