Ο ΟΤΣΑΛΑΝ ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΕ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΤΟΥΛΑΧ ΓΚΙΟΥΛΕΝ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

29 Φεβρουαρίου 1999. Ο Κούρδος ηγέτης, Αμντουλάχ Οσταλάν, μετά από τις γνωστές περιπέτειες του στο Ναϊρόμπι της Κένυας, την κινηματογραφική σύλληψη και την απαγωγή του, μεταφέρθηκε με πανηγυρικό τρόπο στην Τουρκία. Ο τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας, Μπουλέντ Ετσεβίτ και μετά από δυο μήνες θριαμβευτής των τουρκικών εκλογών, αφού ανακοινώσε στις τηλεοπτικές κάμερες με θριαμβευτικό τόνο την σύλληψη του Κούρδου ηγέτη και την απαγωγή και μεταφορά του στο τουρκικό έδαφος, εκμυστηρεύτηκε στη συνέχεια στο στενό του κύκλο ότι… δεν είχε καταλάβει την αιτία γιατί οι Αμερικανοί του είχαν παραδώσει «πεσκέσι» τον Κούρδο ηγέτη, τον τότε φόβο και τρόμο της ίδιας της πανίσχυρης υποτίθεται Τουρκίας. Η υπόθεση αυτή είχε καταγραφεί τότε σαν μια μεγάλη δυσφήμηση της Ελλάδας, καθώς από όλους σχεδόν είχε αποδοθεί στην ελληνική πλευρά και στις εντολές της τότε ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, που συμπεριφέρονταν σαν ανδρείκελο των Αμερικανών, η παράδοση του Κούρδου ηγέτη στους άσπονδους τότε εχθρούς του.

Η απορία αυτή του Ετσεβίτ, αλλά και τα πολλά αναπάντητα μέχρι

Υπερασπίζοντας τον δυτικό πολιτισμό

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής
Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών,
Επικοινωνίας και Πολιτισμού
Παντείου Πανεπιστημίου

Ενδεχόμενη πτώση του Κομπανί, δεν θα είναι μόνο κουρδική ήττα

Η αντίσταση των Κούρδων αφορά όλους, ιδιαιτέρως τα κράτη της Δύσης και τον δυτικό πολιτισμό…

Η ΤΟΥΡΚΙΑ εκβιάζει τη Δύση τούτη την ώρα, ότι εάν δεν της δοθεί ελεύθερο χέρι να κτυπήσει τον Άσαντ, δεν πρόκειται να συμβάλει στην καταπολέμηση και εξόντωση των ISIS

Οι Κούρδοι στην πόλη Κομπανί αντιστέκονται στην επέλαση των βαρβάρων του ISIS, αγωνίζονται μόνοι ή σχεδόν μόνοι, όχι μόνο για την υπόθεση της επιβίωσης των Κούρδων της Συρίας και του λαού της πόλης τους, όχι μόνο για την αυτονομία και την ανεξαρτησία του συριακού Κουρδιστάν, όχι μόνο για το κουρδικό έθνος και τον αγώνα τους για δημιουργία κουρδικού εθνικού κράτους, αλλά και για όλους εμάς, καθώς η αντίσταση των Κούρδων στο Κομπανί αφορά όλους, ιδιαιτέρως τα κράτη της Δύσης και τον δυτικό πολιτισμό. Οι Κούρδοι πολεμούν για την ελευθερία όλων μας.

Αυτό σημαίνει πως ενδεχόμενη πτώση της πόλης, δεν θα είναι μόνο κουρδική ήττα, θα είναι πολύ περισσότερο νίκη της σύγχρονης βαρβαρότητας των ISIS και οικοδόμηση της κρατικής τους κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή με απρόβλεπτες επιπτώσεις για την ειρήνη και την ασφάλεια σε ολόκληρη την περιοχή, τη Μεσόγειο και την υφήλιο.

Η πόλη αυτή, που βρίσκεται στα σύνορα με την Τουρκία και αποτελεί το τελευταίο προπύργιο της κουρδικής αντίστασης για την υπεράσπιση της αυτόνομης κουρδικής, συριακής περιοχής τους, σηματοδοτεί τον αγώνα, τη μάχη για τη διατήρηση του συριακού κράτους και τη μηνυματική δυνατότητα του δυτικού κόσμου να εξοντώσει το τέρας των τζιχαντιστών του ISIS. Βέβαια, είναι απορίας άξιον πώς εγκατέλειψαν οι δυνάμεις της Δύσης σχεδόν μόνους τους Κούρδους στον αγώνα τους, με συνέπεια να κινδυνεύει η πόλη ανά πάσα στιγμή να πέσει στα χέρια των νεοβαρβάρων.

Και φυσικά πολλά ερωτηματικά προκαλεί για τους μη ειδικούς και τους

Χωρίζουν οι δρόμοι τους;

Του Σάββα Καλεντερίδη

Από αυτήν εδώ τη στήλη έχουμε τονίσει αλλεπάλληλες φορές τη μείζονα σημασία που έχουν οι εξελίξεις στο Κουρδικό, αφού αυτές θα επηρεάσουν τη θέση και τους συσχετισμούς μεταξύ της Τουρκίας, της Κύπρου και της Ελλάδας στην περιοχή.

Σήμερα θα διαβάσουμε λέξη προς λέξη μεταφρασμένη έκθεση που συνετάγη από τον ακαδημαϊκό Ουμίτ Οζτάγ, καθηγητή σε Σχολές Εθνικής Ασφάλειας και Αμυνας, με σκοπό την υποβολή της στον υπουργό Εσωτερικών της Τουρκίας, που είναι υπεύθυνος για την καταπολέμηση της «τρομοκρατίας» και του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος.

«Κύριε υπουργέ,

Τις πληροφορίες που πήρα από ορισμένους νομάρχες και διευθυντές Ασφάλειας αποφάσισα να τις υποβάλω σε εσάς με αυτή την έκθεση. Πιθανόν γνωρίζετε πολύ περισσότερα από μένα για το θέμα. Ομως, γράφοντας αυτή την “έκθεση”, θα ήθελα να παρουσιάσω την κατάσταση (που επικρατεί στο Κουρδιστάν) στο τουρκικό έθνος με τη ματιά των νομαρχών και των διευθυντών Ασφάλειας.

Ο λαός της ΝΑ Ανατολίας είναι ευχαριστημένος από το “άνοιγμα της κυβέρνησης στο Κουρδικό” και από το γεγονός ότι σταμάτησαν οι συγκρούσεις και οι θάνατοι στρατιωτών και των παιδιών των γειτόνων τους. Ομως ένα σημαντικό τμήμα των πολιτών θεωρεί ότι το “άνοιγμα” είναι συνώνυμο “της παράδοσης της περιοχής στο ΡΚΚ”, “της μεταβίβασης του ελέγχου της περιοχής στο ΡΚΚ”, ενώ πιστεύει ότι “η πορεία αυτή θα οδηγήσει στη διάλυση της Τουρκίας”.

Το PKK/KCK έχει πετύχει πλήρη ψυχολογική κυριαρχία στην περιοχή της ΝΑ Ανατολίας. Το PKK τα δύο τελευταία χρόνια έχει καλύψει απόσταση 10 ετών. Στο πλαίσια αυτό το KCK έχει γίνει ο ρυθμιστικός παράγοντας μεταξύ των πολιτών και του κράτους. Οι πολίτες αυτό αντιλαμβάνονται. Το PKK/KCK έχει συγκροτήσει ένα “σύστημα δικαιοσύνης” παράλληλα με αυτό του τουρκικού κράτους. Δεν υπάρχει επιχειρηματίας που να μην πληρώνει φόρο στο ΡΚΚ.

Μεγάλο τμήμα των πολιτών της περιοχής περιμένει την αποχώρηση του τουρκικού κράτους από την περιοχή. Ενώ στο παρελθόν όλοι ήταν “με το κράτος”, τώρα η κοινή γνώμη είναι φανερά με την “οργάνωση”. Οι οπαδοί του ΡΚΚ, που επιτίθενται στους στρατιώτες που προστατεύουν τα νεοανεγειρόμενα φυλάκια του τουρκικού στρατού, τους απευθύνουν ερωτήσεις του τύπου “μα γιατί τα κατασκευάζετε, αφού όπως και να 'ναι θα εγκαταλείψετε την περιοχή;”, ενώ στους αξιωματούχους του κράτους και του ΑΚΡ ρωτούν: “Πότε θα σταματήσει να στέλνει υπαλλήλους το κράτος εδώ;”

Η κατάσταση αυτή έκανε τις φατρίες που υποστήριζαν το κράτος να παραδοθούν στο ΡΚΚ και τον θεσμό των ένοπλων πολιτοφυλάκων να είναι έτοιμος να καταρρεύσει.

Από την άλλη πλευρά, οι στρατιωτικοί και οι αστυνομικοί θεωρούν ότι η κυβέρνηση παρέδωσε την περιοχή στο ΡΚΚ. Οι στρατιώτες έχουν αποσυρθεί στα στρατόπεδα και οι αστυνομικοί στα τμήματα. Οι επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών στην ύπαιθρο έχουν σταματήσει. Οι διαδηλώσεις στις πόλεις και οι έλεγχοι στους δρόμους από το

Νέα Ελβετία το Κουρδιστάν

του Σάββα Καλεντερίδη

 
Ασχέτως πού θα καταλήξουν οι έρευνες για το φορτίο του motorship «Noor M.», το οποίο δεσμεύτηκε τελικά από τις ελληνικές αρχές στη νήσο Ρόδο, όλοι γνωρίζουν ότι τελικά τα φονικά πυρομαχικά θα κατέληγαν στα χέρια ισλαμιστών τρομοκρατών που δρουν στη Συρία και στόχο θα είχαν κουρδικά
κορμιά, στην πολύπαθη Ροζάβα (Δυτικό Κουρδιστάν/Βόρεια Συρία), ο λαός της οποίας κάνει τα νηπιακά της βήματα προς την ελευθερία και την ανεξαρτησία.

Πριν αναφερθούμε στα τεκταινόμενα στη Ροζάβα, να υπογραμμίσουμε ότι το περιστατικό της Ρόδου και του θανατηφόρου φορτίου του «Noor M.», που απέτρεψε το θάνατο ίσως και χιλιάδων ανθρώπων, αποδεικνύει πόσο σημαντική είναι η στρατηγική σχέση ανάμεσα σε Έλληνες και Κούρδους, ανάμεσα στις κρατικές δομές και τις δομές εξουσίας που δημιουργούνται σταδιακά στα τέσσερα τμήματα του Κουρδιστάν από τη μια πλευρά και την Κύπρο και την Ελλάδα από την άλλη. 

Ας κάνουμε, όμως μια συνοπτική αναφορά στα τεκταινόμενα στο Κουρδικό.

Η τουρκική κυβέρνηση και η Περιφερειακή Διοίκηση του Κουρδιστάν (ΠΔτΚ), πέραν του ότι έχουν αναπτύξει τις μεταξύ τους οικονομικές σχέσεις σε βαθμό απόλυτης εξάρτησης για την κουρδική πλευρά, έχουν προχωρήσει σε ενεργειακή συμφωνία, η οποία εξασφαλίζει στους Κούρδους αξιοποίηση των τεράστιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων και έξοδο στις διεθνείς αγορές ερήμην της Βαγδάτης και στην Τουρκία ενεργειακή ασφάλεια και κέρδη δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ετήσια βάση.

Πέραν αυτού, από τη συγκεκριμένη συμφωνία υπάρχουν και τα κέρδη της οικογένειας Ερντογάν αλλά και ισχυρών οικογενειών της κουρδικής πλευράς, που αριθμούν πολλά δισεκατομμύρια δολάρια. Είναι αυτό που θα έλεγε κάποιος εκ της γείτονος: «Είναι πολλά τα λεφτά Ταγίπ»!

Απειλή στο ως άνω σκηνικό που έχει στηθεί και αρχίζει σταδιακά να λειτουργεί και να προσφέρει ...κέρδη, είναι το Κουρδικό Απελευθερωτικό Κίνημα με ηγέτη τον έγκλειστο Οτζαλάν, το οποίο δραστηριοποιείται στην Τουρκία, με το Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP) και στη Συρία με το Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας (PYD).

Μάλιστα, για να αποδυναμωθεί το BDP, ο Ερντογάν κάλεσε τον Πρόεδρο της ΠΔτΚ, Μεσούτ Μπαρζανί να επισκεφθούν από κοινού το Ντιγιαρμπακίρ. Στόχος είναι η ενίσχυση της επιρροής του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν εν όψει των δημοτικών εκλογών της 30ής Μαρτίου 2014. Να σημειωθεί ότι τοBDP, που κατέχει 98 δήμους, σχεδιάζει να τους διπλασιάσει στις προσεχείς εκλογές, κάτι που αποτελεί εφιάλτη για την Άγκυρα.

Ενώ, λοιπόν, η κυβέρνηση Ερντογάν προσπαθεί να διαχειριστεί το «δικό» της Κουρδικό, ο κίνδυνος στα νότια σύνορά της τείνει να εξελιχθεί σε στρατηγικού χαρακτήρα απειλή για την ενότητα και την ακεραιότητα της Τουρκίας. Οι ισλαμιστές τρομοκράτες, παρά τα δεκάδες εκατομμύρια που ξόδεψαν Σαουδική Αραβία, Κατάρ και Τουρκία, δεν είναι σε θέση να απειλήσουν τους εμπειροπόλεμους Κούρδους μαχητές της Ροζάβα, οι οποίοι απελευθερώνουν το ένα μετά το άλλο τα χωριά που κατέχουν τα παρακλάδια της Αλ Κάιντα.

Οι επιτυχίες των Κούρδων και τα βήματα που κάνουν προς τη δημιουργία του δεύτερου αυτόνομου κουρδικού κράτους, είναι σε θέση να ανατρέψουν τους σχεδιασμούς της Άγκυρας και της Ερμπίλ, όπως αυτοί αναφέρθηκαν πιο πάνω!

Οι λόγοι είναι οι εξής:

Οι Κούρδοι του PYD ελέγχουν ήδη τις πετρελαιοπηγές της περιοχής Ριμελάν και μετά την απελευθέρωση της συνοριακής πύλης Αλ Γιαρούμπια, μπορούν πλέον να εξάγουν πετρέλαιο στο Ιράκ, εξασφαλίζοντας τους πολυπόθητους πόρους που καθιστά βιώσιμο το υπό δημιουργία δεύτερο κουρδικό κράτος στη Β. Συρία.

Το PYD έχει υιοθετήσει ως μοντέλο κρατικής οργάνωσης κάτι παρόμοιο με αυτό της Ελβετίας, σχηματίζοντας τρία καντόνια και μια κεντρική κυβέρνηση, εξέλιξη την οποία τρέμει η Τουρκία, αφού δημιουργεί προηγούμενο και για την ίδια!

Οι Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας (YPG) του PYD κατέχουν την πόλη Αφρίν, που έχει πληθυσμό κοντά στο ένα εκατομμύριο μαζί με τις παρακείμενες κωμοπόλεις και χωριά και απέχει 70 χλμ από τις ακτές της Μεσογείου! Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στη στενή λωρίδα τουρκικού εδάφους που παρεμβάλλεται μέχρι τη θάλασσα δεν κατοικούν τουρκικοί πληθυσμοί, αφού είναι γνωστή η δημογραφική δομή του νομού Αντιόχειας, δημιουργεί συνθήκες για σχεδόν σίγουρη έξοδο των Κούρδων στη θάλασσα, εξέλιξη που θα προκαλέσει ιστορικής σημασίας γεωπολιτικές ανατροπές στην ευρύτερη περιοχή. Ας σημειωθεί ότι η έξοδος αυτή θα είναι ακριβώς απέναντι από το Ριζοκάρπασο και το Ακρωτήριο του Αγίου Ανδρέα στα κατεχόμενα της Κύπρου!!!

Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους που κάνουν την Άγκυρα να τρέμει κυριολεκτικά και να χτίζει το τείχος της ντροπής μεταξύ των πόλεωνΚάμισλο, της απελευθερωμένης Ροζάβα και Νίσιβις-Νουσάιμπιν, του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν!

Δημοσιεύθηκε στην "κυριακάτικη δημοκρατία"

Τι συμβαίνει με την Τουρκία του Ερντογάν και τις σχέσεις της με το βόρειο Ιράκ και τους Κούρδους

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Κακήν-κακώς η Άγκυρα των Ερντογάν και Νταβούτογλου, αναδιπλώνεται σε όλα τα μέτωπα, ευθυγραμμίζοντας απόλυτα την πολιτική της με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενταφιάζοντας οριστικά τους πειραματισμούς του Νταβούτογλου υπό το πρόσχημα της «πολιτικής μηδενικών προβλημάτων».

Η πολιτική αυτή, όμως προκάλεσε χάος στην περιοχή και τεράστιες επιπλοκές στην τουρκική εξωτερική πολιτική, με τη χώρα να μένει, κυριολεκτικά, από συμμάχους.

Ενώ κοινός τόπος των αναλυτών τους τελευταίους μήνες, ότι η Τουρκία είχε βρει κοινή γλώσσα συνεννόησης με τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ στο ενεργειακό επίπεδο, με αποτέλεσμα οι σχέσεις να βελτιώνονται συνεχώς και να δημιουργούνται ελπίδες ότι θα υπάρξουν θετικές επιπτώσεις στο θέμα της ειρηνευτικής διεξόδου στο πρόβλημα με το αντάρτικο του PKK στην Τουρκία, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι…

Ο πόλεμος στη Συρία και η υποστήριξη εξτρεμιστών ισλαμιστών κατά των Κούρδων της Συρίας, με την παράλληλη συνειδητοποίηση από την τουρκική ηγεσία της χρεοκοπίας της ασκούμενης εξωτερικής πολιτικής, φαίνεται πως οδηγεί σε ραγδαίες αναθεωρήσεις…

Η Άγκυρα επιχειρεί να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με τους γείτονές της, το Ιράκ και το Ιράν, αμφότεροι του «σιιτικού μπλοκ», μετά τη μαζική υποστήριξη σουνιτικών ισλαμικών καθεστώτων και πολιτικών, με στόχο την επαύξηση της επιρροής της και την ανάληψη της ηγεμονίας στο μπλοκ των δυνάμεων που στόχο έχουν να ακυρώσουν την ιρανική επιρροή στη Μέση Ανατολή, όπου είναι δυνατό και με οποιοδήποτε κόστος. Και όλα αυτά με άξονα τη Μουσουλμανική Αδελφότητα (όπως π.χ. στην Αίγυπτο).

Ως αποτέλεσμα, κι ενώ οι Κούρδοι του Βορείου Ιράκ θεωρούσαν ότι η Τουρκία θα αποτελούσε την εναλλακτική οδό εξαγωγών των δικών τους υδρογονανθράκων, αφού με την κυβέρνηση της Βαγδάτης βρίσκονται συνεχώς σε σύγκρουση και διαφωνούν, η Άγκυρα φαίνεται ότι τα γυρίζει, παρότι όπως ανακοινώθηκε, θα κατασκευαστεί και δεύτερος αγωγός…

Συγκεκριμένα, αίσθηση προκαλούν οι δηλώσεις του υπουργού Ενέργειας, Τανέρ Γιλντίζ, σύμφωνα με τις οποίες, η Τουρκία δεν θα εισαγάγει υδρογονάνθρακες από το κουρδικό Βόρειο Ιράκ, εάν δεν έχει εξασφαλίσει τη σύμφωνη γνώμη της Βαγδάτης, με την οποία δηλώνει ότι επιθυμεί να αναπτύξει τις σχέσεις.

Επίσης, ότι η Τουρκία είναι διατεθειμένη να καταθέτει τα χρήματα που αντιστοιχούν στα έσοδα της κεντρικής ιρακινής κυβέρνησης, σε «λογαριασμό μεσεγγύησης» (escrow account), ώστε να διασφαλίζεται ότι θα καταλήγουν στον δικαιούχο.

Η πολιτική αυτή της Τουρκίας ακολουθεί πλήρως τις αμερικανικές επιθυμίες που σε αυτή τη φάση τουλάχιστον, δεν επιθυμεί την αποσταθεροποίηση του Ιράκ, ούτε και να προχωρήσουν σχέδια αλλαγής συνόρων στην περιοχή… Όμως, μια δυνητική επίπτωση θα μπορούσε να είναι η δραματική επιδείνωση των σχέσεων με τους Κούρδους του PKK, ένα πρόβλημα ασφαλείας το οποίο προφανώς δεν θα επιλύσουν αμερικανικές δυνάμεις…

ΠΗΓΗ: www.defence-point.gr

Τουρκία, Κούρδοι και Ελλάδα

Του Σάββα Καλεντερίδη

Στο άρθρο μας της Παρασκευής αναφερθήκαμε στη διαφαινόμενη αλλαγή στάσης του τουρκικού κράτους απέναντι στο ζήτημα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων, αφού για πρώτη φορά ομάδες χιλιάδων πολιτών διαδήλωσαν και τίμησαν τους νεκρούς της Γενοκτονίας, σε διάφορες πόλεις, με πιο πολυάριθμη και με ιδιαίτερους συμβολισμούς την εκδήλωση που έγινε στα Τιγρανακέρτα ή Αμιδα των Ελλήνων, στο Τιγρανακέρτ των Αρμενίων και το Ντιγιαρμπακίρ των Κούρδων, των οποίων αποτελεί και συμβολική πρωτεύουσα!

Μιλάμε για διαφαινόμενη αλλαγή στάσης της Αγκυρας απέναντι σ’ αυτό το τεράστιας σημασίας ζήτημα, γιατί η αποδοχή από πλευράς των Αρχών αυτών των εκδηλώσεων -τη στιγμή που έως πριν από λίγα χρόνια οποιαδήποτε αναφορά στο θέμα της Γενοκτονίας ενεργοποιούσε τους εισαγγελείς, που έστελναν στο εδώλιο του κατηγορουμένου τους «παραβάτες»- θα μπορούσε να εκληφθεί και ως μια ντε φάκτο αναγνώρισή της!

Οσον αφορά τον ιδιαίτερο και μάλιστα διπλό συμβολισμό που έχει η εκδήλωση στο Ντιγιαρμπακίρ, να υπογραμμίσουμε ότι οι Κούρδοι, που έχουν αποδεχτεί ότι κάποιες κουρδικές φατρίες συμμετείχαν σε εγκλήματα εναντίον των Ασσυρίων και των Αρμενίων, γίνονται πρωτοπόροι σ’ αυτόν τον αγώνα, σε μια στιγμή που «παγώνει» ο ένοπλος αγώνας τους, στο πλαίσιο της συμφωνίας που φέρεται ότι έχει επιτευχθεί μεταξύ Ερντογάν - Οτζαλάν για πολιτική επίλυση του Κουρδικού.

Ο ίδιος ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο οποίος έχει μπει στον κατάλογο που δημοσίευσε το περιοδικό «ΤΙΜΕ» με τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους του πλανήτη για το 2013, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που μιλούν για πιθανή βράβευσή του με το Νόμπελ Ειρήνης σε περίπτωση επιτυχίας του εγχειρήματος, έχει δηλώσει πρόσφατα ότι, όπως ο αγώνας που έδωσε τα τελευταία 40 χρόνια δεν αφορούσε μόνο τους Κούρδους, έτσι και η ειρήνη που επιδιώκει να πετύχει με την κατάπαυση του πυρός, την απόσυρση των ανταρτών από τα εδάφη της τουρκικής επικράτειας και την αναθεώρηση του τουρκικού συντάγματος αφορά όλους τους λαούς που υπέφεραν από τις πολιτικές του τουρκικού κράτους, όπως είναι οι Αρμένιοι, οι Ασσύριοι, οι Λαζοί, οι Τσερκέζοι, οι Αραβες, οι Γεζιντί, οι Αλεβίτες και άλλοι!

Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι ίσως η κυριότερη αιτία που υποχρέωσε τον Ερντογάν και τον Οτζαλάν να αλλάξουν στάση και να ακολουθήσουν τον δρόμο των διαπραγματεύσεων για την επίτευξη κοινά αποδεκτής λύσης είναι το γεγονός ότι η πολιτική της υπερδύναμης έχει δημιουργήσει ασφυκτικές συνθήκες, που κατέστησαν επιβεβλημένη την αλλαγή της στάσης τους, και εννοούμε το θέμα της εκμετάλλευσης, ασφαλούς μεταφοράς και διοχέτευσης των υδρογονανθράκων του Κιρκούκ αλλά και της σπαρασσόμενης Συρίας στις διεθνείς αγορές, μέσω αγωγών που διέρχονται από την Τουρκία.

Ομως, εκτός από το ζήτημα της εκμετάλλευσης και της μεταφοράς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, που κι αυτά έχουν σοβαρό ελληνικό ενδιαφέρον, αυτό που πρέπει να απασχολήσει τα ελληνικά πολιτικά και στρατηγικά μυαλά (sic) είναι το τι στην πραγματικότητα συνιστά η αλλαγή στάσης της μιας και της άλλης πλευράς για μια σειρά από ζητήματα, πέραν του κυρίαρχου, που είναι το Κουρδικό!

Εκτός από τη συμμετοχή των Κούρδων και των στελεχών του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος στις εκδηλώσεις για την αναγνώριση της Γενοκτονίας μέσα στην Τουρκία, τις οποίες, επαναλαμβάνουμε, δεν έσπευσε να απαγορεύσει το τουρκικό κράτος, θα έχει τεράστια σημασία να δούμε σε ποιον βαθμό θα καταφέρουν οι Κούρδοι να κερδίσουν τη συμπάθεια και τη συστράτευση στον αγώνα για την απόκτηση και προάσπιση δικαιωμάτων των λοιπών εθνικών και θρησκευτικών ομάδων, κυρίως εκείνων που έως τώρα όχι μόνο δεν ενδιαφέρονταν για τα δικαιώματά τους, αλλά αποτέλεσαν τη «δύναμη κρούσης» του τουρκικού κράτους εναντίον Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων, Αλεβιτών, Γεζιντί και τις τελευταίες δεκαετίες εναντίον των Κούρδων!

Υπό το πρίσμα των ανωτέρω εξελίξεων είναι περισσότερο από προφανές ότι από τη μια πλευρά το κεμαλικό κράτος καταρρέει και από την άλλη η έως χθες τρομοκρατική οργάνωση του ΡΚΚ γίνεται ένα νόμιμο κίνημα εκδημοκρατισμού της Τουρκίας και απελευθέρωσης των Κούρδων, και ο καιρός θα δείξει αν θα καταφέρει να εγκολπώσει και τις άλλες εθνικές, εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες, ασχέτως αν αυτές έως χθες ήταν καταπιέζων ή καταπιεζόμενος, θύτης ή θύμα.

Προς στιγμήν, το κίνημα αυτό είναι κοντά στον αγώνα των Αρμενίων για δικαίωση*.

Αν υπάρχουν κάποιοι στην Ελλάδα που έχουν συγκρατήσει ότι στις εξαγγελίες των Κούρδων για δικαίωση και συστράτευση στον κοινό αγώνα δεν συμπεριλαμβάνονται οι Ελληνες, ας αναζητήσουν την απάντηση στο εγγύς παρελθόν των ελληνικών κυβερνήσεων, και εκείνης του Σημίτη, που παρέδωσε τον Απο στους Τούρκους, και των επομένων, που δεν βρήκαν το θάρρος να ζητήσουν μια συγγνώμη!

*Οταν είχε ολοκληρωθεί το άρθρο, πληροφορηθήκαμε ότι το κουρδικό Κόμμα Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP) ζήτησε επίσημα από την τουρκική κυβέρνηση να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων!

www.dimokratianews.gr

Οι αληθινές διαστάσεις της εκεχειρίας του Οτζαλάν

Του Σάββα Καλεντερίδη

Την προηγούμενη εβδομάδα, και ενώ ήταν σε εξέλιξη η τραγωδία και ο διεθνής διασυρμός - εξευτελισμός της Κύπρου, αλλά και της Ελλάδας που, απαξιωμένη διεθνώς, παρέμεινε απλός θεατής στα παιχνίδια της Γερμανίας και του διεθνούς κεφαλαίου εις βάρος μιας χώρας-μέλους της ευρωζώνης, έλαβαν χώρα δύο γεγονότα-εξελίξεις που αξίζουν την προσοχή και την ανάλυσή μας.

Η μία ήταν η έκκληση ειρήνης του Αμπντουλάχ Οτζαλάν, που έγινε στον εορτασμό του Νεβρόζ στην Αμιδα (Ντιγιαρμπακίρ), και η επακολουθήσασα ανακήρυξη μονομερούς εκεχειρίας εκ μέρους του ΡΚΚ, η οποία έγινε διά στόματος Μουράτ Καραγιλάν, και η άλλη, η ταπείνωση του Ισραήλ απέναντι στην Τουρκία μέσω της συγγνώμης που ζήτησε τηλεφωνικά ο πρωθυπουργός Νετανιάχου από τον Τούρκο ομόλογό του (για την πολύνεκρη επίθεση στο Μαβί Μαρμαρά), με την προτροπή του Ομπάμα, που πραγματοποιούσε επίσημη επίσκεψη στην περιοχή.

Οσον αφορά το πρώτο γεγονός, αν και ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν είχε απευθύνει πανομοιότυπη έκκληση προς το τουρκικό κράτος αλλά και προς τους συντρόφους του, στελέχη και μέλη του ΡΚΚ πριν από 14 χρόνια, στις 18 Μαρτίου 1999, δηλαδή λίγες εβδομάδες μετά τη σύλληψή του στο Ναϊρόμπι, τη φορά αυτή τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.

Θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον να διαβάσουμε το σύνολο της επιστολής που έστειλε τότε ο Απο στους συντρόφους του, όμως αυτό δεν είναι δυνατόν λόγω στενότητας χώρου. Απλά να αναφέρουμε ότι και τότε επιδίωκε ειρηνική επίλυση του Κουρδικού και, για να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα διαλόγου και διαπραγματεύσεων, ζητούσε από τους συντρόφους του να αποχωρήσουν από τα εδάφη της τουρκικής επικράτειας έως την 1η Σεπτεμβρίου 1999, Παγκόσμια Ημέρα της Ειρήνης.

Τα γεγονότα που ακολούθησαν της επιστολής του Απο τα αναφέρει με κάθε λεπτομέρεια ο Μουράτ Καραγιλάν στο βιβλίο του «Η ανατομία του πολέμου στο Κουρδιστάν», η παρουσίαση του οποίου στην Αθήνα αποτέλεσε άλλη μία «ευκαιρία» σε ορισμένους υποτακτικούς του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών να υποβάλουν για άλλη μια φορά τα… σέβη τους στην αμερικανική και την τουρκική πρεσβεία.

Τότε οι αντάρτες του ΡΚΚ υπάκουσαν και αποχώρησαν από τις βάσεις τους στο Βόρειο Κουρδιστάν, για να ακολουθήσει μία περίοδος ανασυγκρότησης του κόμματος και των ανταρτών σε πολιτικό και σε οργανωτικό επίπεδο. Παράλληλα, έγιναν προσπάθειε,ς από πλευράς του Απο κυρίως, να βρεθεί ένας κοινός τόπος μεταξύ του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος και του τουρκικού κράτους για την πολιτική λύση του Κουρδικού. Το τουρκικό κράτος δεν ανταποκρίθηκε στις προσπάθειες αυτές, με αποτέλεσμα ο έγκλειστος στη φυλακή του Ιμραλί Κούρδος ηγέτης να δώσει το μήνυμα στους συντρόφους του που είχαν συγκεντρωθεί στο όρος Κανδήλι, στο Νότιο Κουρδιστάν (Β. Ιράκ), να ετοιμάζονται ξανά για πόλεμο. Στις 1 Ιουνίου 2004, μάλιστα, ανακοίνωσε μέσα από τη φυλακή ότι τερματίζεται η μονομερής εκεχειρία λόγω της σκληρής στάσης που τηρούσε το τουρκικό κράτος απέναντι στον ίδιο και στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα.

Το τι ακολούθησε είναι και πάλι γνωστό σε όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις. Οι αντάρτες του ΡΚΚ διείσδυσαν κρυφά στις βάσεις τους στο Βόρειο Κουρδιστάν και άρχισε και πάλι ο ένοπλος αγώνας, με καταστροφικά αποτελέσματα για τον τουρκικό στρατό, παρότι οι κυβερνήσεις Ερντογάν προσπάθησαν να λιώσουν το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα με κάθε τρόπο, συνεργαζόμενες και δίνοντας στην κυριολεξία γην και ύδωρ, από τη μια, στη Συρία, στο Ιράκ και το Ιράν και, από την άλλη, στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ.

Απόδειξη ότι οι προσπάθειες του Ερντογάν απέτυχαν οικτρά είναι το γεγονός ότι το ΡΚΚ κατόρθωσε να παραμείνει όρθιο και να καταφέρει ισχυρά χτυπήματα στο τουρκικό κράτος, με αποκορύφωμα τη δράση των ανταρτών στην περιοχή Σεμντίνλι - Γιουκσέκοβα - Τσουκούρτζα - Χακιάρι, το καλοκαίρι του 2012, όπου επί τετράμηνο οι μονάδες του τουρκικού στρατού εφοδιάζονταν μόνο από αέρος! Δηλαδή, παρότι είχε προηγηθεί σύλληψη και η φυλάκιση 10.000 πολιτικών στελεχών του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος, παρότι έγινε προσπάθεια αποδιάρθρωσης και διάλυσης των πολιτικών και μετωπικών οργανώσεων του ΡΚΚ στην Τουρκία και την Ευρώπη, παρότι η Τουρκία συμμάχησε με εχθρούς και φίλους για να εξουδετερώσει και στρατιωτικά το ΡΚΚ, η τουρκική κυβέρνηση αντιλήφθηκε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τη συνθηκολόγηση, μια κίνηση που έγινε από πλευράς Τουρκίας προς τον Απο για να ακολουθήσουν διαπραγματεύσεις για το γενικό πλαίσιο της λύσης και στη συνέχεια η δήλωση του Απο στις 21 Μαρτίου.

Ο δρόμος για την ειρήνη και την πολιτική λύση του Κουρδικού θα είναι μακρύς και η ημέρα αποχώρησης των ανταρτών από την Τουρκία θα είναι πιθανόν η 15η Αυγούστου 2013, που είναι η τριακοστή επέτειος έναρξης του ένοπλου αγώνα του ΡΚΚ. Και, φυσικά, θεωρούμε ότι είναι αδιανόητο να μη σκεφτούν ο Απο και οι σύντροφοί του ότι θα πρέπει να είναι έτοιμοι για τα πάντα, και για τα καλά και για τα κακά!

Στο άρθρο μας αυτό προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε το στενό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκαν ο Απο και το τουρκικό κράτος. Στο άρθρο της Κυριακής θα ανοίξουμε τον «φακό», για να εντάξουμε τις εξελίξεις στο ευρύτερο πλαίσιο, σε αυτό που κινήθηκε η ταπεινωτική συγγνώμη του Ισραήλ προς την Τουρκία.

www.dimokratianews.gr

Γιατί ο Οτζαλάν ζήτησε κατάπαυση του πυρός

Του Χρήστου Μηνάγια*


Η 21η Μαρτίου 2013 αποτέλεσε ένα σημείο σταθμό για την πολιτική ιστορία της Τουρκίας, λόγω του μηνύματος του Αμπντουλάχ Οτζαλάν που διαβάσθηκε ενώπιον εκατοντάδων χιλιάδων Κούρδων, στην τουρκική και στα κουρδικά, στο Diyarbakir για τη γιορτή του Νεβρόζ (σ.σ. πρόκειται για τη γιορτή της Άνοιξης και της Ελευθερίας. Σήμερα για τους Κούρδους το Νεβρόζ δεν είναι μόνο μια ημέρα ανάμνησης είναι επίσης ημέρα διαμαρτυρίας και αντίστασης ενάντια στην κατοχή από την οποία ο κουρδικός λαός συνεχίζει να υποφέρει.)

Το μήνυμα του Οτζαλάν είχε εμβέλεια, περιείχε κατευθύνσεις, απεικόνιζε την υπάρχουσα κατάσταση και είχε όραμα. Ωστόσο, δεν παρουσίασε τον απαιτούμενο «οδικό χάρτη», με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σοβαρά ερωτηματικά για την υλοποίησή του. Ενδεικτικά παρατίθενται ορισμένα αποσπάσματα του μηνύματος του Κούρδου ηγέτη με αντίστοιχες επισημάνσεις:

Να σωπάσουν τα όπλα πλέον και στη θέση τους να μιλήσουν οι ιδέες και τα φρονήματα. Ξεπροβάλλει η πολιτική και όχι τα όπλα. Πλέον είναι καιρός τα ένοπλα τμήματά μας να αποχωρήσουν από την Τουρκία.

Αυτό δεν αποτελεί ανακοίνωση κατάπαυσης του πυρός αλλά πρόσκληση για κατάπαυση του πυρός, η οποία θα πρέπει να υλοποιηθεί και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Επίσης, μπορεί ο Οτζαλάν να ζήτησε από τους αντάρτες να εγκαταλείψουν το τουρκικό έδαφος, ωστόσο, πότε και πως θα γίνει αυτό και πόσο θα διαρκέσει θα εξαρτηθεί από τις αμοιβαίες κινήσεις τόσο της τουρκικής κυβέρνησης όσο και του ΡΚΚ.
Σημειωτέον ότι, το ηγετικό στέλεχος του ΡΚΚ Murat Karayilan, παρουσία των υπολοίπων ηγετικών στελεχών του κουρδικού αγώνα Ronahi Serhat, Zeki Şengali και Ahmet Deniz, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Τούρκο δημοσιογράφο Hasan Cemal στις 23-3-2013 στο όρος Kandil δήλωσε τα εξής: «Ο ηγέτης Οτζαλάν, στην έκκλησή του, παρουσίασε μια νέα άποψη για το κίνημά μας, σε στρατηγικό και όχι σε τακτικό επίπεδο, υπογραμμίζοντας τη σύζευξη τριών παραγόντων: ιστορία, φιλοσοφία και ιδεολογία. Για το λόγο αυτό δεν εισήλθε σε τεχνικά θέματα, όπως χρονοδιάγραμμα κ.λπ. Από σήμερα το ΡΚΚ δεν θα κάνει χρήση όπλων, ωστόσο σε τυχόν επιθέσεις εξόντωσης του έχει το θεμιτό δικαίωμα άμυνας και αντιποίνων. Εάν η κατάπαυση πυρός δεν είναι αμοιβαία δεν πρόκειται να εφαρμοσθεί.»
Αναφορικά δε, με την αποχώρηση των ανταρτών από το τουρκικό έδαφος, ο Karayilan επισήμανε ότι: «Εξετάζοντας το εν λόγω θέμα είμαστε υποχρεωμένοι να διδαχθούμε από την εμπειρία του παρελθόντος. Οκτώ φορές ανακηρύξαμε κατάπαυση πυρός και το 1999 βιώσαμε μια αποχώρηση. Αυτά αποτέλεσαν μια οδυνηρή εμπειρία. Δεν είναι εύκολο να αποσύρουμε το προσωπικό μας και τα ένοπλα τμήματα μας από τη Μαύρη Θάλασσα, από το Erzurum και το Dersim. Για το λόγο αυτό, το θέμα της αποχώρησης θα πρέπει να ωριμάσει και πρωτίστως θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα νομικό και θεσμικό υπόβαθρο. Δεν είναι δυνατόν ένα μεγάλο πρόβλημα που απασχολεί την Τουρκία για 100 έτη να επιλύεται με παράνομες διαδικασίες, οι οποίες δρομολογούνται μέσω του ηγέτη Οτζαλάν. Με ποιόν έχει επαφές; Με τον αρχηγό της ΜΙΤ. Όμως, λόγω αντιστοίχων επαφών του παρελθόντος, η δικαιοσύνη κινητοποιήθηκε και διεξήχθησαν ανακρίσεις για δύο αρχηγούς της ΜΙΤ, τον Emre Taner και τον Hakan Fidan. Για το λόγο αυτό η νομική (θεσμική) κατοχύρωση είναι πολύ σημαντική και οι αποφάσεις πρέπει να ληφθούν από την Εθνοσυνέλευση……… Για να υλοποιηθούν όλα αυτά, η τουρκική κυβέρνηση και η εθνοσυνέλευση θα πρέπει να πράξουν τα δέοντα. Δηλαδή θα πρέπει η κυβέρνηση να προβεί σε ορισμένες κινήσεις συνταγματικού επιπέδου, όπως η αναγνώριση της κουρδικής (εθνικής) ταυτότητας, το δικαίωμα της μητρικής γλώσσας (κουρδική) κ.λπ. Αποφασίσαμε να μην αποσπαστούμε από την Τουρκία και να βαδίσουμε μαζί μέχρι το τέλος. Η απόφασή μας είναι να επιλυθεί το κουρδικό πρόβλημα και να οικοδομήσουμε μια κοινή συμβίωση μεταξύ Κούρδων και Τούρκων στα πλαίσια μιας συμμαχίας με την Τουρκία…. Όμως, ο Ερντογάν έχει πράγματι ένα πρόγραμμα επίλυσης του κουρδικού; Εάν ναι, τι περιέχει αυτό το πρόγραμμα διότι δεν το γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε ότι μια κυβερνητική αντιπροσωπεία έχει επαφές με τον ηγέτη μας στο Ιμραλί, ωστόσο η κυβέρνηση δεν παρουσίασε το πρόγραμμα επίλυσης του προβλήματος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία άκρως αλαζονική συμπεριφορά.»
Την επομένη ημέρα των δηλώσεων του Karayilan, ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Bülent Arınç, μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου, δήλωσε ότι η απόσυρση των ανταρτών δεν εντάσσεται στον τομέα αρμοδιοτήτων της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, αλλά στην στρατηγική που υλοποιεί η κυβέρνηση, μη αποδεχόμενος το αίτημα της ηγετικής ομάδος του ΡΚΚ για δημιουργία ενός νομικού και θεσμικού υπόβαθρου. Ταυτόχρονα δε, τα τουρκικά ΜΜΕ δημοσίευσαν τον ακόλουθο «οδικό χάρτη» απόσυρσης των 1.500 περίπου Κούρδων ανταρτών που επιχειρούν εντός του τουρκικού εδάφους, χωρίς αυτό να έχει επιβεβαιωθεί από κουρδικής πλευράς:



Οι αντάρτες που θα αποσυρθούν από την Τουρκία θα συγκεντρωθούν στα στρατόπεδα Haftanin και Hakurk του βορείου Ιράκ μέσω δύο διαδρόμων ασφαλείας. Κατά την πρώτη φάση, ο πρώτος διάδρομος που καταλήγει στο Hakurk θα χρησιμοποιηθεί από τα ανταρτικά τμήματα που επιχειρούν στις περιοχές Tunceli, Hakkari, Van, Ağrı και Erzurum, ενώ ο δεύτερος διάδρομος που καταλήγει στο Haftanin θα χρησιμοποιηθεί από τους αντάρτες που επιχειρούν στις περιοχές Diyarbakır, Mardin, Siirt και Şırnak. Κατά τη δεύτερη φάση, τα τμήματα του ΡΚΚ που θα συγκεντρωθούν στο Haftanin με μικρές ομάδες θα μετακινηθούν στο Ηakurk και από εκεί, στη συνέχεια, θα αφιχθούν στον τελικό τους προορισμό που είναι το όρος Kandil. (βλ. Χάρτη 1)
Ο σύνταξη του «οδικού χάρτη» θα ολοκληρωθεί μέχρι τις 18-4-2013 και κατόπιν θα αρχίσει η σταδιακή απόσυρση των ανταρτών.
Από τουρκικής πλευράς, η εν λόγω διαδικασία θα συντονίζεται προσωπικά από τον Ερντογάν, ο οποίος θα αποφασίζει για τη στάση και τις ενέργειες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Σημειωτέον ότι, καμία επιχείρηση δεν θα πραγματοποιηθεί χωρίς την έγκριση του Τούρκου πρωθυπουργού.
Ο έλεγχος των διαδρόμων ασφαλείας εντός του τουρκικού εδάφους θα πραγματοποιείται από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και από αεροσκάφη της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας.
Η τουρκική Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ΜΙΤ θα δημιουργήσει 6 σταθμούς στο βόρειο Ιράκ προκειμένου να συνδράμει στην απρόσκοπτη διαδικασία εκκένωσης των ανταρτών.
Οι δυνάμεις του Barzani στο Ιρακινό Κουρδιστάν αφενός θα δημιουργήσουν 12 σταθμούς ελέγχου της όλης διαδικασίας, αφετέρου θα εξασφαλίσουν τον συντονισμό της ΜΙΤ με την ηγετική ομάδα του ΡΚΚ στο όρος Kandil.
Το ΡΚΚ θα συγκροτήσει ομάδες επιτήρησης της απόσυρσης των τμημάτων του από το Haftanin στο Ηakurk και από εκεί στο όρος Kandil. Υπόψη ότι το ΡΚΚ διαθέτει περίπου 4.000 αντάρτες από τους οποίους, οι 1.500 βρίσκονται στην Τουρκία, οι 500 στο όρος Kandil και οι 2.000 σε διάφορα στρατόπεδα του βορείου Ιράκ. Σύμφωνα δε, με έκθεση της αρμόδιας υποεπιτροπής της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης η ηλικιακή κατανομή αυτών έχει ως ακολούθως: το 54% είναι ηλικίας 14-25 ετών, το 34% είναι ηλικίας 26-34 ετών και το 12% έχει ηλικία 35-38 έτη. Στο χάρτη 2 φαίνονται τα στρατόπεδα του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ.



Ήδη οι λαοί της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας αφυπνίζονται και επιστρέφουν στον εαυτό τους και στην προέλευσή τους…. Σήμερα πλέον ξυπνάμε σε μία Νέα Τουρκία, σε μία νέα Μέση Ανατολή, σε ένα νέο μέλλον….. Οι Τούρκοι και οι Κούρδοι ενωμένοι έπεσαν μαχόμενοι στα Δαρδανέλια, διεξήγαγαν μαζί τον Απελευθερωτικό Πόλεμο (σ.σ. Μικρασιατική Εκστρατεία) και προέβησαν στη σύσταση της Βουλής το 1920…. Ζούμε ένα πανομοιότυπο και πιο επίκαιρο, πιο περίπλοκο και πιο βαθύ παράγωγο του Εθνικού Απελευθερωτικού Πολέμου που διεξήχθη υπό την ηγεσία των Τούρκων και Κούρδων στα πλαίσια του Misak-ı Milli της πρόσφατης ιστορίας μας….. Καλώ τους Κούρδους τους Τουρκμένους, τους Ασσύριους και τους Άραβες, που κατακερματίστηκαν ασύμβατα με τον Misak-ı Milli και καταδικάσθηκαν να ζουν μέσα σε προβλήματα και συγκρούσεις στη Συρία και στην Αραβική Δημοκρατία του Ιράκ, να συζητήσουν, να αποκτήσουν επίγνωση (της κατάστασης) και να αποφασίσουν οριστικά για τις δικές τους πραγματικότητες στη βάση μιας Συνδιάσκεψης Εθνικής Αλληλεγγύης και Συμφιλίωσης (Ειρήνης). 

Ο Οτζαλάν γνωστοποιεί ότι οι Κούρδοι παραιτούνται από ένα εθνικό (κουρδικό) κράτος και προτάσσει τη σημασία των Τούρκων και των Κούρδων ως δύο στρατηγικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής. Επιπρόσθετα δε, υπεραμύνεται της άποψης για την από κοινού ανασύσταση του Misak-ı Milli και συγκεκριμένα τη δημιουργία μιας ισότιμης, πλουραλιστικής, φιλελεύθερης και δημοκρατικής τουρκο-κουρδικής συμμαχίας, η οποία εντός των γεωγραφικών συνόρων της θα περιλαμβάνει: πρωτίστως, το ιρακινό Κουρδιστάν και εδάφη της βόρειας Συρίας. Και στη συνέχεια, την Κύπρο, τα νησιά του Αιγαίου και τη Θράκη μέχρι και τη Θεσσαλονίκη. Ειδικά δε για το Misak-ı Milli, ο συντάκτης του παρόντος, σε άρθρο του με τίτλο: Κεμάλ Ατατούρκ και Ταγίπ Ερντογάν: Misak-ı Milli ο Εθνικός Όρκος των Τούρκων, ανέφερε τα εξής: «Το Κέντρο Χειρισμού Κρίσεων της τουρκικής πρωθυπουργίας φέρει την ονομασία Misak-ı Milli (Εθνικός Όρκος). Η ονομασία αυτή είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική ως προς τις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας έναντι των γειτονικών της χωρών (σ.σ. το Misak-ı Milli αφορά στο έγγραφο πολεμικής προπαρασκευής που εγκρίθηκε στις 28-1-1920), δεδομένου ότι αφενός χρησιμοποιείται στις εγκαταστάσεις ενός κρίσιμου δημόσιου φορέα, όπως είναι το Κέντρο Διαχείρισης Κρίσεων της πρωθυπουργίας, αφετέρου έχει προφανή συμβολική σημασία. Το τι σημαίνει στην ουσία το Misak-ı Milli, το προσδιορίζει ο Τούρκος καθηγητής της Ιστορίας Νuri Köstüklü (σ.σ. είναι μέλος της Ανώτατης Επιτροπής Πολιτισμού, Γλώσσας και Ιστορίας του Ατατούρκ στην Πρωθυπουργία) σε μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική μελέτη του με τίτλο: Ο Misak-ı Milli και οι Εθνικοί Στόχοι του Ατατούρκ σχετικά με την Εξωτερική Πολιτική. Σύμφωνα με τη μελέτη, ο Μουσταφά Κεμάλ δήλωσε ότι: “Κάθε έδαφος όπου ζουν Τούρκοι περιλαμβάνεται στο Misak-ı Milli. Με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα πάρω πίσω τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τα νησιά (σ.σ. εννοεί τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο), καθώς επίσης θα ενσωματώσω εντός των συνόρων της Τουρκίας τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη.» (www.geostrategy.gr/11-02-2011)
Ενισχυτικό της άποψης αυτής, αποτελεί ο ακόλουθος χάρτης που κυκλοφορεί ευρέως στην Τουρκία και παρουσιάζει αναλυτικά τις περιοχές που περιλαμβάνονται στο Misak-ı Milli, από την εποχή του Κεμάλ Ατατούρκ μέχρι και την εποχή του Ταγίπ Ερντογάν, καταδεικνύοντας ότι η κεμαλική κληρονομιά είναι αδιαπραγμάτευτη και διαχρονική.



Επισημαίνεται ιδιαίτερα ότι, στις 23-3-2013, ο παραπάνω χάρτης δημοσιεύθηκε εκ νέου από την τουρκική εφημερίδα Milliyet, της οποίας ο ιδιοκτήτης Erdoğan Demirören έχει στενές σχέσεις με τον Τούρκο πρωθυπουργό και ο όμιλος του διαθέτει μια εταιρεία πετρελαίου, επτά εταιρείες φυσικού αερίου και μια εταιρεία γεωθερμικής ενέργειας.
Ένα ακόμη δείγμα της τουρκο-κουρδικής συμμαχίας για την αναβάθμιση του ρόλου της Τουρκίας, τόσο για τον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων του βορείου Ιράκ όσο και για την έξοδο αυτών στην Ανατολική Μεσόγειο, αποτελεί η ακόλουθη προσφώνηση που έκανε ο Κούρδος Osman Baydemir, δήμαρχος της πόλεως Diyarbakir, στον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Νταβούτογλου, μια εβδομάδα πριν την εορτή Νεβρόζ: «Η Τουρκία θα πρέπει να στηρίζει και να εγείρει αξιώσεις για τους Κούρδους της Συρίας και τους Κούρδους του βορείου Ιράκ, με τον ίδιο τρόπο που ενεργεί για τους Τούρκους της βόρειας Κύπρου και του Κιρκούκ.» (Δημοσιογράφος Can Dündar, τουρκική εφημερίδα Milliyet/17-3-2013) 

Σήμερα, ο τουρκικός λαός, που ζει στην αρχαία Ανατολία, την Τουρκία, πρέπει να γνωρίζει ότι η κοινή συμβίωση του με τους Κούρδους, για χίλια χρόνια περίπου κάτω από τη σημαία του Ισλάμ, στηρίζεται στην αδελφοσύνη και την αλληλεγγύη. Στην πραγματικότητα, σ’ αυτήν την αδελφοσύνη δεν υπάρχει και δεν πρέπει να υπάρχει η έννοια της εκπόρθησης, της απάρνησης, της απόρριψης, της καταναγκαστικής αφομοίωσης και του ξεκληρίσματος.

Για τον Οτζαλάν η θρησκεία δεν αποτελεί τον βασικό παράγοντα συμφιλίωσης των Τούρκων με τους Κούρδους. Ωστόσο, με την επίκληση του Ισλάμ επιδιώκει να δημιουργήσει για τον εαυτό του ένα ηπιότερο και θρησκευόμενο προφίλ, προκειμένου να έχει ευρεία και μαζική αποδοχή. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και το πρόσφατο μήνυμα που έστειλε ο Κούρδος ηγέτης στον Fethullah Gülen, μέσω του Sırrı Süreyya Önder βουλευτή του κουρδικού κόμματος BDP, επισημαίνοντας τα εξής: «Θα εργασθούμε από κοινού για την ειρήνη και μια δημοκρατική πολιτική στη Μέση Ανατολή. Δώστε τους χαιρετισμούς μου στον αξιοσέβαστο Fethullah Gülen. Εγώ είμαι αυτός που τον καταλαβαίνει καλύτερα από όλους τους άλλους.» (τουρκική εφημερίδα Hürriyet/23-3-2013). Η εν λόγω κίνηση του Οτζαλάν προκαλεί εντύπωση διότι τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση του ΑΚΡ χρησιμοποιεί το κίνημα του Gülen, που αποτελεί το «βαθύ κράτος» της ισλαμικής διακυβέρνησης της χώρας, ως ένα νέο ψυχολογικό όπλο για την εξάλειψη του ΡΚΚ και την αφομοίωση του κουρδικού πληθυσμού, με τη δημιουργία σχολείων, κατηχητικών και θρησκευτικών οργανώσεων από το δίκτυο του εν λόγω ιμάμη. Άλλωστε αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που το κουρδικό κίνημα προεκλογικά (το 2011) προέβη στην κίνηση της «θρησκευτικής απειθαρχίας» καλώντας τα μέλη του να μην προσέρχονται για προσευχή στα τζαμιά, αλλά σε άλλους χώρους και με Κούρδους ιμάμηδες.

Η στρατηγική προσέγγισης των τουρκο-ισλαμιστών προς τον Οτζαλάν έχει σαν στόχο την εξασφάλιση της υποστήριξης των Κούρδων, που έγινε ήδη αποδεκτή από το κουρδικό κόμμα BDP, προκειμένου να αλλάξει η μορφή του πολιτεύματος από προεδρευόμενη σε μια μορφή προεδρικής δημοκρατίας, με τον Ερντογάν να γίνεται πρόεδρος της «Νέας Τουρκικής Δημοκρατίας». Ας σημειωθεί ακόμη ότι τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν προτίθενται να στηρίξουν τα εν λόγω σχέδια του Τούρκου πρωθυπουργού. Περαιτέρω θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, στις εκλογές της 12-6-2011 η τουρκική κοινωνία αφενός αποδέχθηκε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία τον Ταγίπ Ερντογάν ως τον ηγέτη που θα διοικήσει τη χώρα την επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο, αφετέρου του αποστέρησε το δικαίωμα να διαμορφώσει το νέο Σύνταγμα της χώρας χωρίς τη συναίνεση ενός ή περισσοτέρων πολιτικών φορέων, δεδομένου ότι δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τις 330 έδρες που απαιτούνται. Στο πίνακα που ακολουθεί φαίνεται η κατανομή των εδρών των κομμάτων στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση.



Καθίσταται σαφές ότι το μήνυμα του Οτζαλάν και η ειρηνευτική διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη, πιθανόν να ανεβάσουν το ποσοστά του κόμματος ΑΚΡ στο 60% και ο Ερντογάν να είναι ο μοναδικός υποψήφιος για την προεδρία της Δημοκρατίας. Ήδη σε δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε το μήνα Φεβρουάριο, περίοδος που είχαν δρομολογηθεί οι συνομιλίες με τον Οτζαλάν, το ποσοστό του ΑΚΡ από το 50% ανήλθε στο 52,7%. Εν τω μεταξύ, η τουρκική κυβέρνηση προβληματίζεται για την εξεύρεση ενός κατάλληλου τρόπου προσέγγισης όλων των πλευρών, αφενός καταδεικνύοντας στους εθνικιστές-συντηρητικούς ψηφοφόρους της ότι δεν θα γίνει καμία υπαναχώρηση στην «τρομοκρατία» (σ.σ. εννοούν το ΡΚΚ), αφετέρου γνωρίζοντας ότι εάν δεν προβεί σε ορισμένα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης δεν θα εξασφαλίσει τον αφοπλισμό του ΡΚΚ και τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα του.

Συνακόλουθα δε, μια ενδεχόμενη συμμαχία Τούρκων και Κούρδων θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην οικονομία της χώρας, τόσο στους τομείς της επιχειρηματικότητας και των επενδύσεων, όσο και στην εξοικονόμηση πόρων. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι για την περίοδο 1983-2011 διατέθηκαν περίπου ένα τρισεκατομμύριο δολάρια για τον αγώνα εναντίον του ΡΚΚ.

Η διαδικασία αφοπλισμού του ΡΚΚ, εφόσον αυτή συνεχισθεί, πιθανόν να διαρκέσει 3-4 χρόνια. Επίσης, δεν προβλέπεται το κουρδικό κίνημα να παραδώσει τον οπλισμό του ούτε στην Τουρκία ούτε στις δυνάμεις του Barzani στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Ίσως το ΡΚΚ να παραδώσει συμβολικά ένα μέρος του οπλισμού του στους Αμερικανούς, αφενός λόγω αυτοσεβασμού για το μακροχρόνιο αγώνα που έδωσε και θα συνεχίσει να δίδει, αφετέρου λόγω της αμοιβαίας εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ ΗΠΑ-ΡΚΚ. Όπως γίνεται κατανοητό, η ιδέα του πλήρους αφοπλισμού του ΡΚΚ αποτελεί ουτοπία, δεδομένου ότι, μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ και τις εξελίξεις στη Συρία, το όρος Kandil, που ελέγχεται από το ΡΚΚ, απέκτησε σημαντική περιφερειακή αξία και ιδιαίτερο στρατηγικό βάθος επειδή ευρίσκεται στον άξονα Δαμασκός-Βαγδάτη-Τεχεράνη-Μόσχα.

Οι Κούρδοι με την αντίσταση και τον ανταρτοπόλεμο στο εσωτερικό της Τουρκίας αναβάθμισαν τη θέση τους, ειδικότερα δε, μετά τις τελευταίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Ως γνωστόν, στο παρελθόν τα κράτη της περιοχής, Συρία-Ιράν-Τουρκία-Ιράκ, είχαν συνάψει συμμαχία εναντίον του ΡΚΚ. Όμως τώρα, η κατάσταση έχει μεταβληθεί και ο κουρδικός παράγοντας διεκδικεί ένα περιφερειακό και ρυθμιστικό ρόλο στην περιοχή. Για το λόγο αυτό, οι εθνικιστικοί κύκλοι στην Τουρκία προειδοποιούν την κυβέρνηση ότι οι πραγματικές προθέσεις των Κούρδων εστιάζονται αποκλειστικά στο κέρδος χρόνου προκειμένου στο μέλλον να διεκδικήσουν την αυτονομία τους. 

Προς το παρόν, δεν προβλέπεται οποιαδήποτε αλλαγή στις συνθήκες κράτησης του Οτζαλάν και χορήγηση γενικής αμνηστίας στους αντάρτες του ΡΚΚ και στα φυλακισμένα μέλη του KCK. Τα θέματα αυτά πιθανόν να τεθούν προς συζήτηση μετά την παρέλευση χρονικού διαστήματος 6 μηνών, οπότε θα αξιολογηθεί εκ νέου η κατάσταση αναφορικά με την πρόοδο κατάπαυσης των εχθροπραξιών και αφοπλισμού του ΡΚΚ. Συγχρόνως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο Ερντογάν απέκλεισε την περίπτωση χορήγησης γενικής αμνηστίας λέγοντας τα εξής: «Εμείς επανειλημμένα δηλώσαμε ότι γενική αμνηστία δεν θα υπάρξει και δεν θα μπορέσει να υπάρξει». (Τουρκική εφημερίδα ΖΑΜΑΝ/03-03-2013) 

Η προσέγγιση Ερντογάν-Οτζαλάν έχει τα χαρακτηριστικά αλλαγής των ισορροπιών σε όλη την περιοχή, δεδομένου ότι θα αναβαθμισθεί έτι περαιτέρω η θέση της Άγκυρας, ειδικά σε μια περίοδο που οι σχέσεις της με τη Συρία και την κεντρική διοίκηση του Ιράκ βρίσκονται στο ναδίρ. Για το λόγο αυτό, η Τουρκία έχει προετοιμασθεί, προκειμένου να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε τορπιλισμό της τουρκο-κουρδικής συνδιαλλαγής τόσο από διάφορους εθνικιστικούς κύκλους στο εσωτερικό της χώρας, όσο και από άλλα κράτη των οποίων τα συμφέροντα επηρεάζονται αρνητικά.

Η κρίση στη Συρία αποτελεί έναν «κεκαλυμμένο» πόλεμο εξουσίας και προβολής ισχύος σε μια από τις πιο κρίσιμες και πιο στρατηγικές περιοχές του κόσμου. Οι συριακές εξελίξεις επηρεάζουν άμεσα τη θέση της «Νέας Τουρκίας» τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό για τους εξής λόγους: πρώτον, εάν δεν επιλυθεί το κουρδικό πρόβλημα η Άγκυρα δεν θα μπορέσει να βρει κάποιο διέξοδο στη συριακή κρίση. Και δεύτερον, εάν η Τουρκία δεν βρει κάποιο διέξοδο στη συριακή κρίση δεν θα μπορέσει να αυξήσει την περιφερειακή της ισχύ και να αποκτήσει ρυθμιστικό ρόλο στη διαμόρφωση της νέας Μέσης Ανατολής και κατ’ επέκταση στο νέο ισλαμικό κόσμο. Εντούτοις, τα μέχρι τώρα γεγονότα τείνουν να βεβαιώσουν ότι ο πρωθυπουργός Ερντογάν δεν επιδιώκει την επίλυση του κουρδικού στα πλαίσια ενός εθνικού προβλήματος, αλλά στην προσπάθεια ώστε: πρώτον, να πεισθούν οι αντάρτες του ΡΚΚ να εγκαταλείψουν τον ένοπλο αγώνα στα βουνά και να μεταβούν σε άλλα κράτη. Και δεύτερον, να θέσει υπό τον έλεγχό του τον Οτζαλάν στα πλαίσια μίας «ευαίσθητης» στρατηγικής προκειμένου το ΡΚΚ να απεμπλακεί από την επιρροή άλλων κρατών όπως είναι οι ΗΠΑ, η Γερμανία, το Κουρδιστάν του βορείου Ιράκ, η Ρωσία, το Ισραήλ κ.λπ. 

Τέλος, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι σε περίπτωση που ευοδωθεί το σχέδιο της τουρκικής κυβέρνησης, η διαφαινόμενη τουρκο-κουρδική συμμαχία θα επηρεάσει άμεσα ή έμμεσα όλη την περιοχή και οι επιπτώσεις της θα εστιασθούν τόσο στον έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων του βορείου Ιράκ όσο και στην έξοδο τους στην Ανατολική Μεσόγειο.

*www.geostrategy.gr

Παλιοί εχθροί, σημερινοί φίλοι

Του Σάββα Καλεντερίδη

Οσο προχωρούν τα σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, δρομολογούνται εξελίξεις που οδηγούν σε μεγάλες ανατροπές. Είναι αυτό που γράψαμε προχθές, κλείνοντας το άρθρο μας: «Τα πράγματα αλλάζουν στην περιοχή και οι χθεσινοί εχθροί γίνονται σημερινοί φίλοι».

Ανάμεσα στις ανατροπές μπορούμε να πούμε ότι συγκαταλέγεται το ζήτημα των σχέσεων Ισραήλ - Τουρκίας που, έπειτα από μία 60ετή ισχυρότατη φιλία, έφθασαν στο σημείο να βάζει βέτο η Τουρκία στο ΝΑΤΟ για τη συμμετοχή του Ισραήλ σε νατοϊκές ασκήσεις, αλλά και οι σχέσεις Τουρκίας - Καντάφι, που, ενώ ήδη είχε ληφθεί η απόφαση για αεροπορική επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη, ο Ερντογάν δήλωνε «τι δουλειά έχει το ΝΑΤΟ στη Λιβύη;», για να φθάσει στο σημείο έπειτα από λίγες ημέρες όχι μόνο να διαθέτει πολεμικά πλοία στο ΝΑΤΟ, αλλά να στέλνει και 200.000.000 δολάρια στους «εξεγερμένους», για να ανατρέψουν τον μέχρι χθες φίλο Μουαμάρ Καντάφι.

Μία άλλη ανατροπή ήταν η στάση της Τουρκίας στο ζήτημα της Συρίας, όπου από αδελφικός φίλος του Μπασάρ αλ Ασαντ, με τον οποίο είχε συναντήσεις περίπου κάθε εβδομάδα, ακόμα και σε οικογενειακό επίπεδο, σε διάστημα λίγων ημερών ο Ερντογάν μετατράπηκε σε υβριστής και φανατικός εχθρός του.

Ενας άλλος εχθρός που έγινε φίλος είναι ο πρόεδρος της Περιφερειακής Διοίκησης του Κουρδιστάν Μεσούτ Μπαρζανί, ενώ ο χθεσινός φίλος της Αγκυρας και του Ερντογάν Νουρί αλ Μαλίκι είναι σήμερα ο φανατικότερος εχθρός, ο οποίος μάλιστα έφθασε στο σημείο να διώξει κακήν κακώς τις τουρκικές πετρελαϊκές, κατασκευαστικές και άλλες εταιρίες από το Ιράκ, με κόστος πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια για την Αγκυρα.

Ολα τα παραπάνω τα είδαμε να γίνονται και μπορούμε να ισχυριστούμε ότι έχει διαγραφεί και η πορεία των εξελίξεων στους αντίστοιχους τομείς και ζητήματα.

Αυτό που δεν έχουμε δει είναι πώς ακριβώς θα αλλάξουν τα πρόσημα από την προοπτική «ειρήνευσης» και διευθέτησης του Κουρδικού σε Ιράκ, Συρία και Τουρκία, που κατά πάσα πιθανότητα θα φέρει πιο κοντά μια «Κουρδική Ανοιξη» στο Ιράν, που είναι ίσως ο πιο ασφαλής τρόπος για να δημιουργηθούν συνθήκες αποσταθεροποίησης και επέμβασης στο Ιράν.

Η συνεχιζόμενη επιχείρηση ανατροπής του Ασαντ στη Συρία, το άνοιγμα της Αιγύπτου στη Χαμάς και τη Λωρίδα της Γάζας, και η προοπτική ανεξαρτητοποίησης του Νοτίου Κουρδιστάν από το Ιράκ του σιίτη Νουρί αλ Μαλίκι δημιουργούν σοβαρά προβλήματα στο σύστημα εγκατάστασης και άσκησης επιρροής του Ιράν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, γεγονός που προκαλεί ήδη την αντίδραση της Τεχεράνης σε διάφορους τομείς. Αυτό όμως που επιδεινώνει την κατάσταση για την Τεχεράνη είναι όλες εκείνες οι κινήσεις που κατατείνουν στο να καταστεί το ΝΔ Ιράν, δηλαδή το Ανατολικό Κουρδιστάν, μια «μαύρη τρύπα», που θα δώσει τη δυνατότητα σε ΗΠΑ και Ισραήλ να επέμβουν στο Ιράν με αφορμή μια «Κουρδική Ανοιξη».

Μέχρι στιγμής το ισλαμικό καθεστώς, με το τραπεζικό του σύστημα αποκλεισμένο από τις διεθνείς αγορές, είναι αναγκασμένο να συνεργάζεται με το καθεστώς του Ταγίπ Ερντογάν και το τουρκικό τραπεζικό σύστημα, κάνοντας bypass το χρηματοπιστωτικό εμπάργκο που ισχύει εις βάρος του Ιράν. Η κατάσταση αυτή -για ευνόητους λόγους- είναι σανίδα σωτηρίας για το Ιράν, αλλά και για την Τουρκία, η οποία εξασφαλίζει τεράστια κέρδη από το ιδιότυπο αυτό «λαθρεμπόριο» χρυσού και χρήματος που γίνεται μεταξύ Αγκυρας και Τεχεράνης.

Το γεγονός αυτό δεν επιτρέπει στο ισλαμικό καθεστώς της Τεχεράνης να δείξει τις πραγματικές του προθέσεις και την οργή του εναντίον της Τουρκίας, που συντάσσεται με το σχέδιο της δημιουργίας «μαύρης τρύπας» στο ΝΔ Ιράν. Γι’ αυτό συνεχίζεται η λυκοφιλία μεταξύ της σουνιτικής Τουρκίας και του σιιτικού Ιράν, το οποίο όμως δεν έχει κανένα πρόβλημα να εκδηλώσει την οργή του εναντίον του άλλοτε φίλου Μπαρζανί, προέδρου του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν, τα γραφεία του οποίου δέχτηκαν αλλεπάλληλες και πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις τις τελευταίες ημέρες στην περιοχή του Κιρκούκ.

Μπορεί τα προαναφερθέντα να συνιστούν ανατροπές, η μείζων ανατροπή όμως θα είναι μια συμμαχία Ιράν - κεμαλιστών, που είναι ορκισμένοι εχθροί. Και το Ιράν και οι κεμαλιστές, το παλιό βαθύ κράτος της Τουρκίας, ενοχλούνται τα μάλα από την προοπτική διευθέτησης του Κουρδικού στην Τουρκία, μέσω των διαπραγματεύσεων με το ΡΚΚ και τον Απο. Γι’ αυτό οι έρευνες για τη δολοφονία των τριών γυναικών, στελεχών του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος στο Παρίσι, επικεντρώνονται σε αυτό το ενδεχόμενο.

Αυτό θα συνιστά τη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία αυτής της περιοχής!

www.dimokratianews.gr

Το Ανατολικό Κουρδιστάν μαύρη τρύπα για τις ΗΠΑ

Του Σάββα Καλεντερίδη

Υστερα από τέσσερα συνεχόμενα άρθρα για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και στο Κουρδικό, οι οποίες φαίνεται να δημιουργούν συνθήκες που θα επηρεάσουν την Κύπρο και την Ελλάδα, είχαμε σκεφτεί να αφήσουμε τα αναγνώστες μας να ησυχάσουν και να ασχοληθούμε με άλλα ζητήματα. Ομως, δυστυχώς ή ευτυχώς, τα γεγονότα και οι ίδιες οι εξελίξεις, όπως θα δούμε παρακάτω, επιβάλλουν να ασχοληθούμε και πάλι με την περιοχή.

Στα προηγούμενα άρθρα μας είχαμε αναφερθεί στην αλλαγή της πολιτικής της Τουρκίας στο Κουρδικό, η οποία από φανατική πολέμιος έγινε υποστηρικτής της ανεξαρτησίας του (Νοτίου) Κουρδιστάν, αλλαγή που επωμίστηκαν ο Ερντογάν και το κόμμα του, με την αμέριστη υποστήριξη των ΗΠΑ.

Ο άνθρωπος που «ανακάλυψε» τον Ερντογάν από τότε που ήταν πρόεδρος Επαρχιακής Επιτροπής Μπέηογλου, του Κόμματος Ευημερίας του Νετζμετίν Ερμπακάν, και ανέλαβε την υποστήριξή του μέσα από τις βαθιές δομές εξουσίας των ΗΠΑ λέγεται Μόρτον Αμπράμοβιτς, πρώην πρέσβης και πολιτικός διανοούμενος. Ο Αμπράμοβιτς, όταν επισκέφθηκε τον Ερντογάν στο γραφείο του στις 15 Οκτωβρίου 1996, την περίοδο που ήταν δήμαρχος Κωνσταντινούπολης, του είχε πει: «Η Κωνσταντινούπολη είναι λίγη για σένα, πρέπει να ανοιχτείς στην Τουρκία».

Ο Μόρτιον Αμπράμοβιτς, λοιπόν, στις 20 Σεπτεμβρίου 2012 δημοσίευσε ένα άρθρο στο «The National Interest», το οποίο ήταν αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στις προκλήσεις που έχουν να αντιμετωπίσουν η Τουρκία και ο εκλεκτός του (;), ο Ταγίπ Ερντογάν, εν όψει των εξελίξεων στη Συρία, στο Ιράκ και το Ιράν, με επίκεντρο κυρίως το Κουρδικό. Μάλιστα, ο αρθρογράφος της «Milliyet» Χασάν Τζεμάλ, αναφερόμενος στο εν λόγω άρθρο, έγραψε ότι ο Αμερικανός υποστηρικτής του Ερντογάν τοΎ απευθύνει τις εξής προειδοποιήσεις:

1. Το Ιράκ βαδίζει προς διαμελισμό, οι Κούρδοι θα αποσχιστούν.

2. Η απόσχιση των Κούρδων και η δημιουργία ανεξάρτητου κράτους θα επηρεάσει και τους Κούρδους της Τουρκίας.

3. Θα ακολουθήσει και θα έλθει στο προσκήνιο η αυτονομία των Κούρδων που κατοικούν στα βόρεια της Συρίας.

4. Οι εξελίξεις αυτές θα δημιουργήσουν ένα περιβάλλον ασφυκτικής πίεσης για τον Ερντογάν και για την Τουρκία, σε περίπτωση που δεν λύσει η ίδια το δικό της Κουρδικό.

Για όσους δεν ενθυμούνται, να υπενθυμίσουμε ότι στις αρχές του έτους ο επικεφαλής του κουρδικού λόμπι στην Ουάσιγκτον Πίτερ Γκάλμπρεϊθ, βουλευτής Βερμόντ, πρώην πρέσβης και στενός συνεργάτης του νέου υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, δήλωσε στην εφημερίδα «Hurriyet» ότι «έφθασε η στιγμή να αποκτήσουν οι Κούρδοι ένα ανεξάρτητο κράτος και ότι αυτό θα γίνει με συναινετικό διαζύγιο... Η εξέλιξη αυτή δεν σημαίνει ότι θα οδηγήσει στον διαμελισμό της Τουρκίας... Οσον αφορά το ΡΚΚ, αυτό πρέπει να το λύσει μόνη της η Τουρκία. Το ΡΚΚ τι ζητάει; Γενική αμνηστία, συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα, πολιτικά δικαιώματα στους Κούρδους. Αυτά είναι πράγματα που μπορεί να κάνει η Τουρκία».

Από αυτά που έχουμε αναφέρει στα προηγούμενα σχετικά άρθρα και από τις «συμβουλές» του Αμπράμοβιτς προ τον προστατευόμενό του Ερντογάν προκύπτει ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν τη «διευθέτηση» του Κουρδικού σε Ιράκ, Συρία Τουρκία, επιβάλλοντας λύσεις που μπορούν να περάσουν και να είναι έστω και για μικρό χρονικό διάστημα βιώσιμες, σε καθένα από τα τρία προαναφερθέντα τμήματα του Κουρδιστάν.

Πέραν των ζητημάτων που άπτονται του ελέγχου και της μεταφοράς των ενεργειακών πόρων από το Κουρδιστάν στην Αν. Μεσόγειο κι εκείθεν στις αγορές της Δύσης, υπάρχει και ένας άλλος στρατηγικής σημασίας στόχος που επιδιώκουν οι ΗΠΑ.

Αν δούμε ολόκληρη την εικόνα, όταν θα έχει ολοκληρωθεί αυτός ο «κύκλος», στα τρία τμήματα του Κουρδιστάν οι Κούρδοι θα έχουν αποκτήσει τα δικαιώματά τους και θα υπάρχει στην εικόνα μια «μαύρη τρύπα»: αυτή του Ανατολικού Κουρδιστάν, που εκτείνεται στην επικράτεια του Ιράν, όπου οι Κούρδοι καταπιέζονται και θα πρέπει να αποκτήσουν κι αυτοί τα δικαιώματά τους.

Τότε όλες οι δυναμικές θα κατατείνουν και θα ευνοούν μια «Κουρδική Ανοιξη» στο Ιράν, που είναι δυνατόν να δρομολογήσει άλλες εξελίξεις σε αυτή τη χώρα-στόχο των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

www.dimokratianews.gr

Οσλο: Η Βάρκιζα των κούρδων

Του Σάββα Καλεντερίδη

Μπορεί το Οσλο να βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Βάρκιζα, όμως η διαδικασία εξεύρεσης πολιτικής λύσης στο Κουρδικό Ζήτημα μέσω διαπραγματεύσεων μεταξύ Τουρκίας - ΡΚΚ, που ξεκίνησε στην πρωτεύουσα του σκανδιναβικού κράτους από το 2009, έχει πολλές ομοιότητες με τις διαδικασίες που προηγήθηκαν της υπογραφής της Συμφωνίας της Βάρκιζας, στις 12 Φεβρουαρίου 1945, μεταξύ της κυβέρνησης του Πλαστήρα και του ΕΑΜ.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ακριβώς οι ίδιες διαδικασίες ακολουθούνται για την εξεύρεση «συμβιβαστικής» λύσης μεταξύ του τουρκικού κράτους και του Απελευθερωτικού Κινήματος του Κουρδιστάν, και πάλι με αρχιτέκτονα τις... αρμόδιες υπηρεσίες του Ηνωμένου Βασιλείου.

Οπως αναφέραμε στο άρθρο της Παρασκευής, η «φωνή της Ουάσινγκτον», διά Πίτερ Γκαλμπρέιθ, δείχνει τον δρόμο στην Τουρκία, λέγοντας ότι από τη μια πλευρά θα πρέπει να συμβάλει στη δημιουργία του ανεξάρτητου Κουρδιστάν, και από την άλλη θα πρέπει να οδηγηθεί στην πολιτική λύση του δικού της Κουρδικού, παραχωρώντας γενική αμνηστία στα μέλη του ΡΚΚ και πολιτικά δικαιώματα στους Κούρδους του βόρειου Κουρδιστάν, ήγουν της ΝΑ. Τουρκίας.

Μάλιστα, ο Γκαλμπρέιθ, για να διασκεδάσει τις ανησυχίες που υπάρχουν για ενδεχόμενο διαμελισμό της Τουρκίας και την ένωση όλων των κουρδικών τμημάτων σε ενιαίο Μεγάλο Κουρδιστάν, φέρνει ως παράδειγμα την Αυστρία, η οποία, αν και έχει γερμανικούς πληθυσμούς, δεν θέλει να ενωθεί με τη Γερμανία, όπως και το ιταλόφωνο καντόνι της Ελβετίας (Ticino), που το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε είναι να ενωθεί με την Ιταλία.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν οι Τούρκοι «κατάπιαν» το ως άνω σκεπτικό της «φωνής της Αμερικής», όμως είναι πλέον γνωστό ότι το τουρκικό κράτος διεξάγει συνομιλίες με τον έγκλειστο ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτζαλάν με στόχο την εξεύρεση -υποτίθεται- πολιτικής λύσης στο Κουρδικό Ζήτημα. Και όταν λέμε πολιτική λύση, εννοούμε την παράδοση των όπλων από όλους τους αντάρτες, τη διάλυση όλων των στρατιωτικών δομών που διατηρεί το ΡΚΚ στο όρος Κανδήλι και το νότιο Ιράκ, και την αναχώρηση όλων των υψηλόβαθμων στελεχών του Απελευθερωτικού Στρατού του Κουρδιστάν για χώρες της Ευρώπης.

Η πρώτη συνομιλία του τελευταίου κύκλου συνομιλιών, που άρχισε μετά τη μεσολάβηση του Απο για τη λήξη της απεργίας πείνας των Κούρδων πολιτικών κρατουμένων, έγινε τον Νοέμβριο, στην οποία το τουρκικό κράτος εκπροσωπούσε ο υποδιοικητής της ΜΙΤ.

Η δεύτερη συνομιλία έγινε στις 16 Δεκεμβρίου, με τη συμμετοχή του ίδιου του διοικητή της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν, ο οποίος, σημειωτέον, συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις του Οσλο, ως σύμβουλος του πρωθυπουργού Ερντογάν τότε.

Λεπτομέρειες για τις συνομιλίες που έγιναν μεταξύ Οτζαλάν - Φιντάν δεν έγιναν γνωστές, όμως υπάρχουν στη διάθεσή μας δηλώσεις του Ρεμζί Καρτάλ, ανώτατου πολιτικού στελέχους του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος στην Ευρώπη, και του Μουράτ Καραγιλάν, προέδρου της Ενωσης Κοινοτήτων του Κουρδιστάν, που αποτελεί πολιτικό οργανισμό ο οποίος στεγάζει το σύνολο των οργανώσεων του ΡΚΚ που υπάρχουν σε όλα τα τμήματα του Κουρδιστάν αλλά και στην Ευρώπη.

Ο μεν πρώτος μιλάει για την ανάγκη συμμετοχής στις συνομιλίες όλων των συνιστωσών, δηλαδή των οργανώσεων της Ευρώπης, των (στρατιωτικών) δομών του Κανδηλίου και του Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP), που εκπροσωπείται στην τουρκική Βουλή, ο δε δεύτερος, απαντώντας σε δήλωση του Ερντογάν, που έλεγε ότι «Οποιο στέλεχος του ΡΚΚ αφήσει τα όπλα, μπορεί να πάει σε άλλη χώρα», είπε: «Ο Ερντογάν μας λέει “ή θα εκτουρκιστείτε και αποδεχτείτε ότι υπάρχει ένα μόνο έθνος ή να φύγετε να πάτε όπου θέλετε”. Κι εγώ του απαντώ: “Εσείς τι ζητάτε στην πατρίδα μας; Εδώ είναι Κουρδιστάν. Είναι η χώρα μας, η πατρίδα μας. Αυτός που πρέπει να φύγει από εδώ, από την πατρίδα μας, είστε εσείς. Να τσακιστείτε και να φύγετε από την πατρίδα μας”».

Το θέμα δεν είναι απλώς μεγάλο, αλλά τεράστιο και εξαιρετικά περίπλοκο. Εμείς σας παρουσιάσαμε τη μεγάλη και τη μικρή εικόνα, που είναι απαραίτητα για την παρακολούθηση του θέματος. Κλείνοντας αυτήν την ανάλυση σημειώνουμε ότι θα ακολουθήσουν δύσκολες ημέρες για τους Κούρδους της Τουρκίας, όμως τονίζουμε ότι ο χρόνος δουλεύει εις βάρος της Τουρκίας και υπέρ των Κούρδων.

www.dimokratianews.gr

Κουρδιστάν: Τι θα φέρει η γέννηση του νέου κράτους

Του Σάββα Καλεντερίδη

Αν και το έχουμε αναφέρει και πάλι σε άλλο μας άρθρο, είναι σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ότι ο κύριος λόγος της υποστήριξης που παρείχε και συνεχίζει να παρέχει η Ουάσινγκτον στο νεοϊσλαμιστικό καθεστώς της Τουρκίας, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), και στον ίδιο τον Ερντογάν, απέναντι στους κεμαλιστές και τους στρατιωτικούς, είναι η στήριξη της νέας κάστας εξουσίας της Αγκυρας στην πολιτική της Ουάσινγκτον, που οδηγεί στην ίδρυση ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στο βόρειο Ιράκ - νότιο Κουρδιστάν.

Η στρατηγική των ΗΠΑ από τη δεκαετία του ’80 προέβλεπε την ίδρυση ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στην περιοχή, που θα συμπεριλαμβάνει και τη «χρυσοφόρο» περιφέρεια του Κιρκούκ, το οποίο για να καταστεί βιώσιμο θα πρέπει απαραιτήτως να έχει την ενεργό στήριξη της Αγκυρας και του τουρκικού κράτους.

Οταν στα τέλη του 1990, παραμονή της επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου, ο Τουρκούτ Οζάλ πίεσε τον τότε αρχηγό του τουρκικού Γενικού Επιτελείου Νετζίπ Τορουμτάι να προετοιμάσει τα απαραίτητα σχέδια την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στο βόρειο Ιράκ, εκείνος παραιτήθηκε, τονίζοντας ότι μια τέτοια κίνηση θα οδηγήσει στην ίδρυση κουρδικού κράτους και στη συνέχεια στον διαμελισμό της Τουρκίας.

Τότε υπερίσχυσε η άποψη των ενόπλων δυνάμεων, που είναι ένας φορέας που παράγει πολιτική και στρατηγική σκέψη στην Τουρκία.

Η άποψη αυτή ήταν κυρίαρχη μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, όταν η κυβέρνηση Ετζεβίτ, βλέποντας τις προετοιμασίες των ΗΠΑ για ανατροπή του καθεστώτος Σαντάμ, δήλωσε με κάθε επισημότητα ότι «η Τουρκία δεν πρόκειται να δεχτεί ποτέ την ίδρυση κουρδικού κράτους στο βόρειο Ιράκ και, αν ποτέ συμβεί κάτι τέτοιο, αυτό θα αποτελέσει αιτία πολέμου».

Και επειδή το κεμαλικό κράτος είχε αντιληφθεί ότι η Ουάσινγκτον ετοίμαζε την εναλλακτική πολιτική λύση στην Τουρκία, η οποία θα αποδεχόταν την ίδρυση κουρδικού κράτους, προχώρησε στην εθνικοποίηση και τη ριζοσπαστικοποίηση των μηχανισμών της Γκλάντιο, δημιουργώντας την πανίσχυρη ένοπλη τρομοκρατική οργάνωση Εργκένεκον, η οποία θα εξουδετέρωνε με τη δράση της την απειλή ανατροπής του κεμαλικού καθεστώτος.

Ομως, παρά τη συντονισμένη δράση του κεμαλικού βαθέος κράτους, στις εκλογές, το 2002 οι νέοι εκλεκτοί της Ουάσινγκτον, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και ο Ερντογάν, κατέλαβαν την εξουσία και παρά το «όχι» στο νομοσχέδιο της 1ης Μαρτίου 2003, που προέβλεπε τη χρησιμοποίηση των λιμανιών και του εδάφους της Τουρκίας, για την εισβολή του αμερικανικού στρατού από βορρά στο Ιράκ, βήμα προς βήμα έβαλαν ως στόχο το ξήλωμα της Εργκένεκον και των άλλων μηχανισμών του κεμαλικού βαθέος κράτους.

Το 2009, όταν η διαδικασία αυτή έφτασε σε ικανοποιητικό επίπεδο, η κυβέρνηση Ερντογάν άρχισε να προσαρμόζει την πολιτική της στο ζήτημα του βόρειου Ιράκ σε εκείνη της Ουάσινγκτον, για να φτάσουμε σήμερα να μιλάμε για απόλυτη σύμπλευση, αφού η Τουρκία, όπως κατήγγειλε πρόσφατα ο πρωθυπουργός του Ιράκ Νουρί αλ-Μαλίκι, έδωσε εντολή στους Τουρκομάνους του Κιρκούκ να στηρίξουν τον Μπαρζανί και το κουρδικό κράτος στον δρόμο για την ανεξαρτησία.

Το κερασάκι στην τούρτα το έβαλε πρωτοχρονιάτικα ο επικεφαλής του κουρδικού λόμπι στην Ουάσινγκτον Πίτερ Γκαλμπράιθ, βουλευτής του Βερμόντ και στενός συνεργάτης του νέου υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, που δήλωσε στην εφημερίδα «Hürriyet» ότι «έφτασε η στιγμή να αποκτήσουν οι Κούρδοι ένα ανεξάρτητο κράτος και ότι αυτό θα γίνει με συναινετικό διαζύγιο, κατά τα πρότυπα του Σουδάν, όπου το νότιο Σουδάν αποσχίστηκε από το βόρειο και κέρδισε την ανεξαρτησία του».

Και ο Αμερικανός πρώην γερουσιαστής συνεχίζει: «Η εξέλιξη αυτή δεν σημαίνει ότι θα οδηγήσει στον διαμελισμό της Τουρκίας, η οποία μπορεί να παίξει έναν θετικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ερμπίλ και Βαγδάτης... Οσον αφορά το ΡΚΚ, αυτό πρέπει να το λύσει μόνη της η Τουρκία. Το ΡΚΚ τι ζητάει; Γενική αμνηστία, συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα, πολιτικά δικαιώματα στους Κούρδους. Αυτά είναι πράγματα που μπορεί να κάνει η Τουρκία...»

www.dimokratianews.gr