ΜΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΗΣΑΪΑ

Toυ πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου (Προέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων)

Ο Προφήτης Ησαΐας και η ουτοπική του διακήρυξη (;) που αναφέρεται στην “πνευματική κάθαρση”.

“Πλυθείτε καθαριστείτε  αφαιρέστε την κακία των ενεργειών σας μπροστά από τα μάτια μου πάψτε να κάνετε το κακό. Μάθετε να κάνετε το καλό αναζητήστε τη δικαιοσύνη διορθώστε το δυνάστη” Ησ. 1:16,17

Πραγματικά υπέροχες ανθρώπινες υποθήκες αλλά μεταφυσικές και ουτοπικές, δεδομένου ότι η ανθρώπινη φύση, ο ανθρώπινος χαρακτήρας δεν αλλάζει. Το DNA του ανθρώπου φέρνει μέσα του τα καλά και τα κακά, τα οποία υπερτερούν κατά κανόνα.

Ο Ιεχωβά, δια του Ησαΐα απευθύνεται σ’ ένα νέου τύπου ανθρώπου, που δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί κάτι τέτοιο διακήρυξε και ο μαρξισμός αλλά απέτυχε οικτρώς.

Έλεγε ο Ι. Στάλιν: “Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε από άλλη πάστα ανθρώπου”.

Όμως, τόσο ο μαρξισμός, όσο και ο σταλινισμός και όσο ο Μαοϊσμός δεν μπόρεσαν όχι μόνο να φτιάξουν ένα “νέου τύπου ανθρώπου”, αλλά πολλές φορές γκρέμισαν και τον υπάρχοντα.

Η λέξη χαρακτήρας είναι αρχαιοελληνική και σημαίνει το χάραγμα, το σκάλισμα όπως π.χ. στις μαρμάρινες επιγραφές και δεν σβήνουν, δεν αλλάζουν.

Πρόκειται για την ανθρώπινη φύση η οποία σέρνει μέσα της πλείστα όσα κακά και νοσηρά τα οποία αποτέλεσαν και αποτελούν πέραν όλων των άλλωνεμπόδιο στην οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας.

Στο έργο μου: “Η Κομμουνιστική Ουτοπία-Διαλεκτικές και φυσιολογικές αντιφάσεις της κοσμοθεωρίας του ιστορικού και διαλεκτικού υλισμού”. (Έκδ. β’ “Πελασγός” - Γιαννάκενας - Αθήνα 2013), διαπραγματεύομαι την “ανθρώπινη φύση” και τα “τρωτά χαρακτηριστικά της” (σελ. 91 επ.). Εκεί γίνεται λόγος για: τα πάθη, τα ένστικτα, το εγώ, το φθόνο, τη ζήλεια, την ευτυχία, την ηδονή, τον ωφελιμισμό, το συμφέρον, την ιδιοτέλεια, το μίσος, την απληστία, τη διάκριση, τα πρωτεία, την αρχομανία κτλ.

Πρόκειται για σύμφυτα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης το  αμετάβλητο της οποίας διατύπωσαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι με το: “Ου ράδιον μεταβαλείν την φύσιν του ανθρώπου” και υποστήριξε ο Θουκυδίδης, γράφοντας ότι: “η ανθρώπινη φύση παραμένει η ίδια” (82.10). Πόσες και πόσες αρχαίες τραγωδίες, αλλά και κωμωδίες δεν αναδεικνύουν αυτά τα τρωτά χαρακτηριστικά και πόσο πανάρχαιοι μύθοι δεν τα επισημαίνουν.

Περιορίζομαι ν’ αναφέρω μόνο τη Μήδεια του Ευριπίδη και την αντιπαράθεση Αντιγόνης και Κρέοντος του Σοφοκλή.

Ως προς τους μύθους  που αναφέρονται στο “Πάθος της απληστίας”, περιορίζομαι ν’ αναφέρω το βασιλιά της Φρυγίας, τον Μίδα, που ζήτησε από τον Διόνυσο, να γίνεται χρυσάφι ό,τι έπιανε στα χέρια του. Το χατήρι του το έκανε ο Διόνυσος, αλλά ο άπληστος βασιλιάς διαπίστωσε ότι και το φαγητό τουμετατρεπόταν σε χρυσό και κινδύνευε να πεθάνει από πείνα, αφού ο χρυσός δεν τρώγεται. ‘Ετσι αναγκάστηκε να ζητήσει από το θεό να επανέλθει στην προηγούμενη κατάσταση, όπως και έγινε με τον εξαγνισμό του στον ποταμό Πακτωλό, που από τότε έγινε χρυσοφόρος. (το γράφει ο Αριστοτέλης στα Άπαντα - Πολιτικά), εκδ. Οδ. Χατζόπουλος, “Κάκτος”, αριθ. 190, Αθήνα 1993, σελ. 145 και σημ. σελ. 219).

Κλείνω αυτό το ζητούμενο της ιστορίας με τούτους τους στίχους του εθνικού μας βάρδου Κωστή

Ο Επίκουρος, η κοσμογονία και το χάος! Πως ο Επίκουρος έγινε φιλόσοφος:

Toυ πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου (Προέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων)

Στη βιογραφία του Επίκουρου διαβάζουμε: «Όταν ο Επίκουρος έγινε 14 ετών άρχισε να φιλοσοφεί, όπως λέει ο ίδιος» και ιδού πως: «Ο δάσκαλός του, στο μάθημα της κοσμογονίας, διάβαζε τον Ησίοδο που έλεγε ότι όλα έγιναν από το χάος: Πρώτα η γη και μετά οι θεοί».

Το ερώτημα του νεαρού Επικούρου ήταν: «Και το χάος πως έγινε; Και τι υπήρχε πριν από το χάος;».

Ο δάσκαλος απάντησε: «Καλή ερώτηση αλλά που να σου εξηγήσω. Εμένα δουλειά μου είναι απλώς να διδάσκω. Για περισσότερα, ειδικοί είναι οι φιλόσοφοι».

Ο βιογράφος του συνεχίζει: «Αυτές τις αναπάντητες ερωτήσεις μάζευε ο Επίκουρος και σαν να έδωσε υπόσχεση στον εαυτό του πως όταν έρθει η δική του ώρα θα έχει να δίνει τις δικές του απαντήσεις στους δικούς του μαθητές» (βλ. την ειδική έκδοση της εφ. «Το Βήμα», εκδ. 2015, με Εισαγωγή-Σχόλια του Γιώργου Ζωγραφίδη, σελ. 43).

Αυτή, λοιπόν, η αναπάντητη ερώτηση του μαθητή Επίκουρου, για το πως δημιουργήθηκε το Σύμπαν και ο κόσμος, υπήρξε η αφετηρία της δικής του φιλοσοφικής πορείας.

Το πρόβλημα παραμένει ανοιχτό και άλυτο: Πριν το χάος τι υπήρξε;

Από πλευράς της Αγίας Γραφής, το πρόβλημα είναι «λυμένο»! στο κεφάλαιο Γένεση 2:7 διαβάζουμε: «Ο Ιεχωβά θεός έπλασε τον άνθρωπο από χώμα της γης και φύσηξε στα ρουθούνια του την πνοή της ζωής, και ο άνθρωπος έγινε ζωντανή ψυχή».

Όσοι δέχονται αυτή την ερμηνεία ηρεμούν και μένουν ικανοποιημένοι.

Όμως υπάρχουν και οι φιλόσοφοι και ειδικοί επιστήμονες που ψάχνουν και δίνουν τις δικές τους ερμηνείες, μια απ’ αυτές είναι και η θεωρία του Καρόλου Δαρβίνου, που ακούει στο όνομα: «Η καταγωγή του ανθρώπου» (εκδ. «Αναγνωστίδη», Αθήνα χ.χ.).

Ο Φ. Νίτσε και η καταγγελία της χαβούζας.

Toυ πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου (Προέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων)

Έγραφε ο Γερμανός φιλόσοφος και φιλόλογος Φ. Νίτσε (1844-1900) στους «Στοχασμούς» του: «Το να κάνεις πράγματα που έχουν την πιο άσχημη μυρουδιά και για τα οποία δεν τολμά κανείς να μιλήσει αλλά που ωστόσο είναι χρήσιμα και αναγκαία αποτελεί κι’ αυτό ηρωϊσμό. Οι Έλληνες δεν ντρέπονταν να συγκαταλέγουν στα μεγάλα κατορθώματα του Ηρακλή τον καθαρισμό ενός σταύλου από την κοπριά» (βλ. «Στοχασμοί» -10. Επιλογή από το έργο του, μετάφραση Ν. Σκουτερόπουλος, εκδ. «Στιγμή», Αθήνα 1999, σελ. 67-68 όλες οι υπογραμμίσεις του γράφοντος).

Τι θέλει να μας πει ο… ποιητής;

Είναι προφανές πως τις κάθε λογής χυδαίες και βρώμικες πράξεις τις οποίες συνήθως οι άνθρωποι οι συμβιβασμένοι δεν τολμούν ν’ αγγίξουν και ν’ αποκαλύψουν, μολονότι είναι χρήσιμο και αναγκαίο για την κοινωνία και την πολιτεία, τολμούν εκείνοι οι οποίοι έχουν μέσα τους το ηρωϊκό στοιχείο.

Το να επαινούν διαρκώς οι άνθρωποι –κατά κανόνα αδίκως- πολλούς και διάφορους συνανθρώπους, τόσο στον πνευματικό και καλλιτεχνικό τομέα όσο και στον πολιτικό, συνιστά κοινωνική συμπεριφορά, η οποία ήκιστα συντελεί στην πρόοδο των ανθρωπίνων κοινωνιών.

Το δύσκολο και το πολύ πιο ωφέλιμο είναι να μιλάς, ν’ αποκαλύπτεις, να κριτικάρεις κα να καταγγέλλεις τους πολιτικούς και κοινωνικούς σταύλους όταν οι άλλοι γύρω σου σιωπούν! (βλ. το άρθρο μου: «Ο ηρωϊσμός της γνώμης», στο μηνιαίο περιοδικό «Ηλιαία», τευχ. Σεπτεμβρίου 2005).

Το γλείψιμο και το χειροκρότημα ανοίγουν τους δρόμους της γονατισμένης καριέρας, η αμφισβήτηση, η κριτική και ο καθαρισμός των βόθρων έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα: Κλείνουν όλους τους δρόμους, γιατί όπως έλεγε και ο εκ των επιφανών του Γαλλικού διαφωτισμού, ο Βολταίρος: «Η αμφισβήτηση είναι ο αντίθετος στην τύχη δρόμος, γιατί αποκτά κανείς τόσους άσπονδους εχθρούς». Ανθρωπάκια γονατισμένα πάντα.. επιτυχημένα

Πολιτικές Υποθήκες

Ι. Στάλιν: «Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε άνθρωποι μιας ειδικής κοπής, είμαστε φτιαγμένοι από ένα ειδικό υλικό».

Θουκυδίδης: «Η ανθρώπινη φύση παραμένει η ίδια».

Θουκυδίδης: «Οι περισσότεροι πράγματι άνθρωποι προτιμούν να είναι αχρείοι και να ονομάζονται επιτήδειοι, παρά να είναι χρηστοί και να λέγονται αφελείς, και γι’ αυτό το τελευταίο μεν να ντρέπονται, ενώ για το πρώτο υπερηφανεύονται».

Θουκυδίδης: «Πράγματι, η μεν παράλογος τόλμη θεωρήθηκε ως ανδρεία, έτοιμη για θυσία χάριν των πολιτικών ομοφρόνων, η δε προνοητική διστακτικότητα ως εύσχημος δειλία, η σωφροσύνη ως πρόσχημα ανανδρίας και η επιβαλλόμενη σύνεση, ως βραδυκινησία».

Θουκυδίδης: «Οι άνθρωποι κατήντησαν να μεταβάλουν αυθαιρέτως την καθιερωμένην σημασίαν των λέξεων, δια των οποίων δηλούνται τα πράγματα».

Η Αριστερά ως στυλοβάτης της παγκοσμιοποίησης

Του Γιώργου Καραμπελιά 

«Έχει αποτύχει σύμπασα η Αριστερά»

Διονύσης Σαββόπουλος

Εδώ και πολλά χρόνια υποστηρίζω πως η ιστορική αριστερά, τόσο στη Δύση όσο και στην Ελλάδα, έχει αποτύχει να προτάξει μια εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό και αντίθετα έχει μεταβληθεί σε μια δύναμη που επιταχύνει την καπιταλιστική ολοκλήρωση. Η Αριστερά, προωθώντας την αποϊεροποίηση του κόσμου και της φύσης, την άρνηση της πατρίδας και του ριζώματος, την ισοπέδωση των φύλων και την παγκοσμιοποίηση την οποία βάφτισε διεθνισμό, αποδείχθηκε ο ισχυρότερος σύμμαχος του καπιταλισμού την εποχή της παγκοσμιοποίησης, παράλληλα με τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά.

Η Αριστερά προετοίμαζε ιδεολογικά –στην εκπαίδευση, στην κοινωνία, στο πεδίο των αξιών– αυτό που η νεοφιλελεύθερη Δεξιά ολοκλήρωνε στο πεδίο της οικονομίας. Γι’ αυτό και οι διαμαρτυρίες και οι κινητοποιήσεις της Aριστεράς, στο επίπεδο της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής, ενάντια στον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό, είναι ατελέσφορες και ψευδεπίγραφες.  Αντίθετα, είναι οι ίδιοι που έχουν προετοιμάσει την κοινωνία για την αποδοχή του οικονομικού φιλελευθερισμού, έχοντας αποσυνθέσει ιδεολογικά τα λαϊκά στρώματα και τις εθνικές ταυτότητες. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός προϋποθέτειτον πολιτισμικό, δηλαδή η δεξιά χρειάζεται την αριστερά, για να μπορεί να κυβερνήσει και να εφαρμόσει τη στρατηγική της νέας τάξης πραγμάτων.

 Για την κατεδάφιση της οικονομικής και δασμολογικής προστασίας των εθνών-κρατών, π.χ., και την ανάπτυξη της παγκόσμιας αγοράς, έπρεπε να προηγηθεί, ή τουλάχιστον να βαδίζουν παράλληλα, η ιδεολογική απονομιμοποίηση του πατριωτισμού και των «εθνικών συνόρων», την οποία προωθεί φρενιτιωδώς η αριστερά. Για να τείνει να μεταβληθεί ο στρατός σε επαγγελματικό, αποκομμένο από το ελληνικό έθνος, παρά την αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία ενός διαχρονικά επιθετικού γείτονα, θα έπρεπε να έχει προετοιμαστεί το έδαφος από την δήθεν αντιμιλιταριστική αριστερά. Για να διαλυθεί  ηεθνική ταυτότητα και να μπορεί η Ελλάδα να ενταχθεί απρόσκοπτα στους υπερεθνικούς οργανισμούς της Δύσης ως ημιαποικία, θα έπρεπε η «πρωτοπόρα» αριστερά να έχει αποσυνθέσει τους ίδιους τους πυλώνες της εθνικής ιδιοπροσωπίας, τη διαχρονία του ελληνισμού, τη σχέση του με την ορθοδοξία, τη συνέχεια της γλώσσας. Για να καταρρεύσει η δημογραφία της χώρας,

Η κουρελοσοσιαλιστική πολιτική ηθική με τη φάμπρικα των τροπολογιών.

Toυ πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου (Προέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων)

Ένα όργιο ανομίας και πολιτικής χυδαιότητας εκτυλίχθηκε μέσα στο άντρο της ηθικής και πολιτικής ακολασίας την Τετάρτη της 13^ης Απριλίου. Δέκα πέντε τροπολογίες υπουργών και βουλευτών που ρύθμισαν φωτογραφικές διατάξεις, που άρχιζαν από την πρωθυπουργική σύζυγο και κατέληγαν στη διαγραφή χρεών και προστίμων νταβατζήδων κάθε λογής, παρήλασαν από τη λεγόμενη «Βουλή» (αν πεις μπορντέλο δεν είσαι σοβαρός και δημοκρατικός). Διαβάζοντας την παραγρ. 3 του αρθρ. 74 του συντάγματος και το αρθρ. 88 του κανονισμού της «Βουλής» για «το περιεχόμενο, την εκτύπωση και τη διανομή των τροπολογιών», διαπίστωσα ότι την «Tετάρτη των νομοθετικών οργίων», τίποτα δεν εφαρμόστηκε από όσα προβλέπουν αυτές οι διατάξεις. Ένα απέραντο κωλοχανείο…. σοσιαλιστικού τύπου έλυσε μια σειρά προσωπικών ζητημάτων και προβλημάτων των νταβατζήδων, στο όνομα τηςχυδαίας πλειοψηφίας η οποία ακολούθησε επισταμένως την χυδαία πλειοψηφία των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων. Έτσι, λοιπόν, προέκυψε μια νέα  χυδαιοποιημένη πολιτική ηθική στο τετράγωνο! Όταν η «Βουλή» μετατρέπεται σε: «Δημόσιο πτυελοδοχείο» - «χαλκείον διαφθοράς» - «πλυντήριο σκανδάλων» - «Οπερέτα» - «Παρασυναγωγή» -«Όχημα συσκότισης της αλήθειας» (οι χαρακτηρισμοί είναι δικοί τους), ο γράφων πιστεύει ότι δεν έχει νόημα υπάρξεως. Αντίθετα, πιστεύει ότι αυτή η «Βουλή» αποτελεί τον φορέα του πολιτικού έϊτζ και της διαφθοράς των Ελλήνων, η πλειοψηφία των οποίων απολαμβάνει τις δυσοσμίες της!

Μπράβο σου «κυρίαρχε» λαέ! Σου σερβίρουν σκατό και συ το απολαμβάνεις για Τούρτα!

Όσο για τους.. μαρξιστές του ΣΥΡΙΖΑ τους παραπέμπω στο έργο μου: «Η Κομμουνιστική Ουτοπία», όπου το κεφάλαιο: «Η ανθρώπινη ηθική και ο κομμουνισμός» (σελ. 141 επ.).

Έλεγε ο Μαρξ: «Όταν ένας άγιος σκοπός χρησιμοποιεί άτιμα μέσα, γίνεται άτιμος σκοπός».

Γνωρίζω πολύ καλά ότι αδικώ και υποτιμώ πολύ τον δάσκαλο του ιστορικού και διαλεκτικού υλισμού όταν επιχειρηματολογώ με το δικό του γιγάντιο πνεύμα για να πείσω ετούτο το ιδεολογικό τορλομπούκι του ΣΥΡΙΖΑ να δίνει σημασία στην ηθική όλων των επιπέδων.

Σ’ αυτούς τους παραχαράκιες του σοσιαλισμού θυμίζω ή μάλλον τους κάνω γνωστό ότι: α) Ο

Μπράβο στο Λονδονιστάν

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Προ καιρού ταξιδεύοντας με τρένο για το Κέμπριτζ έγινα μάρτυρας μιας μάλλον περίεργης εμπειρίας. Στο σταθμό του Φίντσμπουρι Πάρκ, όπου και το μεγαλύτερο - και διασημότερο για τα ακραία κηρύγματα που φιλοξενεί - τζαμί της Βρετανίας, αισθάνθηκα πως βρέθηκα στην καρδιά άξαφνα της Αραβίας. Δεκάδες μουσουλμάνοι με κελεμπίες και μαντήλες (οι γυναίκες) επιβιβάσθηκαν στο τρένο μιλώντας με θόρυβο σε άγνωστες γλώσσες και διαλέκτους και χειρονομώντας έκδηλα αντι-βρετανικά.  Τα μεγάλα ποσοστά μουσουλμάνων στη χώρα δεν κρατιούνται πλέον κάτω από την επιφάνεια. Αναρωτήθηκα για το μέλλον και για τις προοπτικές της Αγγλικής κοινωνίας. Από πλευράς νοοτροπίας, πολιτιστικής ισορροπίας και συνοχής κυρίως.

Την απάντηση την πήρα ουσιαστικά χθες. Όταν το Λονδίνο, που πολλοί αποκαλούν -σε πολλά σημεία της γης- Λονδονιστάν (έχει εκδοθεί και βιβλίο με αυτό τον τίτλο) επέλεξε για  Δήμαρχο έναν πολιτικό του Εργατικού κόμματος μουσουλμάνο, Πακιστανικής καταγωγής. Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου το τελευταίο βιβλίο του Ουέλμπεκ "Η Υποταγή". Που είναι η ερμηνεία, στην ουσία, της λέξης "Ισλάμ".  Δεν γνωρίζω τον Κάν και δεν είμαι σε θέση να αξιολογήσω τις θέσεις και τις απόψεις του. Ούτε και την γνώμη του για την θρησκεία αλλά και για την θέση του Ισλάμ γενικά στην κοινωνία. Αναρωτιέμαι όμως αν τις γνωρίζουν οι Λονδρέζοι που τον ψήφισαν. Αυτά τα πράγματα, Ισλάμ και δημοκρατία δεν πάνε μαζί.  Σύμφωνα με την δημοσιευμένη γνώμη γνωστών Σαλαφιστών του Βελγίου αποτελούν όρους θεμελιακά αντιφατικούς. Σαν να λες "Εβραίος - Χριστιανός". Είναι κάτι δηλαδή που δεν γίνεται. Διότι απλούστατα το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία. Αλλά αποτελεί και πολιτικό σύστημα, ιδεολογία και τρόπο ζωής. Η Δημοκρατία στηρίζεται στην λαϊκή κυριαρχία - όπου ο λαός με την ψήφο του μπορεί να αλλάξει όλα όσα δεν του αρέσουν. Πως θα αλλάξει όμως τις διδασκαλίες, η τις εφαρμογές τους, του Προφήτη που έχουν σχέση με την καθημερινότητα, την οικονομική και την πολιτική ζωή;

Αν ο νέος Δήμαρχος του Λονδίνου είναι πιστός μουσουλμάνος σύντομα αυτές οι αντιφάσεις θα

Όπλα κατά των πολεμίων της Πίστεως

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός 
Δάσκαλος - Κιλκίς 

Τον μήνα Μάιο, αν και ζούμε την χαρά της Αναστάσεως του Σωτήρος Χριστού αναθυμόμαστε και τα πάθη του Γένους, τις Γενοκτονίες και την άλωση της Βασιλεύουσας. Χίλια χρόνια έχουμε δίπλα μας το λυσσασμένο θηρίο της Ανατολής, την «μάστιγα» της Ασίας. Αιώνες τώρα πίνει αίμα ρωμαίικο, παραμένει αχόρταγο και άπληστο. Και εμείς, όσοι απομείναμε Έλληνες σε τούτο τον ευλογημένο τόπο, τις κρισιμότερες ώρες της νεότερης ιστορίας μας βρεθήκαμε με ό,τι χειρότερο έχουν να επιδείξουν τα κομματικά διαφθορεία. Αντί να ομονοούμε ενώπιον του φοβερού κινδύνου που ονομάζεται Τουρκία, η οποία ποδηγετείται απο έναν- τύπου Χίτλερ-παράφρονα Ερντογάν, παρακολουθούμε τις βατραχομυομαχίες του πολιτικού κηφηναριού. Θυμήθηκα κάτι από την εθνική μας ιστορία. 
Όταν εδραιώθηκε κάπως η Επανάσταση του Εικοσιένα, ξεβράστηκε δυστυχώς και το προαιώνιο σαράκι της φυλής, η «δολερή διχόνοια». Ερίζουν οι καπεταναίοι του Μοριά για την αρχηγία. Μαθαίνοντάς το ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, τους γράφει: «Σας στέλνω τον Δράμαλη με 30.000 ασκέρι για να μονοιάσετε». 
Και σήμερα τα ασκέρια του Δράμαλη και του Ιμπραήμ μας απειλούν, απειλή θανάσιμη. Χιλιάδες εισβολείς Μωαμεθανοί- οι γνωστές «συγκινητικές ιστορίες» που πρόβαλλαν τα σαπιοκάναλα αποκοιμίζοντας το ζαλισμένο τηλεοπτικό κοπάδι, το οποίο καταπίνει αμάσητα την προπαγάνδα-κατέφθασαν στην χώρα μας για μόνιμη εγκατάσταση, ο «βλαμμένος» Τούρκος δεν κρύβει ούτε προσχηματικώς την αρπακτικότητά του και εμείς ασχολούμαστε με τις κοκορομαχίες της Βουλής και τον εκκλησιομάχο Φίλη.

Ήδη σπίτια ανοίκιαστα, και εδώ στο Κιλκίς, γεμίζουν από μωαμεθανούς. Χρήμα, η εγκληματική Νέα Τάξη έχει άφθονο. Όπως ακούγεται δίδονται 400 ευρώ το μήνα, με προκαταβολή δύο ετών, για όσους δέχονται τους εισβολείς στα σπίτια τους. Τώρα καταλαβαίνουμε γιατί παρατείνεται η οικονομική φρίκη. Αν κάνουμε πολλαπλασιασμό, 24 επί 400, κατανοούμε γιατί πολλοί εμπερίστατοι Έλληνες τους βάζουν στα σπίτια τους. Τον Σεπτέμβριο θα έρθουν και στα σχολεία μας. 
Οπότε, αν παραμείνει η νυν απάτη που μας κυβερνά, η πρωινή προσευχή, τα εθνικά και

Να, ο νέος Μεσσίας: Ο Τσίπρας!

Toυ πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου (Προέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων)

Μας το είπε η ανεκδιήγητη Υπουργός κ. Φωτίου: «Ο Τσίπρας είναι ηγέτης παγκοσμίου ακτινοβολίας που γεννιέται κάθε εκατό χρόνια».

Είναι προφανέστατο ότι η «μαρξίστρια» καθηγήτρια – πως έγινε; - έχει άγρια μεσάνυχτα από μαρξισμό, ο οποίος, ως γνωστόν, επισημαίνει τον πρωταρχικό ρόλο των μαζών στην ιστορία και όχι τους ταλαντούχους ηγέτες!

Την εν λόγω άσχετη μαρξίστρια παραπέμπω στο έργο μου: «Η Κομμουνιστική Ουτοπία», εκδ. β’ «Πελασγός» - Γιαννάκενας- Αθήνα 2013 (και πιο συγκεκριμένα στο κεφάλαιο: «Μάζες-προσωπικότητα», σελ. 371-396).

Όταν η άγνοια συνοδεύεται από το θράσος, το κράμα γίνεται πολύ επικίνδυνο στο δημόσιο βίο.

Θα μου πείτε ότι «ανήκει στους ρεβιζιονίστες», αλλά και αυτοί δεν γνωρίζουν πια τι ακριβώς είναι! Αν η εν λόγω «μαρξίστρια» θελήσει να μάθει κάτι χρήσιμο και για τον… καταραμένο ρεβιζιονισμό ας διαβάσει και το κεφάλαιο: «Μαρξισμός και ρεβιζιονισμός» (οπ. π. σελ. 535-545). Πιο πέρα, αν η εν λόγω «μαρξίστρια» θέλει να μάθει τα στοιχειώδη για τα ολέθρια αποτελέσματα της προσωπολατρίας (τύπου σταλινική και ανδρεοπαπανδρεϊκή) ας διαβάσει την μυστική έκθεση του Ν. Χρουτσόφ στο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το Φεβρουάριο του 1956, εκδ. «Θεμέλιο» και το κεφάλαιο της «Ουτοπίας»: «Το Σοβιετικό καθεστώς: Αφετηρίες –στρεβλώσεις- παραχαράξεις» (βλ. οπ. π. σελ. 491-518 και για το καθεστώς της Λαϊκής Κίνας του Μάο Τσε Τουνγκ, σελ. 519-530.Για την αρρωστημένη ανδρεοπαπανδρεϊκή προσωπολατρία βλ. το έργο μου: «Ο Λαϊκισμός στην Ελλάδα», εκδ. «Ergo» Αθήνα 2002, σελ. 125-136).

Είναι ν’ απορεί κανείς γιατί τόσοι και τόσες που υποτίθεται θήτευσαν στην Αριστερά, δεν έμαθαν τίποτα για ζητήματα που έλυσε η ζωή και η ιστορία.

Αξιολόγηση και εθνική ανεξαρτησία!

Toυ πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου (Προέδρου της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων)

Ένας όρος που μπήκε για τα καλά στη δράση της κυβέρνησης και στο δημόσιο βίο της Ελλάδας.

Τι σημαίνει όμως αυτός ο όρος; Να, τι λέει το λεξικό:  «Προσδιορισμός της αξίας ενός πράγματος – προσδιορισμός της αξίας προσώπου ή ενέργειας με καθορισμένα κριτήρια π.χ. Η αξιολόγηση μαθητών με γραπτές εξετάσεις στο τέλος κάθε εξαμήνου».

Συνεπώς: Από το εννοιολογικό αυτό περιεχόμενο συνάγεται ότι ο αξιολογητής είναι ανώτερος του αξιολογούμενου, όπως ο διορθωτής των μαθητικών γραπτών.

Άρα, όταν λέμε αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου από τους «θεσμούς», αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε θέση μαθητού έναντι των θεσμών – καθηγητών που την αξιολογούν. Μ’ άλλα λόγια η ελληνική κυβένρηση δίνει εξετάσεις ενώπιον των «θεσμών», οι οποίοι έχουν και τη δυνατότητα να την απορρίψουν για τις επιδόσεις της.

Τελικό εξαγόμενο:

Αξιολόγηση του κυβερνητικού έργου σημαίνει κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και εθνικής ανεξαρτησίας, από τους βαθμολογητές – δανειστές.

Πρόκειται για ένα πρωτόφαντο φαινόμενο στο δημόσιο βίο της Ελλάδας, και μάλιστα οξύμωρο και να, γιατί: Πάγια αρχή του Ελληνικού Διοικητικού Δικαίου αλλά και του Συντάγματος είναι η μη υπαγωγή του κυβερνητικού έργου στην ακυρωτική αρμοδιότητα του Συμβουλίου Επικρατείας (άρθρο 95 του Συντάγματος).

Δηλαδή οι λεγόμενες κυβερνητικές πράξεις βρίσκονται εκτός του κύκλου ελέγχου του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Όμως, ενώ οι κυβερνητικές πράξεις δεν ελέγχονται από το Συμβούλιο της Επικρατείας, ελέγχονται από τον Τόμσεν!!! Το γεγονός συνιστάιλαροτραγωδία εθνική.

Τούτων δοθέντων καλά θα κάνει η κυβέρνηση να μην παριστάνει τον ζογκλέρ παίζοντας το παιχνίδι του θανάτου με την αξιολόγηση περπατώντας σε τεντωμένο σχοινί χωρίς

H διαφθορά στην πολιτική είναι το… οξυγόνο της.

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Έγραφε εδώ και μερικές δεκαετίες ο Αυστριακός φιλόσοφος Κ. Πόππερ (1902 – 1994) για το μόνιμο αυτό φαινόμενο:«Δύσκολα θα βρίσκαμε έναν άνθρωπο που να μην έχει διαφθαρεί απ’ αυτήν. Με τα λόγια του Λόρδου Αcton: κάθε δύναμη διαφθείρει και η απόλυτη δύναμη διαφθείρειαπόλυτα» (βλ. Κ. Πόππερ: «Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της», τομ. Α’  Αθήνα 1980, εκδ. «Δωδώνη», σελ. 229, πρβλ. και τα άρθρα μου: «Η φαυλότητα ως στοιχείο της Πολιτικής», στα «Πολιτικά Θέματα», της 25-12-1992 και «Η διαλεκτική της διαφθοράς μεταξύ εξουσίας και κοινωνίας», στα ίδια, της 21-5-1993). Όσοι το κατάλαβαν αυτό θα διαπρέψουν. Αλίμονο σε όσους το αναλύουν και στέκονται μακριά!

Ο άνθρωπος λατρεύει, γενικά τη χαβούζα και τη δύναμη. (H «χαβούζα», ιδιαίτερα για τον Έλληνα, είναι δικό μου). Για τη δεύτερη ο φιλόσοφος Μ. Ράσσελ (1872-1970), αναφερόμενος στη δύναμη έγραφε και τα εξής: «Η απλή κατοχή δύναμης,τείνει να δημιουργήσει έναν έρωτα για δύναμη, που είναι ένα πολύ επικίνδυνο κίνητρο, γιατί η μόνη σίγουρη απόδειξη της δύναμης συνίσταται στο να εμποδίζεις τους άλλους να κάνουν αυτό που θέλουν… ο έρωτας της δύναμης είναι προφανώς το κυρίαρχο κίνητρο πολλών πολιτικών ανδρών. Είναι ακόμη η κύρια αιτία των πολέμων…» (βλ. το έργο του: «Πολιτικά Ιδεώδη», εκδ. «Ζαχαρόπουλος», Αθήνα 1975, σελ. 67. Σημειώνεται ότι η πρώτη έκδοσή του έγινε στις ΗΠΑ το 1917). Συνεπώς, θα έλεγα ότι όση περισσότερη δύναμη επιδιώκει ο πολιτικός τόσο περισσότερο διαφθείρεται… αλλά και τόσο τιμάται από την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, όπως το φαινόμενο αυτό το επεσήμανε ο Πλάτων στην «Πολιτεία» γράφοντας: «Οι περισσότεροι δεν δυσκολεύονται να μακαρίζουν και να τιμούν και κατ’ ιδίαν και δημόσια τους φαύλους εκείνους που έχουν τα πλούτη και την δύναμιν…» (Βιβλίου Β’). Tουτέστιν: κοινωνίες και πολιτικοί είναι μια σαχλαμπούχλα.

Η πρόσληψη της Lazard και τι προδικάζει για την πορεία της χώρας

Του Δημήτρη Καζάκη

Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Τα παπαγαλάκια της μαύρης προπαγάνδας προσπαθούν να μας πείσουν ότι η πρόσληψη της Lazard από τη νέα κυβέρνηση είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό. Όλες οι κυβερνήσεις το κάνουν. Έτσι μας λένε. Ενώ την Lazard, που υποτίθεται ότι ανέλαβε "σύμβουλος" δημοσιονομικής διαχείρισης, την εμφανίζουν ως μια ουδέτερη εταιρεία με μεγάλη εμπειρία στα ζητήματα του χρέους.

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, πριν μας τρελάνουν. Χρειάζεται μια κυβέρνηση ιδιώτες συμβούλους και μάλιστα εταιρείες σαν την Lazard; Αν θέλουμε να έχουμε πλήρη διαφάνεια, δημοσιότητα και έλεγχο στις κυβερνητικές πράξεις, τότε μια κυβέρνηση που ορκίζεται στη δημοκρατία δεν χρειάζεται ιδιώτες συμβούλους. Μυστικοσύμβουλοι, ιδιωτικές εταιρείες με περίεργες και υπόγειες διασυνδέσεις, κοκ, δεν συνάδουν με τη δημοκρατία.

Η πρακτική αυτή να προσλαμβάνονται ιδιώτες σύμβουλοι από μια κυβέρνηση είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα κομματισμού, διαπλοκής και ιδιωτικοποίησης της δημόσιας διοίκησης. Οι κυβερνήσεις δεν είναι καθόλου πρόθυμες να χρησιμοποιοήσουν το εξειδικευμένο δυναμικό του δημοσίου και τους υπηρεσιακούς παράγοντες. Παρά το γεγονός ότι αυτοί γνωρίζουν καλύτερα απ' όλους τα προβλήματα της διαχείρησης, αλλά και πώς να υπερασπίζονται το δημόσιο συμφέρον.

Οι ιδιώτες σύμβουλοι που προσλαμβάνει μια κυβέρνηση, δεν δεσμεύονται από το δημόσιο συμφέρον, αλλά από τον εργοδότη τους. Υπηρετούν τα ιδιωτικά συμφέροντα και τις ιδιοτελείς επιδιώξεις των υπουργών και του κόμματος που βρίσκεται στην κυβέρνηση. Αυτή είναι η μοναδική χρησιμότητά τους. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια για ανόητους, ή για αφελείς.

Αν μια κυβέρνηση αντιμετωπίζει ζητήματα τεχνογνωσίας που δεν μπορεί να καλύψει

Η σπέκουλα του «Βήματος»!

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Κυριακή 11 Ιανουαρίου. Βγαίνει με πρωτοσέλιδο τίτλο: «Η ευκαιρία της Αριστεράς» και με δώρο στο άκριτο πόπολο το βιβλίο του Ίωνος Δραγούμη: «Μαρτύρων και Ηρώων αίμα», το οποίο έγραψε ο εθνολάτρης διανοητής και μαχητής στα 1907 και αναφέρεται στον ηρωϊκό θάνατο του γαμπρού του και πρωτεργάτη του Μακεδονικού Αγώνα Παύλου Μελά. Πρόκειται για δύο Έλληνες Πατριώτες που αγκάλιασαν την πατρίδα και το έθνος και θυσιάστηκαν γι’ αυτά τα ιδεώδη, τα οποία η εφημερίδα έθεσε υπό διωγμόν μετά τη Μεταπολίτευση συνοδοιπορούσα με όλους τους ερζάτς προοδευτικούς και λάτρεις της παγκοσμιοποίησης. Στον πρόλογο αυτού του έργου του, ο Ίων Δραγούμης βροντοφωνάζει: «Ζήτω το Έθνος». (Συνοπτική παρουσίαση των σκέψεων και έργων του Δραγούμη, βλ. στο έργο μου: «Η εθνική μας παράδοση» εκδ. «Πελασγός» - Γιαννάκενας – Αθήνα 2012). Ερωτάται η εφημερίδα που θέλει να λέγεται και… προοδευτική: πόσες φορές στα σαράντα τούτα χρόνια της παρακμής και της εθνομειοδοσίας υπερασπίστηκε το Έθνος; Όχι, λοιπόν, σπέκουλα με τα ιερά και όσια του ελληνισμού, τα οποία πολλοί «προοδευτικοί» επιχειρούν να καπηλευθούν θρασύτατα, υπήκοντες στην προτροπή του γνωστού Φλωρεντίνου πολιτικού στοχαστού N. Machiavelli που έλεγε: «Αν θέλεις πάντα η τύχη να σου πηγαίνει δεξιά, πρέπει να πορεύεσαι ανάλογα με τον καιρό» (βλ. «Έργα» του, εκδ. «Κάλβος», Αθήνα 1984, σελ. 471).

Τουτέστιν κάνε συνεχόμενες κωλοτούμπες ακολουθώντας τη μάσα, την καριέρα και τα αξιώματα. Αυτό κάνουν ετούτα τα χρόνια της σήψης πολλοί «πολιτικοί» και πολλοί «δημοσιογράφοι». Πρόκειται για το αηδές πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο το οποίο καυτηρίασε ο Λένιν στο έργο του: «Αριστερισμός παιδική ασθένεια του κομμουνισμού», που κυκλοφόρησε λίγα χρόνια μετά την επικράτηση της δικής του επανάστασης. Έβλεπε να συρρέουν σ’ αυτή ακόμη και στρατηγοί του Τσάρου, δηλώνοντας «επαναστάτες». Αυτό το αηδές φαινόμενο καυτηρίασε και ο γράφων στα 1977 ψέγοντάς τους… αντιστασιακούς του γλυκού νερού και της καριέρας με βάση την πιο πάνω διαπίστωση. Ελλάς: Η χώρα της κωλοτούμπας της αρλούμπας, της καριέρας και της αρπαχτής, που είναι «πνιγμένη στα σκατά», κατά τον Στρος Καν.

Περί ψυχής! Κ. Τσάτσος: «Μιλούν για τις ζωντανές ψυχές των πεθαμένων, αλλά εγώ μιλώ για τις νεκρές ψυχές των ζωντανών»

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Το πρόβλημα ανήκει στο χώρο της μεταφυσικής, της φιλοσοφίας και της ψυχολογίας. Μια απόπειρα προσεγγίσεως του προβλήματος επιχειρεί ο γράφων στο έργο του: «Η κομμουνιστική Ουτοπία», (εκδ. β’ «Πελασγός» - Γιαννάκενας – Αθήνα 2013).

Αυτή η προσέγγιση γίνεται στο κεφάλαιο: «Οι τρόποι διαμόρφωσης της συνείδησης σε συνδυασμό με τη λειτουργία της νόησης» (βλ. σε. 45 επ.).

Εκεί αναφέρονται οι επί του προκειμένω απόψεις του Αριστοτέλη, της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, του Φίχτε, του Μοντεσκιέ, του Μ.Ράσσελ, του Ε. Φρομ, του Γ. Βλάχου, του Π. Κανελλόπουλου, του Τ. Χομπς, των πρωτεργατών της Γαλλικής Επαναστάσεως Ροβοσπιέρο καιΣαίν Ζυστ, του Πλάτωνος, του Λένιν, του Καστοριάδη, του Α. Καμύ, του Χέγκελ, του Δ. Γληνού, του Τ. Λοκ, του Κ. Στράους. Το πρόβλημα της ψυχής αντιμετωπίζεται εν συνεχεία στο κεφάλαιο: «Η φύση του ανθρώπου και τα τρωτά χαρακτηριστικά του» (σελ. 91 επ.), στο οποίο παρατίθενται απόψεις μιας πλειάδας αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων και συγγραφέων που αρχίζουν από τον Όμηρο και καταλήγουν στον Ηράκλειτο, που είπε: «Ποτέ δεν θα μπορέσεις να εξερευνήσεις της ψυχής τα πέρατα οποιοδήποτε δρόμο κι’ αν βαδίσεις» (βλ. σελ. 93).

Φυσικά η έρευνα συνεχίζεται και στα επόμενα κεφάλαια: «η φύση του ανθρώπου μέσα από κείμενα» (σελ. 109 επ.) και το κεφάλαιο: «τα πάθη, η ιδιοτέλεια, ο φυσικός και κοινωνικός νόμος και το καθήκον της αυτοσυντήρησης αποκλείουν την μαρξική εφαρμογή τηςισότητος» (σελ. 131 επ.).

Γιατί τα γράφω αυτά; Για να πω ότι αυτό που λέμε ψυχή, μας την πήρε το σάπιο μεταπολιτευτικό σύστημα και δεν μπορούμε ν’ αντιδράσουμε ως λαός γι’ αυτά που μας κάνουν (βλ. το άρθρο μου: της 2 Φεβρουαρίου 1996, με τίτλο: «Η χυδαιότητα ως θεσμό τους πολιτικού «μας» συστήματος» (Πολιτικά Θέματα»).

Χωρίς ψυχή, ο άνθρωπος καταντά δοχείο για ξένο περιεχόμενο.

ΣΗΜ: Το έργο μου για την κομμουνιστική Ουτοπία, το υποδέχθηκε το σύνολο του αθηναϊκού τύπου και του λεγόμενου δημοσιογραφικού κόσμου με απόλυτη σιγή, μολονότι το κατέθεσα ιδίοις χερσίν! Σκέτα παπαγαλάκια.

Πολιτικές… ουτοπίες!

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Στα 1985, διαπιστώνοντας ότι η Ελλάδα με το έμψυχο υλικό της θα χωθεί βαθιά στους  βόθρους, επιχείρησα να επισημάνω τους επερχόμενους κινδύνους, αναδεικνύοντας την υποχρέωση των κομμάτων να μην απεμπολήσουν την πολιτική ηθική και την ηθική γενικότερα.

Δημοσίευσα λοιπόν ένα άρθρο στην «Καθημερινή» (φ. της 5-4-1985), το οποίο είχε τούτο τον εύγλωττο τίτλο: «Η ύπαρξη πολιτικής ηθικής στην πρακτική των κομμάτων. Κυριαρχία του λαού και κομματική αριστοκρατία». Ανάμεσα στ’ άλλα, απευθυνόμενος στα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά λεγόμενα κόμματα και επικαλούμενος τον Μαρξ που έγραφε ότι: «Ένας άγιος σκοπός που χρησιμοποιεί άτιμα μέσα είναι άτιμος σκοπός», έγραφα και τα εξής: «Για τα σοσιαλιστικά, συνεπώς κόμματα, καθώς και τα κομμουνιστικά που διακηρύσσουν ότιθέλουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο και με τη δημιουργία μιας άλλης ηθικής, της σοσιαλιστικής ή επαναστατικής ηθικής, δεν είναι επιτρεπτό να δρουν ούτε τυχοδιωκτικά ούτε χωρίς την τήρηση θεμελιωδών κανόνων της σοσιαλιστικής πολιτικής ηθικής που αγωνίζεται ν’ ανατρέψει την αστική ηθική. Το αντίθετο θα σήμαινε ότι υιοθετούν τη μακιαβελική και γκαιμπελική άποψη για την πολιτική και τους σκοπούς της, έστω κι’ αν κάτι τέτοιο ηχεί ως παραδοξολογία. Αυτό όμως συνάγεται από τα κείμενα και τις αρχές» (Αναδημοσιεύθηκε, στο συλλογικό μου έργο: «Πολιτική και κοινωνία στην Ελλάδα του λαϊκισμού», τομ. Α’, εκδ. «Πολιτικά Θέματα», Αθήνα 2003, σελ. 13-17). Φωνή βοώντος! Τρείς δεκαετίες από τότε και «ιδεολόγοι» πασόκοι, Νεοδημοκράτες, κομμουνιστές πάσης αποχρώσεως καθώς και αυτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί χόρεψαν και χορεύουν τον «χορό των κολασμένων» στο πτώμα της Ελλάδας, με πολλούς και διαφόρους τρόπους και… δημοκρατικές μεθόδους!

Άλλοι άρπαζαν και άλλοι … κονόμησαν ξεσχίζοντας τους αστικούς και… σοσιαλιστικούς ηθικούς κανόνες.

Εκλογές: Στρατιές νάνων πολιτικών ζητούν ή εκλιπαρούν την ψήφο ενός νάνου λαού που φοβισμένος τους εκλιπαρεί για τη βιολογική του ύπαρξη! Το θλιβερό θέαμα ανάγεται σε Αρχαία Τραγωδία.

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Πόσο δίκαιο είχα όταν εδώ και δώδεκα χρόνια έγραφα δύο κείμενα που είχαν τον τίτλο: «Η μετάλλαξη των Ελλήνων και ο επερχόμενος εθνικός αφανισμός» («Πολιτικά Θέματα», της 7-12-2003) και «Εισαγωγή λαού. Οι Έλληνες πρωταθλητές της διαφθοράς», στα ίδια, της 9-1-2004)/

Οι πάντες σήκωναν τους ώμους και αδιάφοροι ακολουθούσαν τους χυδαίους δρόμους της αυτοκαταστροφής, όπως στον συνεχίζουν και σήμερα, για κάποια εφήμερη «επιτυχία»! Αυτή η συμπεριφορά ΔΕΝ είναι πατριωτική! Αγγίζει τα σύνορα του ατομικού τυχοδιωκτισμού.

Πικρός ο λόγος αλλά αληθινός. Εκλογές που ισοδυναμούν με ένα εθνικό ολοκαύτωμα.

Συνειρμικά μου έρχεται στο νου εκείνο το πρωτοσέλιδο της εφ. «Το Βήμα» (της 16-8-2009), εν όψει των βουλευτικών εκλογών του Οκτωβρίου του 2009. Έγραφε: «Συνωστισμός και υπερπροσφορά υποψηφίων βουλευτών σε Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ». Αυτό το πρωτοσέλιδο το σχολίασα και το παράφρασα σ’ ένα κείμενό μου, το οποίο είχε τον τίτλο: «Συνωστισμός αρπαχτικών στις βουλευτικές υποψηφιότητες» (Στο μηνιαίο περιοδικό του Μ. Κύρκου, «ΗΛΙΑΙΑ», τευχ. Σεπτεμβρίου 2009). Ήταν οι εκλογές στις οποίες ένας φαύλος λαός ανέδειξε τον ΓΑΠ πρωθυπουργό της Ελλάδας με εκείνο το τυχοδιωκτικό ποσοστό του 44%!

Ήταν η ψήφος – μαχαιριά την οποία επέφερε ο σάπιος λαός κατά του εαυτού του (βλ. το κείμενό μου: «Αυτό τον σάπιο λαό ποιος θα τον αγοράσει;» (στα «Π.Θ.», της 5-11-2003).

Το κείμενο εκείνο κατέληγε με τούτες τις αράδες του Άγγλου φιλόσοφου Μ. Ράσσελ που έλεγαν: «Οι άνθρωποι συνασπίζονται στις ομάδες και στα κόμματα για την ικανοποίηση της απληστίας τους καυγαδίζοντας για τα υλικά αγαθά» (Αναδημοσιεύεται στο συλλογικό του έργο: «Κριτικά κείμενα», εκδ. «Πελασγός» - Γιαννάκενας – Αθήνα 2012, σελ. 264-271).

«Προσφορά» και «Πατριωτισμός» δύο υπέροχες λέξεις που οι σημερινοί Έλληνες τις παίζουν στο χρηματιστήριο της ατομικής ωφέλειας!

Τραγικό ερώτημα: Πως θα κάνουμε την επανελλήνιση;

Ένας Ερμοκράτης στο…. Προεδρικό

Με τον Λάζαρο Μαύρο

Θ Α ΜΠΟΡΟΥΣΕ ίσως να υποστεί επικρίσεις η επιλογή απ’ τον Θουκυδίδη του Α-140 του Περικλή, που δημοσιεύσαμε χθες ως προς τις συνέπειες της ενδοτικής πολιτικής των υποχωρήσεων. Με το επιχείρημα ότι η Αθήνα ήταν η υπερδύναμη της εποχής όταν το 432 π.Χρ. ο Περικλής εκφωνούσε την 1η δημηγορία του που κατέγραψε στην Ξυγγραφή του ο Θουκυδίδης (Α 140-145). Είχαν, δηλαδή, οι αρχαίοι Αθηναίοι την ισχύ να μην ενδώσουν στις απαιτήσεις των εχθρών τους. Δεν είχαν, όμως, καθόλου ισχύ, 16 χρόνια αργότερα, λίγοι κι απομονωμένοι οι τραγικοί Μήλιοι, που αρνήθηκαν να καταστούν εθελουσίως υπόδουλοι. Αντέταξαν μεν τα δικά τους επιχειρήματα στον περίφημο Διάλογο Μηλίων - Αθηναίων (Ε 85-113), όρθωσαν και την αντίστασή τους, κατεσφάγησαν όμως…

Ο Ρ Θ Η, ΒΕΒΑΙΩΣ, εκ πρώτης όψεως, μια τέτοια επίκριση. Διότι πάντοτε επίσης συμβαίνει, σαν κανόνας: «ο ισχυρός να επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η ισχύς του και, αντιστοίχως, ο ανίσχυρος να υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του» (Ε-89). Άρα, λοιπόν, και στην πρώτη και στη δεύτερη και σε όλες τις περιπτώσεις βασικότερος αλλ’ όχι μόνος παράγοντας για την έκβαση των πραγμάτων είναι η ισχύς. Η δύναμη. Και, άρα, πρώτιστο καθήκον του ανίσχυρου είναι να κάνει ό,τι μπορεί για να καταστεί ισχυρός. Ν’ αποκτήσει τόσην ισχύ και συμμαχίες ισχύος, ώστε επιτύχει να εξισορροπήσει την ισχύ του εχθρού κι επιβουλέα. Να έχει, προπάντων, τη βούληση και το σχέδιο ενδυνάμωσης όλων των εσωτερικών και εξωτερικών συντελεστών της στρατηγικής του ισχύος.

Π Ρ Ο Τ Ε Ι Ν Ε Ι, λοιπόν, η στήλη στο Προεδρικό Μέγαρο και στις ηγεσίες των κομμάτων, ν’ αναθέσουν αμέσως στους δικούς τους μορφωμένους συνεργάτες, επιστήμονες, συμβούλους, να μελετήσουν και να τους υποβάλουν τις εκθέσεις τους για τη στρατηγική και την τακτική που πρότεινε ο Συρακούσιος Ερμοκράτης του Έρμωνος στους Σικελιώτες, όταν εναντίον τους οργάνωσαν το 415 π.Χρ. οι Αθηναίοι τη μεγαλύτερη μέχρι τότε εκστρατεία. Την εφάρμοσαν εναντίον της αθηναϊκής υπερδύναμης, με κατάληξη την πανωλεθρία που υπέστησαν 413 π.Χρ. οι

Και όμως, αυτό είναι το ισλάμ…

του Βασιλείου Μακρυπούλια

 δρ. Φιλοσοφίας και Φιλόλογος στο 6ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης.

Πολλές φορές τα γεγονότα ,σκληρά και αμείλικτα έρχονται να επιβεβαιώσουν όσα ήδη γνωρίζουμε από την απλή ανάγνωση βιβλίων και πηγών.Tα γεγονότα που συνέβησαν στη Γαλλία ,στην αρχή μόλις του νέου έτους, εκεί όπου πάνοπλοι μουσουλμάνοι σκότωσαν Γάλλους δημοσιογράφους, μόνο και μόνο επειδή δημοσιεύθηκαν χιουμοριστικά σκίτσα για το Μωάμεθ σε εφημερίδα όπου οι δολοφονημένοι εργάζονταν, έρχονται απλά να αποδείξουν για μία ακόμη φορά τη φανατική, αιμοδιψή και βίαιη φύση του ισλάμ και του ιερού του βιβλίου, του κορανίου. Εάν η Δύση, ειδικά μετά το πνευματικό κίνημα του Διαφωτισμού, έχει πλέον υιοθετήσει τις ανθρωπιστικές φιλοσοφικές και αξιακές θέσεις της νεωτέρας ευρωπαϊκής φιλοσοφίας, οι οποίες σε κάθε περίπτωση στηρίζονται στον Ελληνικό ανθρωποκεντρισμό, αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχει μία παγκόσμια απόρριψη του ισλάμ ,το οποίο φαντάζει ασύμβατο με το πολιτισμικό αύριο ενός ενωμένου κόσμου ο οποίος θα χαρακτηρίζεται από την πίστη του στον φωτισμένο άνθρωπο, στον άνθρωπο που μπορεί να δώσει σάρκα και οστά σε ένα κόσμο ελευθερίας και ανωτέρου πνεύματος, όπως ο Παρμενίδης το καθόρισε ως ταύτιση της ανθρώπινης σκέψης και του Είναι.
Υπάρχουν και κάποιες άλλες απορίες σχετικά με το θέμα που εδώ εξετάζουμε. Ο Κάρολος Μάρξ, στη διδακτορική του διατριβή διακηρύσσει ότι «με μία λέξη μισώ όλους τους θεούς». Επίσης χαρακτηρίζει συλλήβδην την έννοια της θρησκείας ως «όπιον του λαού». Σήμερα όμως οι επίγονοι του Μάρξ με τη σειρά τους παρουσιάζουν ανησυχητικά οφθαλμολογικά συμπτώματα διότι αλληθωρίζουν επικίνδυνα. Ενώ μάχονται για την αποχριστιανικοποίηση της δύσης, του κράτους, θεωρούν τη χριστιανική θρησκεία ασύμβατη με την έννοια του συγχρόνου κράτους, αγκαλιάζουν στοργικά το ισλάμ και κόπτονται μήπως τα γεγονότα της Γαλλίας προκαλέσουν γενικευμένη ισλαμοφοβία(!). Ας τους ρωτήσουμε. Εάν οι δολοφόνοι ήταν φανατικοί Εθνικιστές θα συνέδεαν την ιδεολογία των θυτών με την πράξη τους. Τώρα στην περίπτωση των ισλαμοδολοφόνων δεν το κάνουν. Καμμία φανατική πορεία αριστερών ενάντια στο ισλάμ δεν είδαμε. Γιατί άραγε;
Η απάντηση φαίνεται και είναι απλή. Η διεθνιστική αριστερά, αυτή που θέλει να διαρραγεί κάθε σχέση με την εθνική και θρησκευτική παράδοση των Ευρωπαϊκών Εθνών και Κρατών θεωρεί ως πολύτιμο σύμμαχο το άλογο και σκοταδιστικό ισλάμ. Η αριστερά βλέποντας τον προλετάριο ως τον μόνον άνθρωπο επί της γής, πιστεύοντας ότι το απολωλός πρόβατο είναι ο εργάτης και κανείς άλλος επί της γής δεν έχει ανάγκη βοηθείας ,οριοθετεί ανάλογα και το ιστορικό προτσές. Ο άνθρωπος του Έθνους και της παραδοσιακής χριστιανικής θρησκείας δεν υποκύπτει στους υλικούς περιορισμούς της μαζοποιμένης αριστεράς. Ών ελεύθερο πνεύμα διατηρεί την ανώτερη θέαση της ζωής και της εσωτερικής πορείας αυτής προς έναν ανώτερο πνευματικό κόσμο. Οι εξαθλιωμένοι και μεγαλωμένοι στο σκοτάδι του ισλάμ μωαμεθανοί, τα εκατομμύρια των παρανόμων μεταναστών που καταφθάνουν και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη βοηθούν  το έργο της αριστεράς. Συμβάλλουν στην αλλοίωση της εθνικής και παραδοσιακής ταυτότητας των λαών, εξαλλοιώνουν το όνειρο για μία ευρώπη στηριζομένη επάνω στο λόγο του υπερηφάνου νοός που οδηγεί το ανθρώπινο πνεύμα στη  γνώση της μεγάλης αποστολής του που δεν είναι άλλη από την πνευματική πορεία προς μία έλλογη και ευδαίμονα ζωή, όπου θα κυβερνά η γνώση, η ελευθερία,η βούληση και η πίστη, ο ανώτερος αυτεγνωσμένος άνθρωπος. Γι αυτό φοβούνται οι αριστεροί την υποβώσκουσα ισλαμοφοβία, διότι εάν αφυπνισθεί το χριστιανικό (Καρλομάγνος) και εθνικό (Φίχτε) παρελθόν των ευρωπαϊκών εθνών,η περίοδος του Γκαίτε και του Ρίλκε,του Σοπενχάουερ και του Σίλλερ, του Βολταίρου και των Διαφωτιστών, του Χάϊντεγγερ και του Χαίντερλιν, οι προερχόμενοι από την ανατολή ισλαμιστές θα έλθουν αντιμέτωποι με αφυπνισμένους εθνικά και κοινωνικά ανθρώπους, όχι με μαραζωμένους από τα πολλαπλά κοινωνικά προβλήματα ευρωπαίους-όπως συμβαίνει

Η ταξική συνείδηση στον ΣΥΡΙΖΑ και ο πρωτοποριακός ρόλος της Γιάννας.

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Αυτό που έγινε με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν ματάγινε στην ιστορία και στην ανθρωπότητα. Αν ξυπνούσαν οι Μαρξ και Ένγκελς θα έσκιζαν το κομμουνιστικό Μανιφέστο και το «κεφάλαιο», βλέποντας και διαβάζοντας ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια 25% των Ελλήνων απέκτησαν ώριμη ταξική συνείδηση, χωρίς να είναι εργάτες.

Ό,τι δεν κατόρθωσαν τα απανταχού κομμουνιστικά κόμματα για 150 χρόνια το μπόρεσε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε 4!

Σφυρηλάτησε την ταξική συνείδηση με την κοπριτοκρατία του ΠΑΣΟΚ και τους δυσαρεστημένους μικροαστούς, που από τα γεννοφάσκια τους ψήφιζαν τα σάπια αστικά κόμματα.

Σ’ αυτό τον αγώνα εναντίον του κεφαλαίου συστρατεύεται και η Πρόεδρος των διεφθαρμένων «Ολυμπιακών Αγώνων» που χρεωκόπησαν την Ελλάδα! Το φαινόμενο αποτελεί επανάληψη του γεγονότος το οποίο περιέγραψε ο Ένγκελς στο Γάλλο σοσιαλιστή Α. Μπεμπέλ, ο οποίος σε γράμμα του τον ρωτούσε: «Τι κάνει το αγγλικό προλεταριάτο» σχετικά με τον πόλεμο, και εκείνος του απάντησε: «Τρώει το βρώμικο παντεσπάσι των αποικιών» (Για την έννοια των τάξεων, τη διαμόρφωσή τους και την πάλη τους, από μαρξιστική άποψη, βλ. το έργο μου: «Η Κομμουνιστική, Ουτοπία», εκδ. β’ «Πελασγός» - Γιαννάκενας – Αθήνα 2013, σελ. 421 επ’ όπου το κεφάλαιο: «Η μαρξική θεωρία για την πάλη των τάξεων»).

Καταλήγοντας θα πρότεινα στον ΣΥΡΙΖΑ την έναρξη σεμιναρίων στα οποία το νέο στέλεχος της η κ. Γιάννα, θα διδάξει για το πώς: «Διαμορφώνεται η ταξική συνείδηση σε μια σάπια Ελλάδα χωρίς εργοστάσια».

Ποιος θ’ αρπάξει τα ματσούκια;

Ο νομπελίστας Γ. Σεφέρης και η συμπεριφορά της Ελλάδος και των Ελλήνων απέναντί του.

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Ακούω σήμερα στο ραδιόφωνο του «Α 989» ένα αφιέρωμα στην επέτειο (10 Δεκεμβρίου 1963) της απονομής του Βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας στον Σεφέρη. Να, λοιπόν, πως τον υποδέχθηκε η Ελλάδα και οι Έλληνες όταν έφθασε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Γράφει «Το Βήμα»: «τον υποδέχθηκαν μόνο δύο συγγενείς» (βλ. φ. της 26-10-2003, σελ. Α42). Είχα ακούσει ένα ηχητικό του νομπελίστα στο ραδιόφωνο του Σκάϊ, στις 18 Οκτωβρίου 2003, στο οποίο ο νομπελίστας έλεγε: «Ευριπίδης ο Αθηναίος προσπάθησε να τρυπήσει το δίχτυ και τον φάγανε τα σκυλιά». Με αφορμή αυτό το στίχο έγραψα ένα άρθρο που είχε ως τίτλο: «Η μοίρα των πρωτοπόρων» («Πολιτικά Θέματα» της 28-11-2003). Έγραφα τότε γι’ αυτή την απαράδεκτη συμπεριφορά Κράτους και Ελλήνων στην υποδοχή του: «Θα προβληματιστούμε, όταν οι μαϊμουδίζοντες πολιτικοί αρχηγοί επιλέγουν για βουλευτές τους «αστέρες» της μπάλας, του άσματος και της άρσης βαρών;

Θα μας προβληματίσει, όταν στο αεροδρόμιο υποδέχονται τους «ήρωες» ποδοσφαιριστές χιλιάδες μαϊμουδίζοντες οπαδοί; Όλα τα μηνύματα, όλες οι ενδείξεις και όλες οι αποδείξεις μαρτυρούν ότι η Ελληνική κοινωνία είναι πολύ άρρωστη. Όλα δείχνουν και όλα μαρτυρούν ότι το πολιτικό μας σύστημα είναι εκφυλισμένο».

Αυτή είναι η Ελλάδα και οι «υπερήφανοι» Έλληνες, που συρρέουν στο αεροδρόμιο να υποδεχθούν και να ηρωποιήσουν κάποια τραγουδίστρια της Ευρωβίζιον!

Τώρα ήρθε η ώρα του ανασκολοπισμού μας από την Τρόϊκα.

Η «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΛΑΡΙΣΑ» και ο εθνικός μας βάρδος Κωστής Παλαμάς.

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Για 14^η χρονιά, η Ε.ΛΟ.ΣΥ.Λ. (Ένωση Λογοτεχνών Συγγραφέων Λαρίσης), εξέδωσε το ετήσιο αφιέρωμά της στον «σκοτεινό ποιητή» Κωστή Παλαμά, όπως τον χαρακτήριζαν στην δεκαετία του ’20 οι … ειδικοί!

Τον περασμένο χρόνο το αφιέρωμα είχε τον Καβάφη και σε σχόλιό μου τότε πρότεινα, να γίνει και ένα αφιέρωμα «στον εθνικό μας βάρδο, τον αγνοημένο και αδικημένο πνευματικό γίγαντα», όπερ και εγένετο (το κείμενό μου εκείνο, με ημερομηνία 26-01-2014, αναρτήθηκε στο διαδίκτυο και στάλθηκε στην Ε.ΛΟ.ΣΥ.Λ., δια της προέδρου της ακαμάτου λογοτέχνιδος κ. Δήμητρας Μπαρδάνη).

Με το ανά χείρας εφετινό αφιέρωμα γίνεται μια σφαιρική παρουσίαση του Παλαμά και του έργου του, από γνώστες του έργου του, διακεκριμένους λογοτέχνες της πόλης μας.

Ξεφυλλίζοντας το ενδιαφέρον αυτό «Αφιέρωμα», διαβάζουμε το εκτεταμένο και εμπεριστατωμένο κείμενο της Ε.ΛΟ.ΣΥ.Λ., το οποίο αναδεικνύει τη ζωή και την εργογραφία του «κορυφαίου μεταξύ των Νεοελλήνων ποιητών του τέλους του 19^ου και των πρώτων δεκαετιών του 20^ου αιώνα, ο σημαντικότερος κριτικός των χρόνων τους», όπως χαρακτηριστικά αρχίζει το κείμενο.

Πρόκειται για μια παρουσία του παλαμικού έργου, την οποία διαβάζοντάς την αποκτάς το πορτρέτο του ποιητή από κάθε άποψη και για ένα κείμενο που δείχνει τη βαθιά και σφαιρική γνώση των συντακτών του (σελ. 3-10). Ακολουθεί το κριτικό και αναλυτικό κείμενο του λογοτέχνη Γ. Ξενόφου, του οποίου το κείμενο φέρει τον τίτλο: «Ο άγιος…ποιητής», και καταλήγει με τούτη τη φράση, που λέει πολλά: «Ο Παλαμάς εμόχθησε, ίδρωσε, έλπισε, αγάπησε, αιμάτωσε, αγωνίστηκε, ενίκησε για μας. Ο Παλαμάς, λοιπόν, είναι άγιος» (Τα λόγια αυτά ειπώθηκαν από τον άλλο ποιητικό ογκόλιθο τον Άγγελο Σικελιανό, σε ομιλία του του 1936, που έγινε στον «Παρνασσό». Ακολουθούν ειδικές αναλύσεις του παλαμικού έργου από τους λογοτέχνες Α. Σχοινά, Κ. Βίλλη, Λ. Φωλίνα και κείμενα για τον Δομίνικο Θεοτοκόπουλο και ένα πυκνογραμμένο κείμενο – παρουσίαση βιβλίου του Κ. Δημούλη με τίτλο: «Μικρά βιοψυχογραφήματα Παλαμά και Ελ. Γκρέκο», στο οποίο γίνονται ειδικές αναφορές και αναλύσεις. Από τις…βασικές αυτές ενότητες συναντάμε την πρωτότυπη πρωτοβουλία της Ε.ΛΟ.ΣΥ.Λ. του «Μαθητικού Ποιητικού Διαγωνισμού», που έγινε στη Λάρισα το Μάρτιο του 2014. Στον διαγωνισμό αυτό των μαθητών και μαθητριών της Λάρισας, η Ε.ΛΟ.ΣΥ.Λ. απονέμει βραβεία, επαίνους και τιμητικές διακρίσεις