Προεκλογική τακτική κομμάτων…

«Τον ήσσονα λόγον κρείττω ποιείν…» Πρωταγόρας («Δεύτερη Αρχή»)

Η «Δεύτερη Αρχή» του σοφιστή Πρωταγόρα («Τον ήσσονα λόγον κρείττω ποιείν» = Να κάνει κανείς να θριαμβεύει η λιγότερο έγκυρη θέση) κυριαρχεί, στην κρίσιμη για τη χώρα και τον Λαό της προεκλογική αυτή περίοδο, στον κομματικό λόγο ενίων πολιτικών σχηματισμών, και δη των εκφραστών του «Συστήματος». Αναδεικνύεται στο προσκήνιο και επικαλύπτει όλο το εύρος σχεδόν του διαγκωνισμού του προεκλογικού κομματικού λόγου ο «ήσσων λόγος», το ασήμαντο, κατά παράκαμψη -αν όχι επικάλυψη- του ουσιώδους, και κατ' ακολουθία επιδιώκεται η παραπλάνηση, η συσκότιση της Κοινής Γνώμης από τους «αεί εις αντιλογίαν χρωμένους» πολιτικούς οργανισμούς. Το εκλογικό σώμα δεν οδηγείται στη στάθμιση του «σωστού» για τη μελλοντική πορεία του από την αντιπαράθεση των αντιτιθέμενων κομματικών λόγων. Το αντίθετο, ο «κομματικός λόγος» επιδιώκει να δημιουργήσει την αίσθηση ότι το παν μπορεί να υποστηριχθεί εξίσου καλά προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση, ανάλογα με τις προθέσεις και τις «ρητορικές ικανότητες» εκείνου που τον χειρίζεται. Η «Αρχή της Αντιλογίας»… Η «Αρχή της Αντιλογίας» («Λέγων και Αντιλέγων…»), βασικό Αξίωμα του Κοινοβουλευτισμού, είναι να παραταχθούν στην αυτή ευθεία οι αντιτιθέμενες θέσεις, να εμφανιστούν, να υποστηριχθούν και να ακουστούν, ώστε να σταθμισθούν από την Κοινή Γνώμη, τους Ψηφοφόρους, και να εξαχθεί από τον Πολίτη η Αλήθεια. Στο επίπεδο του Κοινοβουλευτισμού η διαδικασία αυτή γίνεται μια ισχυρή μέθοδος ανακάλυψης και ανάλυσης, προϋπόθεση για την κατανόηση των κομματικών θέσεων, του «κομματικού λόγου». Αντιλογία, λοιπόν, ίσον συζήτηση, στάθμιση των υπέρ και των κατά. Άλλωστε, η Αντιλογία είναι «κτήμα ες αεί» για την Ανθρωπότητα, από την εποχή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, και αποτελεί το επιστέγασμα του Θουκυδίδειου Λόγου, όπως αυτός μας παραδίδεται στον «Επιτάφιο του Περικλή»: • «…Εμείς οι ίδιοι αποφασίζουμε για τα ζητήματά μας και θεωρούμε πως ο λόγος δεν βλάφτει το έργο. Αντίθετα, πιστεύουμε πως βλαβερό είναι το ν' αποφασίζει κανείς χωρίς να έχει φωτιστεί…» (μετάφραση Άγγελου Βλάχου). Δυστυχώς, στη Νεοελληνική μεταπολιτευτική πραγματικότητα, η οποία χαρακτηρίζεται από τη «νόθο κοινωνική διαστρωμάτωση», την απουσία «Εθνικής Αστικής Τάξης» και την κυριαρχία του «Μεταπρατισμού», η «Άρχουσα Ελίτ» είναι σχεδόν ξεκομμένη από τις παραδόσεις του Τόπου και το αίσθημα της «Εθνικής Αξιοπρέπειας», ενώ παρουσιάζεται στην Πράξη και στον Λόγο με αλλοιωμένη Συνείδηση, πλήρως προσηλωμένη στην αντίληψη της «Προστασίας» από ξένα συμφέροντα, την Ξενοκρατία, υπό τη λεοντή ενός Κοσμοπολιτισμού, που αγνοεί και συμπεριφέρεται πέραν και άνω των ουσιαστικών συμφερόντων του Λαού και του Έθνους. Οξύμωρο σχήμα Μάλιστα, στη διαδρομή του Νεοελληνικού Πολιτικού Βίου παρουσιάζεται το οξύμωρο πολιτικό σχήμα να εμφανίζονται ως «Εθνικόφρονες» οι «λάτρεις» της Ξενοκρατίας και, αντιθέτως, ως «Απάτριδες» όσοι ορθώνονται στην Ξενοκρατία και μάχονται, κατά την παροιμιώδη έκφραση του Πολεμάρχου του «Αγώνα της Ανεξαρτησίας», του Γέρου του Μωριά, για τα «Δίκαια του Λαού και των Αρμάτων». Οι «Δισσοί λόγοι» «Εθνικοφρόνων» και «Απάτριδων» επικυριαρχούν και στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα. Η Ξενοκρατία και τα εν Ελλάδι ηχεία της κροταλίζουν την ίδια επωδό και κατηγορούν όσους υπερασπίζονται την οικονομική και Εθνική Ανεξαρτησία και Κυριαρχία, που συνεπάγονται την Ευημερία και την Αξιοπρέπεια του Έλληνα Πολίτη, σε συνδυασμό με την αξιοποίηση των πηγών του Εθνικού Πλούτου και την ανάπτυξη του παραγωγικού ιστού της Χώρας. Η «Άρχουσα Ελίτ», ενώπιον του κινδύνου να απολέσει τη δυνατότητα να διαγουμίζει ανενοχλήτως τον μόχθο του Ελληνικού Λαού, ενδύεται τη δορά του «Εθνικόφρονα», διασαλπίζει «εθνικούς κινδύνους» και δεν ορρωδεί να υποκινήσει Εθνικό Διχασμό, ακόμη και εμφυλίους συγκρούσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Εθνική Ακεραιότητα της Χώρας, αρκεί να μην της αμφισβητηθεί από τις Λαϊκές Δυνάμεις ο ρόλος του Μεταπράτη των Ξενικών Συμφερόντων! Χθες, διαλαλούσε: «Αυτή η δραχμή είναι δική σου, μην αφήσεις τον Γεώργιο Παπανδρέου (Πρεσβύτερο) να σου την πάρει». Σήμερα στην ίδια ευθεία: «Αυτό το Ευρώ είναι δικό σου, μην αφήσεις τον Τσίπρα να σου το καταστρέψει»! Οι εποχές παρέρχονται, η «Άρχουσα Ελίτ» δεν απολείπει τις συνήθειές της! Στην προκειμένη περίπτωση, φαίνεται ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, αλλά συνεχίζει τον τραγωδιακό της κύκλο… Οι κλειστές Ελίτ… Οι κλειστές Ελίτ -και η «Άρχουσα Ελίτ» στη Χώρα μας είναι μια κλειστή ελίτ- εξαρτώνται και καλλιεργούν ορισμένους μύθους και ψευδαισθήσεις σε σχέση με τον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Στη συνήθη τακτική τους, χρειάζεται να συγκαλύπτουν το ότι συστηματικά εκμεταλλεύονται τον Λαό και δεν ενδιαφέρονται γι' αυτόν. Επιπλέον, στις σύγχρονες Δημοκρατίες, με τη βοήθεια των ΜΜΕ της διαπλοκής, είναι ικανές να αντέξουν την αποκάλυψη των αληθειών σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας του Συστήματος και να την «αιτιολογήσουν». Η «Δεύτερη Αρχή» του σοφιστή Πρωταγόρα, «Τον ήσσονα λόγον κρείττω ποιείν», την οποία κατ' αυτάς μετέρχεται ο κατεστημένος «Κομματικός Λόγος» προκειμένου να αποπροσανατολίσει την Κοινή Γνώμη, βρίσκεται σε ευθεία σύγκρουση με την «Αντιλογία», την πεμπτουσία της σύγχρονης Δημοκρατίας. Επιπλέον, για να αποφέρει αποτελέσματα η ενεργός συμμετοχή του Λαϊκού Παράγοντα στα κοινά, δεν προϋποθέτει μόνο βούληση και ικανότητα αλλά και ουσιαστική γνώση της λειτουργίας των Θεσμών, όχι αφηρημένη ή ακαδημαϊκή περιεκτική γνώση, γύρω από το ποια μέσα εξουσίας σχετίζονται με συγκεκριμένες προθέσεις. Είναι αναγκαία η Γνώση των επιδιώξεων της «Άρχουσας Ελίτ», σε συνδυασμό με τη διάκριση των Εξουσιών και την απόδοση ευθυνών, πολιτικών και ποινικών, σε όσους καθάπτονται της εμπιστοσύνης των κανόνων λειτουργίας της σύγχρονης Δημοκρατίας. www.paron.gr

Βουλευτικές Εκλογές(Μία ποιητική απόπειρα του νοήματός τους)

Φόρεσε τα καλά σου «κυρίαρχε» λαέ
και τράβα για τις κάλπες ξανά για χαβαλέ.
Το κάνεις χρόνια και χρόνια με περισσή φανφάρα
μη ξέροντας πως αυτό είναι μία κατάρα.

Κατάρα που σου δίνουν οι πρόγονοί σου
να πάψεις να σταυρώνεις κι αυτούς και τη ζωή σου.
Ανεύθυνος, αδιάβαστος και φορτωμένος υποκρισία
έριχνες το ψηφοδέλτιο γιομάτο αφασία.

Έβαζες το «σταυρό» πότε δεξιά και πότε αριστερά
σταυρώνοντας της Ελλάδας τα φτερά.
Ό,τι κι αν ψήφιζες με πολλές ελπίδες
έδενες κάθε φορά τα πόδια σου με αλυσίδες.

Οι «σταυροί» που έβαζες στο άσπρο το χαρτί
σταύρωναν και σένα και τη χαμοζωή.
Είχες την αυταπάτη πως είσαι ελεύθερος
μα ζούσες στην πατρίδα σου απελεύθερος.

Ολούθε κόμματα πολλά και υποψήφιοι μυριάδες
που σου υπόσχονταν ζωή με πολλούς παράδες
αλλά μόνο για την πάρτη τους φρόντιζαν οι κερατάδες
και τη δική σου τη ζωή ρίχναν στους Καιάδες.

Άντε, λοιπόν, «κυρίαρχε» λαέ που ανεβαίνεις το Γολγοθά σου
με το βαρύ σταυρό που σου φόρτωσαν τ’ αφεντικά σου.
Μην περιμένεις τίποτα ν’ αλλάξει με τις εκλογές
άκου τον λυτρωτικό αχό της Ιστορίας με του όπλου τις κλαγγές

Ο πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

Τα σενάρια για Οικουμενική και ο φόβος της εξέγερσης

Πώς η Κομισιόν και το Βερολίνο ετοιμάζονται να αντιδράσουν μόλις βγουν τα αποτελέσματα των εκλογών
Στην Κομισιόν και το Βερολίνο κυκλοφορεί μια ιδέα. Στην περίπτωση που υπάρξει αναδιαπραγμάτευση, εντός των ορίων με την Ελλάδα, όποια και αν είναι η τελική κατάληξη, εκτός από τα κόμματα που συμμετέχουν στον κυβερνητικό σχηματισμό, εννοούν με πρώτο κόμμα τη Ν.Δ, να ζητηθεί ως προαπαιτούμενο δέσμευση για την υλοποίηση της νέας συμφωνίας και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ειδικά της αξιωματικής, που θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ουσιαστικά δηλαδή η ευρωπαϊκή υπερδομή, θέλει πολιτική συνευθύνη από την Ελλάδα, ούτως ώστε να μην μπορούν να ανατραπούν τα συμφωνηθέντα παρά μόνον αν υπάρξει φυσική εξέγερση της κοινωνίας και χάος στο εσωτερικό της χώρας. Αλλά και στην περίπτωση αυτή έχουν μελετηθεί ακραία σενάρια στην Γερμανία, αφού μάλιστα έχουν μελετηθεί σε βάθος και τα περιθώρια που δίνει το ελληνικό Σύνταγμα.
Σε περίπτωση εξέγερσης, σύμφωνα με το σενάριο αυτό, θα κηρυχθεί η χώρα σε κατάσταση πολιορκίας, θα υπάρξει άρση συγκεκριμένων άρθρων του Συντάγματος και θα επιβληθεί η τάξη με συνεργασία της Ελληνικής Αστυνομίας, με την Europol- ευρωαστυνομία τύπου ΜΑΤ, αλλά και μέρος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Η περίπτωση να αποδεχθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, να δεσμευθεί στην συμφωνία που θα έκανε η επόμενη ελληνική κυβέρνηση Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ και ενδεχομένως ΔΗ.ΜΑΡ, με την Ευρώπη είναι μηδαμινές. Για τον λόγο αυτό έχει αρχίσει το τελευταίο 48ωρο με πρωτοβουλία ΠΑΣΟΚ- Βενιζέλου και όχι μόνον η συζήτηση για κυβέρνηση ευρύτερης αποδοχής, που θα προκύψει από τις διερευνητικές εντολές, σχεδόν από την αρχή.
Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει αρκετά θετικός στο ενδεχόμενο μιας κυβέρνησης εκ προσωπικοτήτων, ευρύτερης αποδοχής , που θα αναλάβει να διαπραγματευθεί με την Ευρώπη, ως εθνική κυβέρνηση και ανάλογα με το αποτέλεσμα που θα προκύψει να τοποθετηθούν τα κόμματα και να προκύψουν συμμαχίες διακυβέρνησης ή όχι. Να δοθεί δηλαδή από τα κόμματα εντολή στήριξης στην εθνικής συννενόησης κυβέρνηση, να συμφωνήσει με την Ευρώπη ή να υπάρξει ρήξη στη βάση των Μνημονίων.
Με τον τρόπο αυτό το τοπίο ξεκαθαρίζει για την Ελλάδα, γίνονται συγκεκριμένες και οι υποχωρήσεις από την Ευρώπη και όλοι αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.
Το σενάριο αυτό έχει πιθανότητες φυσικά εφόσον η Ν.Δ πετύχει να είναι πρώτο κόμμα και αρχίσουν πάλι τα γνωστά, από την επόμενη των εκλογών της 6^ης Μαΐου, του ότι θα πρέπει στη κυβέρνηση να συμμετάσχει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Η Κουμουνδούρου μελετά σενάρια που δεν θα την φέρουν στη δύσκολη θέση, να χρεωθεί με οποιονδήποτε τρόπο και προπαγάνδα την ευθύνη και τρίτων εκλογών.
Στην Συγγρού αντίστοιχα επικρατεί προβληματισμός για την επόμενη μέρα και το πώς θα διαχειρισθεί τη νίκη της η Ν.Δ. Ας μην αγνοούμε το γεγονός ότι η Ευρώπη είναι πλέον απολύτως προετοιμασμένη ότι και αν προκύψει από την Ελλάδα, αφού ο κρίσιμος κρίκος που μπορεί να σπάσει μέσα τους επόμενους τρεις κρίσιμους μήνες δεν είναι η Ισπανία ή η Ιταλία, αλλά η Ελλάδα ….
newsbomb.gr

Εκλογές Ιουνίου 2012

Ο "αντιδημοφιλής" πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου
Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων

"Κυρίαρχε" λαέ!
Ό,τι κι αν ψηφίσεις, θα ψοφήσεις! Σαράντα χρόνια έπαιζες χαβαλέ με την ψήφο σου.
Σαράντα χρόνια είσαι συνυπεύθυνος γιατί οικοδόμησες την πιο πρόστυχη δημοκρατία του κόσμου.
Σαράντα χρόνια φοβόσουν να ζεις ως αληθινός πολίτης και υπερήφανος Έλληνας (Περισσότερα στο κείμενό μου:  "Το Κατηγορώ ενός πολίτη", στο περιοδικό "Πολιτικά Θέματα" της 2 και 9 Οκτωβρίου 1992).
Στην πρώτη παράγραφο αυτού του πολυσέλιδου κειμένου, έγραφα: "Κατηγορώ τον Ελληνικό λαό γιατί με τον κομματικό του φανατισμό, την πολιτική ακαμψία και την ιδεολογική του υστεροβουλία, συντηρεί και αναπαράγει ένα πολιτικό σύστημα, το οποίο είναι πια φανερό ότι οδηγεί την Ελλάδα και τον ίδιο στην εθνική καταστροφή…. Κατηγορώ τον ελληνικό λαό γιατί έντυσε με θρησκευτικό μανδύα την πολιτική μας ζωή και θεοποίησε πολιτικούς τυχοδιώκτες, οι οποίοι δρουν με ένα και μόνο κριτήριο: Το ατομικό του κομματικό συμφέρον…" (Αναδημοσιεύθηκε ολόκληρο στο έργο μου: "Ο λαϊκισμός στην Ελλάδα", εκδ. "Ergo", Αθήνα 2002, ελ. 82-94).
Καληνύχτα… κυρίαρχε λαέ.
Μαζί με τους "ηγέτες" σου κάθε λογής είστε για τα μπάζα της Ευρώπης.

Αγκαλιά με τους Σκοπιανούς οι Μάνος και Τζήμερος!

Η πρώτη κουβέντα που μας πέρασε από το μυαλό όταν πληροφορηθήκαμε την ακόλουθη είδηση, είναι «άλλος για μαύρισμα»! Και φυσικά δεν μιλάμε για… σολάριουμ, αλλά για την κάλπη που θα υποφέρει από τον όγκο των… τενεκέδων που διεκδικούν τη ψήφο μας.
Όταν όμως ανακαλύπτεις κατά τύχη ότι ο Θάνος Τζήμερος (τελικά ήταν όντως και Μάρτυρας του Ιεχωβά που διαβάσαμε στον Τύπο; Γεμάτο εμπειρίες αυτό το παιδί) κατεβαίνει στις εκλογές έχοντας «πάρει αγκαλιά» το ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ, την αυτοαποκαλούμενη ως «μακεδονική» οργάνωση που αμφισβητεί ουσιαστικά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην ελληνική Μακεδονία, δεν θέλεις πολύ για να ξεχάσεις ότι θετικό – περί λογικών συμπερασμάτων και προτάσεων στο πρόγραμμά του – έχεις γράψει γι’ αυτόν.
Δηλαδή, ο αθεόφοβος συνεργάζεται με αυτούς που ζητούν να εισαχθεί η διδασκαλία της «μακεδονικής» γλώσσας στα σχολεία, αποκαλούν τη Φλώρινα Λερίν, την Έδεσσα Βόντεν, το Κιλκίς Κουκούς, την Καστοριά Κοστούρ και τη Θεσσαλονίκη Σολούν, υποστηρίζοντας ότι το «αιγαιατικό τμήμα της Μακεδονίας», τελεί υπό… ελληνική κατοχή! Έχουμε παρανοήσει τελείως;
Αυτό που προκύπτει όμως είναι ότι δεν φταίει ο Τζήμερος, αλλά εμείς! Μια λίγο πιο προσεκτική ματιά στο ψηφοδέλτιό του θα αποκάλυπτε ότι εκτός του «σεσημασμένου» Γρηγόρη Βαλλιανάτου (στην τρίτη θέση της Α΄ Αθηνών) ο οποίος κατάφερε να αποπεμφθεί ως ακραίος ακόμα και από τον Γιώργο Παπανδρέου (!!!) το κόμμα περιλαμβάνει και τον… πολυγραφότατο πολιτικό μηχανικό και αρθρογράφο, Διονύσιο Γουσέτη, πρώην μέλος του ΚΚΕ Εσωτερικού και πρώην μέλος της Κ.Ε. και υποψήφιο βουλευτή του Συνασπισμού, που είδε το φως το αληθινό (!) και ξαφνικά μας προέκυψε ιδρυτικό μέλος της Δράσης και κατέλαβε κιόλας την τελευταία τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του «Δράση-Δημιουργία Ξανά».
Ποιος είναι όμως ο Γουσέτης; Οι «αρετές» του πολλές. Υπερασπιστής του Σχεδίου Ανάν, των βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία, της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης»… Ρε που βρέθηκαν όλοι τούτοι! Ποιος τους σπρώχνει;

Πηγή : www.defence-point.gr

Ξανά η κ. Ντόρα Στρατιώτης!!!

Ο πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου
Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων

Ηττήθηκε στην διεκδίκηση της Ν.Δ. Έφυγε κλάνοντας και λέγοντας τα όσα ακατονόμαστα εναντίον του αρχηγού της. Ηττήθηκε κατά κράτος στις περασμένες εκλογές.
Σκέτο ναυάγιο προσωπικό και κομματικό.
Πολιτική μοναξιά αφόρητη, χωρίς τα φώτα της ράμπας.
Επανέρχεται εκεί που έφτυνε επικεφαλής του Επικρατείας.
Έρχεται να "σώσει" την πατρίδα ξανά και ξανά από τη "θέση του στρατιώτη", όπως μας λέει κατά καιρούς!
Τόσο η κ. Μπακογιάννη όσο και τόσοι και τόσες που έκαναν κάθε λογής ιδεολογικές και πολιτικές κωλοτούμπες "για το καλό της πατρίδας", επιβεβαιώνουν απόλυτα τα λόγια του Μαρξ, που διατυπώθηκαν το 1859 στον Πρόλογο της Πολιτικής Οικονομίας και λένε: "Το τι είναι οι άνθρωποι δεν καθορίζεται από τη συνείδησή τους αλλά, αντίθετα το κοινωνικό τους Είναι καθορίζει τη συνείδησή τους".
Όπερ σημαίνει το ατομικό τους συμφέρον (Παρουσίαση και ανάλυση αυτού του θεμελιώδους κοινωνιολογικού νόμου βλ. στο έργο μου: "Η Κομμουνιστική Ουτοπία", εκδ. "Κάδμος", 2010, σελ. 45 επ. όπου το κεφάλαιο: "Οι τρόποι διαμόρφωσης της συνείδησης").

Ζητείται σχέδιο εθνικής επιβίωσης

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Το κλείσιμο του πρώτου εκλογικού κύκλου της εποχής του «μνημονίου», στις 17 Ιουνίου, παρότι, όποιο κι αν είναι είναι το τελικό αποτέλεσμα, θα καταγράψει ένα ακόμη ηχηρό χτύπημα στον πάλαι ποτέ δικομματισμό, δεν θα άρει τις βασικές εκκρεμότητες του πολιτικού συστήματος. Αντιθέτως θα αφήσει το πολιτικό σύστημα, την κοινωνία και τη χώρα να μετεωρίζονται. Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος, τα κυριότερα προβλήματα θα παραμένουν ανοιχτά.

● Η χώρα θα συνεχίσει να τελεί υπό πτώχευση.

● Η κοινωνία θα παραμείνει λεηλατούμενη – οικονομικά και θεσμικά.

● Η οικονομία θα συνεχίσει να απαξιώνεται σε επίπεδο παραγωγής πλούτου και υποδομών.

● Το κράτος θα παραμείνει πλήρως ανίκανο να σχεδιάσει και να εκτελέσει οποιαδήποτε παραγωγική λειτουργία, αφού θα συνεχίσει να πορεύεται χωρίς επαρκή έσοδα, χωρίς δυνατότητα ικανοποίησης του κοινωνικού του ρόλου και δεσμευμένο στην, κατ' απόλυτη προτεραιότητα, εξυπηρέτηση των δανειστών.

Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν αναμένεται να δημιουργήσει μια σαφή προοπτική συγκράτησης της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής για πολλούς λόγους:

1. Το εσωτερικό πολιτικό περιβάλλον αδυνατεί να παραγάγει προτάσεις εξόδου από μια κρίση η οποία, επειδή είναι πολυπαραγοντική και εκτυλίσσεται σε όλα τα κρίσιμα επίπεδα ταυτοχρόνως, δεν έχει γίνει πλήρως κατανοητή ούτε από την πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων ούτε από την κοινωνία.

2. Δεν υπάρχει ασφαλές σημείο επιστροφής από τον μνημονιακό «μονόδρομο». Όλες οι γέφυρες με το άθλιο και ξοφλημένο μεταπολιτευτικό κράτος έχουν ανατιναχθεί και από την τρόικα και από την εγχώρια και διεθνή οικονομική πραγματικότητα.

3. Η κρίση της ευρωζώνης και του ευρώ είναι θυελλώδης απειλώντας ακόμη και την ύπαρξή τους – ως εκ τούτου ούτε το ευρωσύστημα είναι σε θέση να προσφέρει την επιλογή μιας «ευπρεπούς» υποταγής στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο με την υπόσχεση μιας μελλοντικής διεξόδου.

4. Το εγχώριο σύστημα εξουσίας, αφού παρέσυρε τη χώρα στην καταστροφή, τώρα προσπαθεί – ακολουθώντας την πάγια λογική του – να διασώσει μόνο τον εαυτό του και να απομυζήσει ακόμη και στα στερνά ό,τι απέμεινε από το πτώμα της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας.

Το ακόμη χειρότερο είναι πως, το επόμενο διάστημα, δεν διαφαίνεται πως θα υπάρξει έστω η διαμόρφωση κάποιων πρωταρχικών στοιχείων μιας πρότασης διεξόδου. Όχι τόσο επειδή δεν ακούγονται επιμέρους προτάσεις διαχείρισης των στοιχειωδών, όσο διότι δεν έχει γίνει κατανοητό ότι η κρίση αυτή έχει προσλάβει χαρακτήρα συνολικό και εθνικό απειλώντας την ίδια την ύπαρξη της χώρας.

Ας δούμε όμως πιο προσεκτικά για ποιους λόγους μια εθνική κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τα γνωστά αναπτυξιακά μαντζούνια που υπόσχονται η Μέρκελ και η Κομισιόν ως αντάλλαγμα για τη διαρκή λιτότητα, αλλά απαιτεί μια πολύ συνολικότερη οπτική.

«Σύστημα» παρασίτων

Πολλοί εξεπλάγησαν όταν, στην πρώτη δανειακή σύμβαση με την ευρωζώνη και το ΔΝΤ, την άνοιξη του 2010, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου υποχρέωσε την Ελληνική Δημοκρατία να παραιτηθεί οικειοθελώς από κάθε νομικό δικαίωμά της έναντι των δανειστών της.

Οι ίδιοι εξεπλάγησαν και όταν η – έως τότε «αντιμνημονιακή» – Νέα Δημοκρατία και το αυτοπροσδιοριζόμενο ως «πατριωτικό» κόμμα του Καρατζαφέρη έσπευσαν να προσυπογράψουν τη δεύτερη, πανομοιότυπη δανειακή σύμβαση στο πλαίσιο της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Κακώς εξεπλάγησαν. Οι επιλογές αυτές ήταν απολύτως σύμφυτες με ένα σύστημα εξουσίας,

● το οποίο – στην πολιτική, οικονομική και «πνευματική» εκδοχή του – επί δεκαετίες απομυζούσε, λεηλατούσε και σπαταλούσε αδιατάρακτα και ατιμώρητα τον πλούτο και τους κόπους της χώρας μας,

● το οποίο κατέστησε την Ελλάδα βασίλειο της διαφθοράς και της εξασφαλισμένης και άκοπης ανέλιξης των παρασίτων του,

● το οποίο κατέστρεφε επί χρόνια τις παραγωγικές υποδομές έως που κατέστησε τη χώρα ανίκανη να θρέψει τον εαυτό της,

● το οποίο ήταν και παραμένει αιχμάλωτο της μίζας και αυτών που την παρείχαν.

Ένα σύστημα εξουσίας με αυτά τα χαρακτηριστικά δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει με διαφορετικό τρόπο την ώρα της σαρωτικής κρίσης. Εξ άλλου δεν λειτούργησε με διαφορετικό τρόπο ούτε στα εθνικά ζητήματα, των οποίων η διαχείριση διαπλέκεται στον μέγιστο βαθμό με την οικονομική διαχείριση της χώρας και την άνθηση της διαφθοράς.

Μνημόνιο και... ζεϊμπέκικα

Επιχειρώντας να συγκρίνουμε τα μοντέλα διαχείρισης των εθνικών θεμάτων, του κράτους και της οικονομίας, θα βρούμε πολλές κοινές πρακτικές και αντιλήψεις. Ας δούμε μερικά – γνωστά σε όλους – παραδείγματα:

1. Η «κατά προτεραιότητα» εξυπηρέτηση των τοκοχρεολυσίων, εις βάρος των εσωτερικών αναγκών, δεν διαφέρει ως λογική από την «κατά προτεραιότητα» εξυπηρέτηση των γεωστρατηγικών και εμπορικών αναγκών των «φίλων» και «συμμάχων» μας, εις βάρος της αμυντικής ικανότητας και των συμφερόντων της χώρας.

Από τη Siemens έως τους εξοπλισμούς και όλα τα άλλα σκάνδαλα που αφορούν διαδοχικές κυβερνήσεις, όλα τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι οι μίζες, η εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, η ζημία του κράτους και το κοινωνικό κόστος αποτελούν μια αδιάσπαστη ενότητα, είτε μιλάμε για τη διπλωματία και την άμυνα είτε για τη διαχείριση των οικονομικών του κράτους.

2. Η δημόσια διαβεβαίωση του Γιώργου Παπανδρέου ότι η Ελλάδα διαθέτει περισσότερο πλούτο από τα χρέη της, ο οποίος εκποιούμενος ή ως εμπράγματη εγγύηση μπορεί να αποτρέψει τις ζημίες των δανειστών από μια ελληνική χρεοκοπία, δεν απέχει από την πολιτική του «κατευνασμού», την οποία ο ίδιος υπηρέτησε στο πλαίσιο της κυβέρνησης Σημίτη:

● Υποχωρώντας συντεταγμένα σε ζητήματα κυριαρχίας και επιδιώκοντας συνεκμετάλλευση του πλούτου της χώρας υποτίθεται πως αποτρέπουμε τον πόλεμο.

● Υποχωρώντας συντεταγμένα σε ζητήματα κυριαρχίας και υποθηκεύοντας τον πλούτο της χώρας υποτίθεται πως αποτρέπουμε την επίσημη πτώχευση.

● Εξ ου και η εξωφρενική άποψη ότι η προσωπική φιλία με τον Ισμαήλ Τζεμ, τα «ζεϊμπέκικα» και η περίφημη «διπλωματία των σεισμών» (!) μπορούν να γίνουν εργαλεία διαχείρισης των ελληνοτουρκικών σχέσεων υποκαθιστώντας μια συγκροτημένη εθνική στρατηγική.

● Εξ ου και η εξωφρενική άποψη ότι η προσωπική φιλία με τον Ντομινίκ Στρος Καν θα εξασφάλιζε για την Ελλάδα μια ευνοϊκή μεταχείριση εκ μέρους του ΔΝΤ.

3. Η αντίληψη ότι ο εθνικός πλούτος σε όλες τις μορφές του και η εθνική κυριαρχία, επίσης σε όλες τις μορφές της, μπορούν να είναι μεγέθη προς εκποίηση ή παραχώρηση, στο όνομα της «σωτηρίας» είτε από τον πόλεμο είτε από την πτώχευση, διατρέχει το ελληνικό σύστημα εξουσίας τουλάχιστον τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Αυτές οι αντιλήψεις σε μεγάλο βαθμό απορρέουν από μια σειρά διπλωματικές διεργασίες, την περίοδο 1991-1993, επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη, με στόχο μια ελληνοτουρκική συμφωνία για γεωτρήσεις στο Αιγαίο υπό καθεστώς συνεκμετάλλευσης.

Επί του θέματος αυτού μάλιστα το επόμενο διάστημα οι Εκδόσεις Ποντίκι θα κυκλοφορήσουν ένα ιδιαίτερα αποκαλυπτικό βιβλίο με πολύ ενδιαφέροντα ντοκουμέντα εκείνης της περιόδου, τα οποία κατ’ ουσίαν χαρτογραφούν τις εξελίξεις που ακολούθησαν, από τα Ίμια μέχρι την υποθήκευση του εθνικού πλούτου για εξασφάλιση των δανειστών.

Έρμαιο συμφερόντων

Η Ελλάδα, ενώ κατά τη συμμετοχή της στην ευρωζώνη μεταβλήθηκε σε μια χώρα υποδοχής τουριστών και παροχής υπηρεσιών, υπό τη διαχείριση του ίδιου συστήματος εξουσίας είδε, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, τη στρατηγική σημασία της να απομειώνεται έως σημείου απαξίωσης.

Αυτό το σύστημα εξουσίας όχι μόνο δεν εκμεταλλεύθηκε την παρουσία της Ελλάδας στις σημαντικότερες δυτικές υπερεθνικές ενώσεις ώστε να την καταστήσει ισχυρότερη και ασφαλέστερη, αλλά την κατάντησε έρμαιο ιδιωτικών συμφερόντων και χωρών που χωρίς κανέναν ενδοιασμό εφαρμόζουν πολιτική αποικιοποίησης της πατρίδας μας.

Παρ' ότι λοιπόν η συμμετοχή της Ελλάδας στους κορυφαίους αυτούς οργανισμούς του δυτικού κόσμου αποσκοπούσε, θεωρητικά, στη θωράκισή της έναντι εξωτερικών απειλών, η διαχείρισή της από το εγχώριο σύστημα εξουσίας, σε όλες τις μορφές του, επέφερε ταυτοχρόνως

● την οικονομική χρεοκοπία,

● την απώλεια κυριαρχίας,

● την αποδυνάμωση της διεθνούς θέσης της χώρας μας

● και τη μετατροπή της σε αυτό που διεθνώς καταγράφεται πλέον ως «πρώτη αποικία της ευρωζώνης».

Η εξέλιξη αυτή, διόλου τυχαία, συνοδεύθηκε από τον σκανδαλώδη πλουτισμό όσων συνετέλεσαν στην αποδυνάμωση της χώρας και τη μετατροπή των Ελλήνων σε δουλοπάροικους των δανειστών της.

Τέλος, να σημειώσουμε ότι δεν αποτελεί σύμπτωση το ότι αυτό που σήμερα αποκαλούμε «μνημονιακό μπλοκ» αποτελείται από τη μεγάλη πλειονότητα όσων – στα επίπεδα της πολιτικής, της οικονομίας, της «διανόησης» και της «ενημέρωσης» – αποτέλεσαν το «βαρύ πυροβολικό» όσων έδωσαν σκληρή μάχη για να πείσουν τους Έλληνες της Ελλάδας και της Κύπρου να αποδεχθούν το Σχέδιο Ανάν.

Κατά μία έννοια, εξ άλλου, οι δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνιά τους αποτελούν το Σχέδιο Ανάν της Ελλάδας.

Εφιαλτικό ενδεχόμενο

Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, η επόμενη κυβέρνηση, όποια και αν είναι η σύνθεσή της, δεν θα έχει να διαπραγματευθεί μόνο μισθούς και συντάξεις, συλλογικές συμβάσεις ή τα «αναπτυξιακά» μαντζούνια και τα ψίχουλα που διεκδικούν από τη Μέρκελ ο Ολάντ, το... ΔΝΤ, ο Μπαρόζο, ο Ρεν, ο Μόντι, ο... Σόρος και λοιποί.

Η αντιμετώπιση κορυφαίων εθνικών θεμάτων, όπως το καθεστώς του Αιγαίου, συναρτάται πλέον απολύτως με τη διαχείριση της χρεοκοπίας στην οποία έχει περιέλθει το ελληνικό κράτος και η οποία φέρνει πιο κοντά ένα εφιαλτικό ενδεχόμενο: η χρεοκοπία να εξελιχθεί σε μια μείζονα εθνική καταστροφή.

Οι Αμερικανοί, από την αρχή της δεκαετίας του 1990, μιλούν για 1 δισεκατομμύριο βαρέλια πετρέλαιο δυτικά της Θάσου και μάλιστα είχαν προχωρήσει σε πρωτοβουλίες για την επίτευξη μιας συμφωνίας συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία.

Στις μέρες μας, ύστερα από πολλά χρόνια σιωπής για τον ενεργειακό πλούτο του Αιγαίου, αυτός ανάγεται σε σωτηρία της χώρας, αλλά με τη μορφή υποθήκης έναντι των χρεών.

Παράλληλα στις αποικιοκρατικού τύπου Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, τις οποίες απαιτούν και προωθούν ταχύτατα η Γερμανία και η Κομισιόν εντός της Ελλάδας, περιλαμβάνεται ολόκληρη σχεδόν η Θράκη, η οποία βιώνει δραματικά τη σημερινή κρίση τελώντας παράλληλα υπό την τουρκική επιβουλή. Όπως επίσης περιλαμβάνεται η Πελοπόννησος.

Καθώς λοιπόν το παλαιό σύστημα εξουσίας τρέχει προς την έξοδο κινδύνου φλεγόμενο, πριν ακόμη καταφέρουμε να διακρίνουμε με βεβαιότητα τα χαρακτηριστικά του επόμενου, απαιτείται επειγόντως η κατάθεση συνολικώνπολιτικών σχεδίων επιβίωσης της Ελλάδας από τις πρωταγωνίστριες πολιτικές δυνάμεις.

Δυστυχώς, αυτή τη φορά, ο χρόνος δεν περισσεύει, επομένως κανείς δεν θα έχει την πολυτέλεια να κριθεί με επιείκεια. Ανεξαρτήτως των εκλογικών ποσοστών και των ελπίδων που θα επενδυθούν σε κάθε κόμμα...

Πηγή : www.topontiki.gr

«Φαμίλιες» και πολιτική νεκροφάνεια…

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ...

Τον Νοέμβριο του 2009 ο Συντηρητικός Χώρος αποτόλμησε τη σημαντικότερη Κοινωνική Επανάσταση της Μεταπολιτευτικής περιόδου: Απέρριψε στον κάλαθο των αχρήστων της Ιστορίας τις «Φαμίλιες» στο πρόσωπο της κ. Ντόρας Μπακογιάννη-Μητσοτάκη.

Ήδη, δε, ετέθη σε ενεργοποίηση η αρχή της «Κοινωνικής Αλληλουχίας», και επακολούθησε με χρονοκαθυστέρηση, τον Νοέμβριο του 2011, η Κοινωνική Απόρριψη στον ίδιο κάλαθο αχρήστων του Γ.Α. Παπανδρέου του Γʼ, αφού η Χώρα, στο μεταξύ, κατέβαλε βαρύτατο τίμημα, την «Εθνική Καταστροφή των Μνημονίων», τη συμπράξει του Γόνου της Τρίτης «Φαμίλιας», εκείνης των Ιεροανδρέου (=Παπανδρέου)! Ο νέος ηγέτης του Συντηρητικού Χώρου, ο Αντώνης Σαμαράς, δεν κατόρθωσε όχι μόνο να κατανοήσει το μέγεθος του τεκτονικού κοινωνικού σεισμού που επισυνέβη στα έγκατα της Συντηρητικής Παράταξης, αλλά επιδόθηκε σε πολιτικά παίγνια -οβιδιακές μεταμορφώσεις- σε σημείο ώστε να εκποιήσει, έναντι πινακίου φακής, το μέγα αυτό Κοινωνικό Συμβάν -την υπερορία των «Φαμελιών» από τη Συντηρητική Παράταξη- και να συμβάλει στη νεκροφάνειά τους! Διάσταση Βάσης-Ηγεσίας… Η τακτική του κ. Σαμαρά άνοιξε ανεπούλωτο χάσμα μεταξύ της Κοινωνικής Βάσης της Συντηρητικής Παράταξης και της ηγεσίας της, ώστε η τελευταία να αναζητεί εναγωνίως νέα πολιτική βάση, εντός των ιδεολογικών ορίων της, για την πολιτική της έκφραση. Παραλλήλως, η νέα ηγεσία της Συντηρητικής Παράταξης -ίσως εστερημένη σαφούς γνώσης της πολιτικής ιστορίας της Παράταξης- δεν έλαβε υπόψη της ότι ο Συντηρητικός Χώρος την τελευταία εξηκονταετία πλειστάκις αποτόλμησε την απεξάρτηση από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό των «Τζακιών» και των «Φαμελιών» -υποστηρικτών και εκφραστών εξωχώριων συμφερόντων-, αλλά πάντοτε προσέκρουε, το μεν στο Πλέγμα των Ανακτόρων, το δε στο αντίστοιχο της Ξένης Προστασίας μέχρι τις απαρχές της Μεταπολίτευσης. Οι «Φαμίλιες» πρόβαλλαν ισχυρές αντιστάσεις είτε υπό την προστασία των Ανακτόρων είτε καλυπτόμενες υπό τη σκέπη της Ξενοκρατίας. Η έναρξη της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας, το φθινόπωρο του 1974, ναι μεν απεγκλώβισε τον αρχηγέτη του Συντηρητικού Χώρου, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον πρεσβύτερο, από ένα σημαντικό τμήμα των «Φαμελιών», αλλά ο κακοήθης όγκος του πλέγματος αυτού δεν εκκαθαρίσθηκε πλήρως και κύτταρά του εναπόμειναν στον οργανισμό του! Ταυτοχρόνως, άρχισε να θάλλει και στον Χώρο της «Αλλαγής» το ζιζάνιο των «Υποφαμελιών»… σοσιαλιστικής κοπής, είτε ως κληραποδοχή από τον εν αποσυνθέσει Κεντρώο Χώρο είτε ως… αυτοφυές του «σοσιαλιστικού θερμοκηπίου»! Η ενδημική στο Πολιτικό Σύστημα ασθένεια του Νεποτισμού διαπήδησε στο σύνολο του Κοινωνικού Συστήματος της Χώρας (Παιδεία, Δημόσια Διοίκηση, Συνδικαλισμός, ΜΜΕ, Δικαστικό Σώμα κ.λπ.) σε σημείο ώστε κάθε έννοια Αξιοκρατίας να εξοστρακισθεί από το Ελλαδικό Γεωγραφικό Στίγμα! Το συντεχνιακό Κράτος… Επακόλουθο της συντεχνιακής αυτής διαμόρφωσης του Κράτους και το επιφαινόμενο των Ανεπάγγελτων Επαγγελματιών Πολιτικών! Συνάρτηση όλων αυτών, η γιγάντωση της Διαπλοκής και η εφόρμηση των πάντων στη Λεηλασία του Δημόσιου Χρήματος. Ο παραγωγικός ιστός της Χώρας είτε κηρύχθηκε εν διωγμώ είτε μεταλλάχθηκε στο φαινόμενο των «Εθνικών Εργολάβων» και «Εθνικών Προμηθευτών» είτε άνοιξε τη θύρα της εξαγοράς συνειδήσεων και της διαφθοράς της Δημόσιας Ζωής από τις ξένες εταιρείες εξοπλισμών. Το «φαινόμενο Άκη Τσοχατζόπουλου» αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου, το επιφαινόμενο της γενικής σήψης της «Άρχουσας Ελίτ»… Ο εκφυλισμός του Πολιτεύματος Τα κόμματα, με εξαίρεση το αριστερό κοινοβουλευτικό τόξο, τη μεταπολιτευτική περίοδο, από βασικό κύτταρο της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και διαμορφωτή της πολιτικής δυναμικής, μετατρέπονται σε ένα ολοκληρωτικό πλέγμα ελέγχου της δημόσιας ζωής και προαγωγό εκφυλιστικών φαινομένων με την ανάπτυξη στο έπακρο των Πελατειακών Σχέσεων, πάσης μορφής, με τον ψηφοφόρο, σε σημείο Διαπλοκή και Αναξιοκρατία να βαδίζουν παράλληλα και να πνίγουν στον ασφυκτικό κλοιό τους κάθε υγιές κύτταρο της Κοινωνίας. Η ίδια η πολιτική λειτουργία γνωρίζει τον εξ ασφυξίας θάνατο από τον κομματισμό, δεδομένου ότι οι οργανισμοί αυτοί μεταβολίζονται σε μηχανισμούς διαμεσολάβησης και νομής της εξουσίας. Από παραγωγοί Ιδεών και Πολιτικής μεταλλάσσονται σε ιεροφάντες του ρουσφετιού και προαγωγοί της Αναξιοκρατίας. Ο βουλευτής από εκπρόσωπος, κατά το Σύνταγμα της Χώρας, του Έθνους, υπό τη σκιά του Αρχηγού-Κίρκη, μεταλλάσσεται σε άβουλο όργανο του Αρχηγού. Επιτελεί τον ρόλο του χειροκροτητή της «πανσοφίας» του Αρχηγού. Και αυτό σε βάρος του Λαού και του Έθνους. Η κομματική πυραμίδα διακτινίζεται στους γόνους-κλώνους των «Φαμελιών». Κάθε ανεξάρτητη φωνή στραγγαλίζεται με τη συγχορδία των ΜΜΕ, των οποίων οι διαπλεκόμενες σχέσεις με τις «Φαμίλιες» είναι κοινό μυστικό «τοις παροικούσιν την Ιερουσαλήμ»… Τα τελευταία, ως απόρροια αυτών των σχέσεων, διαμορφώνουν τη δημόσια εικόνα του Πολιτικού και ουχί, βεβαίως, την ευνοϊκότερη για τον «αιρετικό» και «τοις ρήμασι μη κείνων πειθόμενον»… Είναι ο αποσυνάγωγος των ΜΜΕ της διαπλοκής και κατ' επέκταση των «Φαμελιών»… Τέλος, και το κυριότερο, η Νομοθετική Εξουσία δεν είναι πλέον ανεξάρτητη, αλλά υποτελής στην Εκτελεστική, την οποία νέμονται είτε απευθείας οι «Φαμίλιες» είτε τα εκτελεστικά τυφλά όργανα των «Φαμελιών»! Η 17η Ιουνίου 2012 είναι, ίσως, η τελευταία ευκαιρία ο κυρίαρχος Ελληνικός Λαός με την ψήφο-κραυγή «Εκάς οι βέβηλοι» ν' απορρίψει στο δοχείο απορριμμάτων της Ιστορίας τις νεκραναστημένες «Φαμίλιες»… Πηγή : www.paron.gr

Οι πολιτικές μεταγραφές ως ιστορικό και ατομικό πλυντήριο

Ο πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου
Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων

Μέσα στις τόσες και τόσες αθλιότητες που σέρνει στο διάβα της η πολιτική δράση είναι  και τούτη που αφορά τη λειτουργία της ως ατομικό και πολιτικό πλυντήριο.
Με άλλα λόγια: Είσαι επί δεκαετίες πρωτοκλασάτο στέλεχος, βουλευτής και υπουργός ενός κόμματος. Κάνεις «λαμπρή» καριέρα. Τα οικονομάς, δοξάζεσαι, γίνεσαι επώνυμος και απ’ εκεί που «δεν σε γνώριζε ο θυρωρός» γίνεσαι «προσωπικότητα», έχεις αποφασιστική γνώμη, υπογράφεις συμβάσεις και καταλήγεις σε σημαντικό παράγοντα του δημόσιου βίου.
Εφαρμόζεις, για δεκαετίες, πιστά τις επιλογές του αρχηγού του κόμματος και τις κομματικές ελίτ. Νομοθετείς, ψηφίζεις τους νόμους, εγκρίνεις τις αποφάσεις, που σταδιακά οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία και το λαό της στην εξαθλίωση.
Κάποια στιγμή, την ώρα της κρίσης, η πατρίδα και η κοινωνία της βρίσκονται στο λάκκο από τις αποφάσεις που και εσύ αποφάσισες, ενέκρινες και ψήφιζες για δεκαετίες.
Ξαφνικά το ατομικό πολιτικό συμφέρον θέτει διλήμματα: Συνεχίζεις έως το τέρμα να υπηρετήσεις τις αρχές του κόμματός σου που σε ανέδειξε –με κίνδυνο να χάσεις τη θέση σου ή την έδρα σου – ή φεύγεις με «μικρά πηδηματάκια», αναζητώντας νέο «ιδεολογικό» μαγαζί; Πολλοί κάνουν το δεύτερο. Αλλάζουν βαγόνι και συνεχίζουν να ψηφίζονται από το φαύλο λαό, εμφανιζόμενοι στην κοινωνία ως τιμητές και σωτήρες της από τη σιγουριά του άλλου μαγαζιού. Ένα «άλλο» μαγαζί που βρίσκεται στην απέναντι γωνία αλλά που πουλά το ίδιο εμπόρευμα με φανταχτερό περιτύλιγμα.
Οι μάζες των ψηφοφόρων –πολλοί από τους οποίους κάνουν το ίδιο- τους ξαναψηφίζουν και τους ξαναδοξάζουν για να ξανασώσουν την Ελλάδα που είχαν θάψει τα προηγούμενα χρόνια!
Έτσι, ο δημόσιος βίος εξακολουθεί να διαμορφώνεται και  να κουμαντάρεται από τους ίδιους και τους ίδιους οι οποίοι για ολόκληρες δεκαετίες αλλάζουν «ιδεολογικά» στρατόπεδα για «το καλό της πατρίδας»!
Φυσικά, οι άκριτες και φαύλες μάζες των ψηφοφόρων ούτε καν που σκέπτονται ν’ αναζητήσουν εκείνους τους λίγους που αντιστάθηκαν στην πολύχρονη πολιτική, κοινωνική και ατομική χυδαιότητα.
Εξάλλου δεν μπορεί να τους ανακαλύψει μέσα στα κοινωνικά υπόγεια της ανωνυμίας και της πενίας.
Στη ζωή και στο δημόσιο βίο ιδιαίτερα, τιμάται και έχει πέραση ό,τι λάμπει, έστω κι αν στο εσωτερικό κυριαρχεί ο βόρβορος.
Έτσι, λοιπόν, η βορβορώδης λαμπρότητα επισκιάζει τα διαμάντια, τα οποία μέσα από τα ανήλιαγα υπόγεια αντιστεκόταν σ’ ό,τι χυδαίο και κοινωνιοκτόνο σφυρηλατούσαν οι άθλιοι.
Πρόκειται για μία πρόστυχη λειτουργία της Ιστορίας, η οποία διαδραματίζει το ρόλο ατομικού και πολιτικού πλυντηρίου. Πρόκειται για μια αδυσώπητη κοινωνική και πολιτική ιστορική λειτουργία, την οποία διέγνωσε ο Πλάτων  γράφοντας: «Οι περισσότεροι δεν δυσκολεύονται να μακαριζουν και να τιμούν και κατ’ ιδίαν και δημόσια τους φαύλους εκείνους που έχουν τα πλούτη και την δύναμιν, ενώ απεναντίας, ελεεινολογούν και περιφρονούν τους άλλους, όταν τύχει να είναι αδύνατοι και πτωχοί, όσο και αν παραδέχονται πως είναι καλύτεροι από τους άδικους» (βλ. «Πολιτεία», βιβλίο Β΄).
Καλώς ή κακώς έτσι λειτουργούν οι κοινωνίες των ανθρώπων που λατρεύουν τη δύναμη και το ατομικό συμφέρον, που καθορίζει το «είναι», το οποίο αλλάζει ανάλογα με την αλλαγή του «Είναι», όπως έγραφε ο Μαρξ (για τη λειτουργία αυτού του κοινωνιολογικού νόμου βλ. το έργο μου! «Η κομμουνιστική Ουτοπία», εκδ. «Κάδμος» 2010, σελ. 45 επ.).
Περισσότερο σαφής και ωμός ο Φλωρεντινός πολιτικός φιλόσοφος Ν. Μακιαβέλλι, έγραφε γι’ αυτό το ζήτημα: «Αν θέλεις πάντα η τύχη να σου πηγαίνει δεξιά, πρέπει να πορεύεσαι ανάλογα με τον καιρό» (βλ. Ν. Machiavelli: «Έργα», εκδ. «Κάλβος», 1984, σελ. 471).
Αυτό ακριβώς κάνουν και έκαναν όσοι έκαναν «ιδεολογικές» μεταγραφές για «να σώσουν» την πατρίδα!
Είναι προφανές ότι η κοινωνικοπολιτική διαδικασία μέσα στην Ιστορία είναι μία πολύπλοκη λειτουργία, η οποία αγγίζει τα σύνορα του μεταφυσικού.
Όπως και να έχουν τα πράγματα έτσι ή αλλιώς, η πολιτική Ιστορία λειτουργεί ως πλυντήριο και χωρίς ορρό αληθείας.

Το φάντασμα της 18ης Ιουνίου

Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Υπό κανονικές συνθήκες η εκλογική συνεργασία ενός μικρού κόμματος με ένα μεγάλο, για τη δημιουργία ενός πόλου διεκδίκησης της εξουσίας, είναι μείζον πολιτικό γεγονός. Γίνεται με χαμόγελα, με τόνους αισιοδοξίας, με δυναμική διακήρυξη των στόχων της συνεργασίας, με πίστη για τη νίκη. Υπό κανονικές συνθήκες η συνεργασία δύο ορκισμένων πολιτικών και προσωπικών αντιπάλων είναι γεγονός αισιόδοξο. Και όχι κάτι σαν κηδεία ή μνημόσυνο...
Παρακολουθώντας χθες κάποιος προσεκτικά την... τελετή ημι-προσχώρησης της Δημοκρατικής Συμμαχίας της Ντόρας Μπακογιάννη στη Ν.Δ. του Αντώνη Σαμαρά θα έμενε έκπληκτος για πολλούς λόγους. Ενδεικτικά:
● Η εκδήλωση δεν έγινε στα γραφεία της Ν.Δ., υπό τα λάβαρα της οποίας θα κατέβουν όλοι μαζί. Επελέγη ουδέτερος χώρος, σαν να πρόκειται για την υπογραφή ανακωχής, αλλά όχι συνθηκολόγησης, μεταξύ εμπόλεμων μερών.
● Οι δύο πρωταγωνιστές του δράματος δεν αντάλλαξαν ούτε βλέμμα στη διάρκεια των ομιλιών.
● Τα στελέχη των δύο κομμάτων βρίσκονταν... χωριστά μέσα στην ίδια αίθουσα. Με αντικρουόμενα συναισθήματα. Καμιά αίσθηση συμπαράταξης. Άντε να τελειώνουμε με τα τυπικά...
● Η Ντόρα, συνοφρυωμένη και συναισθηματικά αποστασιοποιημένη, έδινε την αίσθηση ότι σχεδόν καταναγκαστικά προχώρησε σε αυτή τη συνεργασία. Ίσως λόγω της αποτυχίας να δημιουργηθεί ένας (νεο)φιλελεύθερος πόλος. Ίσως λόγω της αναγκαστικής επιστροφής υπό την ηγεσία του παλαιού εχθρού της.
● Έντονη επίσης ήταν η αίσθηση ότι το μοναδικό κριτήριο αυτής της συνεργασίας ήταν η εκλογική επιβίωση του αποτυχημένου και καταδικασμένου πολιτικού σχήματός της.
● Ακόμη και η επίσημη δικαιολόγηση της αναστολής λειτουργίας του κόμματός της ήταν μάλλον... άκομψη, καθώς ξεκαθάρισε ότι συνέβη μόνο και μόνο για να μην υπάρξει πρόβλημα με το μπόνους των 50 εδρών αν η Ν.Δ. είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Η... ανακωχή που λέγαμε.
● Ο Αντώνης, από τη πλευρά του, κόμπιαζε. Δεν έβγαινε η ρημάδα η φωνή. Χαμηλοί τόνοι και αμηχανία ανάλογη αυτής με την οποία είχε μιλήσει η Ντόρα.
● Χαρακτήρισε το επιδιωκόμενο μέτωπο της Κεντροδεξιάς... «Μέτωπο αντίστασης» στον επελαύνοντα «λαϊκισμό» του ΣΥΡΙΖΑ! Άμυνα αντί επίθεσης. Αντίσταση αντί εμπέδωσης του – επιδιωκόμενου – κυρίαρχου ρόλου της Κεντροδεξιάς.
● Και οι δύο ομιλίες, εκτός από αμήχανες, ήταν φοβικές. Αμηχανία και φόβος του ενός για τον άλλο. Ίσως και των δύο για τη σοβαρότατη πιθανότητα της ήττας. Ίσως και ένδειξη βεβαιότητας για την ήττα.
● Τα λίγα πρωτοκλασάτα στελέχη της Ν.Δ., σχεδόν απογοητευμένα. Έφυγαν χωρίς ταρατατζούμ με τη λήξη της σεμνής τελετής. Το φάντασμα της 18ης Ιουνίου στοίχειωσε την ανακοίνωση της συνεργασίας. Ίσως η παρουσία της Ντόρας στο κόμμα να είναι χειρότερη προοπτική από την ίδια την πιθανότητα της ήττας.
Η επικοινωνιακή πανωλεθρία ήταν πλήρης.

Τρία αυτογκόλ
Λίγο μετά, ο Σαμαράς υποδέχθηκε στη Συγγρού, χωρίς παράτες, τον Πλεύρη και τον Ανατολάκη από τον ΛΑΟΣ. Λίγο πιο χαρούμενος, όπως περιγράφει και το γλαφυρό ρεπορτάζ του ηλεκτρονικού «Βήματος» με τον εύστοχο τίτλο: Ο γάμος Αντώνη - Ντόρας με κουμπάρο τον... Αλέξη.
Λογικό: μια ομάδα που κατεβαίνει στο γήπεδο για να παίξει άμυνα φροντίζει πριν απ' όλα να έχει ένα σέντερ μπακ της προκοπής. Εν ανάγκη θα βάλει δεύτερο στόπερ τον Τάσο Μητρόπουλο. Μαζί με τον Ανατολάκη κατεβαίνει στη Β' Πειραιά. Στην καυτή έδρα του Λαφαζάνη με τους χιλιάδες ανέργους.
Αλλά στην επίθεση θα έχει πρόβλημα: ο Αντωνιάδης, εκτός φόρμας, δεν θα έχει στήριγμα τον Τσαλουχίδη και τον Μπατίστα της ΔΗΣΥ. Αυτούς η συμμαχία Σαμαρά και Μπακογιάννη δεν προνόησε να τους έχει στην ομάδα. Και ο βετεράνος Καραβίτης, που θα έβγαζε μια μπαλιά της προκοπής, έμεινε στον ΛΑΟΣ – από τους ελάχιστους που ξέμειναν εκεί, εκτός αν πήγε ήδη σπίτι του.
Όμως, είπαμε: η ομάδα δεν θα παίξει επίθεση. Προέχει η άμυνα. Κι αυτό λογικό: τα θρασίμια και οι σαλταδόροι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πλήρη άγνοια κινδύνου όταν την πέφτουν στα καμιόνια της Μέρκελ. Ο Τσίπρας βγάζει γλώσσα μέχρι και στον Ολάντ, ότι μπορεί να γίνει... «Ολαντρέου» αν δεν τηρήσει τις προεκλογικές του εξαγγελίες. Και λέει κάτι «κουλά» για νίκη σε Ελλάδα και Ευρώπη – πανικός και στην ΟΥΕΦΑ. Αλλά έτσι είναι αυτά τα αντιευρωπαϊκά χαμίνια:
● Σε βάζουν να κυνηγάς ασκόπως τον Στρατούλη στο αριστερό αράουτ.
● Σε αποκοιμίζουν με τον Γλέζο στο σημαιάκι του κόρνερ.
● Μέχρι να καταλάβει ο Στυλιανίδης τι είναι «αυτό το ΚΟΕ» που θέλει τη δραχμή, έχεις βάλει τρία αυτογκόλ.
● Ύστερα τρέχεις με Καμμένη τη γούνα να κυνηγήσεις την πρόκριση στα πέναλτι, αλλά, και μέχρι την (Χρυσή) Αυγή να σουτάρεις, αυτή η πόρνη δεν μπαίνει στο μπακλαβωτό.
Στο τέλος, ηττημένος και εξαντλημένος, ψάχνεις χάπια για τη ναυτία. Αλλά δεν βρίσκεις, διότι εν τω μεταξύ έχει καταρρεύσει το σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης. Και το χειρότερο: Σου έμεινε η Ντόρα αμανάτι...

Πηγή : www.topontiki.gr

Απόβλητοι της Κοινωνίας…

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ...

Η πορεία προς τις κρισιμότερες εκλογές της Μεταπολιτευτικής περιόδου, της 17ης Ιουνίου 2012, σηματοδοτείται από την Κοινωνική Μεταλλαγή που εν τω μεταξύ έχει επισυμβεί στη διαστρωμάτωση του Ελληνικού Λαού και η οποία είναι αναντίστοιχη προς την πολιτική-κομματική διάρθρωση.

Το «Πολιτικό Σύστημα» (Νέα Δημοκρατία - ΠΑΣΟΚ και οι συγγενείς παραφυάδες τους) έχει πάψει να εκφράζει συγκεκριμένα κοινωνικά λαϊκά στρώματα του παρελθόντος (Μικρομεσαίες εμποροβιοτεχνικές και αγροτικές τάξεις), που λόγω της Παγκοσμιοποίησης εξαφανίσθηκαν από τον παραγωγικό τομέα και ωθήθηκαν, βιαίως, στην προλεταριοποίηση. Η οικονομική αυτή ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας (Μεσαία τάξη) εξαφανίσθηκε και υποκαταστάθηκε από μια ολιγομελή τάξη Μεταπρατών, εκφραστή και εκπρόσωπο ξενικών συμφερόντων, διεκπεραιωτή αυτών των οικονομικών συμφερόντων. Η συγκεκριμένη ολιγαρχία, αντιπαραγωγική κατ' εξοχήν, απλώς επιτελεί ρόλο εισπράκτορα για λογαριασμό των ξενικών συμφερόντων που αντιπροσωπεύει. Απομυζά το καταναλωτικό εισόδημα της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού και στη συνέχεια το διοχετεύει εκτός της Χώρας. Η νέα Ολιγαρχία ουδαμώς ενδιαφέρεται για την αυτοδύναμη οικονομική ανάπτυξη της Χώρας και πολύ περισσότερο για να επενδύσει τα κέρδη της στην αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Χώρας. Αποτέλεσμα αυτής της τακτικής, η βαθμιαία αποβιομηχάνιση της Χώρας και η απόλυτη σχεδόν εξάρτησή της από τις ξένες αγορές. Η Ελλάδα στον νέο οικονομικό καταμερισμό, όπως διαμορφώθηκε από το κυρίαρχο ιερατείο των Βρυξελλών και την αδυναμία του «Πολιτικού Συστήματος» να υπερασπισθεί και να κατοχυρώσει τα οικονομικά συμφέροντα της Χώρας, μετήχθη στη θέση του καταναλωτή προϊόντων εισαγόμενων από τις χώρες του Εξωτερικού. Λόγω δε των Κοινοτικών περιορισμών και των ποσοστώσεων που της υποβλήθηκαν από τις αναπτυγμένες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και της ανισοτιμίας του ευρώ (η Ελλάδα εισήλθε στη νομισματική ζώνη του ευρώ με ισοτιμία τριπλάσια - 1 ευρώ = 340 δραχμές, Γερμανία 1 ευρώ = 143 δραχμές κ.λπ.), η Χώρα μας απώλεσε το πλεονέκτημα του ανταγωνισμού και οι κύριοι παραγωγικοί τομείς της (Γεωργία, Τουρισμός, Μεταφορές, μεταποιητική βιοτεχνία κ.ά.) κατέστησαν ασύμφοροι στην ευρωπαϊκή αγορά. Ανθούσες οικονομικές μονάδες (π.χ., βιομηχανία Σακχάρεως, οικιακών συσκευών, εξαγωγή ορυκτού πλούτου κ.λπ.) βαθμιαία περιθωριοποιήθηκαν και οδηγήθηκαν στον μαρασμό και στην εξαφάνιση, προς όφελος των αντίστοιχων, κυρίως Γερμανικών, οικονομικών δραστηριοτήτων. Το συγκεκριμένο έγκλημα εις βάρος της εγχώριας οικονομικής δραστηριότητας, με κύρια ευθύνη του «Πολιτικού Συστήματος» (κομμάτων εξουσίας τη Μεταπολιτευτική περίοδο), ολοκληρώθηκε με την εξίσου δολοφονική αβελτηρία του ίδιου «Πολιτικού Συστήματος» στο να κατοχυρώσει τις παραδοσιακές αγορές της Ανατολικής Ευρώπης, κύριο άξονα απορρόφησης των αγροτικών μας προϊόντων. Το έγκλημα αυτό, που εγγίζει τα όρια της εθνικής μειοδοσίας, ψιμυθιώθηκε με το ψευτοόραμα του «Ευρωπαϊκού Παραδείσου», κατά παραγνώριση της ιστορικώς επιβεβαιωμένης αρχής ότι και η Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και κάθε διακρατική οικονομική «ένωση», αποτελεί μια κονίστρα ανηλεώς ανταγωνιζόμενων χωρών, στην οποία υπεράνω παντός άλλου επικυριαρχεί το στενό οικονομικό συμφέρον των κρατών-μελών, και δη των οικονομικώς ισχυρότερων! Το «Πολιτικό Σύστημα» και οι επικυρίαρχες ελίτ (οικονομικές, Μίντια κ.λπ.) που το πλαισίωναν, προκειμένου να συντηρήσουν το ψευτοόραμα του «Ευρωπαϊκού Παραδείσου», κατέφευγαν σε ανεξέλεγκτο δανεισμό από τις ξένες χρηματοπιστωτικές αγορές, με αποτέλεσμα η Χώρα να οδηγηθεί στα Μνημόνια, στην υπαγωγή στην οικονομική υποτέλεια της διεθνούς τοκογλυφίας («Τρόικα»), στην εκποίηση του εθνικού πλούτου και επιπροσθέτως της Εθνικής Κυριαρχίας. Το «Πολιτικό Σύστημα», ανεξέλεγκτο, χωρίς συναίσθηση της ευθύνης των πράξεών του και, κυρίως, επαναπαυόμενο στην ατιμωρησία, με βάση το νομικό πλέγμα αυτοπροστασίας το οποίο είχε κατασκευάσει κατ' εικόνα και ομοίωσή του, όχι μόνο κατήλθε στο έσχατο στάδιο της διαφθοράς και της κλεπτοκρατίας (η περίπτωση Άκη Τσοχατζόπουλου αποτελεί παρωνυχίδα στην κακοποιό δράση του εις βάρος του Λαού και του Έθνους), αλλά «χωρίς αισχύνη, χωρίς αιδώ», αποτολμά να διεκδικεί τον ρόλο του σωτήρα (!) της Χώρας, την οποία οδήγησε στην καταστροφή και τον όλεθρο… Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα της Ανοχής, όχι όμως και της ατιμωρησίας των εγκλημάτων εις βάρος του Λαού και της ευημερίας του. Έχει υποστηριχθεί από Πολιτειολόγους ότι ο φόβος του Νόμου θα ήταν καταστροφικός δίχως Πατριωτισμό, όπως και ο Πατριωτισμός δίχως τον Φόβο του Νόμου. Στη συνείδηση του Ελληνικού Λαού, στη σημερινή κατάσταση που περιήχθη από το «Πολιτικό Σύστημα» των Ανεπάγγελτων Επαγγελματιών της Πολιτικής, των Γόνων και των Κλώνων των «Φαμελιών», που διεκδικούν, θεία χάριτι, το δικαίωμα να κυβερνούν, και δη ανεξελέγκτως, τον Τόπο, ηχούν τα λόγια του αγγελόμορφου της Μεγάλης Γαλλικής Επανάστασης, του Σαιν Ζυστ: «Ποιοι είναι αυτοί που δεν είναι μαζί μας, αλλά εναντίον μας;». Ήδη ο Ελληνικός Λαός στους «εναντίον του» έχει καταγράψει το μέχρι της 6ης Μαΐου 2012 «Πολιτικό Σύστημα», το οποίο έκτοτε έχει καταστήσει με την ψήφο του αποσυνάγωγο, διότι κινείται σε «Κοινωνικό Κενό». • Το ΠΑΣΟΚ, μετά την καταστροφή της Μεσαίας Τάξης στην οποία οδήγησε η κυβερνητική πολιτική του, δεν εκφράζει παρά υπολείμματα ενός πελατειακού συστήματος εξαγοράς συνειδήσεων και ψήφων έναντι παραχώρησης οικονομικών ωφελημάτων στους λίγους και τους… εκλεκτούς των κομματικών προθαλάμων στην κλίμακα της αναξιοκρατίας. • Η Νέα Δημοκρατία, πιστή θεραπαινίς της Παγκοσμιοποίησης, απαρνήθηκε το Έθνος-Κράτος και, αλωμένη ψυχή τε και σώματι από το κύκλωμα των Μεταπρατών και της παρασιτικής οικονομίας, αναζητεί λιμάνι σωτηρίας στη συστέγαση της ετοιμόρροπης πολυκατοικίας των «Τζακιών» και των «Φαμελιών»… Και οι δύο αυτοί άξονες του ψυχορραγούντος «Πολιτικού Συστήματος» ώθησαν σημαντικό τμήμα της εκλογικής τους πελατείας να μεταπηδήσει στους κακοήθεις όγκους αντιδημοκρατικών κυψελίδων. Πηγή : www.paron.gr

Αλίμονο, μυρίζει αλλαγή!.. Η γερουσία θα βγει να ψηφίσει!

Γράφει ο Χρήστος Πασαλάρης
«ΠΛΕΟΥΜΕ ΠΑΣΗ ΔΥΝΑΜΕΙ» προς τις σπουδαιότερες εκλογές της 35ετίας, με τον κόσμο όλο να έχει καρφωμένα τα μάτια του στη δόλια πατρίδα. Αυτή τη φορά 9.000.000 ψηφοφόροι έχουν μπροστά τους ένα κατάλογο με πέντε απλά (άρα πολύ δύσκολα) ερωτήματα, στα οποία πρέπει να απαντήσουν με το αριστερό χέρι στην καρδιά και με το δεξί στο μυαλό. Ποια είναι αυτά;
ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΩΤΟ: Τι πρέπει να βάλουμε πάνω από όλα; Την πατρίδα που κινδυνεύει, (αλλά ΜΠΟΡΕΙ) ή το κόμμα;
ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ: Πώς θέλουμε την Ελλάδα μας; ΜΕΣΑ στην Ευρώπη, ως ισότιμο μέλος, ή ΕΞΩ από αυτή, ρεμάλι;
ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΡΙΤΟ: Τι πρέπει να κάνουμε με το Μνημόνιο; Να του βάλουμε μπουρλότο ή να το βελτιώσουμε;
ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ: Τι θα επιλέξουμε; Να μείνουμε στο ευρώ ή να πάμε στη δραχμή, ό,τι και αν αυτό σημαίνει;
ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΕΜΠΤΟ: Είναι καλύτερο για την πατρίδα να την κυβερνήσει μια ισχυρή παράταξη (με μια εξ ίσου ισχυρή αντιπολίτευση) ή να βολοδέρνει με το σημερινό πολυκομματικό σύστημα;
ΑΠΟ ΤΗΝ 6Η ΜΑΪΟΥ ως σήμερα πολλά άλλαξαν και ακόμη περισσότερα θα αλλάξουν έως τη 17η Ιουνίου. Ολα δείχνουν ότι εκείνη την Κυριακή θα προσέλθει στις κάλπες ένας λαός αγνώριστος. Θα επιστρέψουν οι περισσότεροι από εκείνους που έκαναν αποχή. Θα γυρίσουν στα μαντριά τους και πολλοί από εκείνους που τιμώρησαν τους... τσελιγκάδες για τα χοντρά λάθη τους. Θα ξεφουσκώσουν κάποιες από τις «φούσκες» που κόλλησαν στην οροφή του παραταξιακού πανθέου και θα «μαζευτούν» όσοι νεολαμπείς χορεύουν καβάλα στο καλάμι τους...
ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ του Κλέωνα και του Αλκιβιάδη έως τις μέρες του Ανδρέα Παπανδρέου και του.. υιού του οι δημαγωγοί έγραψαν μαύρες σελίδες στην ιστορία της πατρίδας επισκιάζοντας τη δόξα σπουδαίων ηγετών όπως ο Περικλής, ο Καποδίστριας, ο Τρικούπης, ο Βενιζέλος και ο Καραμανλής, που τέτοιες μέρες, στις 28 Μαΐου του 1979 υπέγραφε στο Ζάππειο την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρώπη της ΕΟΚ...
...ΑΛΛΑ και που σαν σήμερα στις 20 Μαΐου του 1978 αποφάσιζε εκείνο το κεντρώο άνοιγμα με την προσχώρηση στη Νέα Δημοκρατία του Κώστα Μητσοτάκη, του Παύλου Βαρδινογιάννη και του Θανάση Κανελλόπουλου, από το Κέντρο.
ΧΑΡΗ στο άνοιγμα εκείνο, άνοιγμα που τόσο χρειάζεται και σήμερα η παράταξή του, ο Καραμανλής κέρδισε και τις εκλογές του ’78. Και αφού σιγούρεψε το κόμμα του με την εκλογή του Γεωργίου Ράλλη ως αρχηγού μεταπήδησε ο ίδιος στην Προεδρία της Δημοκρατίας στις 5 Μαΐου του 1980.
ΜΗΠΩΣ όμως Μάιο του 1958 δεν ήταν που η Αριστερά κατάφερε να γίνει Αξιωματική Αντιπολίτευση, με τις 78 έδρες της ΕΔΑ και κατατρόμαξε το τότε Σύστημα; Θα πείτε όμως ότι εκείνα τα χρόνια ηγέτες της ήταν πολιτικοί όπως ο Γιάννης Πασαλίδης, ο Ηλίας Ηλιού, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Θεόδωρος Μπριλάκης, ο Μανώλης Γλέζος, όλοι τους μπαρουτοκαπνισμένοι, σεμνοί και κυρίως δεκτικοί σε συναινέσεις, λυτρωμένοι από συμπλέγματα... Σήμερα τα επιζώντα στελέχη της «Σχολής» εκείνης αποτελούν μειοψηφία, βαθιά σκιασμένη από την αλαζονεία των νεολαμπών...
ΚΟΝΤΟΛΟΓΙΣ την Κυριακή των εκλογών θα έχουν να αναμετρηθούν δύο ΜΕΤΩΠΑ: Από τη μια μεριά το κεντροδεξιό υπό τον Αντώνη Σαμαρά, με ό,τι θα έχει καταφέρει να βάλει κάτω από την κάπα του, αλλά με συσπειρωμένη εντυπωσιακά τη βάση του... Και από την άλλη το κεντροαριστερό του Τσίπρα με τις νεώτερες ηλικίες μαγνητισμένες από τα δικά του εκκωφαντικά σαλπίσματα που μοιραίως παραπέμπουν σε εκείνα του Ανδρέα Παπανδρέου («ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, ίδιο συνδικάτο», «Εξω οι βάσεις του θανάτου», «Η Ελλάδα στους Ελληνες»!). Εξαγγελίες που παραμέρισε επιτηδείως μετά την άνοδό του στην εξουσία τον Οκτώβριο του 1981.
ΟΠΩΣ το ίδιο ετοιμάζεται να πράξει και ο Τσίπρας, αφού ήδη προλειαίνει το έδαφος με σειρά συνεντεύξεων σε ξένα μέσα δημοσιότητας, όπου κάνει δηλώσεις μετανοίας καταπίνοντας την «καταγγελία» του Μνημονίου, όπως ο Ανδρέας είχε καταπιεί τις βόμβες του για τις «βάσεις του θανάτου»!
ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ των εκλογών της 6ης Μαΐου ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ρίξει το έρπον σύνθημα «κρατήστε τη γερουσία μέσα στα σπίτια, να μην ψηφίσει»! Φαίνεται όμως ότι αυτή τη φορά η γερουσία, πατριωτική όσο ποτέ, θα βγει από τα σπίτια και θα πάει να ψηφίσει... Τι θα βγάλει, θα το ιδούμε. Πολλά όμως δείχνουν ότι θα γνωρίσουμε μια μεγάλη ΑΛΛΑΓΗ. Αυτή τη φορά πολύ διαφορετική από εκείνη του 1981!..

Πηγή : www.real.gr

Πολιτική ανανέωση!

Σαράντα χρόνια, ίδιες πολιτικές και δημοσιογραφικές φάτσες, ίδιες φωνές, ίδιες «αναλύσεις», ίδιοι νεκροθάφτες!

Η ζωή εν τάφω! Ελλάς το... μεγαλείο σου!

Ο πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

Μετεκλογικό τοπίο

Πέρασαν καί οἱ ἐκλογές τῆς 6ης Μαΐου. Ἀνήμερα τοῦ Παραλύτου, πού μέ τρόπο θαυματουργικό μετά ἀπό 38 χρόνια περπάτησε, ἔτσι κι ὁ ἑλληνικός λαός μετά ἀπό 38 μεταπολιτευτικά χρόνια ἔκανε κάποια βήματα. Ἔριξε στά τάρταρα τήν ξοφλημένη ΝΔ καί διέλυσε τόν κύριο πολιτικό φορέα τῆς παρακμῆς, τό ΠαΣοΚ, δίνοντας ψῆφο ἀνοχῆς ἤ ἔστω διαμαρτυρίας σέ Τσίπρα, Καμμένο καί Χρυσή Αὐγή. Παράλληλα ἐπιβεβαίωσε τόν πολιτικό θάνατο τῶν λογῆς λογῆς συστημικῶν κολαούζων τύπου Ντόρας, Καρατζαφέρη, Μάνου, ἀφήνοντάς τους ἐκτός Κοινοβουλίου. Μέ λίγα λόγια κεῖνο τό βράδυ πήραμε μία ἀπό τίς μεγαλύτερες χαρές τῶν τελευταίων χρόνων.

Οἱ μεγαλοκοπρίτες βέβαια δέν ψόφησαν ὁριστικά, ἄλλωστε τό σύστημα ἐξουσίας στήν Ἑλλάδα δέν μπορεῖ νά νοηθεῖ χωρίς αὐτούς, καί πασχίζουν νά μαγαρίσουν καί τούς ἄλλους, ἀγκαλιάζοντάς τους. Ὁ Κουβέλης ἤδη δείχνει ἐξαιρετικά εὐεπίφορος σέ τέτοια κόλπα καί ἴσως ἔτσι νά ἦταν ἐξαρχῆς. Ὁ Τσίπρας ὅμως ἀποδεικνύεται ἀξιοπρεπής καί συνεπής, γιαυτό καί ἔχει ἤδη ἀνεβάσει τή δημοφιλία τοῦ κόμματός του πάνω ἀπό τό 20%. Ὁ Καμμένος ἐπίσης, παρά τόν πόλεμο πού δέχεται, ἀντέχει καί θά εἶναι ἀπαραίτητος ἑταῖρος γιά μιά μελλοντική κυβέρνηση ἄλλης κατεύθυνσης. Ἡ Χρυσή Αὐγή σύντομα θά ἀνακαλύψει (μαζί μέ τό κοινό της) ὅτι τό κοινοβουλευτικό κουστούμι δέν τῆς πάει.

Καί τώρα πάλι ἐκλογές; Ὅλα τά ἄλλα σενάρια δείχνουν ἀδιέξοδα. Ποιός μπορεῖ νά βάλει τό κεφάλι του στόν τορβά τοῦ Μνημονίου, ὅταν ἔχει ἤδη μπροστά στά μάτια του τή μοίρα ὅσων τό ἔπραξαν; Κι ἄν δέν μιλᾶμε γιά μνημονιακή πολιτική, μπορεῖ κάτι ἄλλο νά ὑποστηριχθεῖ ἀπό κείνους πού ὑπέγραψαν τίς ἀθλιότητες τῶν δανειακῶν συμβάσεων; Ἄρα κάλπες. Καί τί θά βγάλουν αὐτές; Ὁ ΣΥΡΙΖΑ δέν πρόκειται νά πάρει ποτέ αὐτοδυναμία καί οἱ ρητορεῖες γιά «Κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς» εἶναι κούφιες (γιά ποιάν Ἀριστερά μιλᾶμε, γιά τήν ἀνύπαρκτη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γιά τήν ΔΗΜΑΡ πού εἶναι ὕποπτη πεμπτοφαλαγγιτισμοῦ ἤ γιά τό ΚΚΕ πού δηλώνει αὐτιστικό;) καί πολωτικές. Τό ζήτημα δέν εἶναι καμμιά «Ἀριστερά», εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ τόπου μας καί τό ἔργο αὐτό θέλει ὁμοψυχία καί ἑνότητα. Ἐλπίζουμε ὅτι ὁ Τσίπρας, πού ἔχει πιά μεγάλη εὐθύνη, νά καταφέρει νά δεῖ τό ἱστορικό διακύβευμα καί νά μήν περιοριστεῖ σ’ ἕνα μίζερο καί χωρίς νόημα κομματικό κέρδος.

Ὑπάρχουν κίνδυνοι, προφανῶς. Εἶτε μπλοφάρουν οἱ Εὐρωπαῖοι εἴτε ὄχι, τό κλῖμα εἶναι σίγουρα δυσμενέστατο γιά τή χώρα. Τεράστια συμφέροντα διακυβεύονται καί οἱ οὐσιαστικές ἀλλαγές δέν θά εἶναι καθόλου εὔκολες, τό ΚΚΕ ἔχει δίκιο. Ἡ οἰκονομία σβήνει, τό κράτος διαλύεται, συμμαχίες δέν χτίστηκαν, σχέδιο ἐξόδου δέν φαίνεται. Ποιός ὅμως μᾶς ἔφερε ὥς ἐδῶ; Προφανῶς οἱ γαλαζοπράσινοι λοῦστροι τῶν συμφερόντων! Αὐτοί δηλαδή πού ἀντί νά λουφάξουν μετά τή χλαπάτσα πού εἰσέπραξαν, ἔχουν μοῦτρα καί μιλᾶνε ἀκόμα! Οὔστ, ρέ κοπρίτες!

Πηγή : www.antifonitis.gr

ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΚΥΒΑΛΑ ΤΩΝ ΜΜΕ

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Αμέσως μετά τις Εθνικές εκλογές της 6^ης Μαΐου 2012 και του εκλογικού αποτελέσματος που συντάραξε ολόκληρη την Ευρώπη, σπέρνοντας τον φόβο στο Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα των κερδοσκόπων-τοκογλύφων που προσπαθούν να μετατρέψουν σε προτεκτοράτο τους την πατρίδα μας, τα υποταγμένα στους νταβατζήδες του μεγάλου κεφαλαίου και της διαπλοκής, Ελληνικά ΜΜΕ της προπαγάνδας και της ευνουχισμένης ενημέρωσης του Ελληνικού λαού, έχουν αναλάβει εργολαβικά την ανασύνταξη του σάπιου πολιτικού κατεστημένου-συστήματος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Έχουν ξεκινήσει μια προσπάθεια κατατρομοκράτησης του Ελληνικού λαού, για την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την επιστροφή της στη δραχμή. Μπροστάρηδες αυτής της εργολαβίας, όλοι οι μεγαλοσχήμονες δημοσιογράφοι που «υπηρετούν» έναντι αδράς αμοιβής, ως μισθοφόροι τα κατά καιρούς προστάγματα και τα συμφέροντα του συστήματος που προσδοκά αργά ή γρήγορα την επιβολή της νέας τάξεως πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης.

Στις πρόσφατες λοιπόν, εκλογές ο  Ελληνικός λαός ψήφισε δημοκρατικότατα και με αυξημένη περίσκεψη αντιλαμβανόμενος την σπουδαιότητα αυτών των εκλογών. Το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών οδήγησε στο Ελληνικό κοινοβούλιο, τον Ναό της Δημοκρατίας, επτά κόμματα. Ανέδειξε νικητές της εκλογικής αναμέτρησης, τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α, τους «Ανεξάρτητους Έλληνες» και την «Χρυσή Αυγή».

Από τα παραπάνω κόμματα, την «Χρυσή Αυγή» την ψήφισαν 440.921 συνέλληνες ψηφοφόροι, δηλαδή ποσοστό 6,97% των έγκυρων ψηφοδελτίων της επικράτειας και κατέλαβε 21 έδρες στην νέα Βουλή των Ελλήνων. Από την στιγμή λοιπόν, που κανένας δεν αμφισβήτησε και δεν αμφισβητεί το εκλογικό αποτέλεσμα, η «Χρυσή Αυγή» είναι ή δεν είναι με την θέληση του Ελληνικού λαού, κομμάτι πλέον, της ενεργής πολιτικής ζωής του τόπου μας, με θεσμικό ρόλο, αποτέλεσμα της λαϊκής εντολής; 

Όμως, από την επόμενη των εκλογών άρχισε η εργολαβική παραγωγή λάσπης κατά των τριών αυτών κομμάτων, από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ. Σε αυτό το πλαίσιο εντάχθηκε και η ενέργεια κάποιων δημοσιογράφων, πρωτοστατούντος του δημοσιογράφου του «Αlpha» του κ. Κοντομηνά, κ. Γιώργου Βλάχου να καθίσει οκλαδόν στην είσοδο του Γραμματέα της «Χρυσής Αυγής», στο Προεδρικό Μέγαρο κατά την συνάντηση με τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, στο πλαίσιο της ευρέσεως λύσεως για την διακυβέρνηση της χώρας. Η απρέπεια του κ. Βλάχου και των υπολοίπων που συμμετείχαν σε αυτή την ακραία πολιτική πράξη, είναι μαχαιριά στο στήθος της ευνομούμενης πολιτείας και των θεσμών μιας δημοκρατικής χώρας. Είναι τουλάχιστον κακόγουστες οι δημοσιογραφικές δικαιολογίες πως τάχατες, επιβαλλόταν αυτή η στάση εκ μέρους των δημοσιογράφων, σε αντιστάθμισμα της αναφώνησης από στέλεχος της «Χρυσής Αυγής» του περίφημου πλέον, «εγέρθητι», πριν από τις δηλώσεις του κ. Μιχαλολιάκου, το βράδυ των εκλογών. Και είναι φθηνές δικαιολογίες, γιατί η απρέπεια της «Χρυσής Αυγής» απευθυνόταν σε πολίτες δημοσιογράφους, ενώ αντίθετα η στάση των δημοσιογράφων στο Προεδρικό Μέγαρο ήταν βάναυση επίθεση κατά των θεσμών και πυροδοτεί την ομαλότητα της ζωής των Ελλήνων πολιτών.

Βέβαια, την ίδια αντίδραση δεν είδαμε να επιδεικνύει, ο ευαίσθητος κ. Βλάχος, όταν οι κυβερνήσεις των κ.κ. Παπανδρέου και Παπαδήμου βίαζαν κατ΄ επανάληψη την Ελληνική κοινωνία χωρίς καμιά «προφύλαξη» και δηλητηρίαζαν το κορμί της με τον θανατηφόρο ιό του AIDS. Όταν περικόπτονταν οι μισθοί και οι συντάξεις, όταν χιλιάδες εργαζόμενοι οδηγούνταν στην ανεργία, όταν έμπαιναν  λουκέτα σε χιλιάδες μαγαζιά και ερήμωναν πόλεις ολόκληρες. Όταν λιμοκτονούσαν  και αυτοκτονούσαν συμπολίτες μας λόγω της οικονομικής ύφεσης. Όταν έμπαιναν τα χαράτσια και οι φόροι συνεχώς αύξαναν. Όταν απεμπολούνταν τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδος μας. Όταν οι αδίστακτοι κλέφτες αρπάζανε τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και των δημόσιων οργανισμών και τα μετέτρεπαν σε ομολογιακά κουρελόχαρτα, κατατρώγοντας το υστέρημα του λαού.

Δεν είδαμε να αντιδρά ο κ. Βλάχος και οι όμοιοί του, όταν στις 12/12/2004 η κ. Μπενάκη, Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, επί κυβερνήσεως Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή,  προσφωνούσε εκ μέρους της Βουλής των Ελλήνων, για την εκλογή του κ. Παπούλια στο ύπατο αξίωμα της χώρας και από χειρογράφου μεταξύ άλλων του ανέφερε: « … Τα Εθνικά σύνορα και ένα μέρος της Εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν, χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά ίσως και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης…». Όταν δηλαδή, ο Ελληνικός λαός παρακολουθούσε την παρουσίασή του κ. Παπούλια στο αξίωμα του Προέδρου και κεραυνόπληκτος άκουγε τα εφιαλτικά επιστημονικά σενάρια που του ετοίμαζε η νέα τάξη πραγμάτων, μέλος της οποίας ήταν και εξακολουθεί να είναι ο κ. Πρόεδρος.

Δεν είδαμε να αντιδρά ο κ. Βλάχος και οι όμοιοί του, όταν τον Μάιο του 2010 ο κ. Παπούλιας επικύρωνε την δανειακή διεθνή σύμβαση με το ΔΝΤ, μια ανυπόστατη σύμβαση που είναι αντίθετη στην διεθνή, Ευρωπαϊκή και Ελληνική νομιμότητα, που παραβιάζει κατάφορα το Ελληνικό Σύνταγμα και που υπέγραψε η προδοτική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τους δυνάστες του Ελληνικού λαού, τους διεθνείς τοκογλύφους και κερδοσκόπους τραπεζίτες που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία. Όταν αυτός ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας επικύρωνε μια σύμβαση που εμπεριέχει πλήθος καταχρηστικών όρων και που για πρώτη φορά στην ιστορία κάνει αναφορά σε κυριαρχικά Εθνικά δικαιώματα του κράτους. Μία σύμβαση που παραβιάζει θεμελιώδεις αρχές δικαίου. Όταν αυτός ο κ. Παπούλιας, επικύρωνε όλους τους άδικους και αντιλαϊκούς νόμους που έχουν διαρρήξει τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας και έχουν μετατρέψει ένα μεγάλο μέρος του λαού μας σε νεόπτωχους του μεσοπολέμου. Ταυτόχρονα, το παραγωγικότερο κομμάτι της κοινωνίας μας, οι νέοι, διώχνονται συνειδητά εκτός Ελλάδος, υπό μιας νέας σκληρής μορφής μετανάστευση, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν ευκαιρίες εργασίας εδώ, που θα εκπληρώσουν τα μελλοντικά τους σχέδια, για μια  άνετη διαβίωση των ίδιων και των οικογενειών τους.

Αιδώς οσφυοκάμπτες γυμνοσάλιαγκες συνεταίροι της υπογραφής του μνημονίου και της δανειακής σύμβασης. Το τσουνάμι που ακολουθεί από τον πολιτικό σεισμό της Ελλάδας θα δημιουργήσει δυνατούς τριγμούς και πελώρια ρήγματα στην Ε.Ε. και στις αγορές των κερδοσκόπων που θέλουν να κυβερνήσουν ολόκληρο τον πλανήτη. Το τσουνάμι που ακολουθεί των Εθνικών εκλογών της 6^ης Μαΐου, φέρνει κρεμάλες στην πατρίδα μας για να ξεβρομίσει επιτέλους, ο τόπος.

Συνεπώς, οι Έλληνες θα πρέπει να πάψουν να τρομοκρατούνται από τις απειλές της παραπληροφόρησης των υποταγμένων ΜΜΕ, γιατί  η Επανάσταση για Ελευθερία και Ισονομία μόλις άρχισε!   

Ναυάγιο στη σύσκεψη – Πάμε για εκλογές

Σε ναυάγιο οδηγήθηκε η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Κάρολο Παπούλια.Μετά και την αποτυχία των συνομιλιών, η χώρα οδηγείται σε νέες εκλογές τον Ιούνιο.

Την Τετάρτη, στη 1 το μεσημέρι, θα γίνει νέα συνάντηση των πολιτικών αρχηγών, για να οριστεί το πρόσωπο του υπηρεσιακού πρωθυπουργού.

16:26 Π. Καμμένος: Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με απόλυτη συναίσθηση της ευθύνης κάναμε μια ύστατη προσπάθεια, συμμετέχοντας για πρώτη φορά στη συνάντηση, από την οποία είχαμε αποκλειστεί. Καταθέσαμε τις επτά θέσεις μας. Αναφερθήκαμε με απόλυτη σαφήνεια στα εθνικά θέματα που δεν συζητήθηκαν, με ευθύνη των δυνάμεων του μνημονίου. Αναφερθήκαμε στα μέτρα του Ιουνίου και στα τεράστια προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στην αγορά με τη ρευστότητα, την απόσυρση καταθέσεων, κάνοντας δυνατή μια εθνική λύση που θα μπορούσαν να στηρίξουν βουλευτές των κομμάτων που μετέχουν στη σύνθεση της νέας Βουλής. Δεν είχαμε ανταπόκριση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Ο κ. Βενιζέλος συμφώνησε στα επτά σημεία, πλην αυτου για τη διαγραφή χρέους. Ο κ. Σαμαράς απάντησε ότι θέλει εκλογές γιατί θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας και ο κ. Κουβέλης, ενώ στα θέματα που έχουν να κάνουν με τη διαγραφή κυβέρνησης συμφώνησαν, δεν υπήρχε δυνατότητα συγκρότησης κυβέρνησης. 

Επίσης, καταθέσαμε σαφέστατο οδικό χάρτη για το πώς μπορεί να γίνει εκτελεστό το σχέδιό μας. Ζητήσαμε ψήφο εμπιστοσύνης και ξεκαθαρίσαμε ότι για να προχωρήσουμε στην καταγγελία των συμβάσεων, χρειάζονται 180 βουλευτών. Οι προτάσεις μπλοκαρίστηκαν από τους συγκυβερνώντες, που θέλουν να συνεχίσουν να υπηρετούν τα συμφέροντα του μνημονίου. 

16:17 Φ. Κουβέλης: Η χώρα οδεύει προς εκλογές. Η σύσκεψη δεν απέφερε καρπούς. Δεν υπήρξε συμφωνία μεταξύ των αρχηγών για να υπάρξει μία λύση έτσι ώστε η χώρα να αποφύγει την προσφυγή σε νέες εκλογές. Κατέθεσα άλλη μια φορά την πρόταση για τη συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης, που θα μπορούσε να στηρίζεται σε συγκεκριμένη προγραμματική συμφωνία με φερέγγυα πρόσωπα και συμμετοχή των δυνάμεων που επιθυμούν την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη και την αποδέσμευση από τους όρους του μνημονίου. 

Πρότεινα ότι στο πλαίσιο της προγραμματικής συμφωνίας θα έπρεπε να υπάρξει ρητή και ειδική δέσμευση των πολιτικών δυνάμεων για την άμεση έναρξη συστηματικής και επίμονης διαπραγμάτευσης για την αποδέσμευση από τη δανειακή σύμβαση και το μνημόνιο, με ενέργειες που θα αφορούν στην άρση της νομοθεσίας που επέβαλλε τη μείωση των κατώτατων μισθών και παρέσυρε το σύνολο των αμοιβών. Η πρόταση για οικουμενική κυβέρνηση δεν έγινε δεκτή. 

Πρέπει να σας πω ότι τη συμμετοχή του δευτέρου κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ, επέμενα ότι πρέπει να την εξασφαλίζει αυτή τη συμφωνία. Δεν ετέθη καν στο τραπέζι της συζήτησης το ενδεχόμενο κυβέρνησης προσωπικοτήτων, από τεχνοκράτες. Πρόταση που από χθες το βράδυ είχα απορρίψει. Θέλω να πω με σαφήνεια και κατηγορηματικότητα ότι η ΔΗΜΑΡ έκανε ό, τι ήταν δυνατόν, έκανα ό,τι μπορούσα προκειμένου να μην υπάρξει προσφυγή της χώρας σε νέες εκλογές. Με επίγνωση να εξυπηρετηθεί το συμφέρον της χώρας και της κοινωνίας. Η κάθε δύναμη να αναλάβει τις ευθύνες της. 

Έπραξα ό, τι ήταν δυνατόν. Εξήντλησα κάθε περιθώριο. Δυστυχώς, η πρότασή μας απερρίφθη. Από την πρώτη στιγμή κάποιες πολιτικές δυνάμεις είχαν την πολιτική επιλογή να προσφύγει η χώρα σε νέες εκλογές, με τη στενή επιλογή να υπηρετηθεί το κομματικό συμφέρον. Που για εμάς ουδέποτε κυριάρχησε ως κριτήριο. Αυτό που κυριάρχησε ήταν να υπηρετήσουμε την χώρα και την κοινωνία. Εμείς δεν θέλαμε τίποτα. Δεν είχαμε καμία άλλη επιδίωξη. Παρα μόνον την ικανοποίηση να υπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν στα χέρια τους τα συμπεράσματα. Αυτοί θα κρίνουν για το πώς συμπεριφέρθηκαν οι πολιτικές δυνάμεις. 

16: 11 Στα γραφεία της ΝΔ στη Συγγρού ο Αντώνης Σαμαράς.Σε λίγα λεπτά αναμένεται δήλωσή του. Σε λίγα λεπτά αναμένεται δήλωσή του. Μιλώντας σε δημοσιογράφους, ο κ. Σαμαράς επιβεβαίωσε ότι ναυάγησε η σύσκεψη και η χώρα οδηγείται σε εκλογές. 

16: 11 Η Προεδρία επιβεβαιώνει το ναυάγιο της σύσκεψης και συγκαλεί σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών για τη συγκρότηση υπηρεσιακής κυβέρνησης που θα πάει τη χώρα σε εκλογές.

16: 06 Ε. Βενιζέλος: Η χώρα οδεύει σε εκλογές επειδή κάποιοι έθεσαν πάνω από το εθνικό συμφέρον το στενό κομματικό τους συμφέρον. Παρερμηνεύουν την εντολή του ελληνικού λαού. Ο λαός μας είπε ότι δεν θέλει νέες εκλογές, ότι θέλει κυβέρνηση συνεργασίας, ότι θέλει να κάνουμε τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια για να δώσουμε ξανά αισιοδοξία, εθνικό σχέδιο για το μέλλον. Το ΠΑΣΟΚ ηττήθηκε στις εκλογές της 6ης Μαΐου. Άρα, μπορούσε και μπορεί να επηρεάσει τα πράγματα πολύ λιγότερο απ’ οτι μέχρι τις εκλογές. Παρά ταύτα, από την πρώτη στιγμή, τηρήσαμε μια υπεύθυνη στάση. Ζητήσαμε κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τη συμμετοχή όλων των ευρωπαϊκών δυνάμεων για να κάνουμε μια εθνική προσπάθεια, να βελτιώσουμε τις συνθήκες.

Προτείναμε στον ΣΥΡΙΖΑ να σχηματίσει με τη ΔΗΜΑΡ κυβέρνηση της Αριστεράς. Υιοθετήσαμε την πρόταση Κουβέλη για οικουμενική κυβέρνηση. Πιστεύω ότι υπήρχε μια ελάχιστη βάση συνεννόησης, ανεξαρτήτως των λεκτικών διαφορών. Αυτό δεν κατέστη εφικτό λόγω της άρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και της επιμονής του κ. Κουβέλη ότι χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Σήμερα ακούσαμε μία πρόταση του κ. Καμμένου για να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, δηλαδή να καταγγείλλει τη σύμβαση και να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Δεν ήταν η εντολή του ελληνικού λαού.

Κάναμε μεγάλη προσπάθεια για να πείσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ να προχωρήσουμε σε μια συνεργασία που θα ανακουφίσει το έθνος και θα δώσει ελπίδα στους Έλληνες. Δεν το δέχθηκαν. Είναι υποχρέωση του κάθε Έλληνα πολίτη να διαβάσει τα πρακτικά της σύσκεψης. Θα δει αποτυπωμένες με ανάγλυφο τρόπο τις στρατηγικές των κομμάτων, τις σκοπιμότητες. Θα δει ότι δυστυχώς επικράτησε αλαζονεία, τυχοδιωκτισμός, μικροκομματισμός. Είναι πολλοί αυτοί που ειδικεύονται στο εμπόριο ψευδαισθήσεων.

Η πατρίδα μπορεί να σωθεί αν το θελήσουν οι Έλληνες πολίτες. Θα σταθμίσουν, θα δουν τι είναι αληθινό και τι ψευδεπίγραφο και θα κάνουν μια ιστορικά πιο ώριμη επιλογή. Δεν έπρεπε να πάμε εδώ. Ας πάμε ενωμένοι με τον καλύτερο τρόπο. Ας πάμε στο καλύτερο και, για όνομα του Θεού, ας μην πάμε προς το χειρότερο.

15:59 Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι την Τετάρτη στη 1 το μεσημέρι θα γίνει νέα συνάντηση των πολιτικών αρχηγών ώστε να οριστεί υπηρεσιακός πρωθυπουργός και στη συνέχεια να γίνουν οι διαδικασίες για τη διεξαγωγή εκλογών.

15: 58 Σε ναυάγιοοδηγήθηκε η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. “Η διαβούλευση τελείωσε” περιορίστηκε να πει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, κ. Φώτης Κουβέλης. Οι πολιτικοί αρχηγοί οδηγούνται προς τα κομματικά τους γραφεία για δηλώσεις.

15: 57 Π. Καμμένος: Προτείναμε μια κυβέρνηση εθνικού σκοπού. Δεν δέχθηκαν. Προτιμούν μια κυβέρνηση των δανειστών.

15:57 Απεχώρησαν οι πολιτικοί αρχηγοί.

15: 56 Ολοκληρώθηλε η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών.

newsbomb.gr

Η σκοτοδινία του «Συστήματος»...

Γράφει ο ΔΑΜΩΝΙΔΗΣ...

Η λαϊκή ετυμηγορία της 6ης Μαΐου 2012 δημιούργησε προβλήματα σκοτοδινίας στο αυτοαποκαλούμενο «Πολιτικό Σύστημα»-εκφραστή, κατά κύριο λόγο, της «Συνομοταξίας των Μεταπρατών», οι οποίοι διακινούνται άνω και εκτός των Εθνικών Συμφερόντων!

Τα δύο σκέλη του «Συστήματος», η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, κατετάγησαν από τη Λαϊκή Ψήφο στην εσχάτη των μειοψηφιών. Απεστερήθησαν και του τυπικού δικαιώματος να προβάλλονται ως εκφραστές της Λαϊκής Βούλησης και του Νομικού Δικαιώματος να δεσμεύουν οι πράξεις τους τον Ελληνικό Λαό, συμφώνως προς τις παραδεδεγμένες αρχές του Διεθνούς Δικαίου. Ο Ελληνικός Λαός εκλήθη την 6η Μαΐου 2012 να αποφανθεί για τα Μνημόνια (Ι και ΙΙ), τα οποία περιήγαγαν το Έθνος, τη Χώρα και τον Λαό της σε καθεστώς Οικονομικής Υποτέλειας, εκποίησης της Εθνικής Κυριαρχίας, και δη στην υπαγωγή της στη θέση του Προτεκτοράτου της Ευρωζώνης. Απεφάνθη, με το συντριπτικό ποσοστό του 68%, ότι δεν αναγνωρίζει τις πράξεις των Τρεσάντων «Πολιτικών» (Γ. Παπανδρέου, Ευ. Βενιζέλου, Αντ. Σαμαρά και του παρείσακτου Λουκά Παπαδήμου) και διακήρυξε urbi et orbi: Υποχρεώσεις και καθήκοντα… • Αναγνωρίζει τις δανειακές υποχρεώσεις του που διακινούνται στο πλαίσιο των αναγνωριζομένων από το Διεθνές Δίκαιο «Συναλλακτικών Ηθών» και ουχί τα επαχθή ποσά που απορρέουν από τοκογλυφικά επιτόκια. Και μάλιστα όταν το Διεθνές Τραπεζικό Σύστημα δανείζεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με επιτόκιο 1%, αλλά δανείζει την Ελλάδα με επιτόκιο 5% και 6%! Ειδικώς δε όταν η ΕΚΤ, εκτός των παραδεδεγμένων διεθνώς «Συναλλακτικών Ηθών», μετέρχεται τοκογλυφική τακτική και, αντί να δανείζει απευθείας τα Κράτη-Μέλη της Ένωσης με το επιτόκιο του 1%, δανείζει με το συγκεκριμένο επιτόκιο τις ιδιωτικές τράπεζες και οι τελευταίες, σαν Ρωμαίοι Τοκογλύφοι, δανείζουν τα Κράτη με τα γνωστά επαχθή επιτόκια… • Η κάλυψη των επιτακτικών αναγκών του Ελληνικού Λαού στους τομείς των Συντάξεων, της Υγείας, της Παιδείας, της Άμυνας κ.λπ. προηγείται κάθε δανειακής υποχρέωσης προς τρίτους. Παραλλήλως, η ετυμηγορία του Ελληνικού Λαού δεν παραγράφει τις εγκληματικές ευθύνες των Ανεπάγγελτων Επαγγελματιών της Πολιτικής, εκφραστών του «Πολιτικού Συστήματος», και απαιτεί εδώ και τώρα την παραδειγματική Τιμωρία όσων οδήγησαν τη Χώρα, εσκεμμένως, στο καθεστώς της Υποτέλειας. Λαοί και Έθνη που ευλαβούνται τη Λαϊκή Ετυμηγορία, εντός του Ιερού Τεμένους της Δημοκρατίας, του Κοινοβουλίου, υπενθυμίζουν στους επιλήσμονες των υποχρεώσεών τους Πολιτικούς την αμείλικτη Εθνική Νέμεση, που ως «Οφθαλμός όστις τα πάνθ' ορά» εποπτεύει τις ενέργειές τους! «…Γιατί επιβουλεύθηκε τις λαϊκές ελευθερίες»…  Στο Αγγλικό Κοινοβούλιο, άνωθεν του βήματος, από το οποίο ο ανώτατος άρχων κηρύσσει την έναρξη των εργασιών του Σώματος, υπάρχει η κρύπτη στην οποία φυλάσσεται το κρανίο του βασιλιά Καρόλου του Ι, κρύπτη η οποία επιστέφεται με την υπενθύμιση: «Ενταύθα φυλάσσεται το κρανίο του βασιλιά Καρόλου του Ι, ο οποίος εκαρατομήθη γιατί επιβουλεύτηκε τις ελευθερίες του Αγγλικού Λαού». Καιρός είναι, πλέον, στην αίθουσα του Κοινοβουλίου και άνωθεν της έδρας του Προέδρου του Σώματος να τοποθετηθεί η φωτογραφία από τη «Δίκη των Εξ», οι οποίοι, προ ενενήντα ετών, οδηγήθηκαν στον τόπο της Εθνικής Εξιλέωσης, το Γουδί, ως υπαίτιοι της Εθνικής Καταστροφής του 1922. Η συμβολική αυτή ενέργεια θα υπενθυμίζει στους γόνους και τους κλώνους των Ανεπάγγελτων Επαγγελματιών της Πολιτικής τον Τιμωρό, την Εθνική Συνείδηση, που τον Νοέμβριο του 1922 εξέφρασε ο αδέκαστος Νικόλαος Πλαστήρας, και την Κάθαρση από ένα εθνικό όνειδος… «Παίζει εν ου παικτοίς…» Επιπροσθέτως, θα υπενθυμίζει στο «Σύστημα» ότι η Δημοκρατία είναι το Πολίτευμα εκείνο το οποίο δεν επιτρέπει το «παίζειν εν ου παικτοίς», εις βάρος του Λαού και των συμφερόντων του! Και, επιπλέον, το βουλευτικό αξίωμα δεν αποτελεί την οδό της διά βίου πλουσιοπάροχης σίτισης στο Δημόσιο Πρυτανείο, αλλά «είναι ένα έργο εμπιστοσύνης και μια πράξη τόλμης στην υπηρέτηση των Λαϊκών Συμφερόντων». Εν κατακλείδι, δε, θα υπενθυμίζει στους αμνήμονες της Ελληνικής Ιστορίας ότι η εφεύρεση της Δημοκρατίας και της Λαϊκής Κυριαρχίας σ' αυτόν τον Τόπο και στη συνέχεια η παράδοση της διακυβέρνησης μέσω του πολιτικού διαλόγου μεταξύ των πολιτών έχουν τις ρίζες τους στην πρακτική και τον στοχασμό της ελληνικής πόλης-κράτους. Η ιστορική πολιτική παρακαταθήκη αυτού του τόπου θέλει τη Δημοκρατία ως μάχιμη έννοια και όχι κάτι το ασαφές και αόριστο, κατά τη συνήθη ερμηνεία του «Πολιτικού Συστήματος» εδώ και αρκετές δεκαετίες. Για τον ελληνικό πολιτισμό η Δημοκρατία αποπνέει ενθουσιασμό, είναι μαχητική λέξη, η οποία προσδιορίζει τις φιλοσοφίες για την ορθή διακυβέρνηση, όσο και τις κοινωνικές αξίες. Και ακριβώς ο νεαρός ηγέτης της Ελληνικής Αριστεράς, ο Αλέξης Τσίπρας, σ' αυτό το πλαίσιο, το Ουμανιστικό, επανέφερε τον προοδευτικό λόγο. Διαφορίσθηκε από εκείνους, το «Πολιτικό Σύστημα», οι οποίοι δεν αντιμετωπίζουν τον δήμο, τον Λαό, με την τιμητική έννοια του όρου, αλλά τον εκλαμβάνουν ως μάζα, με εκδικητικές τάσεις, ανίκανο να χειραφετηθεί και να διακανονίζει τα της μοίρας του! Το «Σύστημα», ήδη από την προηγούμενη Κυριακή, έχει υπεισέλθει σε επιθανάτιο ρόγχο, η διάρκεια του οποίου είναι ακαθόριστη. Έχει, όμως, προδιαγραφεί το τέλος του…  Πηγή : www.paron.gr