Οι «συνταγματάρχες» του ΝΑΤΟ

Του Γιάννου Χαραλαμπίδη

Προ καιρού, ο Βρετανοί έχουν διατυπώσει τη θέση ότι ορθό και συμφέρον θα ήταν, εάν περνούσε αγωγός φυσικού αερίου από την Κύπρο προς την Τουρκία. Το θέμα αυτό διοχετεύθηκε μέσω της Βρετανικής Πρεσβείας προς πολιτικούς και άλλους παράγοντες της Κύπρου, ενώ το επανέφερε προσφάτως ο «Economist». Εμείς δεν ξεκινούμε την ανάλυση στη βάση του ότι, επειδή η πρόταση προέρχεται από το Λονδίνο, είναι λανθασμένη. Το σημείο εκκίνησής μας είναι άλλο: Εμείς, δηλαδή, ως συντεταγμένο κράτος και ελληνικό έθνος, τι θέλουμε και τι στρατηγικούς σχεδιασμούς έχουμε πριν από και μετά τη λύση. Διότι, το φυσικό αέριο είναι στρατηγικό αγαθό και εργαλείο που μπορεί να αυξήσει την ισχύ ενός κράτους ή και να το καταποντίσει.

Κάποτε, για παράδειγμα, το Ιράκ ήταν η τρίτη πετρελαιοπαραγωγός χώρα παγκοσμίως, τώρα οι πολίτες του αγοράζουν βενζίνη με κουπόνι! Παρομοίως η Νιγηρία, η οποία είναι μεν πλούσιο κράτος, λόγω αποθεμάτων πετρελαίου, αλλά με τον κόσμο πεινασμένο. Συνεπώς, το ζητούμενο είναι πώς θα γίνει η διαχείριση του φυσικού αερίου σε στρατηγικό επίπεδο. Και είναι αυτό που ειδικώς στην Κύπρο πλείστοι των πολιτικών και των οικονομολόγων δεν κατανοούν ή αρνούνται να κατανοήσουν. Ότι η οικονομία και η πολιτική δεν είναι μόνο χρήμα και αριθμοί. 

Απεγκλωβισμός της ΕΕ

Το φυσικό αέριο θα πρέπει να ιδωθεί γεωστρατηγικά και γεωπολιτικά επί τη βάσει συμμαχιών και σε σχέση με όλους τους δρώντες στο Κυπριακό και δη τις ΗΠΑ, την ΕΕ την Τουρκία, την Ελλάδα και τη Βρετανία, ακόμη και τη Ρωσία καθώς και την Κίνα, ως μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας. Το θεμελιώδες αξίωμα που πρέπει να λάβουμε υπόψη είναι το εξής: Εάν δεν αλλάξουν τα ισοζύγια δυνάμεων, η Τουρκία δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την επεκτατική της πολιτική, η οποία συμβαδίζει με τη βρετανική, όχι όμως πάντοτε με την αμερικανική και την ευρωπαϊκή.

Εάν σήμερα η Ευρώπη φλερτάρει με την Τουρκία και πολλές φορές σε βάρος μας, είναι γιατί η Τουρκία εμφανίζεται ως στρατιωτική και οικονομική περιφερειακή δύναμη, καθώς και συμαντικός ενεργειακός κόμβος, σε αντίθεση με τον Ελληνισμό, ο οποίος είναι αποδυναμωμένος και τεμαχισμένος. Ερώτημα: Θα συνεχίσουμε να παίζουμε το τουρκικό και βρετανικό στρατηγικό παιχνίδι, που μας θέλει διχασμένους ως ελληνικό έθνος, ή θα σκεφτούμε ώριμα και έξυπνα, για την ανατροπή των ισοζυγίων δυνάμεων και την έξοδο από τα εθνικά και οικονομικά αδιέξοδα; Ισχύς λοιπόν εν τη ενώσει!

Η λογική υποβάλλει ότι επί τη βάσει του φυσικού αερίου είναι δυνατή η δημιουργία άξονα Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας με κατεύθυνση την Ευρώπη, ως εναλλακτική ενεργειακή οδός, η οποία αφενός θα περιορίζει τον τουρκικό ενεργειακό ρόλο και θα απεγκλωβίζει την Ευρώπη και δη την κεντρική από την Τουρκία. 

Η «αγάπη» των ΗΠΑ

ΓΙΑ να φτάσουμε να έχουμε με την Τουρκία ένα win - win game, θα πρέπει πρώτα να παίξουμε με τη δική της λογική που στηρίζεται στο zero sum game, δηλαδή το κόστος του ενός είναι όφελος για τον άλλον. Σήμερα η Ευρώπη βιώνει την ενεργειακή εξάρτηση της Ρωσίας και σταδιακά της Τουρκίας. Και προφανώς δεν είναι καθόλου ευχαριστημένη. Η δε Βρετανία τρίβει τα χέρια της, όταν οι λοιποί εταίροι της είναι εξαρτώμενοι είτε των Ρώσων είτε των Τούρκων.

Ως εκ τούτου, έχουμε μια στρατηγική συμμαχία στη βάση του win - win game μεταξύ της Τουρκίας και της Βρετανίας, η οποία εξελίσσεται σε γεωστρατηγικό - γεωπολιτικό επίπεδο, καθώς και στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Δηλαδή, οι Βρετανοί και οι Τούρκοι θέλουν να ελέγχουν την περιοχή, για να είναι απαραίτητη συμμαχική του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ δύναμη, σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, οι οποίες είναι στρατηγικά αποκομμένες και αδύναμες.

Συνεπώς, οι ΗΠΑ «αγαπούν» τη Βρετανία και την Τουρκία, διότι αποτελούν αξιόπιστες δυνάμεις στην περιοχή και θεωρούν ότι μέσω αυτών εξυπηρτετούνται τα συμφέροντά τους. Το ίδιο ισχύει και για το Ισραήλ, το οποίο όμως ουδόλως θέλει την Τουρκία ως περιφερειακή ανταγωνιστική δύναμη. Διότι δεν θέλει να χάσει την πρωτοκαθεδρία από την Τουρκία, η οποία επιδιώκει να διαδραματίσει έναν πατερναλιστικό ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή, επί των μουσουλμανικών και αραβικών πληθυσμών.

Το γεγονός αυτό προκαλεί αντιδράσεις και μεταξύ των Αράβων αλλά ειδικότερα στο Ισραήλ. Το πολιτικό και οικονομικό σκηνικό δημιουργεί (win - win situation) συνθήκες αμοιβαίου οφέλους μεταξύ Κύπρου, Ισραήλ, Ελλάδας και ΕΕ στην εξής βάση:

1. Οικονομικά, εμπορικά, ναυτιλιακά και άλλα συμφέροντα. Το Ισραήλ θεωρεί ότι η ενεργεαική οδός Κύπρου - Ελλάδας είναι ασφαλής ως προς τη διοχέτευση του φυσικού αερίου, ενώ ταυτοχρόνως δημιουργείται εκ των πραγμάτων κοινωνία συμφερόντων με την ΕΕ.

2. Το Ισραήλ ουδόλως θα ήθελε να είναι εξαρτημένο από έναν αγωγό που περνά μέσω Τουρκίας. Όταν το Ισραήλ δεν επιθυμεί για ευνόητους λόγους την εξάρτησή του από την Τουρκία, γιατί να τεθεί η Κύπρος, είτε πριν από είτε μετά τη λύση, υπό τον τουρκικό έλεγχο;

Λοχίες και συνταγματάρχες

Το πρώτο βήμα είναι η συμμαχία Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου σε στρατηγική βάση, που προϋποθέτει εκτός των άλλων: α. Αμυντικό σύμφωνο. β. Καθορισμό της ελληνικής ΑΟΖ στην περιοχή του Καστελορίζου, ώστε η μεν Τουρκία να περιοριστεί στα παράλιά της, η δε Κύπρος να συζευχθεί με την Ελλάδα. Η διαδικασία αυτή στηρίζεται επί τη βάσει του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, το οποίο η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να υπογράψει, να σεβαστεί και να εφαρμόσει για να ενταχθεί στην ΕΕ. Το δεύτερο βήμα είναι η αίτηση ένταξης της Κύπρου στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη και στο ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία ασκεί βέτο στην ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, και μέσω της Τουρκίας η Βρετανία, διότι θέλουν να διατηρήσουν τη μονοπωλιακή σχέση με τη Συμμαχία και τις ΗΠΑ. Ενόσω ο γεωστρατηγικός και ο γεωπολιτικός έλεγχος ανήκει στην Τουρκία και στη Βρετανία, η αμερικανική πολιτική θα κλείνει το μάτι στην Τουρκία και η λύση του Κυπριακού θα συγκλίνει ή και θα ταυτίζεται με τα τουρκικά και βρετανικά συμφέροντα.

Η ΝΑΤΟποίηση των βάσεων της Κύπρου και δη αυτής του «Αντρέα Παπανδρέου» ή και η χρήση της από το Ισραήλ θα αλλάξει τους συσχετισμούς ισχύος πριν από και μετά τη λύση. Η Κύπρος είναι ούτως ή άλλως ΝΑΤΟ, λόγω της ΕΛΔΥΚ, της ΤΟΥΡΔΥΚ των κατοχικών δυνάμεων και των Βρετανικών Βάσεων. Όλοι είναι ΝΑΤΟ και αποκομίζουν οφέλη από αυτό, ειδικώς οι Τούρκοι και οι Βρετανοί, πλην ημών!

Η ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου αφαιρεί κάθε τουρκικό ισχυρισμό για απειλή μέσω Κύπρου, και εξουδετερώνει κάθε επιχείρημα για ξένους στρατούς και εγγυητικά δικαιώματα. Η συμμετοχή σε συμμαχίες ενισχύει την κυριαρχία του αδυνάτου. Ελέχθη από τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο το ερώτημα, γιατί να ενταχθούμε στο ΝΑΤΟ; Για να είναι η Τουρκία συνταγματάρχης και εμείς λοχίες; Μερικώς υπάρχει λογική. Όμως, η πραγματικότητα είναι άλλη:

Πρώτο, η Κύπρος νομικά θα είναι ισότιμη στο ΝΑΤΟ, όπως σήμερα στην ΕΕ. Εάν ένα κράτος μπορεί ή όχι να ασκεί την ισοτιμία είναι άλλο ζήτημα.

Δεύτερο, η συμμαχία με την Ελλάδα και το Ισραήλ θα αναβαθμίζει τον ρόλο της Κύπρου σε συνταγματάρχη στρατηγικά και άλλως πως. Και συμμαχικά ισότιμο κράτος, εφόσον ο Ελληνισμός θα ελέγχει ένα ενιαίο γεωστρατηγικό - γεωπολιτικό χώρο από τα Βαλκάνια ώς τη Μέση Ανατολή, στη λογική και πρακτική της περιφερειακής δύναμης.

Αυτή η στρατηγική διαδικασία εξισορροπεί τα ισοζύγια δυνάμεων εσωτερικά και εξωτερικά. Εντός και εκτός Κύπρου. Δηλαδή μεταξύ Ελλήνων και Τουρκίας, και μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, δημιουργώντας συνθήκες ασφάλειας και αμοιβαίου οφέλους.

Οράματα και εφιάλτες
Συνεπώς, το φυσικό αέριο είτε θα χρησιμοποιηθεί ως στρατηγικό εργαλείο για την ενίσχυση του ρόλου της Τουρκίας ως ενεργειακής και περιφερειακής δύναμης, που θα μας διατηρεί ως εθνότητα και ως κράτος υπό κηδεμονία σε θεσμικό και γεωστρατηγικό επίπεδο, είτε θα χρησιμοποιηθεί ως τμήμα στρατηγικής για την αναβάθμιση του ρόλου της Κύπρου και της Ελλάδας στη λογική εξισορρόπησης ισχύος, με στόχο την αναβάθμιση του Ελληνισμού ως περιφερειακής δύναμης σταθερότητας και ανάπτυξης, καθώς και αποτροπής.

Η ενεργειακή οδός Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας προς την Ευρώπη είναι ενταγμένη σε μια διαφορετική στρατηγική από εκείνην που θέλει την Τουρκία και τη Βρετανία κυρίαρχες χώρες στην περιοχή μας. Και την Κύπρο να είναι κράτος προτεκτοράτο. Το φυσικό αέριο μπορεί να τύχει ορθής διαχείρισης, όταν υπάρχουν συνθήκες ασφάλειας. Και η ασφάλεια του φυσικού αερίου είναι συναφής με την ανάπτυξη και την αναστήλωση της οικονομίας.

Στην παρούσα φάση συγκυριακά, λόγω σύγκλισης συμφερόντων με το Ισραήλ, και όχι επί τη βάσει συμμαχίας και στρατηγικής, πραγματοποιήθηκε η έναρξη ερευνών παρά τις τουρκικές απειλές. Ο αγωγός από την Κύπρο προς την Τουρκία ανήκει στη στρατηγική επιβολή που θέλει την Κύπρο να τελεί υπό τον έλεγχο της Τουρκίας και της Βρετανίας, σε ενεργειακό και γεωπολιτικό επίπεδο. Όπως και επί σχεδίου Ανάν.

Οι Βρετανοί και οι Τούρκοι έχουν στρατηγική και στόχους. Και καλά κάνουν. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς δεν διαθέτουμε στρατηγική, στόχους και όραμα. Και το τραγικότερο είναι ότι κατά καιρούς υιοθετούνται τουρκικές ή και βρετανικές θέσεις ως ημέτερες! Δυστυχώς, η κομματική άρχουσα τάξη είναι όμηρος των μωροφιλοδοξιών και της εξουσίας. Και επειδή δεν διαθέτει οράματα, πάσχουμε συνήθως από εφιάλτες…

www.simerini.com.cy

Στις ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις η φρεγάτα «Λήμνος».

Μεταξύ Σικελίας και Λιβύης πλέει από χθες το βράδυ η φρεγάτα «Λήμνος», συμμετέχοντας κανονικά στις ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις για εφαρμογή του εμπάργκο κατά του καθεστώτος Καντάφι, καθώς και για την αποτροπή μετακίνησης λαθρομεταναστών από τη Βόρειο Αφρική στην Ευρώπη.
Ωστόσο, η Ελλάδα δεν θα συμμετάσχει σε αεροπορικές αποστολές του ΝΑΤΟ για επιτήρηση ή βομβαρδισμούς στη Λιβύη, είναι, όμως, ανοιχτό το ενδεχόμενο να δοθούν περισσότερες διευκολύνσεις στις συμμαχικές αεροπορικές δυνάμεις που επιχειρούν στη Λιβύη. Ο Ευ. Βενιζέλος, που συναντήθηκε χθες με τον Γ. Καρατζαφέρη, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να προσφερθεί και η βάση της Καλαμάτας εάν ζητηθεί για τη μεταστάθμευση αμερικανικών δυνάμεων.
Ωστόσο, λίγες μόλις ώρες πριν από τη συνεδρίαση της Πολιτικής Επιτροπής του ΝΑΤΟ για τον καθορισμό των δυνάμεων που θα συμμετάσχουν στην 3η ΝΑΤΟϊκή επιχείρηση για την προστασία του άμαχου πληθυσμού, που περιλαμβάνει βομβαρδισμούς αλλά και περιορισμένης κλίμακας χερσαίες επιχειρήσεις, ο υπουργός Αμυνας διευκρίνισε ότι η συμμετοχή της Ελλάδας θα εξακολουθεί να είναι υποστηριχτική. Δηλαδή δεν θα διαθέσει ούτε μαχητικά αεροσκάφη, ούτε χερσαία τμήματα. Τα μόνα ιπτάμενα μέσα που θα διατεθούν θα είναι το ιπτάμενο ραντάρ και το ελικόπτερο έρευνας και διάσωσης.
Εντομεταξύ Θέμα επίθεσης με αντιπλοϊκό βλήμα Styx κατά τη φρεγάτας του ΠΝ F451 «Λήμνος» τέθηκε σήμερα στη Βουλής και πιο συγκεκριμένα στην επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας από τον βουλευτή της ΝΔ, Πάνο Καμμένο, το οποίο πάντως δεν επιβεβαιώθηκε από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο. Σύμφωνα με το βουλευτή της ΝΔ  η φρεγάτα «Λήμνος» δέχθηκε επίθεση κατά τη διάρκεια της περιπολίας της, αλλά τα συστήματα του πλοίου κατάφεραν να την αποτρέψουν. Αυτός ήταν και ο λόγος που εν συνεχεία εβλήθη πυροβολαρχία των βλημάτων εδάφους-επιφανείας Styx από τη συμμαχική Αεροπορία. Πηγές πάντως του ΠΝ δεν επιβεβαίωσαν το περιστατικό. 

Πηγή : http://www.ethnos.gr/ και http://www.defencenet.gr/

Το ΝΑΤΟ παραγκώνισε την Ελλάδα.ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΝΑΥΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ

Της ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ

Το ΝΑΤΟ ανέλαβε τη διοίκηση και τον έλεγχο των επιχειρήσεων στη Λιβύη με την επωνυμία «Κοινός Προστάτης», παραμερίζοντας εντελώς την Ελλάδα. Προηγουμένως η Τουρκία ήρε το βέτο της, αφού πέτυχε τους εθνικούς στόχους της σε βάρος της Ελλάδας.
Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, η Τουρκία έθετε αρχικώς βέτο για τη ΝΑΤΟϊκή εμπλοκή στη Λιβύη, διότι η Συμμαχία είχε την αρχική πρόθεση να αναθέσει τον έλεγχο και τη διοίκηση των αεροπορικών δυνάμεων στο 7 CAOC στη Λάρισα. Οταν η Αγκυρα πέτυχε να δοθεί ο έλεγχος στο 5 CAOC στην Ιταλία, ήρε το βέτο της. Αλλωστε, η επίσκεψη του ανώτατου διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων, Σταυρίδη, μόνο στην Αγκυρα, δύο μέρες πριν από την άρση του τουρκικού βέτο, δεν είναι άσχετη με την υπόθεση.
ΤΟ ΝΑΤΟ ανέθεσε τη διοίκηση των επιχειρήσεων σε Καναδό διοικητή ενιαίων επιχειρήσεων, στη Νάπολη της Ιταλίας, ο οποίος διοικεί και ελέγχει τις ναυτικές επιχειρήσεις για την επιβολή του εμπάργκο όπλων και την απαγόρευση πτήσεων. Στις αεροπορικές επιχειρήσεις για τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, η Ελλάδα συμμετέχει τελικώς με ένα αεροσκάφος ραντάρ ελέγχου αεροσκαφών, ένα ελικόπτερο έρευνας - διάσωσης, ενώ ύστερα από ελληνική άδεια, η Νορβηγία με F 16 χρησιμοποιεί τη Σούδα και το Βέλγιο τον Αραξο.
Ο Καναδός διοικητής των συμμαχικών δυνάμεων ανέθεσε με τη σειρά του τη διοίκηση και τον έλεγχο των αεροπορικών δυνάμεων στον Αμερικανό διοικητή στο Αεροπορικό Στρατηγείο της Σμύρνης στην Τουρκία. Αυτός με τη σειρά του εκχώρησε τη διοίκηση και τον έλεγχο στο Κέντρο Συντονισμού Αεροπορικών Επιχειρήσεων (5 CAOC) στο Πόντζιο Ρενάτικο, κοντά στο Μιλάνο της Ιταλίας, που απέχει από τη Λιβύη πάνω από 1.500 χλμ.
Δι' αυτού του τρόπου, το ΝΑΤΟ θέτει σε πλήρη αχρηστία τη σύμμαχο Ελλάδα και εν προκειμένω το ΝΑΤΟϊκό υποστρατηγείο της Λάρισας (7 CAOC), ενώ εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Αγκυρας στην περιοχή:
* Οι επιχειρήσεις απαγόρευσης πτήσεων από τη Σούδα και τον Αραξο διεξάγονται μέσα στο FIR Αθηνών και σε ελληνική κυριαρχία. Επομένως, ο Ελληνας ΝΑΤΟϊκός διοικητής του 7 CAOC Λάρισας είναι ο καταλληλότερος και ο κατ' εξοχήν υπεύθυνος για την περιοχή διοικητής (appropriate - responsible for the area commander).
Και όμως. Ο Ελληνας ΝΑΤΟϊκός διοικητής, δηλαδή η Ελλάδα, δεν παίρνει μυρωδιά, ούτε έχει λόγο στις αεροπορικές επιχειρήσεις, διότι το 5 CAOC στην Ιταλία και εν προκειμένω ο Ιταλός ΝΑΤΟϊκός διοικητής του αποφασίζει αυτός για τις αποστολές, εκδίδοντας διαταγές επιχειρήσεων ΑΤΟ (Air Tasking Order) χωρίς να ενημερώνει κανέναν.
Το αξιοπερίεργο -και πονηρό- της υπόθεσης είναι ότι για τον Ιταλό διοικητή δεν έχει οριστεί αεροπορική περιοχή. Αυτό σημαίνει ότι ο Ιταλός ΝΑΤΟϊκός διοικητής θα μπορεί να κατευθύνει τα τουρκικά μαχητικά από τα αεροδρόμιά τους στη Λιβύη μέσω Αθήνας, χωρίς η κυβέρνηση να ενημερώνεται και να έχει λόγο για τίποτε. Επιπροσθέτως, τα συμμαχικά αεροσκάφη θα εκτελούν αποστολές στη Ζώνη Απαγόρευσης Πτήσεων από τη Σούδα, τον Αραξο την Ανδραβίδα και αλλού, χωρίς η ελληνική κυβέρνηση να έχει κανέναν απολύτως λόγο σ' αυτές. Η κατάσταση αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πάγια από το 1980 εθνική επιδίωξη: με την επανένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, το 1980, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις ισχυρίζονται ότι επιδιώκουν να πετύχουν ώστε η Λάρισα (7 CAOC) να έχει τον έλεγχο του εναέριου χώρου του FIR Αθηνών. Αυτός, άλλωστε, είναι ο λόγος για τον οποίο η Αθήνα έχει αποχωρήσει πολλές φορές από ΝΑΤΟϊκές ασκήσεις διότι το ΝΑΤΟ δεν εκχωρούσε αυτό τον έλεγχο στη Λάρισα. Στην παρούσα περίπτωση των συμμαχικών επιχειρήσεων στη Λιβύη, τα αεροπορικά μέσα που διαθέτει η Ελλάδα στο ΝΑΤΟ θα ελέγχονται από τον Ιταλό διοικητή, αν και χρησιμοποιούν τις ελληνικές βάσεις και θα πετάνε εντός του FIR Αθηνών.
Μας δόθηκε δηλαδή τώρα η ευκαιρία, από το 1980, να αναλάβουμε τον έλεγχο της περιοχής μας και αυτό δεν έγινε.
Σύμφωνα με ορισμένες πηγές των εμπλεκόμενων υπουργείων, η κυβέρνηση συναίνεσε -αν δεν επέμεινε- να πάρει τον έλεγχο το ιταλικό ΝΑΤΟϊκό υποστρατηγείο, προκειμένου να μην το πάρει το 6 CAOC στο Εσκί Σεχίρ της Τουρκίας. Ομως αυτή η εκδοχή δεν ευσταθεί διότι ήδη το τουρκικό ΝΑΤΟϊκό υποστρατηγείο έπρεπε να είχε καταργηθεί από το 2006, όπως αποφάσισε το ΝΑΤΟ το 2003. (Ωστόσο αυτό παραμένει εν ισχύι λόγω της «ήπιας» ελληνικής στάσης). Το 6 CAOC της Τουρκίας απέχει πάνω από 2.500 χλμ. από τη Λιβύη και δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να έχει τον έλεγχο των αεροπορικών επιχειρήσεων και λόγω απόστασης, αλλά κυρίως διότι παρεμβάλλεται η Λάρισα. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, τα τουρκικά αεροσκάφη που θα επιχειρούν στη Λιβύη θα διέρχονται νότια της Κρήτης, ώστε να μην προκαλούν με τις πτήσεις τους στο Αιγαίο.
Η «άνευρη» συμπεριφορά της ελληνικής κυβέρνησης, που παραχώρησε στο 5 CAOC της Ιταλίας την ανεξέλεγκτη χρήση της ελληνικής κυριαρχίας (Σούδα, Ανδραβίδα, Αραξο κ.λπ.) και των ελληνικών αεροπορικών μέσων έχει την εξήγησή της: πρόκειται για νόμο που έχει ψηφίσει η ελληνική Βουλή!
Συγκεκριμένα, στο τέλος του 2004, το υπουργείο Αμυνας επί κυβέρνησης Ν.Δ. υπέγραψε με το ΝΑΤΟ συμφωνία, η οποία κυρώθηκε από τη Βουλή τον Σεπτέμβριο του 2009. Με τη συμφωνία αυτή, η Ελλάδα έχει καταστεί «φιλοξενούσα χώρα» (host nation support) και υποχρεούται να παραχωρεί τις ελληνικές βάσεις στον ΝΑΤΟϊκό στρατιωτικό διοικητή, ενώ πολλά από τα οικονομικά έξοδα βαρύνουν πλέον τον Ελληνα φορολογούμενο.
Αυτήν ακριβώς τη συμφωνία έχει εφαρμόσει σιωπηλά αλλά σταθερά η παρούσα κυβέρνηση, υιοθετώντας πλήρως τον όρο «φιλοξενούσα χώρα» για την Ελλάδα, έστω και αν επιχείρησε να ντύσει τη στάση της αυτή με δικολαβισμούς περί παράγωγου δικαίου από το Συμβούλιο Ασφαλείας. Και όμως, το 2009, κατά την ψηφοφορία στη Βουλή, το ΠΑΣΟΚ, με τον τότε κοινοβουλευτικό εκπρόσωπό του Χρ. Παπουτσή, είχε δηλώσει ότι η συμφωνία είναι παραχώρηση κυριαρχίας και γι' αυτό την καταψήφισε.
Τότε. Γιατί τώρα το ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνηση, όχι μόνο δεν την απέσυρε αλλά την εφάρμοσε κατά γράμμα (σ.σ. Το ΚΚΕ με την αρνητική εισήγησή του το 2009 είχε προβλέψει περίπου επακριβώς μια κατάσταση όπως αυτή της Λιβύης σήμερα και την καταψήφισε. Το ίδιο είχε πράξει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Η συμφωνία του 2009 υπερψηφίστηκε από τη Ν.Δ. και τον ΛΑΟΣ). Με βάση την ίδια συμφωνία που εφαρμόζεται σήμερα, το ΝΑΤΟ στέλνει ομάδες εμπειρογνωμόνων για να πραγματοποιήσουν επιτόπια εξέταση (site survey) σε ελληνικές αεροπορικές βάσεις, (π.χ. στην Καλαμάτα) προκειμένου να χρησιμοποιηθούν -αν χρειαστεί- για τη Λιβύη, χωρίς να μπορεί η Αθήνα να αρνηθεί, με αποτέλεσμα να καθίσταται η ελληνική κυριαρχία ξέφραγο αμπέλι με νόμο του κράτους.
Στις επιχειρήσεις των ναυτικών δυνάμεων για το εμπάργκο όπλων, τη διοίκηση και τον έλεγχο των δυνάμεων κράτησε ο ίδιος ο Καναδός διοικητής των ΝΑΤΟϊκών επιχειρήσεων και δεν τις εκχώρησε σε άλλον, όπως έσπευσε να κάνει με τις αεροπορικές δυνάμεις. (Σε μια τέτοια περίπτωση εκχώρησης, ο διοικητής α' έπρεπε να είναι ο Ελληνας αρχηγός στόλου, διότι είναι ο πλέον κατάλληλος για το Αιγαίο και τη Μεσόγειο.)
Το πιο παράδοξο, όμως, είναι το γεγονός ότι για το ναυτικό εμπάργκο το ΝΑΤΟ έχει καθορίσει συγκεκριμένη περιοχή (βλ. χάρτη). Αν και τα ΝΑΤΟϊκά πλοία περιπολούν νοτίως της Κρήτης για να κάνουν νηοψίες, η περιοχή του χάρτη περιλαμβάνει... τη Θεσσαλονίκη, όλο το Αιγαίο μέχρι την Κρήτη, λες και κάποιος «δεν εμπιστεύεται» τον ελληνικό χώρο για το εμπάργκο όπλων... *

Πηγή : http://www.enet.gr/