Όλοι οι δρόμοι δείχνουν Ελλάδα, ακόμα και μέσω Τουρκίας .

 

Οι τελευταίες κινήσεις της Ρωσίας στον τομέα ενέργεια, η απόφαση παράκαμψης της Ουκρανίας και η Άγκυρα που στο τέλος δύσκολα θα τηρήσει τα όποια συμφωνηθέντα…

Κρίσιμη στρατηγική σημασία σε ότι αφορά τον ενεργειακό σχεδιασμό της Ε.Ε. αποκτά φαινομενικά η Ελλάδα μετά την απόφαση της Ρωσίας να αντικαταστήσει την Ουκρανία ως κόμβο μεταφοράς φυσικού αερίου με τον ελληνοτουρκικό αγωγό φ/α. «Η Ευρώπη πρέπει να βιαστεί να κατασκευάσει υποδομές διακίνησης του φυσικού αυτού αερίου, ώστε να είναι σε θέση να το παραλάβει στο νέο «σημείο παράδοσης-παραλαβής» στα σύνορα Τουρκίας και Ελλάδας», δήλωσε χαρακτηριστικά ο επικεφαλής της Gazprom Αλεξέι Μίλερ.

Έτσι απαντά η Μόσχα στην επιλογή των φιλοναζιστών του Κίεβο να ταυτιστούν πλήρως με τα συμφέροντα των παγκοσμιοποιητών της Δύσης.

Στην ουσία η Μόσχα επιστρέφει στον αγωγό South Stream αλλά με αντικατάσταση της Βουλγαρίας με την Τουρκία και την Ελλάδα μονόδρομο για την μεταφορά του ρωσικού φυσικού αερίου στην υπόλοιπη Ε.Ε., πλην των βόρειων χωρών (Γερμανία, Δανία, Ολλανδία, Γαλλία) οι οποίες εξυπηρετούνται από τον North Stream. Σε περίπτωση που η Άγκυρα δε, θελήσει να κλείσει την στρόφιγγα προς τα εμάς, θα πρέπει να αντιμετωπίσει το Κρεμλίνο.

Ωστόσο δεν πιστεύουμε πως η Τουρκία, παρότι αναβαθμίζεται γεωστρατηγικά σε πάρα πολυ υψηλό βαθμό (θα περνούν από το εδαφός της ζωτικής σημασίας αγωγοί – TAP, Μπακού- Τσεϊχάν, Turkish stream κ.α.), θα τιμήσει την όποια συμφωνία με την Ρωσία, με την οποία διατηρεί ουκ ολίγες γεωστρατηγικές διαφορές σε Βαλκάνια και Ευρασία.

Επιπλέον προκαλείται η δυσφορία των συμμαχικών Η.Π.Α., καθώς έτσι η γείτονα αναβιβάζεται σε κύριο εταίρο του ρωσικού φυσικού αερίου.

H ενεργειακή στρατηγική της Ευρώπης και ο South Stream

Της Judy Dempsey

Η ανακοίνωση του Προέδρου Vladimir Putin την 1η Δεκεμβρίου ότι η Ρωσία εγκαταλείπει τα σχέδια για την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου αξίας 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ρίχνει το γάντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στα 28 κράτη μέλη της.

Αν ο Putin επιμείνει με την πολιτική του να εγκαταλείψει το έργο του South Stream, που θα προμήθευε τη Νοτιοανατολική Ευρώπη με φυσικό αέριο από τη Ρωσία, η κίνηση αυτή θα μπορούσε να αποβεί καθοριστική για την ενεργειακή στρατηγική της ΕΕ, εάν η ΕΕ αξιοποιήσει αυτή την ευκαιρία.

Για αρχή, η εγκατάλειψη του South Stream θα μπορούσε να επιταχύνει τη διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας της Ευρώπης. Θα μπορούσε επίσης να ενθαρρύνει τη διαφάνεια στον τομέα της ενέργειας. Και θα μπορούσε να μεταπείσει εκείνες τις χώρες της ΕΕ που δεν έχουν ακόμη επικυρώσει το τρίτο ενεργειακό πακέτο της ΕΕ, το οποίο έχει σχεδιαστεί την εισαγωγή του ανταγωνισμού στην ενεργειακή αγορά της Ευρώπης. Αυτά ήταν τα ζητήματα που ο South Stream είχε ως στόχο να παρεμποδίσει.

Από την αρχή, ο South Stream ήταν ένα σχέδιο που βασιζόταν στην πολιτική και όχι στην οικονομική λογική. Έχοντας δημιουργηθεί αρκετά χρόνια πριν από τον Ρωσικό ενεργειακό κολοσσό Gazprom, ο South Stream σχημάτισε μια κοινοπραξία που συμπεριλάμβανε μεγάλες ενεργειακές εταιρείες από την Αυστρία, την Ιταλία, την Ουγγαρία και τη Βουλγαρία. Το πρόγραμμα είχε τρεις στόχους.

Ο πρώτος ήταν να παρακάμψει την Ουκρανία ως μια κρίσιμη διαδρομή διέλευσης του Ρωσικού φυσικού αερίου που προορίζεται για τους Ευρωπαίους πελάτες. Η ΕΕ εξαρτάται από τη Ρωσία για το 30% των προμηθειών φυσικού αερίου της. Πάνω από το ήμισυ αυτού του αερίου περνά από την Ουκρανία, με τη χώρα να κερδίζει μεγάλες αμοιβές από τη Ρωσία.

Οι διαμάχες περί φυσικού αερίου μεταξύ Ουκρανίας και

Ο Πόλεμος των Αγωγών στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο

Του Αθανάσιου Πίτατζη 

"Σύμφωνα με το US Geological Survey’s (USGS) Energy Resources Program, η περιοχή που είναι γνωστή ως Levant Basin Province συγκρίνεται με κάποιες από τις μεγάλες περιοχές του κόσμου.Εκτιμώντας προφανώς ότι επιβεβαιώθηκαν οι ανακαλύψεις μεγάλων ποσοτήτων υδρογονανθράκων, με ενδεχόμενο την μεταβολή των γεωπολιτικών δεδομένων σε ολόκληρη την περιοχή, το USGS ξεκίνησε την πρώτη του εκτίμηση για το σύνολο των κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου στην ευρύτερη περιοχή που ανήκει στην ανατολική Μεσόγειο, περιλαμβάνοντας την Λεκάνη του Αιγαίου και την ανατολική λεκάνη (Levant Basin) στα ανοικτά των ακτών της Κύπρου, του Λιβάνου, της Συρίας και του Ισραήλ και την Λεκάνη του Νείλου στα ανοικτά των ακτών της Αιγύπτου. Τα συμπεράσματα ήταν εντυπωσιακά. Το USGS υπολόγισε το σύνολο της ανατολικής Μεσογείου σε 345 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια αερίου και 3,4 δισεκατομμύρια βαρελιών πετρελαίου.

Ειδικότερα, το USGS, χρησιμοποιώντας όλα τα δεδομένα προηγούμενων γεωτρήσεων και γεωλογικών ερευνών στην περιοχή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «οι μη ανακαλυφθείσες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή της ανατολικής λεκάνης (Levant Basin Province) υπολογίζονται σε 1,68 δισεκατομμύρια βαρελιών πετρελαίου και 122 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια αερίου. Επιπλέον το USGS εκτιμά ότι «οι μη ανακαλυφθείσες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου

Η ενέργεια στη Μεσόγειο αλλάζει τα δεδομένα

Του Σταύρου Λυγερού

Μπορεί η Λευκωσία να κρατάει ανοικτές στο τραπέζι όλες τις επιλογές όσον αφορά τον τρόπο διοχέτευσης του κυπριακού φυσικού αερίου στην αγορά, αλλά ήδη προσανατολίζεται να το εξάγει στην Αίγυπτο και στην Ιορδανία. Η πρόσφατη έγκριση από τις δύο πλευρές της κυπρο-αιγυπτιακής συμφωνίας για συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων που βρίσκονται στη γραμμή οριοθέτησης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) των δύο χωρών (υπεγράφη στις 13 Δεκεμβρίου 2013) αποτελεί ένα πρόσθετο βήμα για την ανάπτυξη της μεταξύ τους συνεργασίας κι όχι μόνο στον ενεργειακό τομέα.

Η προ ημερών δεύτερη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας Βενιζέλου, Κύπρου Κασουλίδη και Αιγύπτου Σούκρι στο περιθώριο της γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη επιβεβαίωσε την αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Αίγυπτος του προέδρου Σίσι βρίσκεται σε ανοικτή ρήξη με την Τουρκία του Ερντογάν, γεγονός που εκ των πραγμάτων ωθεί την πρώτη προς την πλευρά της Αθήνας και της Λευκωσίας. Το ίδιο σε γενικές γραμμές είχε συμβεί και με το Ισραήλ, αν και μία σημαντική πτέρυγα της ισραηλινής πολιτικής ελίτ δεν έχει παραιτηθεί από την προσπάθεια να γεφυρώσει το ρήγμα με την Άγκυρα.

Ισχυροί κύκλοι στη Δύση, αλλά και κάποιοι στην ίδια την Κύπρο προωθούν την ιδέα το

Η καθυστέρηση των ενεργειακών σχεδιασμών και ο ρόλος της Βρετανίας

Μάριος Πούλλαδος

Είναι πλέον γνωστό ότι ήδη από το 2004 η Μεγάλη Βρετανία επιδίωξε μέσω της στήριξης του σχεδίου Ανάν την αναβάθμιση του καθεστώτος των Βάσεων. Με διπλωματικές ταχυδακτυλουργίες  και ασάφειες επί του κειμένου, προσδοκούσε στην μελλοντική διεκδίκηση  δικαιωμάτων επί της Κυπριακής ΑΟΖ και του φυσικού αερίου του οποίου την ύπαρξη τότε αγνοούσαν σχεδόν όλοι αλλά όχι φυσικά αυτοί.
Αν τότε επιτύγχαναν κάτι τέτοιο, πολύ πιθανόν ν’ ακολουθούσαν τις ίδιες πρακτικές με το Γιβραλτάρ σήμερα. Μόλις πρόσφατα συγκεκριμένα, οι Άγγλοι, ενοχλήθηκαν από δραστηριότητες ισπανικού κρατικού ερευνητικού πλοίου και δήλωσαν απερίφραστα ότι η κυβέρνηση τους λαμβάνει υπόψη «κάθε προσπάθεια από την Ισπανία να ασκήσει εξουσία ή έλεγχο εντός των χωρικών υδάτων του βρετανικού Γιβραλτάρ και θεωρεί τέτοιες παραβιάσεις ως παραβίαση της κυριαρχίας μας»(Φιλελεύθερος  02/04/2014).

Το ενεργειακό πάζλ της σύγκρουσης Ρωσίας-Δύσης και οι εξελίξεις στο ενεργειακό μέτωπο της Αν. Μεσογείου

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Η ενεργειακή σύγκρουση της Δύσης με την Ρωσία δεν τελειώνει με την Κριμαία, αλλά μόλις τώρα αρχίζει, καθώς η Ευρώπη αναζητά εναγωνίως νέες πηγές ενέργειας που θα την βοηθήσουν να περιορίσει την σημερινή εξάρτηση από την Μόσχα, ενώ την ίδια στιγμή και η Ρωσία αναζητά διέξοδο και προς άλλους «πελάτες» ώστε και η ίδια να εξαρτηθεί από τα ευρωπαϊκά κεφάλαια που αποτελούν τον κινητήριο μοχλό για την ρωσική οικονομία αλλά και για την όλο και πιο απροφάσιστη και δυναμική ρωσική εξωτερική πολιτική.

Για τον ρώσο πρόεδρο το ενεργειακό παιγνίδι δεν είναι πια ούτε τόσο απλό ούτε τόσο δεδομένο όσο ίσως φαίνονταν πριν μερικά χρόνια. Όταν ανέλαβε πρόεδρος της Ρωσίας ο Βλαντιμίρ Πουτιν οι εξαγωγές αερίου και πετρελαίου ήταν λιγότερο από το 50% των συνολικών εξαγωγών της Ρωσίας, ενώ τώρα έχουν φθάσει να είναι σχεδόν τα 2/3 των συνολικών εξαγωγών. Καθώς στην Ευρώπη έχει ήδη ξεκινήσει και τώρα επισπεύδεται η αναζήτηση εναλλακτικών πηγών ενέργειας ώστε να υπάρξει η διαφοροποίηση των προμηθευτών ενέργειας στην Ευρώπη, τα προβλήματα όλο και θα πληθαίνουν για την Ρωσία. Απώλειες από την εξαγωγή φυσικού αερίου και πετρελαίου προς την Ευρώπη θα έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην ρωσική οικονομία αλλά και στην πετρελαϊκή βιομηχανία καθώς οι ενεργειακοί κολοσσοί της έχουν ανάγκη από νέα κεφάλαια για να εξασφαλίσουν πρόσβαση σε όλο και πιο δύσκολα στην εκμετάλλευση τους κοιτάσματα.

Αλλά και η Ευρώπη που δεν μπορεί να περιμένει τις εξαγωγές αμερικανικού

German Marshall Fund: Προβληματική η μεταφορά αερίου μέσω Τουρκίας, λένε στρατηγικοί αναλυτές στις ΗΠΑ

 Άκρως σημαντικά τα συμπεράσματα από συνέδριο που διοργάνωσε το German Marshall Fund στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ στις 11 Φεβρουαρίου 2014 υπό την εποπτία του Eastern Mediterranean Energy Project. Κύριο θέμα του συνεδρίου ήταν η γεωπολιτική της ενέργειας στην Ανατολική Μεσόγειο με κύριους ομιλητές τους Σίμον Χέντερσον, διευθυντή του Gulf and Energy Program at the Washington Institute for Near East, τον Αναστάσιο Γιαμουρίδη, ανώτερο σύμβουλο στο Pöyry Management Consulting και τον Έρικ Τόμσον, αντιπρόεδρο και διευθυντή του CNA Strategic Studies. Το παρών τους έδωσαν επίσης και 4 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ.

Σχετικά με  τους ενεργειακούς σχεδιασμούς στην περιοχή μας, ο κ.Χέντερσον σημείωσε ότι αν και η Τουρκία φαίνεται να είναι η πιο λογική αγορά για το Ισραηλινό φυσικό αέριο, εντούτοις σε μια τέτοια περίπτωση το Ισραήλ θα παραμείνει μικρός παίχτης στην ενεργειακή αγορά της Τουρκίας ανταγωνιζόμενη την Gasprom και άλλες εταιρείες. Από την πλευρά του ο κ.Γιαμουρίδης υπογράμμισε ότι οι αναφορές που παρουσιάζουν την κατασκευή αγωγού προς την Τουρκία ως την πιο λογική, αδυνατούν να καταλάβουν την πολυπλοκότητα και τα ρίσκα και επιπλέον το γεγονός ότι η Τουρκική αγορά ενδεχομένως δεν θα μπορέσει να επιφέρει τις καλύτερες οικονομικές αποδόσεις για τους  πωλητές φυσικού αερίου μακροπρόθεσμα . Τέλος, ο κ. Τόμσον δήλωσε ότι οι καινούργιες υποδομές όπως οι υπεράκτιες εξέδρες γεώτρησης και οι αγωγοί μπορεί να αποτελέσουν πιθανούς στόχους από ομάδες

Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΠΥΡΟΔΟΤΕΙ ΞΑΝΑ ΤΟΝ «ΠΟΛΕΜΟ» ΤΩΝ ΑΓΩΓΩΝ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Η κρίση της Ουκρανίας ανέδειξε για άλλη μια φορά το ζήτημα των ενεργειακών αγωγών καθώς για τους περισσότερους στρατηγικούς αναλυτές αυτό ήταν η βασική αιτία για ότι έγινε στο Κίεβο και για ανατροπή της φιλορωσικής κυβέρνησης του κ Γιανούκοβιτς. Η διαδρομή των κυριότερων ενεργειακών αγωγών μέσω Ουκρανίας προς την δυτική Ευρώπη, αλλά και η μεγάλη εξάρτηση της δυτικής Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, είναι τα δυο κρίσιμα ζητήματα που έχουν αναδειχτεί από την κρίση αυτή με πολλούς «παίκτες» στο προσκήνιο. Τις τελευταίες δεκαετίες
η Ευρώπη είχε κτίσει το σύστημα παροχής ενέργειας από την Ρωσία με την πλήρη ενεργειακή της εξάρτηση από την Μόσχα. Η απεξάρτηση της θα χρειαστεί πολλά χρόνια και το κόστος θα είναι ανάλογο και αν συμφέρει. Ήδη κάποιοι παρουσιάζουν εναλλακτικές λύσεις και εδώ υπεισέρχεται το Κυπριακό, η Συρία, το Ισραήλ, το Ιράν, το Αζερμπαϊτζάν, αλλά και η Τουρκία, χωρίς όμως τίποτα να είναι δεδομένο στο τεράστιο αυτό ζήτημα.

Όσο και αν αυτό φαίνεται εκ πρώτης όψεως ξενικό και όμως, η κρίση της Ουκρανίας συνδέεται άμεσα με τον εμφύλιο στης Συρίας αφού και τα δυο αυτά σημαντικά γεωπολιτικά ζητήματα συνδέονται με το ενεργειακό πρόβλημα της Δύσης και την ροη των ενεργειακών αποθεμάτων από τις πηγές τους προς την Δυτική Ευρώπη. Στην περίπτωση της Συρίας, η επιδίωξη του Κατάρ σε συνεννόηση με την Δύση αλλά και την συμβολή της Τουρκίας, ήταν η κατασκευή ενός μεγάλου ενεργειακού αγωγού για το φυσικό αέριο του Κατάρ ο όποιος μέσω Σαουδικής

Ο Ελληνοκυπριακός αγωγός Eastmed μπορεί να φέρει την πλήρη ανατροπή

Σιγή ισχθύος τηρούν πολλά ΜΜΕ στην Κύπρο με ελάχιστες  αναφορές σχετικά με μια  εξαιρετικής  σημασίας εξέλιξη που αφορά τον ευρύτερο ενεργειακό σχεδιασμό στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Ο λόγος για δημοσίευμα του Reuters (10/3/14)  που αφορά την πρωτοβουλία της Ελληνικής Κυβερνήσης για διεξαγωγή μελέτης σχετικά με την κατασκευή αγωγού από την Κύπρο προς την Ελλάδα και έπειτα στην Ευρώπη. Η κίνηση αυτή ανατρέπει άρδην τις ύποπτες μεθοδεύσεις στο Κυπριακό και αφήνει εκτεθειμένους τους θιασώτες  της άμεσης λύσης  και της  κατασκευής αγωγού προς Τουρκία που θα οδηγήσει στο ξεπούλημα του φυσικού πλούτου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο  υπό εξέταση αγωγός με όνομα Εastern Mediterranean Pipeline (Eastmed) που θα αξιοποιεί και το ισραηλινό φυσικό αέριο,   μπορεί να καταστεί μοχλός ανάπτυξης του ευρύτερου Ελληνικού χώρου και να συμβάλει ουσιαστικά στην γεωπολιτική αναβάθμιση αλλά και την οικονομική ανάκαμψη Ελλάδας-Κύπρου. Μετά λοιπόν την  υπογραφή συμφωνίας για κατασκευή του Euroasia Interconnector που θα διασυνδέει με καλώδιο Ισραήλ-Κύπρο-Ελλάδα, είναι πολύ πιθανό ν’ακολουθήσει και η κατασκευή αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου.  Πριν όμως από την όποια κατασκευή αγωγού απαιτείται η άμεση ανακύρηξη και οριοθέτηση της Ελληνικής ΑΟΖ που θα εφάπτεται με την Κυπριακή, πράγμα που θα ενεργοποιήσει εκ νέου το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα (ΕΑΔ) οδηγώντας  έτσι έμμεσα στην εκπλήρωση του προαιώνιου πόθου  του Κυπριακού Ελληνισού για Ένωση της με την Μητέρα Πατρίδα.

Ουκρανία: Μήπως όλα καταλήγουν στον South Stream;

Του Δημήτρη Μάρδα Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

H Ουκρανία φαίνεται ότι μπορεί να παίξει ρόλο όμοιο με εκείνον της Κορέας και της κρίσης που προκλήθηκε κατά το 1950-53. Η ένταση που έχει ήδη προκληθεί ενδυναμώνει την αντιπαλότητα μεταξύ Δύσης και Ρωσίας και ως εκ τούτου, οδηγεί τον πλανήτη σε νέες ψυχροπολεμικές εξελίξεις με “θετικό” απόηχο τους εξοπλισμούς και την ανάκαμψη στις ΗΠΑ κυρίως.


Όταν ξεκαθαρίσει η θολή εικόνα των εντυπώσεων στο πολιτικό αυτό παζλ, ίσως τότε δούμε τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο γεωστρατηγικός ρόλος των πηγών και των αγωγών ενέργειας. Κερδισμένη θα είναι η Ρωσία κάτω από οποιαδήποτε σενάριο.

Δε θα απορήσουμε, αν η όποια κυβέρνηση της Ουκρανίας συμφωνήσει τελικά την ελεύθερη διέλευση του αγωγού South Stream από το έδαφος ή τα χωρικά της ύδατα, κάτι που το αρνήθηκε παλαιότερα, με συνέπεια να εξαρτάται πλέον η Ρωσία από την Τουρκία.

Να υπενθυμίσουμε ότι από τα χωρικά ύδατα της τελευταίας στη Μαύρη θάλασσα συμφωνήθηκε το πέρασμα του αγωγού αυτού. Μην ξεχνάμε λοιπόν, ότι ο Ερτογάν διευκόλυνε τους Ρώσους από το 2007, έτσι ώστε να περάσει ο εν λόγω αγωγός από τη Μαύρη θάλασσα, ενώ λίγο μετά, τον Ιούνιο του 2009, ανακοίνωσε τη δημιουργία αγωγού 700 χιλιομέτρων Σαμψούντας-Τσεϊχάν, μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου που θα κατέληγε στη Μεσόγειο!. Αυτά τα δυο στοιχεία σκιαγραφούν την πλήρη εξάρτηση της Ρωσίας από την Τουρκία

Ό,τι και αν γίνει λοιπόν με την Τουρκία στο υπό εξέταση θέμα, μια τέτοια ρύθμιση (δηλ. διέλευση άνευ όρων των ρωσικών αγωγών από την Ουκρανία), χαλαρώνει τις όποιες πιέσεις της Τουρκίας σε βάρος της Ρωσίας, η οποία θα έχει πλέον εναλλακτικές λύσεις στο εξεταζόμενο θέμα. Δε θα απορήσουμε πάλι αν κάποτε διαπιστωθεί ότι όλη αυτή η φασαρία είχε κεντρικό σημείο αιχμής το προαναφερθέν και μόνο, παρά την πολυπλοκότητα που παρουσιάζει το ντοσιέ ενέργεια (σχιστολιθικά ενεργειακά αποθέματα κ.ά) στη συγκεκριμένη χώρα!

Να σημειωθεί ότι μετά από επτά χρόνια διαπραγματεύσεων, ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν ανακοίνωσε την κατασκευή του υποθαλάσσιου τμήματος του αεριαγωγού « South Stream» στην ΑΟΖ της Τουρκίας στις 22/11/2013. Το έργο θα αρχίσει το 2014. Οι εξελίξεις στην Ουκρανία και τα όσα επισημάνθηκαν ανωτέρω, μπορούν να οδηγήσουν είτε στη ματαίωση του έργου είτε στη χαλάρωση κάποιων όρων της συμφωνίας εκ μέρους της Τουρκίας, προκειμένου να δελεασθούν οι Ρώσοι περισσότερο, από μια βελτιωμένη προσφορά της κυβέρνησης Ερτογάν.

ΠΗΓΗ: http://www.anixneuseis.gr/?p=88025

Τα ενεργειακά της Κύπρου

Του Σάββα Καλεντερίδη

Διαβάσαμε με προσοχή όσα είπε στην ομιλία του ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης, στο δείπνο που παρέθεσε προς τιμήν του στην ιστορική έπαυλη Lancaster House του κεντρικού Λονδίνου ο υφυπουργός Ενέργειας του Ηνωμένου Βασιλείου Μάικλ Φάλον. Να σημειώσουμε ότι στο δείπνο, εκτός των υπουργών Κασουλίδη και Λακκοτρύπη, συμμετείχαν και επιχειρηματίες της Βρετανίας που δραστηριοποιούνται κυρίως στον τομέα των υδρογονανθράκων.

Μεταξύ άλλων, ο κ. Αναστασιάδης αναφέρθηκε και στο ζήτημα των υδρογονανθράκων και της διαδικασίας εξόρυξης και εκμετάλλευσής τους, που απαιτούν τεράστιες επενδύσεις, τις οποίες είναι σε θέση να κάνουν μόνο ενεργειακοί γίγαντες από μεγάλες χώρες.

Σύμφωνα με τα λεχθέντα, το όραμα της Κύπρου είναι η αξιοποίηση των ενεργειακών αποθεμάτων να μετατραπεί σε εργαλείο συνεννόησης και συνεργασίας με τις γειτονικές χώρες, αλλά και με εκείνες που θα εμπλακούν στην αξιοποίηση, η οποία θα λειτουργήσει και ως ένας καταλύτης για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή.

Το πιο κρίσιμο ίσως σημείο της ομιλίας του ήταν εκείνο που τόνιζε την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να υλοποιήσει τα μέτρα που απαιτούνται, ώστε η Κύπρος να καταστεί ενεργειακό κέντρο προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Εξαιρετικά μεγάλης σημασίας ήταν επίσης το γεγονός ότι σύμφωνα με τις ανακοινώσεις συμφωνήθηκε να συνεχιστεί η στενή συνεργασία Κυπριακής Δημοκρατίας και Ηνωμένου Βασιλείου και στα θέματα ενέργειας, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση και την κατάρτιση, για αξιοποίηση των φυσικών πόρων της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου. Η έμπρακτη αναγνώριση της ΑΟΖ της Κύπρου από το Λονδίνο είναι ένα ζήτημα που εμπεδώνει ακόμα περισσότερο τα δικαιώματα της Λευκωσίας σε μια εκτεταμένη περιοχή και αποδυναμώνει τους ισχυρισμούς της Αγκυρας ότι «αφού δεν υπάρχει κράτος με το όνομα Κύπρος δεν υπάρχει και κυπριακή ΑΟΖ»!

Αφού κι εμείς με τη σειρά μας υπογραμμίσουμε την αυξανόμενη σημασία της ΑΟΖ στη λειτουργία των κρατών και τη διασφάλιση των συμφερόντων τους, δεδομένου ότι ήδη έχουμε εισέλθει σε άτυπη προεκλογική περίοδο, λόγω των επικείμενων ευρωεκλογών, θα σταθούμε στο όραμα του Νίκου Αναστασιάδη να καταστεί η Κύπρος ενεργειακό κέντρο προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Και θα σταθούμε στο ζήτημα αυτό επειδή, δυστυχώς, στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για τις εκλογές συζητείται οτιδήποτε άλλο από το πελώριο ζήτημα της τύχης και της πορείας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που είναι το μεγαλύτερο και πιο φιλόδοξο εγχείρημα της ανθρωπότητας για συνεννόηση των λαών και των εθνών, σε μια περιοχή όπου η ασυνεννοησία και οι ανταγωνισμοί προκάλεσαν πολέμους με εκατομμύρια θύματα.

Για να είναι δυνατή η υλοποίηση του οράματος Αναστασιάδη, πρέπει να ισχύουν απαρεγκλίτως δύο όροι: ο ένας είναι να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. και ο άλλος να συμφωνήσει το Ισραήλ σε μια από κοινού στρατηγική για τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Κατά την άποψή μας, η επιλογή να γίνει η Ελλάδα μέλος της ΕΟΚ ήταν καθαρά πολιτική και γεωπολιτική και όχι οικονομική, όπως την εξέλαβαν άρχοντες και κομματικοί εγκάθετοι που διασπάθισαν τα κονδύλια της Ε.Ε. με απολύτως «προοδευτικό τρόπο», αφού προηγουμένως εξαπάτησαν τους ψηφοφόρους με

Ομηρος της Τουρκίας η Ελλάδα στον τομέα του φυσικού αερίου

Του Γιώργου Δέλαστικ

Σχεδόν απαρατήρητη πέρασε η είδηση. Εσκεμμένα. Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου θα ήταν να συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι σημαίνει στην πράξη η ενεργειακή ομηρεία της πατρίδας μας από την Τουρκία στον τομέα του φυσικού αερίου, στην οποία συνειδητά μας οδηγούν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ με την επιλογή τους να συμμετάσχει η Ελλάδα στη διέλευση του αγωγού ΤΑΡ και όχι του ρωσικού «Σάουθ Στριμ». Ηδη από τώρα, οι Τούρκοι δεν έχουν κανέναν δισταγμό να αφήσουν χριστουγεννιάτικα... χωρίς φυσικό αέριο Ελληνες καταναλωτές! Ελάχιστοι Ελληνες γνωρίζουν ότι από την Παρασκευή ο ΔΕΣΦΑ (Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου, η εταιρεία που ο Αντ. Σαμαράς έδωσε με τα μισά λεφτά στους Αζέρους και όχι στους Ρώσους που πρόσφεραν τα υπερδιπλάσια χρήματα!) υποχρεώθηκε να κηρύξει το ελληνικό σύστημα φυσικού αερίου σε κατάσταση συναγερμού! Ακόμη πιο λίγοι βέβαια έχουν γνώση του γεγονότος ότι αυτός ο συναγερμός οφείλεται στο ότι οι Τούρκοι αρνούνται να παραδώσουν στη χώρα μας τις συμφωνημένες ποσότητες βάσει συμβολαίων αζερινού φυσικού αερίου, τις οποίες κρατούν για τον εαυτό τους!

Οι εκδιωχθέντες από την κυβέρνηση Σαμαρά Ρώσοι στην υπόθεση του ΔΕΣΦΑ είναι αυτοί που μας έσωσαν μέχρι τώρα! Παράλληλα, η κυβέρνηση και οι υπηρεσιακοί παράγοντες εκλιπαρούν τους... Αλγερινούς (!) προκειμένου αυτοί να συναινέσουν αρχικά και να κάνουν ό,τι είναι δυνατόν στη συνέχεια ώστε ένα φορτίο υγροποιημένου φυσικού αερίου που έπρεπε να μας το παραδώσουν στις 28 Δεκεμβρίου να μπορέσουν να φτάσει στον σταθμό φυσικού αερίου της Ρεβυθούσας την... παραμονή των Χριστουγέννων για να μην υποχρεωθούν να κάνουν Χριστούγεννα χωρίς θέρμανση Ελληνες καταναλωτές που χρησιμοποιούν για τον σκοπό αυτό φυσικό αέριο από το δίκτυο διανομής!

Οι ποσότητες υγροποιημένου φυσικού αερίου που υπάρχουν στον σταθμό της Ρεβυθούσας αυτή τη στιγμή είναι ανεπαρκείς για να καλύψουν την εγχώρια ζήτηση. Οι παραδινόμενες ποσότητες φυσικού αερίου μέσω του ελληνοτουρκικού αγωγού άρχισαν να μειώνονται τη Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου, και την Τρίτη 10 Δεκεμβρίου σταμάτησαν εντελώς. Οι Ρώσοι ανταποκρίθηκαν στο αίτημα των ελληνικών ενεργειακών αρχών και άρχισαν να προμηθεύουν τη χώρα μας με 20% περισσότερο από τις συμβατικές τους υποχρεώσεις φυσικό αέριο για να υποκαταστήσουν εν μέρει τις ελλείψεις που προκάλεσε

Η ExxonMobil προειδοποιεί… την Ελλάδα: Τελευταία ευκαιρία το 2014

Το φυσικό αέριο θα αποτελέσει την κύρια ενεργειακή πηγή για το επόμενο χρονικό διάστημα, δηλαδή από τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, και θα υποσκελίσει τον γαιάνθρακα (coal). Τάδε έφη όχι ο οποιοσδήποτε, αλλά ο αμερικανικός ενεργειακός κολοσσός, η ExxonMobil.

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Η μεγαλύτερη εταιρία πετρελαίου στον πλανήτη κατά την ετήσια αναφορά της (World Energy Outllook) αναφέρει ότι περί το έτος 2025 το φυσικό αέριο θα αποτελέσει το δεύτερο πιο διαδεδομένο καύσιμο στον πλανήτη μετά το πετρέλαιο, αλλά σίγουρα θα είναι το ανερχόμενο καύσιμο το οποίο θα υποσκελίσει το πετρέλαιο μετά από ένα χρονικό διάστημα. Έτσι,περί το 2040 η αγορά φυσικού αερίου θα αυξηθεί κατά 65% ενώ ο γαιάνθρακας θα παραμείνει σταθερός. Με λίγα λόγια ο ενεργειακός κολοσσός αναμένει τις επόμενες δεκαετίες να εξελιχθεί μία μάχη για τον «βασιλιά της ενέργειας», στην οποία το φυσικό αέριο θα αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι η εταιρία φαίνεται αρκετά απαισιόδοξη για το μέλλον του γαιάνθρακα σε σχέση με άλλους ειδικούς στην αγορά ενέργειας όπως το International Energy Agency, που εκτιμά σε ανάλογες αναλύσεις ότι η αγορά του γαιάνθρακα θα συνεχίσει να αυξάνεται μέχρι το 2035 με αποτέλεσμα μέχρι εκείνη την περίοδο να κρατάει τα ηνία στην αγορά. Από την πλευρά της η ExxonMobil αναφέρει ότι το τελευταίο διάστημα έχει συντελεστεί μία επανάσταση στην αγορά του φυσικού αερίου τόσο από την οπτική της παραγωγής όσο και της ζήτησης.

Νέα κοιτάσματα έχουν βρεθεί και η εξόρυξη μέσω νέων τεχνικών έχει καταστεί εφικτή σε δύσκολες περιπτώσεις αλλά και πιο οικονομική, ενώ δεν παραλείπει να σημειώσει με έμφαση ότι η εξόρυξη σχιστολιθικού αερίου θα συντελέσει τα μέγιστα στη συγκεκριμένη εξέλιξη. Σε όλα τα παραπάνω εάν προστεθεί η περιβαλλοντολογική παράμετρος καθώς και τη «πράσινη» ταυτότητα της συγκεκριμένης πηγής ενέργειας, τότε με τις κατάλληλες στρατηγικές η αγορά φυσικού αερίου θα κατισχύσει στην ενεργειακή αγορά.

Επιπροσθέτως, η τεχνολογία των ανανεώσιμων πηγών αλλά και η πυρηνική ενέργεια θα συνεχίσουν να αναπτύσσονται αλλά και οι δύο θα αντιμετωπίσουν συγκεκριμένες δυσκολίες. Το κατά πόσο η πυρηνική ενέργεια θα γίνει αποδεκτή από την κοινή γνώμη αλλά και το κατά πόσο πιθανές «ασυνέχειες» στον τομέα των ανανεώσιμων θα συμβάλλουν στην αποδοτικότητα και αξιοπιστία της συγκεκριμένη πηγής είναι συζητήσιμο. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω («πράσινη» ενέργεια, ασφάλεια, αξιοπιστία) είναι η αγορά φυσικού αερίου να λειτουργήσει σανμαγνήτης και να δημιουργήσει ένα μεγάλο «παράθυρο ευκαιρίας».

Είναι προφανές ότι η αγορά φυσικού αερίου έχει στην ουσία αλλάξει τα δεδομένα στην αγορά ενέργειας αλλά και στον τρόπο που αντιλαμβάνονται την στρατηγική τους οι εταιρείες κολοσσοί. Δεν είναι τυχαίο ότι στο παρελθόν οι μεγάλοι του χώρου δεν φημίζονταν για τις «πράσινες» πολιτικές και τακτικές τους. Όμως η ανάπτυξη του φυσικού αερίου το οποίο εκλύει περίπου τημισή ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα σε σχέση με τον γαιάνθρακα για την παραγωγή του ίδιου ποσού ηλεκτρικής ενέργειας αλλά και η αποφυγή των φαινομένων καπνού κ.λπ., επιτρέπει στις εταιρίες να «μεταπέσουν» σε μία άλλη πηγή ενέργειας η οποία είναι και «πολιτικά ορθή».

Πως ΗΠΑ και Ρωσία ορίζουν το ελληνικό ενεργειακό μέλλον…

Των Δρ. Γεωργίου Φίλη & Ζαχαρία Μίχα

Στο κεντρικό θέμα της ημέρας, αναφερθήκαμε στη σημασία του σχιστολιθικού αερίου για την ελληνική ενεργειακή ασφάλεια και τη σημασία του για το μέλλον της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Παράλληλα, επισημάναμε, ότι η σημασία των σχέσεων ΗΠΑ και Ρωσικής Ομοσπονδίας για την υλοποίηση των ελληνικών σχεδίων που θα οδηγήσουν τη χώρα αποφασιστικά εκτός της σημερινής κρίσης, είναι από τεράστια, έως απολύτως καθοριστική και για τον λόγο αυτό υπογραμμίζουμε την ανάγκη αποφυγής άσκοπων – πρόωρων – πανηγυρισμών, αλλά και συναίσθηση της δυσκολίας του εγχειρήματος σε διπλωματικό επίπεδο, αφού έχουμε ως δεδομένο την απαράδεκτη ολιγωρία δεκαετιών της ελληνικής πλευράς.

Ας πάμε όμως στην ανάπτυξη του κρίσιμου για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα ζητήματος των σχέσεων Ουάσιγκτον και Μόσχας, προτού προχωρήσουμε σε ορισμένα κρίσιμα συμπεράσματα…

Το αδύνατο σημείο της Ρωσίας είναι η μονοσήμαντη σχεδόν εξάρτησή της από τους υδρογονάνθρακες, άρα η διατήρηση υψηλών διεθνών τιμών αποτελεί ζωτικό εθνικό συμφέρον, αφού το περισσότερο ζεστό χρήμα που μπαίνει στα ταμεία της από το εξωτερικό, προέρχεται από την εξαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου, κυρίως στην ΕΕ, καθώς και στην Κίνα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες όμως έχει αποδειχθεί ότι διαθέτουν τεράστιες ποσότητες σχιστολιθικού αερίου, με την τεχνολογία να έχει προχωρήσει πλέον και να μπορεί να αξιοποιήσει τα αποθέματα. Αυτό αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για τη Ρωσία που μπορεί να δει τις διεθνείς τιμές του προϊόντος να κατρακυλούν μαζί με τα έσοδά της.

Κατά συνέπεια, καταρχήν, έχει κίνητρο συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, χωρίς όμως να είναι διατεθειμένη να «γονατίσει» μπροστά στην Ουάσιγκτον και για τον λόγο αυτό ενισχύει όσο περισσότερο μπορεί την πολεμική της μηχανή. Οπότε ερχόμαστε στην Τουρκία που βρίσκεται ανάμεσα στις δυο δυνάμεις και σχεδόν συνορεύει με τη Ρωσία που αποτελούσε πάγια και τον στρατηγικό εφιάλτη της.

Στην περίπτωση του «συγκρουσιακού σεναρίου» ΗΠΑ-Ρωσίας που πιθανότατα θα σημάνει αποσταθεροποίηση για την ευρύτερη περιοχή μας, η Τουρκία θα χρειάζεται την υποστήριξη του ΝΑΤΟ (βλ. ΗΠΑ) για την ασφάλειά της, αναβαθμίζοντας ταυτόχρονα τη γεωστρατηγική της σημασία, κατά κάποιον τρόπο στα πρότυπα του Ψυχρού Πολέμου, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να δυσκολεύεται και τις ΗΠΑ να επανέρχονται στη γνωστή πολιτική εξισορρόπησης, με κάποια όμως μεροληψία υπέρ του πιο σημαντικού στρατηγικά συμμάχου.

Στην περίπτωση του «συνεργατικού σεναρίου», τα περιθώρια κινήσεων της Τουρκίας δεν είναι πολλά, καθώς θα εξαρτάται από τις ισορροπίες που θα διαμορφωθούν μεταξύ των δύο βασικών «παικτών», ενώ η ίδια πάντα θα έχει ανοικτό σε «εξωτερικές επιρροές» το εσωτερικό μέτωπο… Ρωσία και ΗΠΑ ίσως μεταθέσουν την αξιοποίηση του σχιστολιθικού αερίου για το  μέλλον, αφού ακόμα και η Ουάσιγκτον ανησυχεί για τις επιπτώσεις στην  ενεργειακή της βιομηχανία από ενδεχόμενη «πλημμύρα» με φθηνό αέριο στις  διεθνείς αγορές, που θα οδηγούσε σε μεγάλες ανατροπές (π.χ. ενδεικτικά,  οι προμηθευτές από τη Μέση Ανατολή θα χάσουν τη γεωπολιτική τους σημασία  αλλά και τα έσοδα).

Κοινό χαρακτηριστικό και των δυο σεναρίων, είναι το ότι και στις δυο περιπτώσεις, η Τουρκία αντιμετωπίζει πρόβλημα ασφαλείας… Θεωρούμε, ότι γίνεται αρκούντως κατανοητό, το γιατί το μέλλον της αξιοποίησης του σχιστολιθικού αερίου δεν είναι μια απλή υπόθεση…

Τούτων λεχθέντων, θα θέλαμε να επισημάνουμε τα κάτωθι:

>Με βάση καθαρά γεωλογικά και τεχνοοικονομικά κριτήρια η εξόρυξη του σχιστολιθικού αερίου κρίνεται ως πολύ μικρότερου κόστους σε σχέση με την εκμετάλλευση πιο παραδοσιακών μορφών υδρογονανθράκων, όπως δηλαδή η εξόρυξη από κοιτάσματα σε μεγάλα θαλάσσια βάθη.

>Οι ΗΠΑ αναμένεται μέσα στα επόμενα πέντε έτη να αποτελέσουν κύριο παραγωγό σχιστολιθικού αερίου το οποίο εάν εξαχθεί – που θα εξαχθεί πιθανότατα, αν και επιλεκτικά – αναμένεται να αλλάξει τις παγκόσμιες τιμές στην αγορά φυσικού αερίου, άρα και τους όρους του ανταγωνισμού.

>Χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία, η Πολωνία, για να αναφέρουμε ενδεικτικά κάποιες από αυτές της Δύσης, αναμένεται να καλύψουν μεγάλο μέρος της αγοράς – τουλάχιστον της Ευρώπης – με αποτέλεσμα οι χώρες με ποιο συμβατική παραγωγή να δουν τα έσοδα τους να πέφτουν είτε επειδή θα χάνουν πελάτες είτε επειδή θα αναγκαστούν να ρίξουν τις τιμές για να παραμείνουν ανταγωνιστικές.

>Η Τουρκία αντιλαμβανόμενη την κατεύθυνση που οδηγούνται τα πράγματα, φαίνεται να θέλει να εκμεταλλευτεί τα κοιτάσματα του σχιστολιθικού της αερίου τόσο στην Θράκη όσο και στο Κουρδιστάν.

>Είναι προφανές ότι τόσο η Βουλγαρία όσο και η Ελλάδα θα πρέπει να αρχίσουν να «ψάχνονται» αναφορικά με τις δυνατότητες εκμετάλλευσης δικών τους κοιτασμάτων στο χώρο της Θράκης που ελέγχουν η κάθε μία, ίσως ακόμα και να συντονίσουν τις ενέργειές τους.

>Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι ειδικοί της συγκεκριμένη αγοράς έχουν σημειώσει ότι και η χώρα μας διαθέτει μεγάλες ποσότητες σχιστολιθικού αερίου, κάποιες από τις οποίες βρίσκονται «στην ευρύτερη περιοχή του συμπλέγματος του Καστελόριζου», δηλαδή στην περιοχή της δυνητικής ελληνικής ΑΟΖ στα ανατολικά της Κρήτης προς την Κύπρο.

>Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ότι τα δύο κύρια σημεία τριβής της χώρας μας με την Τουρκία, πέραν των διαφόρων ζητημάτων που θέτει η Άγκυρα (μειονότητα, ΑΟΖ κ.λπ.) σχετίζονται και με ζητήματα ελέγχου σημαντικότατων ενεργειακών και όχι μόνο, πόρων.

>Εάν δε θελήσουμε να αναφερθούμε στην καθαρά οικονομική παράμετρο της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων από την χώρα μας θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι εάν καθυστερήσουμε – για οποιοδήποτε «γραφειοκρατικό» λόγο την εξόρυξη των θαλάσσιων κοιτασμάτων μας, πολύ σύντομα – στα επόμενα πέντε έτη – αυτά ίσως χάσουν μέρος της αξίας τους, αφού δεν θα είναι δυνατόν να εξαχθεί από εκεί αέριο σε ανταγωνιστική τιμή.

>Αποτέλεσμα της παραπάνω παρατήρησης είναι, ότι η Ελλάδα θα χάσει τον κυριότερο μοχλό ανάπτυξης όπως τουλάχιστον υπογραμμίζει με κάθε ευκαιρία η παρούσα κυβέρνηση, με τον πρωθυπουργό να έχει μετατρέψει το συγκεκριμένο θέμα σε «σημαία» (και καλώς το κάνει, απλά δεν φτάνουν μόνο τα λόγια, διότι το τρένο αναχωρεί κι εμείς δεν είμαστε ακόμα μέσα).

>Σε ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, εάν και εφόσον το σχιστολιθικό αέριο επιβεβαιώσει όλους όσοι υποστηρίζουν τη σημασία του, είναι προφανές ότι η σχέση στο τρίγωνο ΕΕ-ΗΠΑ-Ρωσία θα διαταραχτεί σημαντικά, αφού όπως αναφέρθηκε, οι σχέσεις εξάρτησης Βερολίνου-Μόσχας μπορεί να επηρεαστούν καθοριστικά. Φυσικά, στο συγκεκριμένο επίπεδο ανάλυσης τα πράγματα είναι εξαιρετικά πολύπλοκα, απλά για την ώρα επισημαίνουμε το γεγονός, ότι φτηνό σχιστολιθικό αέριο το οποίο θα βρίσκεται σε χώρες της ΕΕ αλλά και στις ΗΠΑ, είναι σίγουρο ότι θα επανακαθορίσει βεβαιότητες και σχέσεις δεκαετιών, φέρνοντας νέα δεδομένα στην γεωπολιτική αντιπαράθεση των μεγάλων δυνάμεων για τον έλεγχο της Παγκόσμιας Νήσου (Ευρασία και Αφρική).

>Η Ελλάδα εκτιμάται ότι θα πρέπει να επιταχύνει τις προσπάθειές της αναφορικά με την εξόρυξη των δικών της αποθεμάτων ώστε να αρχίσει την εκμετάλλευσή τους ΠΡΙΝ το σχιστολιθικό αέριο μπει στη… ζωή μας. Η Αθήνα θα πρέπει ακόμα να προχωρήσει και σε έρευνες για την εύρεση και εκμετάλλευση κοιτασμάτων σχιστολιθικού αερίου, καθώς και στο να προχωρήσει στις απαραίτητες συνεργασίες με εταιρείες των ΗΠΑ και του Καναδά οι οποίες διαθέτουν την απαραίτητη τεχνογνωσία.

>Τέλος η Ελλάδα θα πρέπει να είναι σε θέση να υπερασπιστεί όλα αυτά τα σημεία του Ελληνισμού, τα οποία πέραν όλων των άλλων διαθέτουν και όλα εκείνα τα «δώρα» που θα την βοηθήσουν να επανέλθει σύντομα στον δρόμο της επιτυχίας και της ανάπτυξης.

Για το θέμα του σχιστολιθικού αερίου ΕΔΩ: (ttp://www.defence-point.gr/news/?p=86099

Read more: http://mignatiou.com/?p=13750#ixzz2h7xT0x88

Συρία: Τα σχέδια για έναν αγωγό έφεραν τον πόλεμο;

Ευχή ή κατάρα τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων και ενεργειακοί δρόμοι προς την Δύση; Ενώ ο ελληνισμός της Κύπρου γιορτάζει το άναμμα της φλόγας η οποία θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει και το «αναστάσιμο φως» του έθνους, λίγα μίλια ανατολικότερα ένας λαός μετράει για την ώρα περίπου 117.000 νεκρούς, εκατομμύρια πρόσφυγες και εκτοπισμένους, καθώς επίσης και ανυπολόγιστες καταστροφές στο όνομα όχι κάποιας «ελευθερίας» – όλα αυτά στην κονίστρα των διεθνών σχέσεων δεν αποτελούν παρά «δικαιολογίες» για τους αφελείς και ευκολόπιστους – αλλά πιθανότατα και στον βωμό ενός… αγωγού.

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Από τη διαδικτυακή αυτή γωνιά έχουμε ενημερώσει εδώ και χρόνια τους φίλους αναγνώστες, ότι τα πράγματα δεν είναι – σχεδόν – ποτέ όπως φαίνονται, ενώ με τις ανά περιόδους αναρτήσεις προσπαθούμε – με όλη τη σχετικότητα που επιβάλλεται – να τους κάνουμε να αντιληφθούν τη μακροσκοπική εικόνα για τα τεκταινόμενα στην περιοχή μας, δηλαδή να δούνε το «δάσος» κι όχι μόνο το «δέντρο».

Έτσι και σήμερα προσπαθώντας να συμπληρώσουμε το σύνθετο γεωπολιτικό «παζλ» το οποίο σχηματοποιείται μπροστά στα μάτια μας, επικεντρωνόμαστε σε ένα μεγάλο σημείο του «δάσους», το οποίο δεν έχει παρουσιαστεί με την δέουσα προσοχή τους τελευταίους μήνες αναφορικά με το ζήτημα της Συρίας. Εξηγούμαστε:

Μέσα στο πλαίσιο των ευρύτερων γεωπολιτικών επιλογών των Αγγλοσαξόνων και της Ρωσίας,κατά κύριο λόγο, στην κονίστρα του χώρου τον οποίο έχουμε προσδιορίσει ως «υδάτινο άξονα Μαύρη Θάλασσα-Στενά-Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειος» (ΜΘΣΑΑΜ) και ο οποίος έχει αφορά και το ποιος από τους δύο θα ελέγξει την «πολύφερνη νύφη» που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση (κατά κύριο λόγο τη γερμανική ισχύ), εκτυλίσσεται ένα πολύπλοκο ενεργειακό παίγνιο το οποίο στόχο έχει από την πλευρά των Αγγλοσαξόνων, να σπάσει την εξάρτηση της ΕΕ από την Ρωσία, ενώ η Μόσχα προσπαθεί φυσικά να αποτρέψει κάτι τέτοιο να συμβεί.

Όπως έχουμε επίσης προαναφέρει, η ενεργειακή εξάρτηση της ΕΕ από την Ρωσία στην ουσία δεν επιτρέπει στους Αγγλοσάξονες να χρησιμοποιήσουν τις Βρυξέλλες με τον τρόπο που χρειάζονται, αφού οι Ευρωπαίοι θα πρέπει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να διατηρούν ένα επίπεδο σχέσεων με το Κρεμλίνο. Δεν είναι καθόλου τυχαία η επαμφοτερίζουσα στάση του Βερολίνου στο ζήτημα της Συρίας, το οποίο από τη μία καταδικάζει απερίφραστα, αλλά μόνο λεκτικά τη Δαμασκό, με αποτέλεσμα να προβληματίζει την Ουάσιγκτον που θα επιθυμούσε μία πολύ πιο ενεργή στάση. Η γερμανική πολιτική υπαγορεύεται πολύ λογικά από τη σχέση εξάρτησης που έχει αναπτύξει με τη Ρωσία, η οποία δεν είναι δυνατό να διαταραχτεί, αφού κάτι τέτοιο θα έχεισοβαρές οικονομικές συνέπειες στην ατμομηχανή της Ευρώπης.

Πώς λοιπόν οι δυτικές ναυτικές δυνάμεις θα δημιουργήσουν την νέα αρχιτεκτονική στην ΜΘΣΑΑΜ έτσι ώστε να μειώσουν την εξάρτηση της ΕΕ από την Ρωσία; Ένας από τους κύριους μοχλούς για τη δημιουργία μίας τέτοιας εξέλιξης είναι η ανάπτυξη των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, με αποτέλεσμα οι ανακαλύψεις στο Ισραήλ, την Κύπρο και οσονούπω στην Ελλάδα να οδηγούν προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι συνδυασμένες υπάρχουσες και δυνητικές δυνατότητες του άξονα Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα στον συγκεκριμένο τομέα θα μπορούν να καλύψουν πάνω από το 30% των ενεργειακών αναγκών της ΕΕ από το 2020 και μετά.

Όμως, από μόνα τους τα συγκεκριμένα κοιτάσματα πολύ δύσκολα θα έκαναν τη διαφορά σε σημείο όπου η ΕΕ να «απεξαρτηθεί» – τουλάχιστον πολιτικά – από το σφιχταγκάλιασμα της Μόσχας. Για τους Αγγλοσάξονες χρειάζεται κι ένας τέταρτος στην εξίσωση, ο οποίος σε συνδυασμό με το Ελληνο-ισραηλινό τρίγωνο να μπορέσει να αυξήσει τις ποσότητες υδρογονανθράκων προς την ΕΕ, άρα και τη μείωση της εξάρτησής της από τη Ρωσία.

Ποιος θα είναι αυτός ο «τέταρτος»; «H Συρία» θα σκεφτόταν κάποιος, ειδικά αφού η συγκεκριμένη ανάλυση αναφέρεται στην μαρτυρική αυτή χώρα. Η απάντηση όμως είναι αρνητική. Η Συρία δεν αποτελεί χώρα-παραγωγό η οποία θα έλυνε το πρόβλημα των Αγγλοσαξόνων. Η χώρα-κλειδί για τις εξελίξεις η οποία θα συμπληρώσει το «καρέ» της ενέργειας για τον νέο ενεργειακό χάρτη του 2020 βρίσκεται όχι στην Μεσόγειο αλλά στον Κόλπο και δεν είναι άλλη από το Κατάρ…

Με λίγα λόγια, στον ενεργειακό άξονα Ισραήλ-Κύπρος-Ελλάδα σχεδιάζεται να προστεθεί και ο τεράστιος παραγωγός φυσικού αερίου που λέγεται Κατάρ. Η κρίση λοιπόν στη Συρία, πάντα αναφορικά με την ενεργειακή γεωπολιτική παράμετρο, απαντάει στο ερώτημα από πού ακριβώς σχεδιάζεται να περάσει αγωγός ο οποίος θα μεταφέρει το «σουνιτικό» φυσικό αέριο του Κόλπου στη Μεσόγειο και πιθανότατα εξηγεί την ενεργητική διπλωματική εμπλοκή του Κατάρ στην περιοχή, τόσο στην υπόθεση της Συρίας, όσο για παράδειγμα στη Λωρίδα της Γάζας…

Πολύ απλά, μια σιιτική-αλαουιτική Συρία δεν αποτελεί σύμμαχο των Σαουδαράβων και των Καταριανών οι οποίοι βλέπουν στο σιιτικό δόγμα του Ισλάμ τον κύριο αντίπαλο για τον έλεγχο του ισλαμικού κόσμου. Βέβαια, το γεγονός της συνεργασίας του Κατάρ με το Ιράν στα κοιτάσματα του Περσικού, αποτελεί μία «τακτική» κίνηση και των δύο αφού το «χρήμα ενώνει», ενώ και η γειτνίαση εγείρει σοβαρά ζητήματα ασφαλείας τα οποία χρήζουν ορθής διαχείρισης ώστε να μην εξελιχθούν σε «θερμό μέτωπο». Κατά τα άλλα, το πώς η κάθε πλευρά θα επενδύσει τα χρήματα αυτά, στο να υποστηρίξει αντίπαλες ομάδες και κινήματα είναι ένα άλλο θέμα…

Με άξονα τη βασική μας θέση ότι το Κατάρ προορίζεται να μεταφέρει το φυσικό του αέριο μέσω Σαουδικής Αραβίας, Ιορδανίας και Συρίας στην Ανατολική Μεσόγειο για να το προωθήσει στην ΕΕ, με σκοπό να μειώσει την εξάρτησή της από τη Ρωσία, εξάγεται λογικά το συμπέρασμα, ότι στις χώρες που παρεμβάλλονται μεταξύ του Κατάρ και της Μεσογειακής ακτής, θα κριθεί η διαμόρφωση των νέων ισορροπιών ώστε είτε να υποστηρίζουν τον σχεδιασμό είτε να τον υπονομεύουν.

Η Ιορδανία, η Συρία, το Ιράκ αλλά και ο Κουρδικός παράγοντας έχουν για τον λόγο αυτό μετατραπεί στο πεδίο θερμής αντιπαράθεσης των Μεγάλων Δυνάμεων οι οποίες για να επιτύχουν τους σχεδιασμούς τους δεν διστάζουν να ξυπνήσουν τα θρησκευτικά πάθη τόσο μέσα στο Ισλάμ όσο και μεταξύ του Ισλάμ και των υπολοίπων. Φυσικά, ο κάθε γεωπολιτικός δρων, προσπαθεί μέσω της συμμετοχής τους στο συγκεκριμένο «παίγνιο» να εξασφαλίσει και τα συμφέροντα του, όπως καθείς τα αντιλαμβάμνεται (για παράδειγμα η Τουρκία οραματίζεται την ανασύσταση του Οθωμανικού χώρου, ενώ η Σαουδική Αραβία την κυριαρχία του Σαλαφιτικού Ισλάμ στην περιοχή, οι Κούρδοι για τη δημιουργία τους κράτους τους και πάει λέγοντας).

Κλείνουμε τη σύντομη αυτή ανάλυση μιας ακόμα παραμέτρου της σύγκρουσης στη Συρία, υπογραμμίζοντας ότι το καίριο ερώτημα για τις εξελίξεις αφορά το αν και κατά πόσον θα οδηγηθούμε σε τριχοτόμηση και στο ποιος ακριβώς θα έχει την πρόσβαση στην Μεσόγειο, το σουνιτικό ή το σιιτικό στοιχείο, με το τελευταίο να είναι εχθρικό προς τη Δύση, ενώ και οι Κούρδοι παίζουν τον δικό τους (εναλλακτικό;) ρόλο στο θέμα αυτό.

Τέλος, να σημειώσουμε ότι αυτή τη στιγμή και με βάση το παραπάνω σκεπτικό, η κατάσταση στη Συρία δεν πρόκειται να μείνει ως έχει, αλλά αυτό για να αλλάξει προϋποθέτει την άμεση στρατιωτική εμπλοκή της Δύσης για να αλλάξει τα δεδομένα επί του πεδίου. Όποιος λοιπόν πιστεύει ότι επήλθε συμφωνία στο συριακό πρόβλημα, πιθανότατα θα διαψευστεί και όλοι οι υπόλοιποι καλό θα ήταν να προετοιμαζόμαστε για τα επόμενα επεισόδια στον δρόμο από τον Κόλπο… στην Άγρια Δύση.

www.defence-point.gr

ΔΕΠΑ, ελληνο-αμερικανικές σχέσεις και ελληνικά συμφέροντα

Γράφει ο ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβυς ε.τ.

Tις μέρες αυτές βρίσκεται στο επίκεντρο των δημοσίων συζητήσεων η τύχη της ΔΕΠΑ. Λογικά, οι συζητήσεις θα έπρεπε να έχουν άλλο αντικείμενο. Το ερώτημα αν είναι σκόπιμη και σωστή η πώληση της ΔΕΠΑ, ιδίως όταν διαγράφεται στον ορίζοντα η προοπτική σύντομα η χώρα αυτή να καταστεί παραγωγός φυσικού αερίου και πετρελαίου.

Είναι προφανές ότι οι δημόσιες ενεργειακές εταιρείες αποτελούν εργαλεία πολιτικής και εθνικής στρατηγικής. Διαπιστώνουμε όμως με λύπη ότι τα αυτονόητα αυτά ερωτήματα παραμερίζονται με τη λογική της πολιτικής των Μνημονίων. Επιβάλλεται στη χώρα το αδιάκριτο ξεπούλημα των στρατηγικών της υποδομών, ακόμη και εκείνων που είναι συνυφασμένες με τον γεωπολιτικό της ρόλο και τις διεθνείς της σχέσεις. Αντικείμενο των συζητήσεων και της συνακόλουθης διαμάχης για τη ΔΕΠΑ είναι το ερώτημα αν τελικά οι ΗΠΑ, είτε ευθέως είτε μέσω Ευρωπαϊκής Ενώσεως, θα θέσουν ενός είδους βέτο για τη μη πώληση της ΔΕΠΑ στη Ρωσική Gazprom, η οποία προσφέρει μέχρι σήμερα το υψηλότερο τίμημα για την απόκτησή της. Οι προβαλλόμενοι λόγοι είναι οι γνωστοί. Ότι, δηλαδή, δεν πρέπει να ενισχυθεί η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία και ότι δεν πρέπει να δημιουργηθούν συνθήκες μονοπωλίου, που πλήττουν, υποτίθεται, τον λεγόμενο ελεύθερο ανταγωνισμό. Ο πραγματικός λόγος, βεβαίως, δεν είναι άλλος από την πάγια πολιτική των ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν τη Ρωσία ως γεωπολιτικό ανταγωνιστή και να επιδιώκουν να κρατούν υπό έλεγχο την ανάπτυξη στρατηγικών σχέσεων συνεργασίας μεταξύ Ρωσίας και Δυτικής Ευρώπης. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για την περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. Στο πλαίσιο αυτό, αντιμετωπίζουν με καχυποψία και απροκάλυπτη εχθρότητα οποιαδήποτε κίνηση της Ελλάδος να προωθήσει σχέσεις στρατηγικής συνεργασίας με τη Ρωσία. Οι τελευταίες όμως είναι απαραίτητες για την Ελλάδα για λόγους ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή αλλά και για λόγους επωφελούς οικονομικής συνεργασίας. Είναι γνωστή από το πρόσφατο παρελθόν η εντονότατη αντίδραση των ΗΠΑ στις δύο αποφάσεις της κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή να συνεργασθεί με τη Ρωσία για τον λεγόμενο Νότιο Αγωγό φυσικού αερίου και για την αγορά 480 τεθωρακισμένων μάχης (ΤΟΜΑ), τύπου BMP3. Το θλιβερό αυτό προηγούμενο δείχνει μια άκρως μονομερή και μονόπλευρη αντίληψη των Ελληνο-Αμερικανικών σχέσεων, που δεν λαμβάνει υπ' όψιν τα Ελληνικά συμφέροντα. Η μονομέρεια της Αμερικανικής πολιτικής έναντι της Ελλάδος δεν εκδηλώνεται, άλλωστε, μόνο στο θέμα των σχέσεων Ελλάδος και Ρωσίας. Εκδηλώνεται επίσης σ' όλο το φάσμα των Ελληνο-Τουρκικών σχέσεων, ακόμη και στο θέμα των Σκοπίων. Δεν ωφελεί η συγκάλυψη του θέματος για λόγους αμφιλεγόμενης διπλωματικής δεοντολογίας. Η Ελλάδα, στο πλαίσιο των φιλικών της σχέσεων με τις ΗΠΑ, μπορεί και πρέπει να θέτει ευθέως το δίκαιο των εθνικών της θεμάτων και των εθνικών συμφερόντων της, ώστε να κινητοποιεί στο πλευρό της και τους φίλους της στις ΗΠΑ. Προσφάτως, ετέθη θέμα ματαιώσεως της επισκέψεως του Έλληνα πρωθυπουργού στην Ουάσινγκτον γιατί δεν κατέστη δυνατόν να καθορισθεί συνάντηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο Ομπάμα. Ομολογουμένως, η συνάντηση στην Ουάσινγκτον με τον Αμερικανό Πρόεδρο δεν μπορεί να είναι δευτερογενής και να προκύπτει ως παράγωγο κάποιου άλλου γεγονότος, όσο σημαντικό και αν είναι αυτό. Προφανώς, θα έπρεπε να διασφαλισθεί η συνάντηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο πριν από οποιαδήποτε ανακοίνωση. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, φαίνεται πως, για άλλη μια φορά, η πρόσκληση στην Ουάσινγκτον χρησιμοποιείται ως μέσο και ως όπλο πιέσεων για την απόσπαση υποχωρήσεων από την Ελλάδα σε ζωτικά θέματα που την αφορούν. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών επισκέφθηκε τρεις φορές τη γειτονική Τουρκία μέσα σε ένα δίμηνο. Ο Αμερικανός Πρόεδρος επέλεξε την Τουρκία για την πρώτη του επίσκεψη στο εξωτερικό. Δέχθηκε επίσης προσφάτως στον Λευκό Οίκο, μετά βαΐων και κλάδων, τον Τούρκο πρωθυπουργό. Προφανώς, η κατάσταση στην περιοχή, με τον εμφύλιο στη Συρία και την ένταση με το Ιράν, είναι ένας ιδιαίτερος λόγος που φέρνει στο προσκήνιο την Τουρκία και τον ρόλο της. Στην Ουάσινγκτον όμως δεν συζητήθηκαν μόνο τα θέματα αυτά. Συζητήθηκαν επίσης το Κυπριακό, τα ενεργειακά αποθέματα στην ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδος και οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, θέματα που αφορούν άμεσα την Ελλάδα. Η Τουρκία έχει αναπτύξει επίσης στρατηγικές οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία, ιδιαίτερα στον τομέα της ενέργειας. Δεν αντιμετώπισε όμως καμία ουσιαστική Αμερικανική αντίδραση. Αντιθέτως, θεωρείται κομβική χώρα για την ανάπτυξη εναλλακτικών αγωγών ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης, όπως ο σχεδιαζόμενος αγωγός Nabucco. Η Ελλάδα συμμετέχει στον αγωγό TAP, που σχεδιάζεται να μεταφέρει φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη, εάν τελικά υπερισχύσει του ανταγωνιστικού του Nabucco. Πρόκειται σαφώς για αγωγό εναλλακτικού ενεργειακού εφοδιασμού της Ευρώπης. Δεν φαίνεται όμως ότι είναι αρκετός για να αποτρέψει τις Αμερικανικές πιέσεις στην Ελλάδα για τη ΔΕΠΑ, που διοχετεύονται για λόγους σκοπιμότητας μέσω της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και ειδικότερα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η Ελλάδα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υποχωρήσει σε τέτοιου είδους παράλογες και απαράδεκτες πιέσεις. Θα ήταν καλύτερα να διατηρούσε τη ΔΕΠΑ υπό κρατικό έλεγχο. Εφόσον όμως προχωρεί στην ιδιωτικοποίησή της, είναι λογικό να προσβλέπει στο υψηλότερο τίμημα και στην ανάπτυξη των στρατηγικών της σχέσεων με μια μεγάλη φιλική χώρα της περιοχής, που είναι πολλαπλώς σημαντική γι' αυτήν. Η Ελλάδα βρίσκεται από την ίδια τη γεωπολιτική της θέση στο κέντρο ευρύτερων ανταγωνισμών και αντιθέσεων. Βρίσκεται όμως επίσης στο επίκεντρο βλέψεων και διεκδικήσεων σε βάρος της. Πρέπει, ασφαλώς, να λαμβάνει υπ' όψιν τους ευρύτερους ανταγωνισμούς, αλλά και να οργανώνει επίσης, με τις σχέσεις που αναπτύσσει και τις ισορροπίες που τηρεί, την εθνική της άμυνα και την προάσπιση των ζωτικών της συμφερόντων.  www,paron.gr

Οικονομική σύγκρουση με γεωπολιτικό ενδιαφέρον! Ρώσσοι και Αζέροι ερίζουν για ΔΕΣΦΑ-ΔΕΠΑ

 Του Δημήτρη Παπαγεωργίου

Στην Αθήνα αναμένεται βρέθηκε, για τρίτη φορά μέσα σε δύο μήνες, ο επικεφαλής της Gazprom Αλεξέι Μίλερ. Το “αφεντικό” της Γκάζπρόμ και φίλος του Πούτιν, έγινε δεκτός από τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά το μεσημέρι στο Μέγαρο Μαξίμου. παρουσία του υφυπουργού ΠΕΚΑ Ασημάκη Παπαγεωργίου, του διευθύνοντος συμβούλου του ΤΑΙΠΕΔ Ι. Εμίρη και του κυβερνητικού εκπροσώπου Σίμου Κεδίκογλου.

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση της ρωσικής εταιρείας: «Οι δύο πλευρές συζήτησαν σχετικά με την εξαιρετική συνεργασία στον τομέα του φυσικού αερίου και εξέφρασαν το ενδιαφέρον τους για την περαιτέρω ανάπτυξη της αμοιβαίως επωφελούς συνεργασίας».
Εν προκειμένω, η συζήτηση εκτυλίχθηκε γύρω από την ΔΕΠΑ, καθώς η Gazprom, προς το παρόν τουλάχιστον δεν φέρεται να είναι έτοιμη να παρουσιάσει κάποια προσφορά για την ΔΕΣΦΑ.

Πηγές προσκείμενες στην υπόθεση ανέφεραν ότι η Gazprom θα προχωρήσει στην υποβολή δεσμευτικής προσφοράς για τη ΔΕΠΑ, χωρίς να διευκρινίζεται αν υπήρξε συμφωνία ως προς τα αιτήματα που έχει θέσει η ρωσική πλευρά για τους όρους του διαγωνισμού, αναφορικά με την εγγυητική επιστολή συμμετοχής και τα χρέη προς τη ΔΕΠΑ.

Συγκεκριμένα, η ρωσική πλευρά ζητεί διασφαλίσεις για την αποπληρωμή χρεών, ύψους περίπου 400 εκατ. ευρώ από ιδιώτες ηλεκτροπαραγωγούς προς τη ΔΕΠΑ, καθώς και για την παροχή δυνατότητας επιστροφής της εγγυητικής επιστολής του πλειοδότη στην περίπτωση που υπάρξει κώλυμα από την Επιτροπή Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενώ νωρίτερα μέσα στην εβδομάδα φέρεται να έθεσε και θέμα για “όρο δραχμής” δηλαδή του τι θα συμβεί εάν η χώρα μας επιστρέψει σε ένα εθνικό νόμισμα. Όρος όμως, ο οποίος απερρίφθη όπως όλα δείχνουν από την ελληνική κυβέρνηση, καθώς μία τέτοια κίνηση θα μετέτρεπε αυτό τον όρο σε συνήθη σε οιαδήποτε συνεργασία μεταξύ ελληνικού κράτους και ξένων εταιρειών ή ακόμη και μεταξύ ιδιωτών.

Το κουράζουν πολύ οι Ρώσσοι ή θέλουν να πετύχουν κάτι περαιτέρω;

Μέχρις στιγμής, η ΔΕΠΑ αποτελεί την μοναδική περίπτωση ελληνικής εταιρείας, στην οποία από ό,τι φαίνεται έχει δοθεί το “πράσινο φώς” στην ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει σε συνεργασία με τους Ρώσους. Οι ίδιοι οι Ρώσοι όμως, παρόλο που είναι οι μοναδικοί που συμμετέχουν δυναμική στην διαδικασία για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, πάνε με ... αργούς ρυθμούς. Ο συγκεκριμένος διαγωνισμός έχει δεχθεί τις περισσότερες παρατάσεις από κάθε άλλον του ελληνικού προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων.

Η αρχική προθεσμία έληγε στις 29 Απριλίου. Μετατέθηκε για τις 10 Μαΐου, πήρε μια άτυπη παράταση για τις 20 Μαΐου και ακολούθως η ημερομηνία μετατέθηκε για τις 29 Μαΐου, επειδή ο κύριος μνηστήρας, η ρωσική Gazprom, είχε χαμηλώσει ρυθμούς λειτουργίας από την 1η Μαΐου και μετά, καθώς στη Μόσχα τα πάντα κινούνταν στο ρυθμό των εορτασμών για την πρωτομαγιά, το Πάσχα και την «ημέρα της Νίκης».
Είναι μήπως απλά ένας τρόπος να “χαμηλώσουν” το τίμημα που θα κληθούν να καταβάλλουν οι Ρώσοι; Ή μήπως πίσω από αυτές τις ... καθυστερήσεις κρύβονται άλλοι λόγοι; Λόγοι που έχουν να κάνουν πολύ λίγα με την χώρα μας και το τι αυτή θέλει και πολλά περισσότερα με τις διμερείς σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Γερμανίας. Οι Ρώσοι, όπως απέδειξαν στην περίπτωση της Κύπρου, καταλαβαίνουν ότι θα πρέπει να συνεργάζονται με τους Γερμανούς όσον αφορά τις κινήσεις τους εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και οι Γερμανοί έχουν “ιδιαίτερο ενδιαφέρον” σε διάφορες “ιδιωτικοποιήσεις” που πρόκειται να πραγματοποιηθούν στην χώρα μας τα επόμενα χρόνια.

Η εξασφάλιση του “μη-ανταγωνισμού” με τους Ρώσους, μέσω του “κλεισίματος” μίας συμφωνίας μεταξύ κυρίων σίγουρα αποτελεί έναν συγκεκριμένο στόχο. Γιατί το να συμμετέχει επί της ουσίας μόνο μία εταιρεία σε κάθε προσπάθεια ιδιωτικοποίησης από ελληνικής πλευράς, σίγουρα θα χαμηλώσει κατά πολύ το τίμημα που αυτή η εταιρεία (γερμανική ή ρώσικη) θα κληθεί να καταβάλλει. Ένας λόγος για να αγοράσει η Gazprom τις δύο ελληνικές εταιρίες είναι η συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου South Stream, ο οποίος θα επιτρέψει τη μεταφορά ρωσικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, παρακάμπτοντας χώρες διαμετακόμισης, όπως η Ουκρανία και η Λευκορωσία.

Χώρες οι οποίες λόγω της αντιπαραθεσής τους με την Ρωσία από πολλούς θεωρούνται ότι βρίσκονται στην Αμερικάνικη σφαίρα επιρροής. Πρόκειται δηλαδή για μία κίνηση που ενδυναμώνει γεωπολιτικά την Ρωσία, καθώς της δίνει ακόμη έναν ... διάδρομο για την μεταφορά της ενεργειάς της.
 Σύμφωνα με τηλεγραφήματα από τα ρωσικά μέσα υπάρχουν εκτιμήσεις πως το κόστος των ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ σε ποσό μεταξύ 1,5 και 2 δισ. δολαρίων, επισημαίνοντας ότι η τιμή θα είναι ενδεχομένως χαμηλότερη, λαμβανομένων υπόψη των προβλημάτων χρέους που έχει η Ελλάδα.

Και στο βάθος οι ... Αζέροι!

Όμως ακόμη πιο... περίεργη ήταν η επίσκεψη του Αντώνη Σαμαρά στο Μπακού. Όπου η συζήτηση επικεντρώθηκε  στην επιλογή του αγωγού TAP από την πλευρά των Αζέρων προκειμένου να τον τροφοδοτήσουν με αέριο από το νέο κοίτασμα Σαχ Ντενίζ. Η κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν μέχρι τα τέλη Ιουνίου αναμένεται να επιλέξει μεταξύ του TAP (Ελλάδα, Αλβανία, Ιταλία) και του Nabucco West (Βουλγαρία, Ουγγαρία, Αυστρία). Ο κ. Σαμαράς επιχειρηματολόγησε για τα οφέλη του ελληνικού αγωγού, ο οποίος είναι σαφώς οικονομικότερος από τον Nabucco και κυρίως επιτρέπει την ταχύτερη διέλευση του αερίου προς τις αγορές της Ευρώπης.

Η συζήτηση αυτή επισήμως δεν συνδέεται με τις αποκρατικοποιήσεις ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ. Ωστόσο η τελική απόφαση της Αθήνας για το πού θα δώσει τις δύο εταιρίες θα βαρύνει στην όποια απόφαση λάβουν από την πλευρά τους οι Αζέροι, δεδομένων και των στενών σχέσεών τους με τις ΗΠΑ, οι οποίες έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στην είσοδο της Gasport στην ελληνική αγορά. Η κρατική εταιρία αερίου του Αζερμπαϊτζάν, SOCAR, ενδιαφέρεται για τη ΔΕΣΦΑ, την οποία όμως θέλουν και οι Ρώσοι της SINTEZ, η οποία έχει αποσύρει μεν το ενδιαφέρον της από τη ΔΕΠΑ, φαίνεται να παραμένει όμως στο διαγωνισμό για τον ΔΕΣΦΑ.

Οι δρόμοι της ενέργειας, την εποχή αυτή ορίζουν κατά πολύ τις γεωστρατηγικές επιλογές των “μεγάλων δυνάμεων”. Και μπορεί η εποχή της “μονοκρατορίας” των ΗΠΑ να τελείωσε με την εμπλοκή τους στους βάλτους του Ιράκ και του Αφγανιστάν, όμως κανείς δεν ξέρει σε τι ατραπούς μπορεί να οδηγηθούμε εάν κάνουμε λανθασμένες επιλογές. Όπως απεδείχθη και στην περίπτωση της Κύπρου η Ρωσία – όπως ακριβώς και οι ΗΠΑ – παίζουν τα δικά τους παιχνίδια. Στα οποία η χώρα μας δεν έχει ρόλο μεγαλύτερο του πιονιού.

www.elora.gr

Ο πόλεμος των αγωγών. Πως εξελίσσεται ,ποιοι πολεμούν

Γράφει ο *Νίκος Καρατουλιώτης 
Υποστράτηγος ε.α

Μια παγκόσμια …. ενεργειακή «μάχη» πραγματοποιείται τη δεδομένη χρονική στιγμή, με ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση να προσπαθούν για να σταματήσουν την κυριαρχία των Ρώσων και να ανοίξουν εκείνες τις στρόφιγγες του φυσικού αερίου.

Λέγοντας Νότιος Διάδρομος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εννοούμε όλους τους διαμετακομιστικούς αγωγούς πετρελαίου και αερίου από την Ασία προς την Ευρώπη (ή Νότια Διαδρομή). Μέχρι στιγμής δεν είναι κάτι το σταθερό αλλά ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό ενεργειακό παίγνιο στο οποίο δρουν κεντρικές αλλά και περιφερειακές δυνάμεις.

Τα γεγονότα στον Καύκασο και ιδιαίτερα η σύγκρουση Ρωσίας - Γεωργίας, η ιμπεριαλιστική επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Λιβύη, η πολεμική απειλή του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν, η Αραβική Άνοιξη , η σύγκρουση Ισραήλ Τουρκίας, η αποσταθεροποίηση της Συρίας, είναι κάποια ελάχιστα χαρακτηριστικά των τεράστιων γεωπολιτικών δυνάμεων και των δρώντων παικτών στην περιοχή.

Η όλη περιοχή από τον Καύκασο μέχρι την Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της Κασπίας και της Μέσης Ανατολής, είναι ο χώρος σύγκρουσης για τον έλεγχο των περιοχών εξόρυξης, αλλά και των διαδρόμων μεταφοράς των υδρογονανθράκων στην Νότια Ευρώπη.
Έτσι λοιπόν, Καύκασος, Μέση Ανατολή, Μεσόγειος και Βαλκάνια, αποτελούν ένα γεωπολιτικό σύμπλεγμα όπου οι δρώντες παίκτες χρησιμοποιώντας θεμιτά και αθέμιτα μέσα προσπαθούν μέσα απότον γεωπολιτικό έλεγχο της συγκεκριμένης περιοχής, να προωθήσουν τα οικονομικά συμφέροντα τους και όχι μόνο, μέσω των αγωγών .

Λέγοντας Νότιος Διάδρομος και προσπαθώντας να αναλύσουμε τα οικονομικά συμφέροντα και μόνον, πρέπει να δούμε τις κοινοπραξίες που ανταγωνίζονται στον συγκεκριμένο χώρο, χωρίς να αποκλείουμε την εμφάνιση και συμμετοχή νέων παικτών μέσα από ετερόκλητες συμμαχίες αλλά και ανατροπή του status quo στην συγκεκριμένη περιοχή που θα αφορά άμεσα και την Ελλάδα.
Έτσι λοιπόν αμερικανικές, ευρωπαϊκές και ρωσικές εταιρίες διαγκωνίζονται για το ποιος θα κατορθώσει να τροφοδοτήσει με αέριο την Ευρώπη μέσω του Νότιου Διάδρομου. Χονδρικά θα μπορούσαμε να πούμε υπάρχουν τρία σχέδια

1. Το Αμερικανό - Νατοϊκό
2. Το Ρωσικό
3. Το Ευρωπαϊκό (κανένα σχέδιο, ο απόλυτος αυτοσχεδιασμός).
Η Ρωσία όταν αναφέρεται στην συγκεκριμένη ονομασία εννοεί τον αγωγό South Stream , που είναι κάτι συγκεκριμένο και χειροπιαστό. Δηλαδή πηγές, διαδρομή, ποσότητες και χρονοδιάγραμμα. Η διαδρομή είναι συγκεκριμένη και προβλέπει δύο κλάδους
Α. Κλάδος: Βουλγαρία – Ελλάδα – Ιταλία
Β. Κλάδος : Βουλγαρία – Ρουμανία – Σερβία – Ουγγαρία – Σλοβενία – Αυστρία.

Στον παρακάτω χάρτη βλέπουμε τον πόλεμο των αγωγών και πως οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, προκειμένου να αποκόψουν τον ενεργειακό στραγγαλισμό της Ευρώπης από την Ρωσία (South Stream) , επιχείρησαν να αντεπιτεθούν ενεργειακά με έναν άλλο αγωγό μη ρωσικών συμφερόντων και ελεγχόμενο από αυτούς (Nabucco).
(Για όποιον θυμάται καλά εκείνη την περίοδο είχαμε και παράπλευρες απώλειες στην Ελλάδα προκειμένου να μην υλοποιηθεί South Stream).



Προκειμένου να ανακοπεί η ρωσική ενεργειακή προέλαση, οι Ηνωμένες Πολιτείες σχεδίασαν τον εμβολισμό του ρωσικού South Stream, με ένα άλλο ευρωατλαντικό σχέδιο του «Νότιου Διαδρόμου». Το συγκεκριμένο σχέδιο περιλαμβάνει μια σειρά αγωγών με μοναδικό σκοπό την μείωση ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από την Ρωσία.

1. Ο μεγαλύτερος αλλά και κυριότερος αγωγός είναι ο αγωγός Nabucco, ο οποίος είναι αμερικανικών συμφερόντων .
2. ITGI, ο οποίος διασχίζει την Τουρκία – Ελλάδα – Ιταλία.
3. TAP, Ελλάδα- Αλβανία- Ιταλία
4. SEEP, Τουρκία- Βουλγαρία- Ρουμανία- Ουγγαρία της BP (Αγγλικών συμφερόντων).
5. AGRI, Αζερμπαϊτζάν – Γεωργία- Μαύρη Θάλασσα-Ρουμανία.»

Ο Αγωγός Nabucco προκειμένου να λειτουργήσει χρειαζόταν περίπου ένα εκατομμύριο βαρέλια υδρογονανθράκων ημερησίως (για να είναι οικονομικά βιώσιμος). Οι παραπάνω ποσότητες δεν ανευρέθηκαν με αποτέλεσμα ο Nabucco να μείνει από καύσιμα καθοδόν και προς το παρόν να ματαιωθεί η να ανασταλεί η κατασκευή του (μιας και είδη θα έπρεπε να είχε σχεδόν τελειώσει η υλοποίηση του).
Προκειμένου να ανακουφισθεί η ενεργειακή δίψα της Ευρώπης και η μη πρόσδεση της στο ενεργειακό άρμα του Πούτιν , οι ευρωπαίοι τη υποδείξει του ΝΑΤΟ, επανέρχονται με τον σχεδιασμό ενός νέου αγωγού του επονομαζόμενου Nabucco west. Ο συγκεκριμένος αγωγός μέσω Βουλγαρίας θα μεταφέρει φυσικό αέριο στην Κεντρική Ευρώπη (Τουρκία - Βουλγαρία - Ρουμανία - Ουγγαρία – Αυστρία.)

Στην κοινοπραξία του αγωγού «West Nabucco», που δε συμπεριλαμβάνει στη διαδρομή του την Ελλάδα, συμμετέχουν η βουλγαρική «Energy Holding», η ρουμανική «Transgaz», η τουρκική «Botas», η αυστριακή OMV, η γερμανική RWE και η ουγγρική FGSZ.




--------- ΚΟΚΚΙΝΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ : είναι ο Nabucco West (αμερικανικών συμφερόντων).
--------- ΜΟΒ ΔΙΑΔΡΟΜΗ : αγωγός, Trans Adriatic Pipeline (TAP) (Ελλάδα- Ιταλία-Αλβανία).
---------- ΜΠΛΕ ΔΙΑΔΡΟΜΗ : είναι ο αγωγός TANAP, ο οποίος ξεκινά από το Αζερμπαϊτζάν (Σαχ Ντενίζ 2) και μέσω της Τουρκίας θα καταλήγει στην Βουλγαρία. Εκεί είναι το ζητούμενο, η επιλογή ποιου από τους δύο αγωγούς δηλαδή TAP ή Nabucco West, θα επιλεγεί για να συνεχίσει την διαδρομή.
O Nabucco west δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μινιατούρα του αγωγού Nabucco. Εν ολίγοις , μικρότερη διαδρομή, ολιγότερη ποσότητα και πολύ μικρότερο κόστος.
Τόσο ο Trans Adriatic Pipeline (TAP) όσο και ο O Nabucco west έχει προβλεφθεί να τροφοδοτηθούν από το ίδιο ενεργειακό κοίτασμα «Σαχ Ντενίζ 2» του Αζερμπαϊτζάν. Μερικοί ισχυρίζονται ότι θα ήταν δυνατόν να λειτουργήσουν ταυτόχρονα και οι δύο αγωγοί, αλλά αυτό είναι αδύνατο καθόσον το κοίτασμα «Σαχ Ντενίζ 2» του Αζερμπαϊτζάν δεν έχει αυτή την ικανότητα σε απαιτούμενες ποσότητες.
Συνεπώς οι συγκεκριμένοι αγωγοί παρόλο που είναι ευρωπαϊκών συμφερόντων και τελούν υπό την αιγίδα αλλά και την προτροπή του ΝΑΤΟ, εν τούτοις είναι έντονα ανταγωνιστικοί μεταξύ των , καθόσον θα υλοποιηθεί μόνο ο ένας.
Και επειδή στην γεωπολιτική μέσω της γεωενέργειας, υπεισέρχονται και άλλοι γεωστρατηγικοίπαράγοντες εκτός του κέρδους, θα τολμούσα να κάνω μια πρόβλεψη: οι Αμερικανοί (ΝΑΤΟ), θα προωθήσουν τον αγωγό Nabucco West καθόσον του ενδιαφέρει περισσότερο η απεξάρτηση της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας από το ρωσικό αέριο (χώρες δηλαδή που υπέφεραν ενεργειακάπερισσότερο κατά την ρωσο-ουκρανική κρίση του 2009), μιας και ο Trans Adriatic Pipeline (TAP) στην περιοχή που καλύπτει υπάρχουν εναλλακτικά σενάρια και πηγές τροφοδοσίας,.
Επιπλέον ο υπουργός Ενέργειας του Αζερμπαϊτζάν Νατίκ Αλίγιεφ ανεπίσημα ετάχθη υπέρ Nabucco West λέγοντας «Θεωρώ το Nabucco West ως την καλύτερη επιλογή από κάθε άποψη. Έχει μεγάλη χωρητικότητα, μεγάλη διάμετρο και μας δίνει την δυνατότητα να μεταφέρουμε αέριο στην ανατολική και κεντρική Ευρώπη, που είναι μια πιο αξιόπιστη αγορά».
Βεβαίως πίσω από τους παραπάνω ισχυρισμούς πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη και η επιθυμία του ίδιου του Αζερμπαϊτζάν το οποίο σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τον συγκεκριμένο αγωγό και για γεωπολιτικούς λόγους προς ίδιον όφελος. Ο «Nabucco West» παρότι είναι ακριβότερος, εντούτοις θα ιδωθεί υπό άλλο γεωπολιτικό πρίσμα εκ μέρους της κυβέρνησης του Αζερμπαϊτζάν μιας και διέρχεται από περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, τις οποίες η κυβέρνηση του Μπακού προσδοκά έτσι να κάνει συμμάχους για να την στηρίξουν μελλοντικά στο θέμα του Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Επιγραμματικά θα κλείσω λέγοντας ότι οι δρόμοι των υδρογονανθράκων είναι ποτισμένοι με αίμα και χρειάζεται διαρκή επαγρύπνηση και εθνικό σχέδιο από την πατρίδα μας προκειμένου να ανταποκριθούμε στις ενεργειακές προκλήσεις των καιρών και να μην ματώσουμε.
Όσο για το ποιος από τους δύο αγωγούς θα επιλεγεί …… «Κυριακή κοντή γιορτή» που λέει και ο θυμόσοφος ελληνικός λαός.
Οι ισχυρισμοί της τριτοκομματικής κυβέρνησης ότι η Ελλάδα καθίσταται ενεργειακό κέντρο και ότι ήδη έχει επιλεγεί και θα κατασκευαστεί ο ΤΑΠ, πολύ απέχει από την πραγματικότητα. 
Τον Ιούνιο αναμένεται να ανακοινωθεί η επιλογή του Αζερμπαϊτζάν για το ποιος αγωγός, Trans Adriatic Pipeline (TAP) ή ο Nabucco West, θα υλοποιηθεί.
Έως τότε υπομονή…..

*Μέλος Κίνησης Εθνικής Άμυνας (Κ.ΕΘ.Α)

www.onalert.gr