Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

ΕΛΛΗΝΕΣ... ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ...ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΜΕ. ΖΗΤΑΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ.


Σε κάθε θεομηνία ο άνθρωπος αναζητούσε μία κιβωτό για να σωθεί. Έτσι και σήμερα που μαστιζόμαστε, όχι τόσο από την οικονομική, όσο από την πνευματική θεομηνία που έχει πλήξει την πατρίδα μας, αναζητούμε την δική μας κιβωτό.
Από τον Οκτώβριο, λοιπόν, στην Θράκη του Ορφέα και του Δημόκριτου ρίχνει άγκυρα «Η Κιβωτός της Δόμνας Βιζβίζη», το δικό μας σχολείο που θα λειτουργεί από το μεσημέρι για όλους εμάς τους Θρακιώτες που θέλουμε ένα καλλίτερο αύριο για εμάς και τα παιδιά μας.
Η Κιβωτός θα έχει ως μαθητές πολίτες από 5 έως 105 ετών. Σε συνεργασία με Ακαδημαϊκούς και Πνευματικούς ανθρώπους από όλη την Ελλάδα θα παραδίδονται καθημερινά αφιλοκερδώς μαθήματα σχολικής ενισχυτικής διδασκαλίας, μουσικής και ξένων γλωσσών σε παιδιά δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου.
Παράλληλα, οι ενήλικες θα μπορούν να παρακολουθούν σεμινάρια και ημερίδες που αφορούν την αρχαία ελληνική γλώσσα και φιλοσοφία, το αρχαίο θέατρο, την ελληνική ιστορία και παιδεία, την χριστιανική πίστη, την διδασκαλία και προσέγγιση των παιδιών και γενικότερα αφουγκραζόμενοι τις ανάγκες των Θρακιωτών θα διοργανώνονται ενημερωτικές ημερίδες και συνέδρια, που θα προσεγγίζουν πανεπιστημονικά τον ελληνορθόδοξο τρόπο σκέψης και διανόησης.
Επιπλέον, στόχος της «Κιβωτού της Δόμνας Βιζβίζη» θα είναι να καλυφθούν και κάποιες άμεσες βιοτικές ανάγκες συμπολιτών μας (όπως ένδυση, τροφή, παροχή ιατρικών εξετάσεων κ.τλ.) πάντα αφιλοκερδώς.
Έχοντας λοιπόν ως οδηγό την Δόμνα Βιζβίζη, την Μπουμπουλίνα της Θράκης που πολεμούσε το' 21 έχοντας πάνω στο καταδρομικό της πλοίο τα πέντε παιδιά της και σε συνεργασία με μία ομάδα Ελλήνων και ξένων επιστημόνων, όπως ο διδάσκαλος και συγγραφέας κος Σαράντος Καργάκος, η φιλόλογος κα Άννα Ευσταθίου Τζιροπούλου, οεπίτιμος πρόεδρος του Αρείου Πάγου Αθηνών κος Βασίλειος Νικόπουλος, ο μαθηματικός και γεωστρατηγικός σύμβουλος κος Νίκος Λυγερός, ο Ισπανός καθηγητής κλασσικών σπουδών και πρόεδρος της Euroclassica κος Jose Luis Navarro, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας κος Γεώργιος Λεκάκης, ο γεωπολιτικός και ιστορικός ερευνητής κος Ιωάννης Φριτζαλάς, η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου, καθώς και μια μεγάλη ομάδα από την πανεπιστημιακή, ακαδημαϊκή και εκπαιδευτική κοινότητα της Ελλάδος, θα προσπαθήσουμε να θωρακίσουμε τον Έλληνα Θρακιώτη που μαστίζεται από την κρίση των ημερών.
Το κάλεσμα της «Κιβωτού» είναι διπλό : Αφενός καλούμε όλους τους εκπαιδευτικούςόλων των βαθμίδων που τόσα χρόνια με ηρωικό τρόπο κρατούν άσβεστη τη φλόγα της Ελλάδος μέσα στα σχολεία να προσφέρουν εθελοντικά μία ώρα διδασκαλίας έκαστος στην «Κιβωτό» μας, και αφετέρου καλούμε όλους τους ΕΛΛΗΝΕΣ και ΦΙΛΛΕΛΛΗΝΕΣ που θέλουν να συνδράμουν με κάθε τρόπο στην «Κιβωτό», υλικό και πνευματικό να επιβιβαστούν μαζί μας, για να μπορέσουμε να σαλπάρουμε άμεσα προς την γνώση.
Υπεύθυνος της «Κιβωτού της Δόμνας Βιζβίζη» : Ιωάννης ΦριτζαλάςΓεωπολιτικός και Ιστορικός ερευνητής.
Διεύθυνση : Μητροπολίτου Μαρωνείας Κωνσταντίου 8, Κομοτηνή, Τ.Κ.: 69100
Τηλέφωνα επικοινωνίας : 6948 781892 και 6936 868684
Αριθμός λογαριασμού : Τράπεζα Κύπρου 38550775

ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΒΩΤΟ ΘΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ ΜΑΣ.

Επίθεση στο Ιράν.Το παράτολμο ισραηλινό σχέδιο

Το ενδεχόμενο να επιτεθεί το Ισραήλ μόνο του στο Ιράν,παραμένει ανοιχτό. Ακόμη και πριν από τις αμερικανικές εκλογές. Στις 27 Σεπτεμβρίου ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μ.Νετανιάχου θα συναντηθεί με τον Αμερικανό πρόεδρο Μ.Ομπάμα. Κι εκεί θα κριθούν πολλά.

Το Stratfor σε μία ανάλυσή του αποκαλύπτει τα σχέδια για ένα χτύπημα στο Ιράν.Είτε μόνο από το Ισραήλ,είτε σε συνεργασία με τις ΗΠΑ.


Οι αναλυτές του Stratfor ,υποστηρίζουν ότι μια “μονομερής” επίθεση δεν αποτελεί την πρώτη επιλογή του Ισραήλ,που θα θέλει να κάνει την επίθεση μαζί με τις ΗΠΑ. Κι αυτό οφείλεται στις μεγαλύτερες στρατιωτικές επιλογές που είναι διαθέσιμες (συμπεριλαμβανομένου του βομβαρδιστικού B-2 είναι εξοπλισμένο με την Massive Ordnance Penetrator), αλλά και στο γεγονός ότι με τις ΗΠΑ θα υπάρξει καλύτερη ανταπόκριση στα αντίποινα του Ιράν και κυρίως σ΄ ένα ενδεχόμενο κλείσιμο στα Στενά του Ορμούζ. 

Οι Αμερικανοί όμως δεν βιάζονται ,σε αντίθεση με το Ισραήλ που επεξεργάζεται σχέδιο δράσης μόνο του.


Αυτό περιλαμβάνει μαζικούς βομβαρδισμούς από αεροσκάφη τα οποία όμως θα πρέπει να ανεφοδιάζονται από ιπτάμενα τάνκερ.
“Το Ισραήλ έχει περίπου 100 F-16, αεροσκάφη που έχουν μεγαλύτερη ακτίνα δράσης άλλες εκδόσεις F-16 μοντέλα λόγω των σύμμορφων δεξαμενών καυσίμων”,αναφέρει το Stratfor το οποίο επισημαίνει και την χρησιμότητα των F 15 που διαθέτει το Ισραήλ.


Οι εκτιμήσεις ποικίλλουν σχετικά με τον αριθμό των αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού που η ισραηλινή πολεμική αεροπορία διαθέτει. Ο αριθμός κυμαίνεται από οκτώ έως 13 αεροπλάνα. Αυτά τα αεροσκάφη θα είναι αποφασιστικής σημασίας για την επιτυχία των βομβαρδισμών ,αφού μόνο έτσι τα βομβαρδιστικά μπορούν να πετάξουν μέχρι τους στόχους και να επιστρέψουν στις βάσεις τους.Συνεπώς το πόσα ιπτάμενα τάνκερ θα μπορεί να χρησιμοποιήσει το Ισραήλ θα κρίνει και τη μαζικότητα των βομβαρδισμών. Τα ιπτάμενα τάνκερ δεν θα μπορούν να συνοδεύσουν τα ισραηλινά βομβαρδιστικά σ΄ όλη τη πτήση τους προς το Ιράν,ααφού θα είναι ιδιαίτερα ευάλωτα.




“Επί του παρόντος, η ισραηλινή αεροπορία έχει τρεις κύριες διαδρομές για τους στόχους της στο Ιράν”,αναφέρει η ανάλυση του Stratfor. 

“ Κάθε επιλογή έχει διαφορετικό επιχειρησιακό και πολιτικό κίνδυνο. Μερικές από τις χώρες από τις οποίες θα πετάξουν τα ισραηλινά αεροσκάφη έχουν αποτελεσματική αεράμυνα και θα μπορούσαν να αποτελέσουν σοβαρή απειλή για τα αεροσκάφη του Ισραήλ. Όλες αυτές οι χώρες θα αντιμετωπίσουν σημαντικά διπλωματικά προβλήματα με το Ιράν - και ενδεχομένως με τον υπόλοιπο ισλαμικό κόσμο - αν επιτρέψουν στα ισραηλινά αεροσκάφη να πετάξουν στον εναέριο χώρο τους”, υποστηρίζει η ανάλυση.



Η πρώτη διαδρομή προβλέπει πτήση πάνω από το βορρά στην ανατολική Μεσόγειο μεταξύ Κύπρου και Συρίας, και στη συνέχεια προχωρώντας προς ανατολάς κατά μήκος των συνόρων Τουρκίας-Συρίας μέσα από το βόρειο Ιράκ και τελικά στο Ιράν. Αυτή η διαδρομή παρακάμπτει την αεράμυνα της Συρίας που είνα “στημένη” για να καλύψει την δυτική πλευρά της εναντίον του Ισραήλ . 

Η δεύτερη διαδρομή είναι η συντομότερη και περιλαμβάνει πτήσεις πάνω από την Ιορδανία και το Ιράκ . Λόγω της μικρότερης απόστασης, η πιθανότητα η Ιορδανία να επιτρέψει τη διέλευση είναι σοβαρή,όχι όμως σίγουρη ενώ και η ανυπαρξία ιρακινής αεράμυνας κάνει το δρομολόγιο ελκυστικό.

Ωστόσο, το Ιράκ έχει ραντάρ επιτήρησης και θα μπορούσε να προειδοποιήσει το Ιράν για την επίθεση.

Η τρίτη διαδρομή είναι βόρεια της Σαουδικής Αραβίας, πάνω από τον Περσικό Κόλπο. Ενώ οι μονάδες της αντιαεροπορικής άμυνας της Σαουδικής Αραβίας και οι αεροπορικές βάσεις είναι προσανατολισμένες προς τον Περσικό Κόλπο και τις πόλεις στο νότο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι Ισραηλινοί θα εντοπιστούν, ειδικά από την αεροπορική βάση του Tabuk. Είναι αβέβαιο πώς θα αντιδράσει το Ριάντ σε αυτό το σενάριο, αλλά σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα Yedioth Ahronoth, η Σαουδική Αραβία έχει προειδοποιήσει ότι θα αναχαίτιζε οποιαδήποτε Ισραηλινά μαχητικά θα εισέρχονταν στον εναέριο χώρο της για να επιτεθούν στο Ιράν. Ενώ η Σαουδική Αραβία θα ήταν ευτυχής να δει το Ιράν να αποδυναμώνεται, δεν θέλουν να είναι ο στόχος μιας ιρανικής εκστρατείας αντιποίνων, ειδικά αν το Ιράν προσπαθήσει να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ ή να χτυπήσει πετρελαϊκές εγκαταστάσεις με βαλλιστικούς πυραύλους. Αν το Ριάντ επιλέξει να παρακολουθήσει τα ισραηλινά αεροσκάφη, η ισραηλινή πολεμική αεροπορία θα αντιμετωπίσει σοβαρές επιπλοκές διότι η Σαουδική Αραβία έχει ένα μεγάλο αριθμό από προηγμένα αεροσκάφη αναχαίτισης.

Οι κίνδυνοι που προκύπτουν στις επιλογές που περιγράφονται παραπάνω έχουν αλλάξει και αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου. Για παράδειγμα, η πρώτη διαδρομή ήταν πολύ πιο “βιώσιμη” το 2007, όταν οι τουρκοισραηλινές σχέσεις ήταν ομαλές.


Καθώς ο πόλεμος στη Συρία εντείνεται, μια άλλη διαδρομή μπορεί να επιλεγεί. 

Η δράση των αντικαθεστωτικών ανταρτών έχει επηρεάσει σημαντικά την αεράμυνα της Συρίας.

Αν επιβεβαιωθούν αυτές οι εκτιμήσεις τότε η ισραηλινή πολεμική αεροπορία θα είναι σε θέση να πετάξει πάνω από τη Συρία, χωρίς μεγάλο κίνδυνο για τα αεροσκάφη της. Η επιλογή αυτή θα επιτρέψει στο Ισραήλ να αποφύγει τους κινδύνους της πτήσης πάνω από τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία ή την Τουρκία, διατηρώντας παράλληλα μια άμεση διαδρομή προς το Ιράν.


www.onalert.gr

Διαχειριστές της... επόμενης χρεοκοπίας


Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Αν κάποιος παρακολουθήσει προσεκτικά τη διεθνή συζήτηση για την Ελλάδα – και όχι τους τρομολαγνικούς εκβιασμούς που η ίδια η τρικομματική συγκυβέρνηση πρακτορεύει στο εσωτερικό – θα διαπιστώσει ότι σε γενικές γραμμές υπάρχει πράγματι ένα πλάνο πάνω στο οποίο όλοι διαβουλεύονται και, πιθανότατα, διαπραγματεύονται. Η βάση της συζήτησης είναι, κατ’ αρχάς, η οικονομία, η οποία πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο.
Όπως σημειώνουν οι Financial Times στο χθεσινό τους editorial: «Οι διπλωματικές προσπάθειες στα τέλη του καλοκαιριού από την Ελλάδα, προς το παρόν, είχαν μικρότερο αντίκτυπο ως προς το μέλλον της χώρας στην ευρωζώνη από ό,τι η ίδια η οικονομική της κατάσταση, η οποία συνεχίζει να αλλάζει – κυρίως προς το χειρότερο, αλλά με τέτοιο τρόπο που μπορεί να προκαλέσει τους ευρωσκεπτικιστές».
Το κύριο πρόβλημα που γενικώς διαπιστώνεται λοιπόν είναι η συνεχιζόμενη ύφεση, η οποία θα επιδεινωθεί με τη λήψη των νέων κυβερνητικών μέτρων, αλλά και των επόμενων που σίγουρα θα χρειαστούν. Συνεπώς οι δημοσιονομικοί στόχοι απομακρύνονται πάλι από το βεληνεκές του ελληνικού προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής.
Ο μόνος δείκτης που δείχνει βελτίωση, ύστερα από τις αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού, είναι η μείωση του περίφημου «πρωτογενούς ελλείμματος» (δηλαδή το έλλειμμα πριν από τη πληρωμή των τόκων για το χρέος). Τι σημαίνει αυτή η εξέλιξη, σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα:
«Οι ισορροπίες στην προσπάθεια στήριξης θα αλλάξουν σημαντικά εάν η Αθήνα πετύχει σύντομα μηδενισμό του πρωτογενούς ελλείμματος. Δεν θα χρειάζεται βοήθεια για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Το πακέτο στήριξης θα χρησιμοποιείται μόνο για να πληρώνονται οι πιστωτές. Η διακοπή της χρηματοδότησης θα είναι λιγότερο επώδυνη. Να είστε σίγουροι ότι θα υπάρξει επιβεβλημένη αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά θα είναι λιγότερο επώδυνη από ό,τι εάν υπήρχε σημαντικό κενό χρηματοδότησης».
Κοινώς το κύριο άρθρο της εφημερίδας αναγγέλλει αυτό που από καιρό επισημαίνουμε ότι είναι η αναπόφευκτηεξέλιξη εν όψει της διαπιστωμένης και μη αναστρέψιμης αδυναμίας εξυπηρέτησης του χρέους: μια νέα χρεοκοπία, της οποίας το μοντέλο προφανώς βρίσκεται υπό συζήτηση, αν δεν είναι ήδη αποφασισμένο.
Ο στόχος, λοιπόν, της επίτευξης του πρωτογενούς πλεονάσματος δεν αφορά την ικανότητα της Ελλάδας να λειτουργεί με λιγότερες «εξαρτήσεις», όπως ισχυρίζονται οι προπαγανδιστές των... συμβεβλημένων με την τρόικα ΜΜΕ, αλλά τη διαχείριση της επόμενης χρεοκοπίας.

«Εντός ευρώ»...
Όπως αποκαλύφθηκε με την κυβερνητική «διαρροή» στην ίδια εφημερίδα προ ολίγων ημερών και όπως σημειώσαμε αμέσως μετά, οι «ιδέες» της κυβέρνησης για «επιμήκυνση» χωρίς υποχρέωση της ευρωζώνης για περαιτέρω παροχή δανείων συμπίπτουν με την άποψη των περισσοτέρων παραγόντων της ευρωζώνης και, φυσικά, της Γερμανίας, η οποία έχει αποκλείσει το περίφημο «τρίτο πακέτο».
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως έχει μια άλλη παράγραφος από το άρθρο των FT:
«Το κρίσιμο είναι ότι η χρεοκοπία δεν θα οδηγήσει κατ’ ανάγκην και σε έξοδο από το ευρώ. Από τη στιγμή που θα ολοκληρωθεί η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, και ειδικότερα εάν η ευρωζώνη προχωρήσει στην τραπεζική ενοποίηση, τότε η Αθήνα δεν θα έχει τίποτα να κερδίσει με την απομάκρυνση από το ευρώ, ακόμη και σε περίπτωση χρεοκοπίας».
Επομένως, τι πρόκειται να συμβεί; Ιδού μια πρώτη απάντηση:
«Ο ιδιωτικός τομέας ίσως υποστεί μία δύσκολη προσαρμογή, αλλά ρεαλιστικά το χειρότερο σενάριο είναι μία κατάσταση σαν του Μαυροβουνίου, όπου η οικονομία λειτουργεί αποκλειστικά με ευρώ αν και η χώρα δεν είναι μέλος της ευρωζώνης. Μία τέτοια κατάσταση θα είναι αρκετά ταπεινωτική και η Ελλάδα θα πρέπει να στοχεύει ψηλότερα. Η νέα δραχμή, όμως, ενδέχεται να είναι λιγότερο πιθανή από ό,τι νομίζουν οι αγορές».
Τι μας λένε οι... ποιητές επί της ουσίας;
● Η οικονομία σας είναι κατεστραμμένη και δεν αναμένεται να ανακάμψει. Αντιθέτως η επιδείνωσή της μάλλον θα ενισχύσει τους ευρωσκεπτικιστές.
● Στη γωνία σάς περιμένει η επόμενη χρεοκοπία, επομένως φτιάξτε τώρα πρωτογενές πλεόνασμα για να μπορείτε να πληρώνετε μισθούς και συντάξεις – όσες θα έχουν απομείνει δηλαδή μετά τα αλλεπάλληλα «κουρέματα» και για όσους έχουν μισθούς με την ανεργία στο ενάμισι εκατομμύριο άτομα.
● Επειδή, λοιπόν, μετά τις «αγορές», κλείνει και η θεσμική ευρωπαϊκή δανειακή κάνουλα, φροντίστε να τα βολεύετεόπως μπορείτε. Αν συνεχιστεί το δανειακό πρόγραμμα, αυτό θα πηγαίνει κατά πλήρη αποκλειστικότητα στην εξυπηρέτηση των δανείων – μέχρι τώρα πήγανε εκεί μόλις το... 85%.
Και αν η οικονομία σας καταστράφηκε ύστερα από δυόμισι χρόνια μνημονίων, δεν τρέχει τίποτε. Εμείς φροντίζουμε να παραμείνετε στο... ευρώ. Ολόκληρη Κίνα άλλωστε γι’ αυτό ανησυχεί – και ο πρόεδρός της το λέει στην ίδια τη Μέρκελ:
«Η ευρωπαϊκή κρίση χρέους συνέχισε πρόσφατα να επιδεινώνεται, προκαλώντας μεγάλες ανησυχίες στη διεθνή κοινότητα. Ειλικρινά, είμαι κι εγώ ανήσυχος. Υπάρχουν δύο κύριες ανησυχίες: κατ’ αρχάς αν η Ελλάδα θα εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Και κατόπιν, αν η Ιταλία και η Ισπανία θα λάβουν ολοκληρωμένα μέτρα ανάκαμψης».
Ιεραρχικά πρώτη ανησυχία της Κίνας λοιπόν η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Την ίδια ανησυχία συμμερίζεται ο υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Πιερ Μοσκοβισί:
«Είμαι βέβαιος ότι η αποχώρηση μέλους από την ευρωζώνη συνιστά μία απειλή για το σύνολό της, συνοδευόμενη μάλιστα από την αρνητική επίπτωση της δυνητικής διάχυσης του φαινόμενου». Συνεπώς «δεν πρέπει να ελαχιστοποιείται το σημαντικό σοκ που αντιπροσωπεύει τυχόν ελληνική έξοδος από την ευρωζώνη».
Και αν νομίζετε ότι στο σημείο αυτό η Γαλλία διαφωνεί με τη Γερμανία, κάνετε λάθος. Σύμφωνα με τον Λαρς Φελντ, σύμβουλο της Μέρκελ και έναν εκ των «πέντε σοφών» συμβούλων της γερμανικής κυβέρνησης, το ενδεχόμενο πλήρους διάλυσης της Ευρωζώνης θα κόστιζε στη Γερμανία μέχρι και το 10% του ΑΕΠ της. Στο πλαίσιο αυτό μια ελληνική έξοδος από το ευρωνόμισμα θα ενείχε, κατά τον ίδιο, τεράστιο ρίσκο εκδήλωσης ντόμινο, άρα το κόστος της δεν μπορεί να θεωρείται αμελητέο για τη Γερμανία.

...«για να μην τα χάσετε όλα»!
Στο ίδιο κλίμα κινείται και η ανάλυση του καθηγητή Οικονομικών Καρλ Γουίλαν στο Forbes, ο οποίος σημειώνει πως «πρέπει να σταματήσουμε να συγχέουμε τη χρεοκοπία με την έξοδο από το ευρώ». Κι αυτό διότι:
«Η κατάλληλη αντιμετώπιση του διογκούμενου και μη βιώσιμου ελληνικού χρέους είναι η παραγραφή του και όχι η ενίσχυσή του με νέα δάνεια ή με την απαίτηση εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη».
Εξ άλλου «εξαναγκάζοντας μια ελληνική έξοδο, πολύ πιθανό να προκαλούνταν μια πολύ μεγαλύτερηαναδιάρθρωση των χρεών που η Ελλάδα οφείλει στην ευρωζώνη σε σχέση με μία συντεταγμένη αναδιάρθρωση εντός του ευρώ. (...) Παρά τα όσα έχουν λεχθεί από Ευρωπαίους αξιωματούχους περί διαχειρίσιμου κόστους της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, στην πραγματικότητα η έξοδος της χώρας από  το κοινό νόμισμα θα πυροδοτούσε εκ νέου την κρίση».
Με άλλα λόγια, «χρεοκοπήστε τους εντός ευρώ για να μην τα χάσετε όλα»!
Όπως λοιπόν ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί, μπορεί πολλοί αξιωματούχοι στην ευρωζώνη να θεωρούν ότι η έξοδος της Ελλάδας από το νόμισμα θα ήταν μια θεμιτή, διαχειρίσιμη – και ίσως ωφέλιμη γι’ αυτούς – επιλογή, ωστόσο δύσκολα μπορεί να υποτιμηθεί ο κίνδυνος του αγνώστου, αφού ποτέ πριν δεν έχει υπάρξει ανάλογο προηγούμενο που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ασφαλή πρόβλεψη.
Το συμπέρασμα απ’ όλα αυτά είναι μάλλον... προφανές: Η Ελλάδα, ακόμη και πεσμένη στο καναβάτσο, έχει διαπραγματευτική ισχύ. Απλώς η κυβέρνηση δεν τη βλέπει ή δεν έχει τα κουράγια να την ασκήσει. Προφανώς προτιμά τον ρόλο του διαχειριστή της επόμενης – και, προφανώς, όχι τελευταίας – χρεοκοπίας. Αρκεί αυτή να είναι εντός ευρώ. Όλα τα άλλα, προφανώς, παρέλκουν...
www.topontiki.gr

Νυκτερινές Αθιβολές


γράφει ο Ευάγγελος Χ. Χανιώτης
Βαρύς μας έπεσε ο κλήρος της ιστορίας να ζούμε σε χρόνους σκοτεινούς. Τόσο σκοτεινούς, που το σκοτάδι τους γίνεται
πιο πηχτό από τα πολύχρωμα φώτα των χρηματιστηριακών δεικτών, των καταναλωτικών πολυκαταστημάτων και της τηλεοπτικής παραφροσύνης.
Σ' ένα τέτοιο κόσμο είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε και να αντισταθούμε. Τούτη είναι η ευχή και η κατάρα της ιστορίας προς εμάς. Με ποια άραγε σημασία της ζωής και ποια της αντίστασης; Και με ποια ερεθίσματα και κίνητρα σε έναν κόσμο γεμάτο χαλάσματα και ερείπια ψυχών και ανθρώπων, χωρίς να υπάρχει τίποτα από τ' οποίο να κρατηθείς;
Νομίζουμε όμως ότι τελικά το κίνητρο και το ερέθισμα δύσκολα μπορεί να είναι κάτι ανάλογο με μια μαζική τυποποιημένη αλήθεια. Μοναδικό και προσωπικό είναι για τον καθένα, μια ανεπανάληπτη στιγμή της ροής του χρόνου: μια εικόνα, ένας ήχος, ένα χρώμα. Κάτι που να ηλεκτρίζει την ψυχή και να δίνει το σινιάλο στην καρδιά και στο μυαλό, ότι σε μια Ελλάδα που αποφάσισε να αυτοκτονήσει, κάπου μέσα εκεί υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα. Αυτή η άλλη Ελλάδα, είναι η Ιθάκη της ψυχής μας.
Οι παραπάνω σκέψεις ταυτίζονται με ένα προσωπικό οδοιπορικό του Αυγούστου, σύντομο και μαγευτικό. Μια λυτρωτική ανάβαση στα Σφακιανά Όρη για την εορτή του Αγίου Μανουήλ του Νεομάρτυρος εκ Σφακίων. Πάνω από την πεδιάδα του μυθικού Φραγκοκάστελλου, κυριαρχούν τα φοβερά σφακιανά βουνά, οι Σφακιανές Μαδάρες στην ντοπιολαλιά. Στέκουν εκεί σαν ακοίμητα θεριά, φύλακες χρόνων ξεχασμένων.
Η ανάβαση στις Μαδάρες προς το οροπέδιο, τον «λάκκο του Μανικά», που βρίσκεται ο ναός του αγίου Μανουήλ, είναι μια εμπειρία συγκλονιστική: δύο και πλέονώρες σκληρό περπάτημα μέσα στα φοβερά σφακιανά φαράγγια. Μονοπάτια χαραγμένα εδώ και αιώνες, τα οποία μέχρι σήμερα έχουν γλιτώσει της ξυπνημένης φαντασίας των εργολάβων.
Η παγερή σιωπή κυριαρχεί όσο περισσότερο ανεβαίνεις και μόνον η κραυγή και το πέταγμα κάποιου αετού έρχεται να την σπάσει. Από ένα σημείο και μετά, ο ιδρώτας πνίγει τα μάτια, νους και κορμί βαραίνουν, το τοπίο γύρω θολώνει. Βρίσκεσαι βυθισμένος σε ένα απόκοσμο περιβάλλον, μόνος εσύ με την ανηφοριά της ψυχής σου και θαρρείς πως ακούς τον χαλασμό από τα όπλα του Δασκαλογιάννη. Αισθάνεσαι ότι πατάς χώμα ιερό ποτισμένο με αίμα και σπαρμένο με κόκκαλα πολεμιστών, και πως σε κάθε βήμα μπορεί να πατήσεις έναν τάφο και να ξεθάψεις ένα λείψανο.
Η απολυτρωτική αυτή ανάβαση σε οδηγεί ψυχικά και πνευματικά καθαρό, σωματικά κατάκοπο μα συνειδησιακά ξεκούραστο, να βιώσεις την αλήθεια και την ουσία της Εκκλησίας, την κοινότητα και την κοινωνία των προσώπων. Φτάνεις στο προορισμό σου. Χρώματα, εικόνες και ήχοι και συναισθήματα άγνωστα για τον δυστυχισμένο καταναλωτικό άνθρωπο των καιρών μας. Λιτός, απέριττος ο πέτρινος ναός
του Αγίου Μανουήλ, φτιαγμένος από τα αρχέγονα υλικά του πρώτου ανθρώπου, την πέτρα και το χώμα. Μέσα στο ημίφως των κεριών ξεχωρίζουν μορφές δωρικές, φαντάζουν σχεδόν σαν αερικά. Ποια βαθύτερη ανάγκη άραγε τους οδήγησε στον τόπο τούτο μέσα στο αυγουστιάτικο λυκόφως;
Η Λειτουργία λιτή και μαγευτική, δίχως κωμικές μεγαλοπρέπειες, φωτισμένους πολυελαίους και «καλλιτεχνικές νότες», δίχως φανφάρες και υποκριτικούς θεατρινισμούς, δίχως «θέσεις για επισήμους». Απλό και γυμνό από κάθε κοσμικότητα το νόημα της Λειτουργίας και της κοινωνίας: Προς δόξα του Θεού και σωτηρία των ανθρώπων. Εκεί στο φως των κεριών αλήθεια κοινωνείς Σώμα και Αίμα Χριστού, βιώνεις τι σημαίνει σέβας του ιερού. Χρώματα και ήχοι σε μια εκστατική μέθεξη.
Μετά την απόλυση αυτής της συγκλονιστικής μυσταγωγίας, η κοινότητα ως Σώμα Χριστού εορτάζει, ολοκληρώνοντας έτσι την ουσιαστική και αυθεντική κοινωνία των προσώπων. Τη ώρα που ο Αποσπερίτης φωτίζει την νύχτα, η κοινότητα παρακάθεται στην κοινή εορταστική τράπεζα. Η λιτότητα, η αρχοντιά και η λεβεντιά κυριαρχούν επιβλητικά. Σαν αρχαία σπονδή η κοινότητα προσφέρει τα «σφαχτάρια» και το κρασί, σε μια κοινωνία μυστική ανάμεσα στον άνθρωπο και το θείον.
Κάπου εκεί αρχίζουν να ηχούν από τους μαυροφορεμένους «γερόντους» τα φοβερά Ριζίτικα τραγούδια, γεννημένα μέσα στα σφακιανά βουνά σε χρόνους αρχαίους, βγαλμένα μέσα στην αντάρα της μάχης. Η δωρική στεντόρια φωνή τους σε διαπερνά σαν ηλεκτρισμός στα αθώρητα βάθη της ψυχής. Όταν αργά το βράδυ ξεκινάς την κατάβαση της επιστροφής, μια αόρατη δύναμη σε κρατά προς τα πίσω και ρίχνοντας μια κλεφτή τελευταία ματιά στην ουσία της Πατρίδας που αφήνεις πίσω σου, ξέρεις πια πως υπάρχει κάτι για το οποίο οφείλεις να ζεις και να αντιστέκεσαι. Υπάρχει κάτι για να κρατηθείς και να σε κρατήσει. Υπάρχει και η δική μας Πατρίδα. Ταμπουρωμένη γερά στα ζώπυρα της ψυχής μας.
www.elkosmos.gr

Οι Βάσεις & τα Grandchildren


Με τον Λάζαρο Μαύρο

Β Ε Β Α Ι Ω Σ ΣΥΝΑΔΕΙ κι εξυπηρετεί αμιγώς την διαιώνια -από 1878 έως 2012 κι από πρωθυπουργίας Ντισραέλι μέχρι Κάμερον- βρετανική στρατηγική, η προθύμως προσφερθείσα, λόγοις τε και έργοις, υπό του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Δ. Χριστόφια προς τους Εγγλέζους, διασφάλιση των εν Κύπρω βρετανικών Βάσεων άχρι “our children and grandchildren” («τα παιδιά και τα εγγόνια μας») και ΕΦ’ ΟΣΟΝ -το σπουδαιότερο- “TOGETHER” «παιδιά κι εγγόνια Ελλήνων Κυπρίων και Τούρκων Κυπρίων ΜΑΖΙ, θα έχουν καταστεί αφέντες της γης τους στη ρεππάπλικ της Κύπρου». Οι Βάσεις, είχε πει στον φίλο του Πρωθυπουργό Γκόρντον Μπράουν 5.6.2008 ο Πρόεδρος Χριστόφιας και το διαβεβαίωσε ο ίδιος KAI στους Αμερικανούς στο Brookings 27.9 2010, «it’s a problem which is going to be solved by our children and grandchildren together, Greek Cypriots and Turkish Cypriots, being masters of their land in the Republic of Cyprus»…

Δ Ι Ο Τ Ι, ΩΣ γνωστόν, η βρετανική στρατηγική, επί και διά της Κύπρου, ανεξαρτήτως των διαδοχικώς εναλασσομένων κυβερνήσεων τού ή τής Χερ Μάτζεστι, έχει βάθος σταθερότητας και μέλλον διάρκειας, πολύ πέραν των δισέγγονων και τρισέγγονων, από γενεάς εις γενεάν. Με μόνιμο υπομόχλιο το Διαίρει και Βασίλευε επί των ντόπιων της περιοχής… εκάστοτε «χρήσιμων ηλιθίων»…

Ο Τ Α Ν Η ΜΙΚΡΗ χρεοκοπημένη Ελλαδίτσα της Μελούνας, ισχυροποιηθείσα με την πολιτική της Ανορθώσεως του Ελευθερίου Βενιζέλου, εξήλθε νικήτρια και υπερδιπλάσια από τους δύο απελευθερωτικούς Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 και κατέστη υπολογίσιμος ισχυρός θαλάσσιος στρατηγικός παίχτης στο Αιγαίο και στην Αν. Μεσόγειο έναντι της φθίνουσας Οθωμανικής Τουρκίας, παραμονές του Α΄ Παγκ. Πολέμου, έσπευσαν οι Βρετανοί (διάδοχοι του Ντισραέλι) να την προσεταιρισθούν, με την Κύπρο ως «δέλεαρ»:

Στη διάρκεια της Βαλκανικής Διασκέψεως στο Λονδίνο, Δεκέμβριο 1912 - Ιανουάριο 1913, ο τότε Υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας Λόιντ Τζορτζ, παρουσία του 1ου Λόρδου του Ναυαρχείου Ουίνστων Τσώρτσιλ και του πρίγκιπα Μπάττεμπεργκ, κατ’ εξουσιοδότηση -είπαν- τού τότε Ορωθυπουργού Άσκουιθ, ΠΡΟΤΕΙΝΕ στον Βενιζέλο την παραχώρηση της Κύπρου στην Ελλάδα, με αντάλλαγμα την εκχώρηση στη Βρετανία, σε περίπτωση πολέμου, του λιμανιού στο Αργοστόλι της Κεφαλληνίας ως ναυτικής Βάσης. 
Ο υπουργός του Φόρεϊν Όφεως, όμως, σερ Έντουαρντ Γκρέι δεν… βρήκε καιρό -είπαν- εγκαίρως να διατυπώσει «επισήμως την προσφορά»... Το «δέλεαρ» προσφέρθηκε ξανά εις μάτην το 1915, μετά την ανατροπή του Βενιζέλου, στον βασιλικό Πρωθυπουργό Ζαΐμη. Με τους αρμόδιους του Φόρεϊν Όφεως και του Αυτοκρατορικού Γενικού Επιτελείου από τότε βέβαιους ότι, θα τους μείνει η Κύπρος πέραν και των grandchildren του Χριστόφια…

ΕΡΩΤΗΣΗ
Καλά, ρε παίδες, δεν ήταν φυσιολογικά αναμενόμενο στην ολοκλήρωση της προεδρίας του Προέδρου Διάλυσης κι αφού διαλύθηκε κάθε «ενότητα του εσωτερικού μετώπου», κάθε υπόλειμμα «συγκυβέρνησης», κάθε ικμάδα της Οικονομίας, κάθε οχύρωση εθνικού φρονήματος και κοινωνικής συνοχής, ν’ αρχίσουν να διαλύονται ΚΑΙ οι τράπεζες ΚΑΙ τα κόμματα και τα κομματίδια εν όψει της νέας λαφυραγώγησης έστω και των… ερειπίων της ήδη υπαχθείσας στην Τρόικα εξουσίας;

www.simerini.com.cy'

Η φαυλότητα διαχέεται

Ο πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου
Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων


Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
Πρόκειται για μία φυλετική κληρονομιά η οποία έλκει την καταγωγή της από την εποχή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας!
Μας το είπε ο Αριστοφάνης για τους «Πολίτες» και μας το είπε και ο Δημοσθένης καταγγέλλοντας τους πολιτικούς ότι έκαναν έργα και πλούτιζαν σε βάρος των άλλων (Γ΄ Ολυνθιακός)
Πρόκειται για ένα φυλετικό γεγονός, το οποίο ανέδειξα σε πολλά κείμενά μου (βλ. π.χ. «Η διαχρονικότητα της διαφθοράς και ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων» - Εισήγηση στο Διεθνές Συμπόσιο το οποίο έγινε τον Ιούνιο του 2002 στο Μυστρά με οργανωτή τη Διεθνή Επιστημονική Εταιρεία Πληθωνικών και Βυζαντινών Μελετών «Για τον Πλήθωνα και την εποχή του» - βλ. επίσης: «Η φαυλότητα ως στοιχείο της πολιτικής» (στα «Πολιτικά Θέματα», της 25/12/1992 –«Η πολιτική εξαχρείωση και ο κοινωνικός εκμαυλισμός» (στα «Π.Θ.» της 25/7/1993) – «Η αιτία του εκμαυλισμού»(στα «Π.Θ.» της 23/2/2002) -  «Η διαφθορά, το «πόθεν έσχες» και η συμπεριφορά του λαού» (στα «Π.Θ.» της 2/2/2001) – «Η διαφθορά στην αυτοδιοίκηση» (στα «Π.Θ.» της 1/11/2002 – «Αυτόν τον σάπιο λαό ποιος θα τον αγοράσει;» (στα «Π.Θ.» της 1/10/2003) – «Δικαιοσύνη και διαφθορά» - «Σχέσεις εξουσίας – πολίτη» (στα «Π.Θ.» της 31/1/2003).
Ανατρέχω στα παλιά μου κείμενα και ανατριχιάζω από τις πτυχές της διαφθοράς και της αρπαχτής σ’ όλους τους θεσμούς της ελληνικής κοινωνίας. Μπόχα, μπόχα, μπόχα! Η Ελλάδα της μεταπολίτευσης «ζει στους βόθρους» και οι πάντες σφυρίζουν αδιάφορα! Κι όταν δηλώνεις αγανακτισμένος και ταπεινωμένος σε αποκαλούν ηθικολόγο ή γραφικό. Πρόστυχοι. Μολύνατε τα πάντα και τους πάντες. Θα ήθελα να κάνω παντόφλες από το δέρμα σας!

Πολιτευτής της ΝΔ με τη σημαία της…«Ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης»!


    O αξιότιμος κύριος Ερχάν Ιμάμογλου ήταν στις προηγούμενες εκλογές υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ.  Μας είχε απασχολήσει μάλιστα και τότε, όπως ίσως θα θυμάστε, γιατί στην προσωπική του σελίδα στοfacebook είχε αναρτήσει ως φόντο την τούρκικη σημαία και φωτογραφίες από αφίσες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων (και αν δεν θυμάστε, σας το υπενθυμίζουμε με τη 2η φωτογραφία, ενώ στην 3η τον βλέπετε πρώτο από δεξιά, μαζί με τον αντιπρόεδρο της ΝΔ και νυν ΥΠΕΞ Δημήτρη Αβραμόπουλο). Αδιόρθωτος όμως (και κάτι παραπάνω), όπως φαίνεται, ο λεγάμενος, συνεχίζει να μεγαλουργεί στο facebook. Δείτε λοιπόν την παραπάνω φωτογραφία με τη νέα του πρόσφατη αναρτηση επί τη ευκαιρία της θρησκευτικής γιορτής του Μπαϊραμιού, στην οποία, όπως ασφαλώς πολύ εύκολα παρατηρείτε, εκτός από τις ευχές του για  υγεία, ευτυχία, επιτυχίες κ.λ.π. ¨ανεβάζει¨ και την εικόνα με τα λουλούδια και τη σημαία της ¨Ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης¨. Στην φωτογραφία αναφέρεται η ευχή ¨Ας είναι ευλογημένη η γιορτή του Μπαϊραμιού σας¨. Προφανώς δε και η επιποθούμενη…ανεξαρτησία τους. Άνευ άλλων σχολίων φυσικά, ε; Κάποιες φορές άλλωστε τα σχόλια είναι παντελώς περιττά…

Η θέσπιση της ΑΟΖ ως κυρίαρχο θέμα

Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Σε μια περίοδο που αναζητούμε μέτρα εξοικονόμησης σε πλαίσιο διαπραγμάτευσης, πρέπει να φροντίσουμε και το θέμα της ανάπτυξης. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει μόνο με παθητικό τρόπο, όπως το περιμένουν οι περισσότεροι. Διότι η ανάπτυξη δεν γίνεται μόνο με οικονομίες άλλα και με στρατηγικές επενδύσεις. 

Επιπλέον αν τα μέτρα είναι μόνο και μόνο ενδογενή δεν μπορούν να ενισχύσουν το πεδίο δράσης. Αν αντιληφθούμε αυτά τα δεδομένα και θέλουμε να τα αλλάξουμε ριζικά δεν υπάρχουν πολλές επιλογές, διότι μόνο η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη μπορεί να αποτελέσει ένα σοβαρό άνοιγμα για την ανάπτυξη της πατρίδας μας. 
Εξ ορισμού, λειτουργεί με εξωγενείς παράγοντες και η ύπαρξη μεγάλων κοιτασμάτων, ανάλογα με αυτά που ανακάλυψαν το Ισραήλ και η Κύπρος, είναι γνωστά στις ξένες πετρελαϊκές εταιρίες, μια που έχουν γίνει πάρα πολλές ανεπίσημες σεισμικές έρευνες. Και λόγω αυτών των στόχων μπορούμε να προσελκύσουμε μεγάλα ονόματα του τομέα για να βοηθηθεί άμεσα η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός. Υπάρχει όμως το σοβαρότατο προαπαιτούμενο της θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ, διότι δίχως αυτήν όλες οι επόμενες διαδικασίες καθυστερούν. 

Κατά συνέπεια, η θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ είναι το κυρίαρχο θέμα για την ανάπτυξη και την ανάκαμψη της χώρας. Στην στρατηγική, ακόμα κι όταν υπάρχει πλαίσιο για στρατηγικό mix, πρέπει να θέτουμε σε μία βάση κοινή όλες τις προτεραιότητες και να δίνουμε έμφαση στην πιο σημαντική για να προωθηθεί ουσιαστικά και αποτελεσματικά. 

Τώρα, αυτό ακριβώς είναι και το θέμα της θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ διότι θα είναι το στίγμα για όλους, ότι αρχίζουμε όντως επί του πρακτέου και την όλη διαδικασία, συνεπώς θα μας εμπιστευτούν σε μια χειροπιαστή βάση. Ο ίδιος ο λαός μας θα καταλάβει με αυτήν την κίνηση ότι οι πολιτικοί μας, στο υψηλότερο επίπεδο, δεν τον αφήνουν στο έλεος του θεού, και υλοποιούν επιτέλους το όραμα του έθνους. Οι πρώτες επιπτώσεις θα είναι και ψυχολογικές και οικονομικές διότι όταν διαθέτεις μια ΑΟΖ, και συγκεκριμένα τη δεύτερη μεγαλύτερη της Μεσογείου, με τα αναμενόμενα αποθέματα που έχεις, δεν είναι μια μικρή υπόθεση να την ανοίξεις κι ούτε μια στρατηγική λεπτομέρεια. 

Όσον αφορά τα ακριτικά νησιά μας θα κατανοήσουν ότι τους δίνουμε πια την πρέπουσα σημασία. Διότι όταν έχεις πρόσβαση στο φως και δεν το ανάβεις παραμένεις στο σκοτάδι. Τώρα ήρθε επιτέλους η στιγμή λόγω της όλης προμελέτης που έχει γίνει να δούμε όλοι μας το θέμα της ΑΟΖ ως κυρίαρχο και να επικεντρωθούμε αποκλειστικά σε αυτό για να ψηφίσει η Βουλή των Ελλήνων το νομοσχέδιο της θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ άμεσα. 


http://www.lygeros.org/articles?n=10062&l=gr

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΚΚΕ


Αταλάντευτη πολιτική ατολμία καταβαραθρώνει την Αριστερά και παραδίδει στα Γκεσταπίτικα κολαστήρια την Ελληνική κοινωνία…


Για άλλη μια φορά η ηγεσία του ΚΚΕ δείχνει ανίκανη όσο και απρόθυμη να υπερβεί την κακοδαιμονία της και να ξεφύγει από την πεπατημένη...
Συνεχίζει αμήχανα να κομπορρημονεί σε μεγαλοστομία εξεγερσιακή, αλλά το ρόλο του οργανωτή της εξέγερσης, επιμένει πεισματικά να τον αποποιείται.

Φοβική ή ανίκανη???
Σ αυτό το ερώτημα μόνο ο ιστορικός του μέλλοντος θα απαντήσει με σαφήνεια, συνεκτιμώντας και τις εξελίξεις που πρόκειται ν ακολουθήσουν, από μια κοινωνία που αργά ή γρήγορα θα κληθεί να αυτενεργήσει, συνειδητοποιώντας την ανυπαρξία φυσικού και πολιτικού ηγέτη, ικανού να σταθεί όρθιος απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής.

Προσχηματική εμμονή στην πολιτική νουθεσία της κοινωνίας…
Πρόκειται για μια κατάσταση – πρακτική, που συνθέτει το αμετάβλητο σκηνικό μέσα στο οποίο επιχειρεί και εξαντλεί τον πολιτικό της λόγο η ηγεσία του ΚΚΕ.

Τυπικά, κανείς δεν μπορεί να της καταλογίσει πολιτικό αποπροσανατολισμό, αφού σε επίπεδο διαπιστώσεων όσο και περιγραφικής ευστοχίας... 


Και το πρόβλημα σωστά περιγράφει, αλλά...
Και την κατεύθυνση της οριστικής του επίλυσης καταδεικνύει με σαφήνεια, απόλυτα δικαιωμένη από τη ζωή και από τις εξελίξεις.

Μόνο που αυτό δε θα έπρεπε να λειτουργεί ως τροφοδότης μιας αυτάρεσκης πολιτικής δικαίωσης, αλλά ως κυρίαρχη πολιτική πρόκληση, ικανή να θέσει στην ημερήσια διάταξη, μια διαφορετική πολιτική τακτική... εντελώς διαφορετικές προτεραιότητες... και διαφορετική στόχευση στην πολιτική δράση.

Τι γίνεται όμως στην πράξη???
Ας ψηλαφήσουμε την αλήθεια μέσα από το πλέον πρόσφατο πολιτικό ντοκουμέντο, που είναι η ανακοίνωση του Πολιτικού του Γραφείου.

Διαπιστώνει το Π.Γ της Κ.Ε. ανάμεσα στ άλλα ότι «Η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ εκφράζει και προωθεί αταλάντευτα τις απαιτήσεις των επιχειρηματικών ομίλων στην Ελλάδα και την ΕΕ…».

Και ποια είναι η απάντηση σ αυτή την απόλυτα σωστή διαπίστωση???
Ας την αναζητήσουμε και πάλι αυτολεξεί μέσα από την ίδια την ανακοίνωση:«Καλούμε το λαό να χαράξει τη δική του προοπτική, να στηριχθεί στη δύναμη του δίκιου και της οργάνωσης, στη συσπείρωση και συμμαχία εργατών, αγροτών, ΕΒΕ, μαζί με τη νεολαία και τις γυναίκες της λαϊκής οικογένειας, για να επιστρέψει η αισιοδοξία και η δύναμη για μια νικηφόρα πορεία ρήξης και ανατροπής της εξουσίας των μονοπωλίων, των καπιταλιστικών ομίλων, απαλλαγής από τα δεσμά της ΕΕ, με την κατάκτηση της εργατικής - λαϊκής εξουσίας. Αυτή πρέπει να είναι η λαϊκή επιλογή και απάντηση σήμερα απέναντι στην κρίση που επεκτείνεται και βαθαίνει, στις εξελίξεις στην ΕΕ και το χρέος, στη σφοδρή αντιλαϊκή επίθεση.»

Πρακτικά λοιπόν η ηγεσία του ΚΚΕ, ενώ διαπιστώνει έργα… - συγκεκριμένα έργα και όχι απλώς λόγια - που υλοποιούνται άμεσα και αταλάντευτα από την προσκυνημένη συγκυβέρνηση που ξεπουλά τον τόπο και ρημάζει την Ελληνική κοινωνία, η ίδια αρκείται σε γενικόλογες αν και βαρύγδουπες πολιτικές εκκλήσεις, φαντασιωνόμενη κάποιον από μηχανής κοινωνικό αυτοματισμό που θα αναβιώσει σκηνικό εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα που θα εγκαθιδρύσει επαναστατική – λαϊκή εξουσία.

Και συνεχίζοντας το βαρύγδουπο – πλην κενολόγο πολιτικό ανακοινωθέν καταλήγει:«Καλούμε γι' αυτούς τους λόγους την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, ανεξάρτητα από την επιλογή που έκαναν στις εκλογές, σε ανοιχτή συζήτηση και οργάνωση κοινής πάλης ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα, για να απαλλαγούμε από το βραχνά της πτώχευσης, το ζυγό της κυριαρχίας των μονοπωλίων και της εξουσίας τους, να απαλλαγούμε από τις επιλογές και δεσμεύσεις της ΕΕ. 
Καλούμε τις εκατοντάδες χιλιάδες που λένε «κάτι πρέπει να γίνει» να οργανώσουμε μαζί τη λαϊκή αντεπίθεση.  Να γίνει παλλαϊκό σύνθημα πάλης η φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση, που σημαίνει πάλη για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις του δρόμου ανάπτυξης χωρίς μονοπώλια, ταξική εκμετάλλευση, με κοινωνικοποίηση, κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό - λαϊκό έλεγχο, με αποδέσμευση από την ΕΕ και μονομερή διαγραφή του χρέους.  
Σε αυτή τη φάση τα μέτωπα πάλης και η αντίσταση σε χώρους δουλειάς, σε κλάδους και συνοικίες να γίνουν ρυάκια που να συγκλίνουν και να δυναμώσουν το παλλαϊκό σύνθημα για τη φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση, με μαχητικές μαζικές κινητοποιήσεις και αντίστοιχα μαχητικές μορφές πάλης, που στηρίζονται στη μαζική συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων και στην οργάνωση της υλοποίησής τους. Ο αγώνας απαιτεί μαζικότητα, οργάνωση και πολιτική κατεύθυνση ρήξης με τα συμφέροντα και τις επιλογές των μονοπωλίων σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.»
Τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι σαφή…
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να τα οριοθετήσουμε στη βάση της πολιτικής δυναμικής τους.
Είναι δυνατόν η γενικόλογη έκκληση, έστω και αν προσδιορίζει επαρκώς την πολιτική ταυτότητα της ενδεδειγμένης απάντησης, να συνιστά δραστική και έμπρακτη απάντηση, όταν το αντίπαλο στρατόπεδο υλοποιεί έργα και συγκεκριμένες πολιτικές που καθημερινά φορτώνουν με καινούριες φουρνιές δολοφονημένων τα νεκροταφεία της χώρας???
Είναι δυνατόν να εμμένεις σε μια γενικόλογη έκκληση απέναντι στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα που ενώ αναγνωρίζεις ότι πολιτικά δεν τα ενέπνευσες, να οργανώσουν το ίδιο γενικόλογα την πάλη τους για την ανατροπή μιας συγκεκριμένης εξουσίας, αυτοϊκανοποιούμενος για τον πολιτικό σου ριζοσπαστισμό που σε βοήθησε να κατανοήσεις ότι όλοι οι άλλοι δεν κατανόησαν???
Από το γεγονός ότι δεν τα ενέπνευσες αυτά τα στρώματα που καλείς να οργανώσουν την πάλη τους, δεν υπάρχει κάτι – έστω κάτι - που θα πρέπει να σε προβληματίσει???
Πόσα χρόνια τούρκικα θα πρέπει να περάσουν για να καταλάβεις ότι είναι καλή και άγια η οργάνωση στους τόπους δουλειά κλπ μπλα – μπλα, αλλά σ αυτή τη φάση, δεν είναι αυτή που θα οργανώσει το λαϊκό ξεσηκωμό.
Ο λαϊκός ξεσηκωμός χρειάζεται πολιτική απόφαση και πολιτικό ηγέτη που θα πάρει την ευθύνη και θα καταστρώσει επιχειρησιακό σχέδιο για να τον οργανώσει και να τον κηρύξει.
Και η οργάνωση στους τόπους δουλειάς θα κληθεί να στηρίξει τις πολιτικές ανατροπές που θα επιβάλει ο εξεγερμένος λαός.
Πόσο μυαλό θέλει τελικά για να καταλάβεις ότι αυτό είναι το σημείο κλειδί για να εξεγερθεί μια κοινωνία που ξεχειλίζει οργή και μίσος για τους δυνάστες της, αν 85 χρόνια αδιέξοδων εμμονών δεν αρκούν για να βγάλεις χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα???
Πόση πολιτική επάρκεια χρειάζεται τελικά για να συνειδητοποιήσεις ότι τα μη ριζοσπαστικοποιημένα τμήματα αυτού του λαού, θα ριζοσπαστικοποιηθούν με απρόβλεπτους ρυθμούς αν αισθανθούν ότι ο πολιτικός τους αγώνας με στοχευμένη πολιτική καθοδήγηση, μπορεί να έχει πολιτική κερδοφορία και να πάψει να είναι αναποτελεσματικός???

Ποιός θα μπεί μπροστά λοιπόν??? Ποιό είναι το επιχειρησιακό σχέδιο του???
Και τέλος - για να μην μακρηγορούμε με ερωτήματα – Τι νόημα και τι ρόλο καλείται να παίξει η οργανωμένη πρωτοπορία, αν σε συνθήκες σαν τις σημερινές, δεν αποφασίσει με ευθύνη της ηγεσίας της, να διατάξει εξεγερσιακά τις δυνάμεις της σε κάθε πόλη της Ελλάδας, προκειμένου…
Και να πολυδιασπάσει – άρα να καταστήσει πρακτικά ανίκανο – τον μηχανισμό καταστολής των αγώνων, αλλά…
Και να εμπνεύσει αφυπνιστικά την οργισμένη Ελληνική κοινωνία προκειμένου να βγει στους δρόμους και να ανατρέψει τους δυνάστες της???

Ένα ακόμη ερώτημα…
Κατάλαβε άραγε η ηγεσία του ΚΚΕ που ήξερε να αφορίζει τους «αγανακτισμένους», ότι αυτή η αγανάκτηση σήκωσε τον κόσμο από τον καναπέ και τον έβγαλε κατά εκατομμύρια στους δρόμους, και ότι αν αυτό το «κίνημα» είχε πολιτική στόχευση θα μπορούσε να δρομολογήσει διαφορετικές εξελίξεις στον τόπο???

Και μια διαπίστωση…
Ο Βελουχιώτης μπορεί να χρειάστηκε να περάσουν 60 χρόνια για να δικαιωθεί πολιτικά γιατί δεν κιότεψε. Και ας εμπόδισε η κομματική μικροψυχία την οργανωτική του αποκατάσταση. Όμως…
Την άτολμη πολιτικά ηγεσία του ΚΚΕ, ποια ιστορία… ποιού εργατικού κινήματος… σε ποια πατρίδα…. ποιού λαού… θα την δικαιώσει για την ολοφάνερη πολιτική της ατολμία???

Αν σ αυτό το ερώτημα δεν απαντήσουν σύντομα και με το χέρι στην καρδιά, τα μέλη του και τα στελέχη του, τότε πολύ σύντομα η ιστορία δε θα αφήσει κανένα περιθώριο για απαντήσεις.

Γι αυτή τους την προσπάθεια, ίσως θα είναι χρήσιμο να διαβάσουν και ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ...

Αυτός ο λαός… που αυτή η ηγεσία θεωρεί ανίκανο και ανώριμο πολιτικά, μετρά ήδη χιλιάδες δολοφονημένους από αυτή την επικίνδυνη και εθνοκτόνο πολιτική,δολοφονημένους από μια εξέγερση που δεν έγινε γιατί κανείς δε θεώρησε ότι θα έπρεπε να πάρει την πολιτική ευθύνη να την οργανώσει.

Οι δολοφόνοι του έχουν ονοματεπώνυμο. Όμως… Ονοματεπώνυμο έχουν και όλοι εκείνοι που δεν τόλμησαν να του δώσουν την ευκαιρία να διαλέξει ακόμη και έναν θάνατο με αξιοπρέπεια αγωνιζόμενος για τη μοίρα του και τα παιδιά του, και τον εγκατέλειψαν σ έναν θάνατο ατιμωτικό κυνηγημένο από τις τράπεζες και την ανέχεια, από το πλιάτσικο στην ίδια του τη ζωή.

Αισθάνεστε με κάποιο τρόπο να σας αφορά αυτή η κριτική ή μήπως θεωρείτε πως κάποιος άλλος θα έπρεπε να οργανώσει την εξέγερση αυτής της κοινωνίας??? 

Αν δεν είστε εσείς η πρωτοπορία που θα αλλάξει την κοινωνία μας, τότε αυτή η κριτική δε σας αφορά...


http://ellinikoforum.blogspot.com


Η Ελλάδα κοντά στις «καλύτερες» οικονομίες του κόσμου


Του Αλέξανδρου Μερκούριου
Μια ιστορία παραλόγου, με πολλές αλήθειες
Διάβαζα πριν τρεις ημέρες μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση του CΝΝ-Money Fortune που μιλούσε για τις 5 «καλύτερες» οικονομίες του κόσμου, αναφέροντας τα ισχυρά τους σημεία τον λόγο που τις κατέταξε στη λίστα αυτή, αλλά και τα μειονεκτήματά τους. Αν δεν έπεσε στα χέρια σας, σας σημειώνω επιγραμματικά:
Το Λουξεμβούργο, έχει το καλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα στον κόσμο, με μέγεθος για το 2012, τα 106.958 δολάρια. Ποιός νοιάζεται λοιπόν, αν το 60% του εργατικού δυναμικού είναι ξένοι και ότι η ευνοϊκή νομοθεσία σε θέματα επιχειρήσεων προκαλεί τις διαμαρτυρίες της διεθνούς κοινότητας…
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τη μεγαλύτερη οικονομία, με Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 15,6 τρισεκατομμύρια δολάρια. Η Κίνα που ακολουθεί με σχεδόν 8 τρις. δολάρια θα χρειαστεί δεκαετίες ανάπτυξης με ρυθμό 7-10% για να την πιάσει… Στον αντίποδα αυτού του όγκου η αμερικανική οικονομία ακόμη δεν έχει ανακάμψει από την κρίση του 2008, η αγορά εργασίας παραμένει αδύναμη ενώ η αγορά ακινήτων δεν προβλέπεται να ανακάμψει.
Λογικά, ως εδώ, και αναμενόμενα. Πάμε τώρα στα γκανιάν…
Η Μαδαγασκάρη έχει το χαμηλότερο κρατικό χρέος. Με μόλις 5% για το 2012 το τεράστιο νησί στις ανατολικές ακτές της Αφρικής έχει τον χαμηλότερο συντελεστή κρατικού χρέους ως ποσοστό επί του ΑΕΠ σε όλο τον πλανήτη. Συγκριτικά, το χρέος των ΗΠΑ ανέρχεται στο 107% του ΑΕΠ, της Ινδίας στο 68% και της Ιαπωνίας στο 236%. Πώς μια πραγματικά άγνωστη οικονομία επιτυγχάνει αυτόν τον δείκτη; Απλά: Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας είναι μόλις 470 δολάρια.
Η Λιβύη, είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη, με ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ κατά 76% το 2012. Ο λόγος βέβαια δεν είναι ο οικονομικός ή αποτελεσματική αξιοποίηση των κρατικών πόρων, αλλά ο εμφύλιος πόλεμο, που δημιούργησε μια πολύ χαμηλή γραμμή εκκίνησης. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στη Σιέρα Λεόνε που προβλέπεται να αναπτυχθεί 35,8% φέτος, και τις δύο αμερικανικές «αποικίες»: το Ιράκ 11,1% και το Αφγανιστάν 7,2%. Όσο για τη Λιβύη, το νούμερο οφείλεται μόνο στην αποκατάσταση της πετρελαϊκής παραγωγής. Η πραγματική οικονομική ανάκαμψη θα καθυστερήσει για πολλά χρόνια.
Και το καλύτερο. Τις υψηλότερες επενδύσεις (ως ποσοστό επί του ΑΕΠ) επιτυγχάνει η Μογγολία, με 64%, που είναι μακράν ο υψηλότερος συντελεστής στον κόσμο. Λεπτομέρεια: η οικονομία της εξαρτάται πάρα πολύ από τους γείτονες της, καθώς η Κίνα αγοράζει το 90% των εξαγωγών της και η Ρωσία της προσφέρει το 95% του πετρελαίου της. Ιδού λοιπόν και οι επενδυτές – κουμπάροι…
Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; 
Μια και εδώ και καιρό έχει ξεκινήσει όλη αυτή η κουβέντα για την έξοδο από το ευρώ και τη δραχμή, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, ότι όσοι θέλουν να βλέπουν οικονομικά θαύματα πίσω από μία τέτοια εξέλιξη έχουν τώρα και τα αποδεικτικά στοιχεία. Πράγματι σε επίπεδο δεικτών, μετά από μια καταστροφή, θα πρωτεύσει σε πολλούς πιθανόν δείκτες. Όμως δεν θα είναι το Λουξεμβούργο, ή οι Ηνωμένες Πολιτείες. Πιο κοντά σε Μογγολία, ή Μαδαγασκάρη το βλέπω το «μαγαζάκι» μας, μια και τη Λιβύη του πολέμου ούτε καν θέλω να την ακούω…
Κι όσοι μας βλέπουν  πιο κοντά στην Αργεντινή, που «συνήλθε» μια δεκαετία μετά την πτώχευση, ας διαβάσουν καλύτερα τι γίνεται εκεί τώρα, από τα ΜΜΕ : Με τον πληθωρισμό να καλπάζει κοντά στο 35% (15% λέει η κυβέρνηση), ο κόσμος της υπερήφανης χώρας, μετά την αρπαγή των καταθέσεών του στην πρώτη χρεωκοπία (με  την  υπόσχεση  της  επιστροφής  τους, που  φυσικά  ποτέ  δεν  πραγματοποιήθηκε...) βλέπει ότι του απέμεινε να κονιορτοποιείται. Τελευταία μέτρα η αρπαγή  των  αποθεματικών  των  συνταξιοδοτικών  ταμείων  για  να  πληρώνονται οι  μισθοί  των υπαλλήλων στις τοπικές  κυβερνήσεις. Αλλά και η απαγόρευση διατήρησης καταθέσεων σε συνάλλαγμα. Επίσης, όποιος θέλει να πραγματοποιήσει ταξίδι στο εξωτερικό περνά από ειδική επιτροπή ελέγχου, ενώ εάν πάρει τουριστικό συνάλλαγμα και τελικά δεν ταξιδέψει μέσα  σε 5  μέρες, διώκεται  ποινικά.
Και  φυσικά, όλα τα  καλά νέα  που  βγαίνουν στο φως για την οικονομία  της  Αργεντινής, προέρχονται  από  την  εθνική  στατιστική  υπηρεσία  της  χώρας  που βέβαια δεν υπόκειται σε κανέναν διεθνή έλεγχο και  «ακούει» μόνο στην κυβέρνηση.
Πως είπατε: Κάτι σαν τα Greek Statistics;
Θα συμφωνήσω: Πολλές οι ομοιότητες με την Ελλάδα. Ιδιαίτερα αν προσθέσετε και τη διαφθορά. Α, και τη γαλάζια και λευκή σημαία…

www.topontiki.gr