Ο Πόντος ζει!

Γράφει ο Ερμής Σούλης Σκιαδόπουλος.

19η Μαΐου,  η μέρα γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου! Η μέρα μνήμης της γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού και απόδοσης ενός ελάχιστου φόρου τιμής στις εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές, οι οποίες αναζητούν δικαίωση!

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι , οι οποίοι κάηκαν ζωντανοί,  σφαγιάσθηκαν ανελέητα, διαμελίστηκαν, ρίχτηκαν ζωντανοί στους λέβητες άνθρακα των ατμόπλοιων, βιάστηκαν, εξισλαμίστηκαν, ζητούν όχι εκδίκηση, αλλά έμπρακτη δικαίωση. Η σημερινή μέρα δεν αφορά αποκλειστικά τους Ποντίους, αλλά όλους τους Έλληνες. Ο Πόντος ήταν, είναι και θα είναι η ακριτική οντότητα του ελληνισμού. Αποτελεί μία έκφανση της πολλαπλότητας της ελληνικής ψυχής, η οποία παραμένει αναλλοίωτη στο χρόνο.

Υπάρχει ενεργό χρέος μνήμης και πίστης για δικαίωση. Οφείλει έκαστος να μην λησμονά, να ανθίσταται διαρκώς στη σκοπούμενη λήθη και εγωιστική αδιαφορία. Οφείλουμε να προασπίσουμε την τιμή της Ανθρωπότητας, διότι η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, και κάθε γενοκτονία,  δεν αφορά μόνο τους Έλληνες, αλλά τον Άνθρωπο ως πνευματικό ον. Όταν ένας λαός υφίσταται τέτοια βαναυσότητα, ταυτόχρονα πλήττεται και η ανθρωπότητα. Η αναγνώριση της γενοκτονίας έχει αξία για την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση. Τα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας δεν διαγράφονται, δεν παραγράφονται , δεν λησμονούνται! Η αναγνώριση εκ μέρους του θύτη αναβιβάζει την ίδια την ανθρώπινη φύση.

Η επέτειος λειτουργεί συμβολικά ως ζώσα υπενθύμιση του τελικού στόχου, της αναγκαιότητας μεταλαμπάδευσης των αξιών από γενιά σε γενιά. Η επέτειος δεν είναι απλή συγκέντρωση, αλλά η έκφραση της διαχρονικότητας των αξιών που φέρουμε ως τέκνα της Αντιγόνης, ελεύθερα από τις κάθε είδους κατεστημένες αρχές. Ο αγώνας για την αναγνώριση οφείλουμε να είναι συνεχής, οργανωμένος, ακολουθώντας το τρανταχτό παράδειγμα των Αρμενίων, οι οποίοι καίτοι μικρή χώρα σε αριθμούς, πριν ακόμα τη σύσταση της κρατικής τους οντότητας έθεσαν έναν στόχο. Στην αρχή αντιμετωπίστηκαν αδιάφορα, λοιδορήθηκαν, χαρακτηρίστηκαν μη πολιτικά ορθοί. Όμως πέτυχαν μέσα από την ομοψυχία της πίστης για δικαίωση, τον τελικό τους στόχο. Ενωμένοι με τους λαούς, που υπέστησαν γενοκτονία από τους Οθωμανούς Τούρκους, ενάντια στους

ΑΘΗΝΑ : 41ο ετήσιο μνημόσυνο του Αρχηγού του Ενωτικο - απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή.

Το ΔΡΑΣΙΣ-Κ.Ε.Σ. σας καλεί στο 41ο ετήσιο μνημόσυνο του Αρχηγού του Ενωτικο - απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή.

Το μνημόσυνο θα τελεστεί την Κυριακή 25/1/2015 και ώρα 11:00 στον Ιερό Ναό Αγίου Θωμά στο Γουδί.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε στα τηλέφωνα:
6994547563 - Μαρία
6994159593 - Δημήτρης

ΓΡΙΒΑ ΚΟΙΜΗΣΟΥ, ΞΕΚΟΥΡΑΣΟΥ. Η ΕΝΩΣΙΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ, ΤΗΝ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ.

Μνήμη Ελένης Παπαδάκη (21/12/1944, 21/12/2014)

Γράφει η
Ελένη Καρασαββίδου

« Ξέρεις υπάρχει λένε ένα πουλί, ένα μικρό πουλί,
που έχει μόνο φτερά αλλά δεν έχει πόδια.
Είναι καταδικασμένο να πετάει για πάντα
και ν αγγίξει τη γη μονάχα μια φορά.
Τη στιγμή του θανάτου του.»
Τένεσσυ Ουίλιαμς, «Ο Ορφέας στον Άδη».

Υπάρχει ένας παλιός, Κέλτικος μύθος, που λέει ότι ένας τρελός, παίζοντας, θα κερδίσει ένα βασίλειο μια μέρα. Οι τρόποι του κέρδους πολλοί, απόλυτοι, βάρβαροι, ή παιγνιώδεις, με καύσιμη ύλη τους όποιους κάθε φορά διαφορετικούς, πριν μετατρέψουν κι αυτοί την ετεροδοξία τους σ' ορθοδοξία. Αλλά η ιστορία του χαμένου, μα επανακερδισμένου βασιλείου, εξακολουθεί να ταλανίζει το γένος των ανθρώπων, «κρυμμένη μα όχι ξεχασμένη πίσω από διάφορα ονόματα από την εποχή του Μωυσή και του Οδυσσέα. Παράδεισος, Ευτυχία, Δίκαιη Κοινωνία, Έρωτας, Τέχνη…»

Τελικά, αν ισχύει (και ισχύει) ότι την ιστορία την γράφουν οι νικητές, υπάρχουν άνθρωποι που καταφέρνουν να τους «εκδικούνται» μέσα από την χαραμάδα του χρόνου, μην αφήνοντας το παιχνίδι «να λήξει». Ίσως γιατί η ιστορία των νικητών είναι μια αφήγηση λέξεων, ενώ σε τέτοιες περιπτώσεις, η ιστορία των νικημένων είναι μια αφήγηση αρωμάτων…

Τέτοια ήταν η περίπτωση της Ελένης Παπαδάκη. Ήταν ένα σπάνιο φαινόμενο που κάποιοι μέτριοι συνάδελφοι και φανατικοί, για να υπάρξουν, του κλέψαν την γλώσσα. Που του κλέψαν την τέχνη και την ζωή. Και πως όχι, αφού εκείνη, έβγαινε στη σκηνή και με δυο ατάκες ακόμη έκλεβε την παράσταση, χτυπώντας ως το μεδούλι τον εφησυχασμό μιας κοινωνίας και τον ναρκισσισμό των καλλιτεχνών. Από λιγότερο ή περισσότερο εκλεπτυσμένους ανθρώπους, όπως ο Λουντέμης κι ο Σικελιανός, ο Παλαιολόγος κι ο Σιδέρης, ο Άλκης Θρύλος κι η Μυρτιώτισσα, ο Νίκος κι η Γαλάτεια Καζαντζάκη, ο Κόντογλου και ο Βασιλείου και τόσοι άλλοι, θεωρήθηκε ενσάρκωση της γοητείας μιας εποχής και του πιο γνήσιου καλλιτεχνικού μεγαλείου, φέρνοντας τα Βερολινέζικα σαλόνια γυναικών κοντύτερα στην Μεσόγειο..

Κι ύστερα; Ύστερα για χρόνια έπρεπε να ξεχαστεί ή να χρησιμοποιηθεί κατά τα μέτρα κάποιων σε μια βαθιά διχασμένη λόγω του απάνθρωπου εμφυλίου χώρα. Η πολύ πιθανή (μα όχι βέβαιη) ομοφυλοφιλία της κι οι μη συμβατικές της επιλογές δεν επέτρεπε στην δεξιά συντήρηση κι υποκρισία να την αντιμετωπίσει ως σύνολο, μα ως μια διάσημη καρικατούρα του Δεκέμβρη, χρησιμοποιημένη για την διάδοση της αντικομμουνιστικής υστερίας, ακόμη και σήμερα με την γνωστή εκβαρβαρισμένη γλώσσα της ακροδεξιάς. Η φρικώδης δολοφονία της από την ΟΠΛΑ τον Δεκέμβρη του 44, δεν επέτρεπε στην αριστερή αυταρέσκεια κι ευθυνοφοβία να την αντικρίσει ως σύμβολο, μα ως μια

Από τα Καλάβρυτα ώς την Αμμόχωστο...

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΛΑΜΠΡΟΥ
Δρ σε θέματα Πολιτιστικής Πολιτικής, Διαχείρισης και Επικοινωνίας, Σύμβουλος Επικοινωνίας Α΄ στην Πρεσβεία της Ελλάδος στην Κύπρο

Σκέψεις για τη φύση του πολέμου, την ιστορική αλήθεια και τη συλλογική μνήμη
Τα αρχέγονα αισθήματα της έχθρας, του μίσους και του αγώνα μέχρι τελικής εκμηδένισης του Άλλου, όσες μεταμορφώσεις ή εξιδανικεύσεις κι αν έλαβαν σε διάφορες περιόδους στον «πολιτισμένο» 20ό και αρχές του 21ου αιώνα, δεν κατορθώνουν εύκολα και για πολύ να μεταμφιεστούν…

Οι σταματημένοι δείκτες του ρολογιού στο αριστερό κωδωνοστάσιο της εκκλησίας της Κοίμησης της Θεοτόκου στην κεντρική πλατεία των Καλαβρύτων δείχνουν την ώρα του ναζιστικού εγκλήματος πολέμου• 14:34, ημέρα Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 1943. Το καμένο ρολόι, ένα συγκλονιστικό, «ζωντανό» τεκμήριο πολέμου, ένα σύμβολο ιστορικής μνήμης που δεν χρειάζεται καμία διευκρινιστική πλακέτα, καμία αφήγηση περί «αλήθειας» και καμία περίπλοκη ανάλυση να το συνοδεύει. Μερικές σκέψεις, ωστόσο, με αφορμή την επέτειο για τη φύση του πολέμου, τη σημασία της αντίστασης, ατομικής και συλλογικής, και τον ρόλο της μνήμης και της αυτοσυνειδησίας, ίσως έχουν κάποια σημασία.

Ο γνωστός Πρώσος στρατηγός και θεωρητικός του πολέμου Carl von Clausewitz, στις αναλύσεις του για τη φύση του πολέμου, με ειλικρίνεια κάνει λόγο για τη «στοιχειακή υπαρξιακή κατάσταση και αντιπαράθεση», που συντίθεται από ορισμένα σταθερά, διαχρονικά γνωρίσματα, κοινά στις προνεωτερικές, νεωτερικές και μετανεωτερικές κοινωνίες που συνθέτουν την «αυθεντική αρχή του πολέμου»: το «στοιχείο της ωμότητας», το «μίσος» και η «εχθρότητα» που «πρέπει να θεωρηθούν ένα τυφλό ορφέμφυτο», το «αχαλίνωτο στοιχείο της έχθρας», η «αμιγής αρχή της έχθρας», η «αυθεντική έχθρα» και η «αποφόρτιση της έχθρας, του μίσους» (Παναγιώτης Κονδύλης, Θεωρία του Πολέμου, Αθήνα, Θεμέλιο, 1997).

Αν αναλογιστούμε πάνω στην ειδησεογραφία της διεθνούς επικαιρότητας που καθημερινά μάς κατακλύζει, η οποία, ας σημειωθεί, καλύπτει ένα μέρος των γεγονότων, όσων περνούν το «κατώφλι» της επιλογής και βλέπουν τελικά το φως στη σκηνή των έντυπων και ηλεκτρονικών ΜΜΕ, από την Αφρική και την Ασία μέχρι την Ουκρανία και την Εγγύς Ανατολή, μπορεί να εξαχθεί εύκολα η ορθότητα των παρατηρήσεων Clausewitz. Τα αρχέγονα αισθήματα της έχθρας, του μίσους και του αγώνα μέχρι τελικής εκμηδένισης του Άλλου, όσες μεταμορφώσεις ή εξιδανικεύσεις κι αν έλαβαν σε διάφορες περιόδους στον «πολιτισμένο» 20ό και αρχές του 21ου αιώνα, δεν κατορθώνουν εύκολα και για πολύ να μεταμφιεστούν.

Μία πραγματική «θέαση» -έστω και μέσα από τις οθόνες και τις σελίδες των μέσων- αποκαλύπτει την αλήθεια και τη φρίκη των εχθροπραξιών. Ιδιαίτερα, η γραμμή ωμής βίας και αίματος που χάραξαν οι ναζιστικές στρατιές σε βάρος του άμαχου πληθυσμού -κάποιες φορές ως «αντίποινα»

300 χρόνια από τη γέννηση του Πατροκοσμά

«Στο Μέγα Δέντρο ξεκινά στο Καλοντάει αγιάζει χτίζει σκολειά, χτίζει εκκλησιές χτίζει την Ρωμηοσύνη. Πάτερ Κοσμά, σαν να ‘ταν χθές το κήρυγμά σου αχάζει στη Ρούμελη, στην Ήπειρο στην απεραντοσύνη». 

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Το ποίημα είναι του Γεωργίου Αθνάνα και αποδίδει νομίζω εναργώς αυτό που στάθηκε ο άγιος Κοσμάς: ο χτίστης της Ρωμηοσύνης. Χτίζει, γράφει ο ποιητής, πρώτα σχολειά και κατόπιν χτίζει και εκκλησιές, διότι «το σχολείον ανοίγει τας εκκλησίας, το σχολείον ανοίγει τα μοναστήρια» κατά τον αείχλωρο λόγο, του αγίου. Τα σχολεία όμως που «ανοίγουν» εκκλησιές και την κατ’ οίκον εκκλησία, την οικογένεια, είναι τα σχολεία του Πατροκοσμά, τα σχολεία που φωτίζουν τους νέους και όχι σαν τα σημερινά που κλείνουν εκκλησιές και γκρεμίζουν μοναστήρια. Λίγο πιό πάνω από την γενέτειρά μου, στην Άνω Μηλιά Πιερίας, υπάρχει ναός του αγίου. Σε μια διχάλα ενός δέντρου είναι καρφωμένος ένας σιδερένιος σταυρός από τον Πατροκοσμά: Εκεί δίπλα χτίστηκε η εκκλησιά. Καμάρωναν οι παπούδες: πέρασε κι απ’ τα μέρη μας ο Αγιο-Κοσμάς. Κι απ’ όπου δίδασκε ο Πατροκοσμάς, όπου

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ & ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΒΟΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

Οι Έλληνες του Μικρασιατικού Πόντου και Η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού

Γράφει ο Ιωάννης Ασλανίδης
Επίτιμος Διοικητής της Σ.Σ.Ε

ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ: Στην Μνήμη των Γιαγιάδων μου, Δέσποινας Ραφαηλίδου από την Σαμψούντα του Πόντου και Μακρίνας Ασλανίδου από την Ναζιανζό της Καππαδοκίας, που ένοιωσαν βαθειά στην πονεμένη ψυχή τους, την τουρκική βαρβαρότητα. Μετά τον ξεριζωμό και με μύρια βάσανα κατόρθωσαν να έλθουν στην μητέρα πατρίδα την Ελλάδα, με τα οκτώ (8) από τα εννιά (9) παιδιά των.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «Α»
ΕΙΣΑΓΩΓΗ

- Η 19η Μαΐου είναι ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας του ποντιακού Ελληνισμού, ο οποίος εσφαγιάσθη και εξεδιώχθη βιαίως από τις πατρογονικές του Εστίες.
- Η Βουλή των Ελλήνων με καθυστέρηση 70 ετών, αναγνώρισε την γενοκτονία και τις σφαγές των ποντίων. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων έγινε με ομόφωνη απόφαση της Βουλής την 24η Φεβρουαρίου 1994 δια του Νόμου 2193/1994 (ΦΕΚ Α΄32).
- Το πόνημα αυτό αναφερόμενο πολύ συνοπτικά στην Ιστορία του Ελληνικού Πόντου που χάνεται στα βάθη της Ελληνικής Μυθολογίας, έχει ως σκοπό να καταδείξει το ξερίζωμα, τις σφαγές και τον εξανδραποδισμό των Ελλήνων του Πόντου με τα φρικαλέα και πρωτοφανή εγκλήματα, της Τουρκικής εξουσίας εις βάρος των Ελλήνων του Πόντου. Η Γενοκτονία του Ελληνικού Ποντιακού στοιχείου, σε μέγεθος, φρίκη και αγριότητα συμβαδίζουν με τον εξανδραποδισμό και την γενοκτονία των Αρμενίων.
- Πόντος ονομάζετο, η χώρα της Μικράς Ασίας, η κείμενη κατά μήκος των Νοτίων παραλίων του Ευξείνου Πόντου. Εκτείνεται σε σχήμα τόξου, από το ακρωτήριο του Ιασωνίου (σημερινό Γιασούν Μπουρνού), μέχρι τις εκβολές του ποταμού Άλυος (Κυξύλ Ιρμάκ).
- Η λέξη Πόντος απαντά για πρώτη φορά στα Ομηρικά Έπη με την σημασία «Θάλασσα». Ο όρος «Πόντος» από τον Ε΄ αιώνα π.Χ. αρχίζει να χρησιμοποιείται από τον Αισχύλο του Θουκυδίδη, τον Αριστοτέλη ίσως και άλλους, αλλά εννοώντας τον Εύξεινο.

Ο Ξενοφών είναι ο πρώτος συγγραφέας που περιέρχεται την περιοχή κατά την κάθοδο των Μυρίων και γνωρίζει από κοντά και καταγράφει συστηματικά, για τους λαούς του Πόντου, ονόματα βουνών, ποταμών, πόλεων κ.λ.π.

Από την εποχή της εκστρατείας του Μ. Αλεξάνδρου, ο όρος Πόντος αρχίζει να σημαίνει την Βορειοανατολική περιοχή της Μικράς Ασίας.

Ο Εύξεινος Πόντος πρέπει να ελέγετο παλαιότερα Άξεινος Πόντος και οι αρχαίοι Έλληνες για να ευμενίσουν την θάλασσα αυτή που ήταν άγρια με τρικυμίες και καταιγίδες την ονόμασαν Εύξεινο Πόντο. Η λέξη Άξεινος προέρχεται από την πρωτοελληνική λέξη «Άξειν» που σημαίνει «Ολομέλανη».

Η εννοιολογική αυτή σημασία επανέρχεται και πάλι τον 14ο αιώνα με την τελική ονομασία που από τότε επεκράτησε: «Μαύρη Θάλασσα».

Σήμερα ως Πόντος νοείται η περιφέρεια που περικλείει τις περιοχές της Τουρκίας με βόρειο όριο τον Εύξεινο Πόντο: Κασταμονή (Kastamonu), Σινώπη (Sinop), Σαμσού (Sasun), Αμάσεια (Amasya), Ευδοκιάδα (Tokat), Σεβάστεια (Sivas), Θεοδοσιούπολη (Ezzeroum), Τραπεζούντα (Trapezous), Ριζούς (Rize). Είναι ο χώρος που καλύπτει τον πραγματικό από αρχαιοτάτων χρόνων Πόντο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ «Β»
ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ

Τα πρώτα ταξίδια των Ελλήνων στον Άξενο τότε Πόντο, χάνονται χρονολογικά μέσα στα νέφη της προϊστορίας και της Μυθολογίας. Πληροφορίες γι’ αυτά μπορούμε να συλλέξουμε, μέσα από τους μύθους που

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ

Εκδήλωση για τα 100 χρόνια απ' την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας

Ο Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914 σας προσκαλεί στην εκδήλωση "17 Μαΐου 1914 - 17 Μαΐου 2014: 100 χρόνια από την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας", που θα πραγματοποιηθεί τοΣάββατο 17 Μαΐου 2014 και ώρα 6 μ.μ. στο ξενοδοχείο "Νovus City Hotel" Καρόλου 23, Αθήνα(πλησίον σταθμού μετρό Μεταξουργείο).

Ομιλητές:

• • Θεόδωρος - Οικονόμου Καμαρινός: Πρώην Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Κορυτσά, ''Το Βορειοηπειρωτικό απο τη διπλωματική σκοπιά''
• • Κώστας Χατζηαντωνίου: Πολιτικός Επιστημών, Ιστορικός, Συγγραφέας, ''Η Ιστορική αναδρομή του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα''
• • Μιχαήλ Μαρτσέκης: Δικηγόρος, ''Η νομική ισχύς του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας''

Είσοδος ελεύθερη.
Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

Πηγή: www.himara.gr

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΚΙΔΗΣ – ΕΝΑΣ ΑΓΝΟΗΜΕΝΟΣ ΗΡΩΑΣ

Κώστας Μαυρόπουλος

Δημοσιογράφος-συγγραφέας                                      

 Λόγω ειδικής Διαταγής του Φρουράρχου Αθηνών Στρατηγού Χρήστου Καβράκου, ο ιδιοκτήτης του Καφενείου «Παρθενών» Ανδρέας Γλεντζάκης, η οποία αναιρούσε προηγουμένη Διαταγή του να παραμείνουν τα καταστή-ματα κλειστά, νωρίς το πρωί έβαλε φωτιά για την χόβολη, τακτοποίησε τα μαρμάρινα τραπεζάκια και περίμενε, όπως με κρατημένη την ανάσα της, όλη η Αθήνα. Στις 8 το πρωί οι πρώτοι μοτοσυκλετιστές με επικεφαλής τον ανθυπολοχαγό της Βέρμαχτ Φριτς Ντίρφλιγκ, σταματούσαν μπροστά από το καφενείο. Οι Χρήστος Καβράκος και ο Δήμαρχος Αθηναίων Αμβρόσιος Πλυτάς, συνοδευόμενοι από τον δήμαρχο Πειραιά Μιχάλη Μανούσκο, τον νομάρχη Αττικοβοιωτίας Κωνσταντίνο Πεζόπουλο και τον γερμανομαθή συνταγματάρχη Κώστα Κανελλόπουλο, που ανέλαβε χρέη μεταφραστή, τον υποδέχθηκαν και του υπέβαλαν το αίτημα παράδοσης. Ο Ντίρφλιγκ δήλωσε αναρμοδιότητα και έστειλε αγγελιαφόρο να ειδοποιήση τον διοικητή του, συνταγματάρχη Χέρμαν φον Σέφεν, που βρισκόταν ακόμη στο Μπογιάτι, τον σημερινό Άγιο Στέφανο.

      Λίγο νωρίτερα, σ’ έναν άλλο Παρθενώνα, στον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως, το λίκνο του πολιτισμού και του φωτός, γραφόταν η πρώτη κορυφαία αντιστασιακή ενέργεια στην κατοχική Ελλάδα, από τον ήρωα-φρουρό της ελληνι-κής σημαίας στην Ακρόπολη, ο οποίος, μη αντέχοντας την ταπείνωση του εθνικού συμβόλου με την αντικατάστασή του από την σημαία της χιτλερικής Γερμανίας, πιστός στα πάτρια ιδανικά, προτίμησε να αυτοκτονήση! Τυλίχθηκε την Γαλανό-λευκη και έπεσε στο κενό από την βορειοανατολική πλευρά της Πλάκας.

      Η ηρωική αυτοκτονία-θυσία του Έλληνα-φρουρού, προκάλεσε φοβερή αίσθηση σε συμμάχους και εχθρούς.

      Η θυσία του άφησε άναυδο και αυτόν τον Χίτλερ, ο οποίος, πληροφο-ρηθείς το συμβάν, έστειλε μήνυμα στον Γερμανό Φρούραρχο να εκδώση διαταγή, ώστε δίπλα στην σβάστικα να κυματίζη και η ελληνική σημαία – μοναδικό παράδειγμα σε κατεχόμενη χώρα!

      Στο βιβλίο των απομνημονευμάτων του (σελ. 376) ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρύσανθος, που ως γνωστόν, πεισματικώς