Απέραντο αίσθημα εθνικής ταπείνωσης κυριαρχεί σήμερα σε ολόκληρη τη χώρα.

Του Γιώργου Δέλαστικ

Απέραντο αίσθημα εθνικής ταπείνωσης κυριαρχεί σήμερα σε ολόκληρη τη χώρα. Η ολιγόωρη επίσκεψη στην Αθήνα της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ υπενθυμίζει με επώδυνο τρόπο σε όλους τους Ελληνες ότι εδώ και τέσσερα χρόνια η πατρίδα μας είναι χώρα υπό οικονομική κατοχή εξαιτίας του επονείδιστου καθεστώτος του Μνημονίου στο οποίο την υπήγαγε συνειδητά και προσχεδιασμένα ο Γιώργος Παπανδρέου. 
Ως βαθύτατα αμερικανόφιλος αυτός επιδίωκε να μας υπαγάγει υπό τον ζυγό μόνο του ΔΝΤ, το οποίο ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Δεν είχε όμως κανένα πρόβλημα να θέσει την Ελλάδα υπό διπλό κατοχικό ζυγό - τόσο της ΕΕ (δηλαδή της Γερμανίας) όσο και του ΔΝΤ (δηλαδή των ΗΠΑ). Μέσα από τα ανομολόγητα δεινά των σκοτεινών χρόνων της μνημονιακής κατοχής οι Ελληνες γνώρισαν το ευρώ ως οικονομική θηλιά στον λαιμό τους. Γνώρισαν επίσης την ΕΕ ως παράγοντα καταβαράθρωσης του βιοτικού τους επιπέδου και υπέστησαν τη μετατροπή της Ελλάδας σε φτωχή επαρχία του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας. Την υποβάθμισή της από ανεξάρτητο κράτος σε χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας. Οι Γερμανοί και οι ιθαγενείς τοποτηρητές τους μας λένε ότι το 2009 ήμασταν χρεοκοπημένοι και μας έσωσαν. Ημασταν χρεοκοπημένοι δηλαδή το 2009, τελευταία χρονιά πριν από τη μνημονιακή κατοχή, που το ΑΕΠ της Ελλάδας ήταν 231 δισεκατομμύρια ευρώ και είμαστε «σωσμένοι» το 2013 που το ΑΕΠ καταποντίστηκε στα... 183 περίπου δισεκατομμύρια ευρώ - δηλαδή μόλις χάσαμε σχεδόν 50 δισεκατομμύρια από το ΑΕΠ μας, πάνω από το 20%, ποσοστό πρωτοφανές για ειρηνική περίοδο, έχουμε... «σωθεί»! Τα 50 δισ. ΑΕΠ παραπάνω ήταν που μας έπνιγαν!

Μας έλεγαν ότι είμαστε χρεοκοπημένοι το 2009 επειδή χρωστούσαμε 299 δισ. ευρώ (ποσοστό 129% του ΑΕΠ), αλλά έχουμε σωθεί πλέον το 2013 που χρωστάμε ως χώρα... 321 δισεκατομμύρια (ποσοστό 175% του ΑΕΠ)!

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                                           

Ολοένα συχνότερα τον τελευταίο καιρό,  καθώς η Ελλάδα σύρεται με τρομακτική ταχύτητα  και με εκκωφαντικό κρότο προς το τελευταίο στάδιο της καταστροφής της, σφηνώνεται στο μυαλό μου ένα ερώτημα, το ίδιο πάντοτε,  που  όφειλε από καιρό να  έχει απαντηθεί, αλλά που ωστόσο έμεινε αναπάντητο, μέχρι σήμερα. Η απάντηση, παρότι αυταπόδεικτη, τουλάχιστον  για το συντριπτικό ποσοστό του λαού μας,  φαίνεται  να χρειάζεται επισημοποίηση, για να αποκτήσει  ουσιαστικό ρόλο στη διαδικασία σωτηρίας της χώρας. Η πολυπόθητη αυτή απάντηση, αν εξασφαλιζόταν με τη βοήθεια  ενός δημοψηφίσματος,  πιστεύω ότι θα έθετε οριστικό τέρμα σε αυτή την αέναη διελκυστίνδα  ανάμεσα στους Τροϊκανούς και την Κυβέρνηση,  που αναβιώνει απροκάλυπτα πια  το θέατρο του παράλογου, κάθε  παραμονές  πληρωμών  προς τους δανειστές μας. Η δόση, που δήθεν θα αποτρέψει τη χρεοκοπία –παρότι αυτή αποτελεί πραγματικότητα εφόσον το χρέος μας είναι μη βιώσιμο- δίδεται πάντοτε, αλλά αφού προηγουμένως  εξευτελιστεί πλήρως η ελληνική Κυβέρνηση,  η οποία καλώς ή κακώς είναι εκπρόσωπος όλων ημών. Ειδικότερα, οι κυβερνητικοί μας αναμένουν, επί ώρες, τη σειρά τους προκειμένου να εμφανιστούν,  ως μαθητούδια του δημοτικού  ενώπιον της τρόικας, και εκεί επιπλήττονται, προσβάλλονται και κατηγορούνται από τους υπαλληλίσκους της, επειδή δήθεν στο διαρρεύσαν διάστημα «δεν εκτέλεσαν επαρκώς, τα καθήκοντά τους». Οι δικοί μας αξιωματούχοι, με σκυμμένο ευλαβικά το κεφάλι, δεν τολμούν να αντιμιλήσουν, και άρα παραδέχονται  πλήρως την ενοχή τους. Εκλιπαρούν, όμως, με όλες τους τις δυνάμεις, να  ελεηθούν και τη φορά αυτή,  δηλαδή να πάρουν  τη δόση τους. Ταυτόχρονα, σε κατάσταση πλήρους εξαθλίωσης, οι άνθρωποι που εκπροσωπούν την Ελλάδα,  υπόσχονται ότι, ναι,  στο μέλλον θα είναι πιο υπάκουοι,  πιο υποταγμένοι στις διαταγές των Τροικανών,  πιο υπεύθυνοι, και πιο αποτελεσματικοί….φθάνει να δοθεί η δόση.

Αλλά, περί τίνος, ακριβώς, πρόκειται; Για ποια καθήκοντα, που δεν εκπληρώθηκαν στο ακέραιο, εγκαλούνται οι κυβερνητικοί μας, και πως υπόσχονται να επανορθώσουν στο μέλλον;

Έτσι θα μας οδηγήσουν στο 3ο Μνημόνιο

Γερμανία και ΔΝΤ έχουν έτοιμο το σχέδιο και στριμώχνουν την Ελλάδα στα... σχοινιά!

Παρασκηνιακές συζητήσεις με την Ελλάδα απούσα πραγματοποιούνται το τελευταίο διάστημα σε ΔΝΤ και ΕΕ. Κεντρικό θέμα φυσικά η Ελλάδα και τα επόμενα βήματα ώστε να “δεθεί χειροπόδαρα” η χώρα μας για ακόμα περισσότερα χρόνια.

Είναι πλέον προφανές πως οι δανειστές θέλουν να συνεχιστεί αυτή η ιδιόμορφη οικονομική κατοχή προς τη χώρα μας και παρά τις εξαγγελίες ότι βγαίνουμε επιτέλους από το τούνελ, μάλλον βυθιζόμαστε ακόμα περισσότερο στο βαθύ σκοτάδι.

Οι εκπρόσωποι των δανειστών έχουν αντιληφθεί ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να τα “δώσει όλα” γι' αυτό και θέτουν σε εφαρμογή το εναλλακτικό σχέδιο.

Μετά τη λήξη των διαπραγματεύσεων οι δανειστές θα κηρύξουν το πρόγραμμα “πραγματοποιηθέν” κατά ένα ποσοστό, πχ 60% και θα απελευθερώσουν το αντίστοιχο ποσοστό της δόσης.

Το ποσοστό αυτό όμως θα αντιστοιχεί σε ένα “επιστημονικά υπολογισμένο” χρηματικό ποσό. Συγκεκριμένα, θα πρόκειται για ένα ποσό τέτοιο, ώστε προστιθέμενο

ΥΠΟΓΕΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ... Έτσι θα βάλουν χέρι οι δανειστές στα ελληνικά κοιτάσματα

Δέσμια των Μνημονίων και του αγγλικού Δικαίου η Ελλάδα -Πώς ο Γ. Παπανδρέου «υποθήκευσε» ακόμα και τον ορυκτό μας πλούτο

Πετρέλαια υπάρχουν, λοιπόν! Αυτό επιβεβαιώθηκε και από πιο επίσημα χείλη. Ανοιχτά της Κρήτης, 
στο Ιόνιο, το Αιγαίο και την Ήπειρο υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις σχετικά με την ύπαρξη σημαντικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Η εξέλιξη είναι ασφαλώς θετική. Βέβαια, μαζί με την ικανοποίηση καλλιεργήθηκε και η κριτική για την «αδράνεια» του παρελθόντος, όταν ακόμα και ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου χλεύαζε την ύπαρξη υδρογονανθράκων. 

Υδρογονάνθρακες λοιπόν στην Ελλάδα και αυτό είναι αλήθεια. Το θέμα είναι σε ποια ποσότητα υπάρχουν… Γιατί υδρογονάνθρακες σε κάποια μορφή και σε κάποιες ποσότητες υπάρχουν σε πολλές περιοχές της υφηλίου. Αλλά για να μετατραπεί το «πετρέλαιο υπάρχει» σε «χρήματα υπάρχουν», πρέπει να μεσολαβήσουν προϋποθέσεις, ενέργειες, επενδύσεις και χρόνος.





Τα δεδομένα για τους υδρογονάνθρακες σε Ιόνιο και νότια της Κρήτης που έχει συγκεντρώσει η νορβηγική εταιρία PGS βρέθηκαν στο επίκεντρο της συνάντησης που πραγματοποίησε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς με την ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ).

Μετά το τέλος της σύσκεψης, ο Αντώνης Σαμαράς έκανε λόγο για ισχυρές ενδείξεις σχετικά με την ύπαρξη σημαντικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων σε Δυτική Ελλάδα, Ήπειρο και Ιόνιο.
Ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε σε έσοδα ύψους έως και 150 δισ. ευρώ σε βάθος 25-30 ετών από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Οι έρευνες ολοκληρώθηκαν πέρυσι από τη νορβηγική εταιρία PGS και αυτή

Η ιστορία ενός “κουρέματος” που ΔΕΝ έγινε

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Όπως προκύπτει τόσο από τις δημοσιευμένες μελέτες, όσο και τα απόρρητα έγγραφα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, οι αξιωματούχοι του ήταν σίγουροι από το 2010 πως το «Ελληνικό Πρόγραμμα» δεν έβγαινε και θα βάρυνε υπερβολικά τους Ελληνες και όχι τους ιδιώτες πιστωτές (κυρίως ξένες τράπεζες και κερδοσκοπικά ταμεία).

Για το λόγο αυτό προέγκριναν μια άμεση αναδιάρθρωση («κούρεμα») του ελληνικού χρέους, αλλά τόσο οι ελληνικές αρχές όσο και οι Ευρωπαίοι απέρριψαν την πρόταση αυτή του ΔΝΤ. Είναι σχετικό και το δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal στις 8 Οκτωβρίου 2013.

Οπως αναφέρει το έγγραφο που δημοσίευσα στο «Εθνος της Κυριακής», στη θυελλώδη συνεδρίαση της 9ης Μαίου 2010 πολλά μέλη του Δ.Σ. του ΔΝΤ υπογράμμισαν ότι το «Ελληνικό Πρόγραμμα» ήταν σχεδιασμένο με λανθασμένο τρόπο και υποστήριξαν ότι τελικά θα είναι μη βιώσιμο, ακριβώς επειδή δεν είχε αποφασιστεί ένα άμεσο «κούρεμα» του χρέους.

Εκείνες τις μέρες, οι επικριτές του «Ελληνικού Προγράμματος» υπογράμμισαν ότι το βάρος της «επώδυνης προσαρμογής», όπως χαρακτήριζαν τότε αλλά και τώρα τα σκληρά αβάστακτα μέτρα που επέβαλε η Τρόικα στον ελληνικό λαό, τοποθετήθηκε στις πλάτες των Ελλήνων χωρίς ουσιαστικά να απαιτεί οτιδήποτε από τους Ευρωπαίους πιστωτές. Ηταν ένα τεράστιο λάθος.

Από το έγγραφο αποκαλύπτεται ότι μπροστά στα πυρά των μελών του Δ.Σ. του ΔΝΤ, οι αξιωματούχοι του Ταμείου απάντησαν ότι οι ίδιες οι ελληνικές αρχές, δηλαδή η τότε ελληνική κυβέρνηση, απέκλεισε την αναδιάρθρωση του χρέους.

Λίγες ημέρες μετά την απόφαση της 9ης Μαίου 2010, κλήθηκα στο ΔΝΤ και δέχθηκα σφοδρά παράπονα από υψηλόβαθμο αξιωματούχο επειδή έγραφα στο Εθνος και στην Ημερησία και μετέδιδα στο Mega, ότι το ΔΝΤ επέβαλε το απαράδεκτο Πρόγραμμα στην ελληνική κυβέρνηση. Ο αξιωματούχος υπογράμμισε ότι:

- Το Ελληνικό Πρόγραμμα είναι δημιούργημα της ελληνικής κυβέρνησης. Αυτή το αποφάσισε, δεν της το επέβαλε το Ταμείο, υπογράμμισε.

Μου είπε ακόμα, τονίζοντας μία-μία τις λέξεις, ότι εκτός των άλλων, «τους προτείναμε «κούρεμα» του χρέους και το απέρριψαν». Ηταν μία πληροφορία που είχα πριν ακόμα εγκριθεί το “Ελληνικό Πρόγραμμα” και την οποία διέψευδαν οι πάντες…

Ομολογώ ότι η λέξη «κούρεμα» ήταν άγνωστη τότε, όχι μόνο σε μένα, αλλά και σε εκατομμύρια Ελληνες. Αναζήτησα την αλήθεια, και ένας Ελληνας αξιωματούχος με έπεισε ότι το «κούρεμα» ήταν καταστροφή. Ποιόν έπρεπε να πιστέψω; Τον αξιωματούχο του «Ναού του Καπιταλισμού», ένα οργανισμό που διάβαζα ότι καταστρέφει χώρες και λαούς ή τον εκπρόσωπο της Πατρίδας; Τότε, έγραψα μάλιστα και σχετικό άρθρο για το θέμα.

Ηταν ομως κάτι που με βασάνιζε. Ξεκινήσαμε έρευνα με προοπτική να γίνει βιβλίο και στην πορεία γρήγορα αντιληφθήκαμε ότι η αναδιάρθρωση ήταν το μεγαλύτερο όπλο που είχε η Ελλάδα στα χέρια της. Και βεβαίως εγώ κακώς πίστεψα τον Ελληνα αξιωματούχο.

Ο κ. Παπανδρέου ισχυρίστηκε στο λίβελλο που δημοσιοποίησε εναντίον μου μέσω του κ. Ελενόπουλου, ότι είχε ζητήσει από την αρχή το «κούρεμα» του χρέους, αλλά αντιδρούσαν οι Ευρωπαίοι εταίροι, οι Γερμανοί, και κυρίως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Επίσης, υποστηρίζει ότι δεν δημοσιοποίησε τη θέση του αυτή, επειδή υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να αυξηθούν τα επιτόκια δανεισμού της χώρας.

Το ερώτημα που τίθεται στον απλό παρατηρητή είναι το εξής: Ποιόν να πιστέψει, τον Έλληνα πρώην πρωθυπουργό, που υποστήριζε ότι «λεφτά υπάρχουν» και ολιγωρούσε για οκτώ περίπου μήνες ή τους αξιωμτούχους του Ταμείου, οι οποίοι κατέχουν και αποδεικτικά στοιχεία για τους σχετικούς διαλόγους εκείνης της περιόδου; Ολα είναι στα χαρτιά και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η διαπραγμάτευση έγινε μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων (e-mails).

Ενα άλλο σοβαρότατο ερώτημα είναι και αυτό: Ποιος έχει την ευθύνη για την αύξηση των spreads από τον Οκτώβριο του 2009 και την υποβάθμιση της Ελλάδας από την Fitch το Δεκέμβριο του 2009;

Οι αναλυτές αποδίδουν την αύξηση αυτή στις δηλώσεις του κ. Παπανδρέου που

Οταν ο κ. Γιώργος Παπανδρέου αρνήθηκε το «κούρεμα» στον Ντομινίκ Στρος Καν

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ.- Ο πρώην Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, προφανώς ενοχλήθηκε από τις δηλώσεις του καταστροφέα της Ελλάδας, Όλι Ρεν και αισθάνθηκε την ανάγκη να δικαιολογήσει με ανακρίβειες και «σενάρια καταστροφής» την ανύπαρκτη διαπραγματευτική του τακτική τους κρίσιμους μήνες πριν την υπογραφή του Πρώτου Μνημονίου, αλλά και μετά, για το μείζον θέμα του «κουρέματος» του ελληνικού χρέους. Η τοποθέτησή του έγινε μέσω «πύρινης» ανακοίνωσης του στενού του συνεργάτη κ. Γιώργου Ελενόπουλου.

Την απόλυτη ευθύνη για το συγκεκριμένο θέμα, έχει μόνο ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου, και ουδείς άλλος. Διότι την απόφαση για να μην ζητηθεί το «κούρεμα», όπως απαιτούσε ο τότε γενικός διευθυντής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν, την έλαβε ο κ. Παπανδρέου, που δεν άκουσε καν την επιχειρηματολογία των στενών συνεργατών του, οι οποίοι γνώριζαν καλύτερα τα θέματα της οικονομίας και είχαν ήδη κάνει συζητήσεις με αξιωματούχους των Βρυξελλών και του Ταμείου.

Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να απαντήσει στα παρακάτω ερωτήματα και να δώσει αποδείξεις και στοιχεία. Γνωρίζω ότι εκείνες τις μέρες το ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο είχε πάρει …φωτιά –και τα e-mails είναι πλέον αποδεικτικά στοιχεία, που αποδέχονται και αναγνωρίζουν και τα δικαστήρια:

1). Ο πρώην πρωθυπουργός επιμένει ότι η κυβέρνησή του είχε θέσει από την αρχή το θέμα της αναδιάρθρωσης χρέους. Δεν λέει την αλήθεια…

- Στη σελίδα 49 της έκθεσης αξιολόγησης του ΔΝΤ που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2013 αναφέρεται ρητά ότι «η ίδια η Ελλάδα και οι Ευρωπαίοι εταίροι ήταν αντίθετοι με την αναδιάρθρωση του χρέους λόγω ανησυχιών σχετικά με το πολιτικό κόστος στο εσωτερικό, επιπτώσεων στα συνταξιοδοτικά ταμεία και επιμολύνσεις…»

- Στη σελίδα 27 της ίδιας έκθεσης υπογραμμίζεται ότι «τις παραμονές του προγράμματος οι (ελληνικές) Αρχές απέκλεισαν την αναδιάρθρωση του χρέους ως μια κόκκινη γραμμή (red herring)».

- Στα απόρρητα πρακτικά του Δ.Σ. του ΔΝΤ ημερομηνίας 10 Μαίου 2010, αναφέρεται ότι:

- Κατά την διάρκεια της συζήτησης οι εμπειρογνώμονες του Ταμείου, απαντώντας σε επικρίσεις μελών του Δ.Σ. για την τυχόν αποτυχία του προγράμματος αν δεν συνδυαστεί με «κούρεμα» του χρέους, δήλωσαν ότι «η αναδιάρθρωση του χρέους απορρίφθηκε από τις ίδιες τις Ελληνικές Αρχές». (Φωτοτυπία του σχετικού εγγράφου του ΔΝΤ δημοσιεύει σήμερα το «ΕτΚ»)*.

Με δηλώσεις τους στον Τύπο, τόσο ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου (στην Ουάσιγκτον στις 25 Απριλίου 2010) όσο και ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου (στις 28 Ιανουαρίου 2011) υπογράμμισαν ο μεν πρώτος ότι η Ελλάδα δεν έθεσε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θέμα αναδιάρθρωσης του χρέους, ο δε πρώην πρωθυπουργός ότι αν η Ελλάδα επιθυμούσε κούρεμα του χρέους θα το είχε θέσει στο τραπέζι από την αρχή. Ο κ. Παπακωνσταντίνου εξέφρασε με ακρίβεια τη θέση του τότε πρωθυπουργού, με τον οποίο συνομιλούσε συνέχεια (μέσω τηλεφώνου και e-mail) και λάμβανε εντολές.

Γνωρίζουμε ότι και μετά την υπογραφή του Μνημονίου ο Ντομινίκ Στρος Καν πίεζε τον κ. Γιώργο Παπανδρέου να ζητήσει το γρηγορότερο δυνατό την αναδιάρθρωση του

Ευρώ ή δραχμή; Οικονομία και γεωπολιτική .

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Από την αρχή της κρίσης, ακριβέστερα καταστροφής-υποδούλωσης, το ερώτημα «πρέπει να φύγουμε από το ευρώ;» επανέρχεται σε διάφορες παραλλαγές. Κατά τρόπο απολύτως 
συνήθη για τη χώρα, η συζήτηση γίνεται, δυστυχώς, εν μέσω ακραίας σύγχυσης ως προς τα δεδομένα, ελάχιστης σοβαρότητας (και, φοβόμαστε, επιχειρήσεων παραπλάνησης ισχυρών γεωπολιτικών κέντρων). 

Η «ευρωλογία» έγινε κεντρικός άξονας της πολιτικής ζωής. «Να κάνουμε αυτό που μας λένε για να μείνουμε στο ευρώ», υποστήριξαν οι μεν. Μια «συμμετρική» θέση υιοθέτησαν οι οπαδοί της εξόδου («να φύγουμε, για να μην κάνουμε αυτά που λένε»). Φαίνονται αντιδιαμετρικές, και οι δύο θέσεις αυτές όμως στηρίζονται στην ίδια πολιτικο-ψυχολογική βάση, την εθνική αυτο-υποτίμηση, την ηττοπάθεια και την «ιδεολογία της Ψωροκώσταινας» - η Ελλάδα μπορεί να είναι μόνο αντικείμενο, οποιαδήποτε μάχη δώσει είναι χαμένη εκ των προτέρων. ‘Όμως, οι δανειακές και τα μνημόνια φέρουν τις υπογραφές ελληνικών κυβερνήσεων – θα ήταν αδιανόητα χωρίς αυτές. Μεταξύ των δύο θέσεων κινείται η θέση της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, αν και σε αυτή επίσης βρίσκει κανείς ασάφειες, παλινδρομήσεις, υποτίμηση των δυσκολιών/κινδύνων μιας ρήξης.

‘Ένα μέρος της αριστεράς υποστηρίζει να φύγουμε από το ευρώ γιατί «η Ευρώπη δεν αλλάζει», υπαινισσόμενη ότι, δώσουμε δεν δώσουμε τη μάχη, οι Ευρωπαίοι θα μας επιβάλουν το μνημόνιο. Η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ αναγορεύει μια ελπίδα σε αξίωμα («η Γερμανία δεν θα μας διώξει γιατί είμαστε συστημικός κίνδυνος»), κάτι που δεν είναι μόνο λάθος, δημιουργεί και κίνητρο στον αντίπαλο να επιμείνει.    

Τα ζητήματα ελληνικής εξόδου και συναφή (π.χ. διπλό νόμισμα), έγιναν αντικείμενο δεκάδων μελετών διεθνώς, σε όλες τις βασικές χώρες πλην Ελλάδας! Τρισήμισυ χρόνια μετά την ένταξη στο καθεστώς Μνημονίου,  τα περισσότερα σχετικά ελληνικά κείμενα στερούνται επιστημονικής επάρκειας, αν όχι, ενίοτε, και στοιχειώδους σοβαρότητας, αντανακλώντας μια κατάσταση περίπου «εθνικής άνοιας» που κυριαρχεί στη χώρα, παρά την άμεση απειλή ολοκληρωτικής εθνικής καταστροφής. Ελπίζει κανείς ότι η εκτόξευση ενός αντιμνημονιακού κόμματος στη θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα ωθήσει την Κουμουνδούρου σε εντατική προσπάθεια σοβαρών επεξεργασιών, με τη συνδρομή όλων όσων μπορούν να βοηθήσουν εντός Ελλάδας και διεθνώς. Η απουσία τέτοιων επεξεργασιών εγκυμονεί κινδύνους τραγωδιών. 

Η υφέρπουσα γεωπολιτική

Κράτος σημαίνει νόμισμα, στρατό και συμβόλαιο με τους πολίτες. Αν γίνεται με (κακής ποιότητας) τεχνικο-οικονομικά επιχειρήματα, η συζήτηση για το ευρώ, υποκρύπτει αναγκαστικά συζήτηση για την κυριαρχία και τον προσανατολισμό της χώρας. ‘Εξοδος από το ευρώ, με δική μας μάλιστα πρωτοβουλία, σημαίνει άραγε «ανάκτηση εθνικής ανεξαρτησίας» ή μήπως φυγή από το ευρωπαϊκό πεδίο, για να βρεθούμε, ως καταστρεφόμενο προτεκτοράτο, σε ζώνη ελέγχου/επιρροής ΗΠΑ- Ισραήλ ή/και Τουρκίας; Είναι άραγε τυχαίο ότι, παράλληλα με τη συζήτηση για το ευρώ, «κυκλοφορούν» τεχνηέντως και άλλες «ιδέες», όπως σύνδεση της δραχμής με δολάριο ή στερλίνα (στην Κύπρο με το ισραηλινό σέκελ).  Η διασπορά τέτοιας φιλολογίας πιθανώς συνιστά έντεχνη προετοιμασία ενεργοποίησης, σε κατάλληλη στιγμή, γεωπολιτικών σεναρίων. Επιβεβαιώνει την ύπαρξη σοβαρών γεωπολιτικών, παράλληλα με τις οικονομικές σκοπιμότητες του Μνημονίου. Αυτό άλλωστε το ξέρουμε από το σχέδιο Ανάν, που προέβλεπε το πέρασμα της Κύπρου άμεσα, της Ελλάδας έμμεσα, στον έλεγχο ΗΠΑ-Βρετανίας, εμμέσως και Ισραήλ δια της επιρροής του επί των δύο προηγουμένων. Αν προετοιμάζουν αποβολή, για δικούς τους γεωπολιτικούς λόγους, της Ελλάδας από το ευρωπαϊκό σχέδιο, τότε πολύ λογικά οι «προστάτες» μας λύσσαξαν, καταστρέφοντας σχεδόν κάθε σχέση Ελλάδας/Κύπρου με τη Μόσχα  – αν μπορούσαν θα σταματούσαν και την τηλεφωνική-ταχυδρομική επικοινωνία με τους Ρώσους. ‘Ώστε μια Ελλάδα σε ρήξη με την Ευρωγερμανία να μη μπορεί να στραφεί στη Μόσχα. 

Οικονομικο-τεχνικά επιχειρήματα 

Το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ εισαγωγής νέου νομίσματος είναι η ανάκτηση ανταγωνιστικότητας μέσω υποτίμησης. Δεν στερείται βασιμότητας, υπερτιμά όμως τη σημασία της υποτίμησης και της ούτω επιτυγχανόμενης ανταγωνιστικότητας για την ελληνική οικονομία και τα προβλήματα του ελληνικού κράτους. Ελληνικές κυβερνήσεις κατέφυγαν συχνά σε ανταγωνιστικές υποτιμήσεις.  Είναι λύση ανάγκης, όχι σπουδαία βελτίωση της παραγωγικής-τεχνολογικής υποδομής, των μη οικονομικών δομικών  παραγόντων (κράτος, κοινωνικό κεφάλαιο) ή της θέσης στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι, επιστρέφοντας στη δραχμή, θα μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε την οικονομία μας και να διακόψουμε τα μνημόνια, χωρίς να χρειαζόμαστε χρηματοδότηση από την ΕΚΤ. Θα μπορέσουμε βέβαια να κόψουμε χρήμα, αλλά η πραγματικότητα θα οδηγήσει πιθανότατα σε τεράστια υποτίμηση το νέο νόμισμα, αντανακλώντας τόσο την πραγματικότητα της χώρας, όσο και την αποφασιστικότητα αγορών-Ευρωγερμανίας να δράσουν τιμωρητικά, δημιουργώντας παράδειγμα προς αποφυγήν. 

Οι ρίζες της ελληνικής κρίσης

 Μόνο μερικά το «ελληνικό πρόβλημα», που οδήγησε στο Μνημόνιο και τις Δανειακές, σχετίζεται με την συναλλαγματική ισοτιμία ή  τη δομή ευρωζώνης-ΕΕ. Το ευρώ υπήρξε σοβαρό πρόβλημα, υπήρξαν όμως και πολλά άλλα:

α) η αντανάκλαση της παγκόσμιας μετάβασης στον πλήρως χρηματιστικό καπιταλισμό και της κρίσης του,

β) της παγκοσμιοποίησης - η ευρωπαϊκή περιφέρεια είναι πολύ ακριβή για να ανταγωνιστεί τρίτο κόσμο και ανατολικοευρωπαίους, αλλά όχι αρκετά εξειδικευμένη/εξελιγμένη για να διατηρήσει ικανοποιητικό μερίδιο της παγκόσμιας αγορά

γ) σοβαρών εσωτερικών στρεβλώσεων, της εγχώριας «κλεπτοκρατικής» μορφής καπιταλισμού, του απέραντου «εργολαβιστάν, λαμογιστάν, ρουσφετιστάν» και της κουλτούρας που τη συνοδεύει. Οι παράγοντες αυτοί, ιδίως ο τελευταίος, μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ιδανική χώρα για να αρχίσει από εδώ η επίθεση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου κατά των ευρωπαϊκών λαών. Μόνο μια απολύτως διεφθαρμένη, ανίκανη και εξαρτημένη άρχουσα τάξη και πολιτικό προσωπικό θα μπορούσαν να συνομολογήσουν Δανειακή και Μνημόνιο. 

Χρέος και ευρώ

Μετά δε την είσοδο στα Μνημόνια τα τελευταία έγιναν, μαζί με το μη βιώσιμο χρέος, βασικό όπλο καταστροφής-υποδούλωσης της χώρας, το μεγαλύτερο πρόβλημά της, αυτό που απειλεί άμεσα την αναπαραγωγή κοινωνικού σχηματισμού, δημοκρατίας και κράτους. Ενώπιον τέτοιου «υπαρξιακού» ζητήματος, η ισοτιμία του ευρώ παραμένει μακροπρόθεσμο, σχετικά περιορισμένων επιπτώσεων ζήτημα, που για να αποκτήσει αξία πρέπει πρώτα να επιστρέψουμε στην κατάσταση «κανονικού» κράτους.

Διάφορα ρεύματα, αριστερά και όχι μόνο, βρήκαν απλή, «μονοθεματική», «επαναστατική» πλατφόρμα στο σύνθημα «έξω από το ευρώ». Φοβούμεθα ότι τέτοιες ρητορικές απλουστεύσεις συγκαλύπτουν ενίοτε την μακρόχρονη απουσία σοβαρής, ριζοσπαστικής ανάλυσης του ελληνικού «κλεπτοκρατικού» καπιταλισμού και παραγωγής αξιόπιστου

Ε, λοιπόν, κανείς δεν θα υποτάξει τον λαό που άντεξε το 2013!..

Του Χρήστου Πασαλάρη

ΖΟΥΜΕ τα τρία τελευταία 24ωρα του 2013. Και αξίζει σήμερα ένα οργίλο φασκέλωμα στη χρονιά που σβήνει για όσα δεινά μάς επεφύλαξε. Η κυβέρνηση θέλει την Ελλάδα του ευρώ (που θα προεδρεύει για έξη μήνες στην Ευρωπαϊκή Ενωση), να λυτρώνεται από τα μνημόνια και να βγαίνει από το τούνελ. Ο ελληνικός λαός όμως, εντελώς αλλαγμένος πια, περιμένει τις διπλές (ή μήπως τριπλές;) εκλογές του Μαΐου για να επιβάλει τη σκληρότερη δυνατή τιμωρία σε όλους όσους πιστεύει ότι ευθύνονται για το πολύχρονο μαρτύριό του.
ΟΙ ΠΙΟ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΙ (μαζί τους και ο υπογράφων) προσδοκούν ότι από το 2014 τα δεινά θα λιγοστεύουν εντυπωσιακά. Οτι επαναστατικές αλλαγές -πολιτικές και κοινωνικές- θα προκύψουν εκ των κάτω. Και ότι μια νεόκοπη πολιτική γενιά θα ξεκινήσει με στόχο να εκτοπίσει σύσσωμη τη μούχλα που φωλιάζει ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΞΟΥΣΙΕΣ… Οχι πια με εμφυλίους πολέμους και αιματηρές επαναστάσεις, αλλά με αμείλικτη, ανεμπόδιστη, αναπότρεπτη διαδικασία αλλαγής. Που μόνο ένας λαός σαν τον δικό μας μπορεί επιβάλει.

ΘΑ ΜΕΤΑΦΕΡΩ εδώ ένα άγνωστο αλλά αξιομνημόνευτο κείμενο του Ουίνστον Τσώρτσιλ, «πατέρα της νίκης» στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο - αλλά και συνένοχου με τον Ιωσήφ Στάλιν σε εκείνη την κατάπτυστη συμφωνία της Μόσχας, στις 9 Οκτωβρίου του 1944, που αποφάσιζε κυνική μοιρασιά της Ελλάδας κατά 90% υπέρ της Βρετανίας και κατά 10% υπέρ της Ρωσίας! Ο λαός μας ήταν τότε βαθειά διχασμένος σε κόμματα και παρατάξεις, αλλά το σωτήριο σπέρμα της δημιουργίας που κρύβει μέσα του δεν κοιμήθηκε ποτέ..

ΓΡΑΦΕΙ, λοιπόν, ο Τσώρτσιλ: «Οι Ελληνες ανταγωνίζονταν ανέκαθεν με τους Εβραίους ποιοι από τους δύο θα είναι μπροστάρηδες στον πολιτισμό. Πάντοτε όμως ήσαν και οι δύο λαοί χωρισμένοι σε πολλά κόμματα,

Η καταστροφή αλλά και η ελπίδα είναι εδώ

Δεν μιλούν για την ανεργία, αλλά για τη μείωση των αιτημάτων για απασχόληση, δεν λένε για τη φτώχεια αλλά για την «αλληλεγγύη των συσσιτίων» της ταπείνωσης.


Μιλούν για ανάκαμψη, για το «σχέδιο λιτότητας» που τώρα αποδίδει, αλλά δεν λένε για το μεσαίωνα στις εργασιακές σχέσεις, για τη μη πληρωμένη ή την κακοπληρωμένη εργασία, για τις «μικροδουλειές» μερικές ώρες την εβδομάδα, ούτε για τα πληρωμένα με ψίχουλα «stages», για τους πτυχιούχους νέους με τα πολλά πτυχία και προσόντα που μεταναστεύουν, για το «ανθρώπινο κεφάλαιο» που διαμορφώθηκε στις χώρες του νότου και το οποίο «κλέβουν» οι χώρες του βορρά, προσθέτοντάς το στο εμπορικό τους πλεόνασμα!

Είναι οι κοινοί ψεύτες, είναι οι προπαγανδιστές της απανθρωπιάς και της εξαθλίωσης, είναι οι εντεταλμένοι πολιτικοί και οι εξωνημένοι «ειδικοί» και δημοσιογράφοι που διαδίδουν ότι το «κακό» παρέρχεται και πως υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ. Κι όλα αυτά διαχέονται από τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχονται από το διευθυντήριο Βρυξελλών-Βερολίνου-Νέας Υόρκης.

 Στην Ελλάδα τα μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης ελέγχονται μέσω των χρεών τους (οφείλουν 1 δις ευρώ) και γίνονται τα μνημονιακά ηχεία της τρόικας και των εγχώριων υπηρετών της. Τα αντιμνημονιακά μίντια χάνονται. Έτσι μπαίνουν στην «ανεργία» δημοσιογράφοι, ειδικοί και πολιτικοί που ασκούν κριτική στην αδιέξοδη πολιτική της λιτότητας, αποκρύπτοντας την αύξουσα φτωχοποίηση των λαών της ΕΕ και ειδικά των χωρών της ευρωζώνης, που έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, της στατιστικής υπηρεσίας των Βρυξελλών από τα 500 εκατομμύρια των κατοίκων της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα 120 εκατομμύρια(24%) βρίσκονται σε καθεστώς φτωχοποίησης και κοινωνικού αποκλεισμού, τα 50 εκατομμύρια(10%) ζουν σε οικογένειες όπου δεν εργάζεται κανείς, τα 43 εκατομμύρια(8,6%) αδυνατούν να αγοράσουν την καθημερινή τους τροφή και 4,1 εκατομμύρια είναι χωρίς στέγη. Αυτά είναι στοιχεία των Βρυξελλών για το 2011! Αντιλαμβάνεται κανείς που έχει φθάσει σήμερα η ανθρωπιστική κρίση, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Στην Ελλάδα το 1/3 των κατοίκων είναι χωρίς ασφαλιστική κάλυψη

Το «σχέδιο εξόντωσης» των Ελλήνων: Όταν το δημόσιο χρέος γίνεται ιδιωτικό

Η κυβέρνηση δεν αφήνει τους πολίτες να ανασάνουν από πουθενά. Κλείνει κάθε «δίοδο» αέρα, ακόμα και τούτες τις άγιες ημέρες. 
Τα ακίνητα θα υπερφορολογηθούν με την δημοκρατική βούλα της πλειοψηφίας της Βουλής, πλήττοντας έτσι κυρίως τους μικροϊδιοκτήτες.

Γράφει ο Γιώργος Μιχαηλίδης

Την ώρα που οι μεγάλες περιουσίες ελαφρύνονται (καθ’όλα δίκαιον…), η κυβέρνηση έρχεται να φορολογήσει τα ακίνητα με βασικό κριτήριο την κατοχή και όχι την πρόσοδο. Το επίσης εξωφρενικό είναι πως λαμβάνονται υπόψιν οι αντικειμενικές αξίες του 2007! Σε ποια οικονομία του πλανήτη μία οικονομία είχε τα ίδια δεδομένα επτά χρόνια πριν, για να έχει στην γονατισμένη Ελλάδα της κρίσης; Σύμφωνα λοιπόν με τις αντικειμενικές αξίες του 2007 τα ακίνητα για τον νόμο έχουν υπερδιπλάσια αξία απ΄ότι σήμερα. Και έτσι η κυβέρνηση υπολογίζει να λάβει έσοδα περίπου τεσσάρων δισ. ευρώ, την ώρα που το 2012 έλαβε 500 εκατ. ευρώ και το 2013 2,5 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, για το έτος 2014 η κυβέρνηση είχε προϋπολογίσει να λάβει 11 δισ. ευρώ από φόρους. Το μεγαλύτερο μέρος εξ αυτών θα προέρχεται από μισθωτούς και συνταξιούχους. Δυστυχώς για όλους μας, η κυβέρνηση με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνει το πολυδιαφημισμένο πρωτογενές πλεόνασμα. Μετακυλίει το χρέος στον πολίτη ανήμπορη να πραγματοποιήσει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και πουλήσει την δημόσια περιουσία στην πραγματική της αξία.

Η κυβέρνηση διαλύει με μία μόνο ψηφοφορία νοοτροπίες νοικοκυραίου που είχε ο Έλληνας εδώ και αιώνες. Να παλέψει δηλαδή να φτιάξει ένα σπίτι να στεγάσει την οικογένειά του και να το έχουν και τα παιδιά του. Τώρα σε κάθε περίπτωση όποιος κατάφερε να έχει όχι μόνο ένα, αλλά και παραπάνω από ένα, τα οποία του είναι πλέον βάρος, και δεν λαμβάνει κανένα εισόδημα από αυτά, καλείται να πληρώσει για αυτά με χρήματα τα οποία δεν διαθέτει.

Και για τους λαϊκιστές, καλό είναι να σκεφτούμε προτού αναφωνήσουμε: «ε, ας τα πουλήσει, μην θέλει να κρατήσει και την περιουσία και την ίδια ώρα να μην φορολογηθεί». Τι να σκεφτούμε; Πως τα ακίνητα αυτά είναι πλέον βάρος στους ιδιοκτήτες γιατί δεν αποδίδουν κανένα εισόδημα αφού

Παραμονές Παγκοσμίου Πολέμου

Η καγκελάριος της Γερμανίας εξέφρασε τους φόβους της για το ενδεχόμενο κατάρρευσης της Ευρωζώνης – λέγοντας πως η σημερινή κατάσταση είναι η ίδια με αυτήν που επικρατούσε 100 χρόνια πριν, όταν ακολούθησε η διεθνής σύρραξη.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος  

“Χωρίς κράτος δικαίου, χωρίς σταθερούς κανόνες σεβαστούς από όλους, χωρίς κοινωνία των πολιτών, χωρίς αποτελεσματικό σύστημα λογοδοσίας, χωρίς ορθολογισμό και ισόρροπη ανάπτυξη πολλαπλών πυλώνων της οικονομίας, ισχυρή οικονομία δεν δημιουργείται.

Προϋπόθεση για την ισχυρή οικονομία είναι η ισχυρή κοινωνία. Η αλήθεια αυτή είναι τόσο παλαιά, ώστε αρκεί κανείς να διαβάσει τον Θουκυδίδη για να δει τον Περικλή να δηλώνει πως «όταν ευημερούν οι πολίτες αλλά δυστυχεί η πόλη, μόνο συμφορές είναι δυνατόν να προκύψουν για όλους» (ακόμη και γι’ αυτούς που τώρα ευημερούν) – ενώ, αντίθετα, όταν ευημερεί η πόλη, η ευημερία των πολιτών είναι δεδομένη και βιώσιμη”.

 .

Βιώνοντας τα τελευταία χρόνια την πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική κατάρρευση της πατρίδας μας, την υπαγωγή της στο ΔΝΤ, το διεθνή εξευτελισμό, την επαίσχυντη «επαιτεία» διαδοχικών κυβερνήσεων της, την εξαθλίωση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού, τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, τις αλλεπάλληλες «προδοτικές» συμπεριφορές των εκπροσώπων της στη Βουλή, καθώς επίσης πολλών άλλων Θεσμών της, πρόσφατα δε τονεκφασισμό που επιχειρείται, οδηγούμαστε στην οδυνηρή διαπίστωση πως, όχι μόνο δεν ευημερεί η Ελλάδα ή οι Πολίτες της αλλά, ακόμη χειρότερα, είναι ελάχιστες εάν όχι μηδενικές οι προοπτικές, για μία μελλοντική αντιστροφή της τάσης.

Η διαπίστωση αυτή ενισχύεται από τη ραγδαία πτώση του επιπέδου των πολιτικών της χώρας μας οι οποίοι, αντί να παράγουν πολιτική, παράγουν σκάνδαλα κάθε είδους – με μοναδικό σκοπό τη δημοσιότητα, η οποία τους εξασφαλίζει την παραμονή τους στην εξουσία.

Άνθρωποι «απελπιστικά χαμηλού πνευματικού επιπέδου» στην κυβέρνηση, στην αξιωματική αντιπολίτευση και σε όλα σχεδόν τα κόμματα ανταγωνίζονται μεταξύ τους, με όπλα την υπερβολή, το «θεατρινισμό» και την ανοησία – χωρίς κανέναν ενδοιασμό, χωρίς καμία ντροπή, με γνώμονα αποκλειστικά και μόνο τα προσωπικά τους συμφέροντα. Την ίδια στιγμή η «γειτονιά» μας φλέγεται – τόσο δυτικά, όσο και ανατολικά. Ειδικότερα τα εξής:

 .

ΔΥΤΙΚΑ

Στην πρόσφατη σύσκεψη κορυφής, η καγκελάριος της Γερμανίας εξέφρασε τους φόβους της για το ενδεχόμενο κατάρρευσης της Ευρωζώνης – λέγοντας πως, εάν δεν δεσμευθούν όλες μαζί οι χώρες να υιοθετήσουν τα προγράμματα της Τρόικας διαχρονικά, επιταχύνοντας τις διαρθρωτικές αλλαγές, δεν πρόκειται να τους επιτραπεί η λήψη των ενισχύσεων από τα ευρωπαϊκά ταμεία. Την ίδια άποψη είχε και η διευθύντρια του ΔΝΤ, η οποία προτείνεται για την ηγεσία της Κομισιόν – όπου όμως οι υπόλοιπες χώρες δεν συμφωνούν, επειδή θεωρούν πως έτσι κινδυνεύει η εθνική τους ανεξαρτησία.

«Πολιτικοί, εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροί σας!»

Με τον Σάββα Ιακωβίδη

Πιστεύω στους νέους! Αγαπώ τους νέους, επειδή βλέπω σ’ αυτούς το λαμπρό μέλλον της πατρίδας μας. Εμπιστεύομαι τους νέους, επειδή μπορούν να κτίσουν μια ευτυχέστερη, προκομμένη Κύπρο. Να γίνουν καλύτεροι από εμάς. Προχθές πήρα ένα φάκελο. Μέσα περιείχε το 9ο τεύχος της γνωστής, καταπληκτικής εφημερίδας των μαθητών του Λυκείου Αρχαγγέλου, «Απόστολος Μάρκος», με τίτλο: «Μάρκου το ανάγνωσμα».

Επειδή σήμερα είναι η ημέρα της ελπίδας, της αγάπης αλλά και η σηματωρός έναρξη μιας καινούργιας ζωής, θα αναδημοσιεύσω αποσπάσματα από ένα υπέροχο, σκληρά κριτικό αλλά μοναδικά αληθινό κείμενο μιας μαθήτριας του Λυκείου.

Πρόκειται για την Ελένη Κουρτελλάρη της Γ’1 και το κείμενό της, που είναι πραγματικός καταπέλτης αλλά καίρια επίκαιρο, τιτλοφορείται: «Προς όλους τους πολιτικούς του τόπου: Εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροί σας!». Η Ελένη Κουρτελλάρη γράφει: «Είμαι μια τελειόφοιτη μαθήτρια του Λυκείου και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς μου για τα κατακερματισμένα όνειρα των νέων του τόπου μας.

»Τώρα που τελειώνω το σχολείο και είμαι έτοιμη να ξεκινήσω την ενήλική μου ζωή, έχω τις δικές μου επιδιώξεις και κτίζω τα όνειρά μου για το μέλλον, το οποίο διαγράφεται ζοφερό. Ζούμε σε μια εποχή γκρίζα, διαβρωμένη από την αναξιοπιστία, το ψέμα, την υποκρισία και την αναξιοκρατία. Κατοικούμε σ’ ένα μικρό νησί, που ταλανίζεται από μια βαθύτατη οικονομική κρίση και αντιμετωπίζει σωρεία κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων, όπως είναι η ανέχεια, η ανεργία, η επικράτηση του ατομικισμού, η έκπτωση των αξιών, η κατάρρευση των ιδεολογιών, η απαξίωση της πολιτικής ηγεσίας, η απομάκρυνση από τα κοινά (…).

Όλες αυτές οι καταστάσεις, οι νέες λέξεις που μπήκαν στο λεξιλόγιό μας, όπως κοινωνικά παντοπωλεία, κοινωνικά ιατρεία, μας δημιουργούν πρωτόγνωρα αισθήματα. Νιώθουμε απογοήτευση, πανικό και ανασφάλεια, αλλά συνάμα θυμό και οργή (…). Η κρίση έχει διασαλεύσει το πλαίσιο των αντιλήψεων, των αξιών και των προσδοκιών μας. Οι στόχοι μας φαντάζουν, πλέον, ανέφικτοι (…). Ευθύνη γι΄ αυτή την κατάσταση φέρουν και οι πολιτικοί, οι οποίοι θυσιάζουν την ακεραιότητά τους στον βωμό της κομματοκρατίας, προωθώντας τη μετριότητα».

Χριστούγεννα στις στάχτες

Στα βάσανα μπήκε η κυβέρνηση χριστουγεννιάτικα, την ώρα που όλοι οι Έλληνες προσπαθούσαν να συνέλθουν από το ξεσάλωμα, τα ρεβεγιόν, τις κρεπάλες και τον λουλουδοπόλεμο.
Αφορμή στάθηκε η αιθαλομίχλη από τα τζάκια, η οποία δεν λέει να φύγει πάνω από τα κεφάλια των πολιτών για να καταφέρουν να χαρούν ξέγνοιαστοι τις γιορτές, την γαλοπούλα, τα γουρουνόπουλα και τη γέμιση με κοκουνάρες και σταφίδες.

Ο Γιάννης Στουρνάρας, παρέα με τους Γεωργιάδη και Μανιάτη, συμφώνησαν ομόφωνα πως για την κάπνα των τζακιών δεν φταίει το πανάκριβο πετρέλαιο, αλλά το ότι ο κόσμος δεν είναι αρκετά φτωχός για να δικαιούται το επίδομα θέρμανσης.

Ο υπουργός Οικονομικών κάνει τα πάντα για να μη μείνει ούτε ευρώ στην τσέπη του νοικοκυραίου ούτως ώστε να διατεθεί το πρωτογενές πλεόνασμα σε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη, γι' αυτό και η κυβέρνηση πιστεύει ότι υπάρχουν πάντα περιθώρια για ακόμη μεγαλύτερη φτωχοποίηση.

Οι υπόλοιποι άτυχοι υπουργοί των Χριστουγέννων εξακολουθούν να τονίζουν ότι η καθαρή ενέργεια είναι αυτή που θα σώσει τους ξεπαγιασμένους. Παρόλα αυτά, η μόνη καθαρή ενέργεια που μπορεί να αγοράσει ο κόσμος είναι οι κουβέρτες και οι βελέντζες.

Υπάρχει βέβαια το πολύ σημαντικό ζήτημα του λαθρεμπορίου πετρελαίου. Ο Γιάννης Στουρνάρας θεωρεί ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχιστούν οι αναβολές σε όλες τις δίκες των λαθρεμπόρων που στηρίζουν την κυβέρνηση, γιατί με αυτόν τον τρόπο το δικαστικό σύστημα δεν θα προφταίνει να καταδικάζει όσους χρωστούν 500 ευρώ στην εφορία.

Δυστυχώς, ο στρατηγός άνεμος δεν βοηθά σε αυτή τη δύσκολη στιγμή της βαριάς υγρασίας, όμως ο Βύρων Πολύδωρας -ο μοναδικός κυβερνητικός που θα παραδεχόταν κάτι τέτοιο- δεν είναι πλέον στην κυβέρνηση. Σκάβει με τα νύχια του τα χωραφάκια του κοσμάκη.

Χωρίς εισόδημα 1,3 εκατ. εργαζόμενοι και συνταξιούχοι

Χιλιάδες εργαζόμενοι που κατέθεσαν αίτηση συνταξιοδότησης περιμένουν για μήνες τη σύνταξη - Απλήρωτοι 6 στους 10 εργαζόμενους

Δραματικά είναι τα στοιχεία που έρχονται στο φως για τις εργασιακές σχέσεις αλλά και το αλαλούμ που επικρατεί στα ασφαλιστικά ταμεία.

Σύμφωνα με έρευνες, ένα εκατομμύριο και πλέον εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι από ένα μήνα μέχρι και ένα χρόνο, ενώ περισσότεροι από 350.000 συνταξιούχοι περιμένουν την σύνταξή τους, έχοντας καταθέσει τους φακέλους τους εδώ και μήνες.

Και ενώ οι εργοδότες χρησιμοποιούν κάθε τρόπο για να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση στην πληρωμή των μισθών ή και στη μη καταβολή του δώρου Χριστουγέννων, που τυπικά θα έπρεπε να καταβληθεί έως τις 21 Δεκεμβρίου, το δημόσιο απλώς καθυστερεί, με τους επικεφαλής των ταμείων και τους αρμόδιους του υπουργείου Εργασίας να υποστηρίζουν ότι από του χρόνου θα είναι καλύτερα...

Τα ίδια βέβαια έλεγαν και πέρυσι αλλά το αδιέξοδο παραμένει.

Στον ιδιωτικό τομέα, οι εργαζόμενοι υπό τον φόβο της ανεργίας, δέχονται ακόμη και συμβολικά ποσά, αντί μισθού ή ακόμη και τρόφιμα ή κουπόνια αντί δώρου.

Περιμένουν χιλιάδες συνταξιούχοι

Περισσότεροι από 350.000 συνταξιούχοι θα μείνουν –όπως και τόσους μήνες– χωρίς σύνταξη και τις ημέρες των Χριστουγέννων, καθώς οι αιτήσεις συνταξιοδότησης που έχουν υποβάλλει, δεν έχουν ακόμα εγκριθεί. Οι ελλείψεις σε προσωπικό, κυρίως όμως ο φόβος νέων, σκληρών αλλαγών στο ασφαλιστικό, σπρώχνουν χιλιάδες ασφαλισμένους στην έξοδο.

Εκτιμάται δε, ότι για το δημόσιο, το κόστος συνταξιοδότησης όλων όσων περιμένουν στην ουρά, αγγίζει τα 4 δισ. ευρώ.

«ΕΛΙΑ» με μνημονιακό «ΔΑΚΟ»

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ

Το πλέγμα των μνημονιακών συμφερόντων παίζει τα «ρέστα» του… Το νεοφιλελεύθερο - μνημονιακό σύστημα κατανάλωσε, ως σύγχρονος Κρόνος, τους πολιτικούς-κομματικούς υπηρέτες του… Ο ένας «πυλώνας» του δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ, κατέρρευσε με πάταγο και οδηγείται νομοτελειακά στην εξαφάνιση… Ο δε έτερος «πυλώνας», η ΝΔ, αφού απέρριψε και τις τελευταίες προσχηματικές εκδοχές του φιλελεύθερου-αστικού προτύπου, μετατράπηκε σ' ένα ακροδεξιό - αντικοινωνικό μόρφωμα που σέρνει σήμερα το «κάρο» του Μνημονίου.

Όμως το τέλος και του σημερινού κυβερνητικού/μνημονιακού «συνεταιρισμού» πλησιάζει… Η κατάρρευση, μάλιστα, του ΠΑΣΟΚ μπορεί να οδηγήσει σε «ξαφνικό κυβερνητικό θάνατο»…

Πώς λοιπόν θα αναπαραχθεί το κυβερνητικό/μνημονιακό σύστημα; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα που βασανίζει τα συστημικά-μνημονιακά συμφέροντα, τα οποία επιχειρούν να κατασκευάσουν, κυριολεκτικά, μέσω των ελεγχόμενων ΜΜΕ, εφεδρικά - εναλλακτικά πολιτικά σχήματα, ικανά να «αναπαλαιώσουν» και να υποστηρίξουν -πολιτικά και κοινοβουλευτικά- το σημερινό καταρρέον «σκηνικό». Το κατασκεύασμα της «Κεντροαριστεράς» βολεύει πολλούς… Πρώτα από όλους, τον Ευ. Βενιζέλο και το «εναπομείναν» ΠΑΣΟΚ… Ένα ευρύτερο σχήμα -που βιάσθηκαν ορισμένοι να το ταυτίσουν με την ιταλική «Ελιά»- θα μπορούσε, ενδεχομένως, να «καλύψει» την εκλογική εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες ευρωεκλογές, όπου απαιτείται ποσοστό 4,5% για να εκλεγεί έστω και ένας ευρωβουλευτής, ενώ παράλληλα θα απέτρεπε -έστω και προσχηματικά- τον κ. Ευ. Βενιζέλο να «καταλήξει» όπως ο Ι. Ζίγδης και να ταυτίσει την πολιτική του σταδιοδρομία με την εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ. Ένα παρόμοιο, όμως, «ενδιάμεσο» «κεντροαριστερό» μόρφωμα, θα μπορούσε να αποτελέσει όχι μόνο μια ενδεχόμενη κομματική-κυβερνητική «βακτηρία» για την ακροδεξιά ΝΔ αλλά και να προσδώσει μια ευρύτερη «δημοκρατική-προοδευτική» νομιμοποίηση στα ευρύτερα μνημονιακά κυβερνητικά σχήματα.

Σ' αυτό ακριβώς το σημείο αναδεικνύεται ο ιδιαίτερος «ρόλος» της ΔΗΜΑΡ. Η συμμετοχή της στο «κεντροαριστερό» μόρφωμα θα αποτελέσει μια μορφή νομιμοποίησης στο μνημονιακό ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα θα εμποδίσει τη ΔΗΜΑΡ να συγκροτήσει μια κυβερνητική συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ, εάν αυτός επικρατήσει στις επόμενες βουλευτικές εκλογές…

Μετατρέποντας την Ελλάδα σε χώρα φθηνών ευκαιριών

Του Σταύρου Λυγερού

ΕΙΝΑΙ ΟΡΑΤΟ διά γυμνού οφθαλμού ότι η κυβέρνηση βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε πολιτικό αδιέξοδο. Η ελπίδα του πρωθυπουργού ότι μετά τις γερμανικές εκλογές το ευρωιερατείο θα δρομολογούσε αμέσως την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είχε τη μοίρα κάθε ψευδαίσθησης: Οταν ήρθε σε επαφή με την πραγματικότητα, διαλύθηκε. Σαν να μην έφθανε αυτό, η τρόικα απαιτεί τη λήψη μέτρων, τα οποία ενδεχομένως να αποδειχθούν μοιραία για την επιβίωση της κυβέρνησης. Ο ενιαίος φόρος των ακινήτων, οι ομαδικές απολύσεις και -κυρίως- οι πλειστηριασμοί της πρώτης κατοικίας δεν συνιστούν μόνο περαιτέρω επιδείνωση της ήδη δραματικής κατάστασης. Πλήττουν καίρια τα θεμέλια και τις σταθερές της ελληνικής κοινωνίας.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αρκετοί βουλευτές της συμπολίτευσης προβάλλουν αντιρρήσεις, υποχρεώνοντας και την κυβέρνηση να προβάλλει με τη σειρά της κάποια αντίσταση στις απαιτήσεις της τρόικας. Κι αυτό παρά τη διαφωνία του Στουρνάρα, ο οποίος δεν πολυενδιαφέρεται για τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης. Το χαρτοφυλάκιό του, άλλωστε, δεν το οφείλει στην ψήφο των πολιτών. Το οφείλει πρωτίστως στην εύνοια των δανειστών, οι οποίοι είχαν λόγους να θεωρούν ότι το αγαπημένο παιδί του σημιτικού εκσυγχρονισμού θα υπηρετήσει πιστά το μνημόνιο, ανεξαρτήτως κόστους.

Αυτές τις ημέρες, κραυγαλέα ο Βενιζέλος και εμμέσως ο Σαμαράς «αδειάζουν» τον υπουργό Οικονομικών. Μένει, ωστόσο, να αποδειχθεί εάν θα επιμείνουν μέχρι τέλους, ή εάν επί της ουσίας θα υποχωρήσουν, επιβεβαιώνοντας όσους θεωρούν την τωρινή στάση τους μάχη οπισθοφυλακών. Κρίνοντας, πάντως, από κυβερνητικές δηλώσεις, πιθανότερο φαίνεται να συμβεί το δεύτερο.

Η πόρτα για τις άνευ περιορισμού απολύσεις αφέθηκε ανοικτή από τον υπουργό Εργασίας. Εάν επιτραπούν, θα έχουμε όχι μόνο ένα νέο άλμα της ανεργίας, αλλά και μαζική αντικατάσταση θέσεων πλήρους απασχόλησης με θέσεις μερικής απασχόλησης. Μία τέτοια εξέλιξη δεν θα έχει μόνο πρόσθετες δραματικές επιπτώσεις στο κοινωνικό επίπεδο. Θα συρρικνώσει περαιτέρω τη ζήτηση, τροφοδοτώντας αντιστοίχως την ύφεση. Στο ζήτημα του φόρου ακινήτων έχει επέλθει ένας συμβιβασμός, χωρίς, ωστόσο, να έχουν εκλείψει οι αντιδράσεις. Η διαπραγμάτευση στους κόλπους της συμπολίτευσης αφορά την κατανομή του κόστους μεταξύ αστικών και αγροτικών ακινήτων. Οσο κι αν έχει σημασία η δίκαιη κατανομή, το μείζον πρόβλημα είναι ότι ο εν λόγω φόρος αθροιστικά σχεδόν εξαπλασιάζεται σε σύγκριση με το 2009. Οταν απαιτείς 2,9 δισ. από κατά κανόνα αφυδατωμένα νοικοκυριά, είναι προφανές ότι ο φόρος αυτός ισοδυναμεί με έμμεση σταδιακή δήμευση της ιδιωτικής περιουσίας.

Ο οδοστρωτήρας, τα δένδρα και το δάσος

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ Σεπτέμβριο, η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα απεργιακό κύμα, το οποίο έδειχνε ότι μπορούσε να προσλάβει διαστάσεις σε βαθμό που να την αποσταθεροποιήσει. Η δολοφονία Φύσσα και το σίριαλ της Χρυσής Αυγής, όμως, επισκίασαν επικοινωνιακά τις απεργίες και συνέβαλαν στον εκφυλισμό τους, γεγονός που επέτρεψε στο ευρωιερατείο να κλιμακώσει τις απαιτήσεις του.

Αυτές τις ημέρες, ο κυβερνητικός οδοστρωτήρας έχει σκοντάψει, λόγω της επίμονης απεργίας των υπό απόλυση διοικητικών υπαλλήλων στα πανεπιστήμια. Παρά την άσκηση ασφυκτικών πιέσεων και παρά το γεγονός ότι τα κατεστημένα ΜΜΕ εξαπέλυσαν μία προπαγανδιστική επιχείρηση διασυρμού των διοικητικών και των πρυτάνεων που τους υποστηρίζουν, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Μετσόβιο Πολυτεχνείο παραμένουν κλειστά, ενώ μετά την παραίτηση της συγκλήτου στο Καποδιστριακό έχουμε και αντίστοιχη παραίτηση στο Αριστοτέλειο.

Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την απώλεια του εξαμήνου ως κύριο όπλο για να στρέψει κυρίως τις οικογένειες των φοιτητών εναντίον των απεργών και των πρυτάνεων. Παραλλήλως, διοχετεύει πληροφορίες με σκοπό να εμφανίσει τους διοικητικούς σαν διορισμένους ρουσφετολογικά και περίπου σαν αργόμισθους.

Αναμφίβολα, όσα πανεπιστήμια παραμένουν κλειστά προκαλούν προβλήματα στους φοιτητές τους. Αναμφίβολα, επίσης, έχουν γίνει ρουσφέτια και ενδεχομένως ορισμένοι διοικητικοί να είναι εργασιακά ασυνεπείς. Ούτε το ένα ούτε το άλλο, όμως, δικαιολογούν τις μαζικές απολύσεις, που ουσιαστικά ακυρώνουν σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα των πανεπιστημίων να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στην αποστολή τους. Είναι ποιοτικά διαφορετική η διαδικασία εξυγίανσης και εξορθολογισμού από την ικανοποίηση των κατεδαφιστικών απαιτήσεων της τρόικας.