Ερντογάν: Αυτό είναι παραλήρημα… «τι είναι κατάκτηση»;

Στις 25 Απριλίου ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης, Μεχμέτ Σισμέκ, δήλωνε πως η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ αποτελεί τον πλέον καίριο στρατηγικό της στόχο. Ο ίδιος σημείωσε πως η Τουρκία θα βελτιώσει τους θεσμούς της, θα ενισχύσει το κράτος δικαίου και θα προχωρήσει στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.

Του Uzay Bulut
ΠΗΓΗ: The Gatestone Institute
URL: http://www.gatestoneinstitute.org/

Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, ωστόσο, προέβη σε θερμές δηλώσεις όχι για την ΕΕ αλλά για την Οθωμανική αυτοκρατορία, ένα μόρφωμα που βαρύνεται με σφαγές, βιασμούς, σεξουαλική δουλεία των κατοίκων των χωρών που κατέκτησε.

Στις 30 Μαΐου 2015, κατά την 562η επέτειο της πτώσης της Κωνσταντινούπολης, ο Ερντογάν μίλησε ως σουλτάνος και όχι ως ηγέτης μιας χώρας μέλους του ΝΑΤΟ. Μίλησε για την «ύψωση της σημαίας του Ισλάμ» στην Ιερουσαλήμ και «την σφράγιση του τεμένους αλ Ακσά με την σφραγίδα του Ισλάμ».

Την εν λόγω ομιλία του παρακολούθησαν 2 εκ. Τούρκοι πανηγυρίζοντας. «Τι σημαίνει κατάκτηση;», ρώτησε το κοινό του ο Ερντογάν. «Η κατάκτηση είναι Hijrah, (η επέκταση δηλαδή του Ισλάμ μέσω της μετανάστευσης, κατά το πρότυπο του Μωάμεθ και της μετάβασης από τη Μέκκα στη Μεδίνα.)

»Η κατάκτηση είναι η Μέκκα. Η κατάκτηση είναι η καθαρότητα της Καάμπα, του οίκου του Αλλάχ στη Γη, από τα είδωλα. Η κατάκτηση είναι η Ιερουσαλήμ, εκεί που ο προφήτης Ομάρ σφράγισε με την σφραγίδα του Ισλάμ το τέμενος αλ Ακσά. Η κατάκτηση είναι Ανδαλουσία. Η κατάκτηση είναι η Σαμαρακάνδη, είναι η Μπουχάρα, είναι ο Σαλαδίνος, ο Αλπ Αρσλάν, είναι το άνοιγμα των θυρών της Ανατολίας μέχρι τη Βιέννη από τούτο το ευλογημένο έθνος. Κατάκτηση είναι οι Οθωμανοί Γαζήδες.

»Κατάκτηση είναι η προετοιμασία, είναι ο Μωάμεθ ο Πορθητής που κατέστρεψε το χιλιετές Βυζάντιο. Ο Μωάμεθ ο Πορθητής κατέκτησε την Ινσταμπούλ το 1453, αλλά κατάκτηση υπήρχε πριν και μετά από αυτόν.

Πεδίο “μάχης” η Ισλαμική για Τουρκία-Αίγυπτο

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Κινήσεις στο πεδίο της Ισλαμικής γίνονται από τουρκικής πλευράς, σε μια προσπάθεια δημιουργίας καλύτερων καναλιών επικοινωνίας με το ψευδοκράτος.

Η Άγκυρα γνωρίζει πως το κλίμα την τελευταία περίοδο λόγω της Αιγύπτου δεν είναι ιδιαίτερα θετικό, ωστόσο, πληροφορίες αναφέρουν πως σε διπλωματικό επίπεδο καταβάλλονται μεγάλες προσπάθειες, ώστε να πεισθούν κάποιες χώρες να συνεργασθούν με το κατοχικό καθεστώς. Είναι δε προφανές πως οι κινήσεις αυτές γίνονται παράλληλα με τις προσπάθειες που καταβάλλονται και σε άλλους οργανισμούς με στόχο την αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Σε ότι αφορά την Ισλαμική είναι σαφές πως η Άγκυρα επιδιώκει να διατηρήσει για προφανείς λόγους τη διαχρονική ορολογία των κειμένων της Οργάνωσης περί «τουρκοκυπριακού κράτους».

Είναι ενδεικτικό ότι χώρες που επηρεάσθηκαν από το Κάιρο δέχονται την πίεση της Άγκυρας να αναπτύξουν σχέσεις με τα κατεχόμενα.

Κατά τη συνάντηση που είχε ο Πρόεδρος του Τουρκικού Κοινοβουλίου, Cemil Cicek, με τον Ιρακινό ομόλογό του, Selim Cuburi, στην Άγκυρα, προχθές, εκφράστηκε παράπονο για τη στάση του Ιράκ. Ο Cicek ανέφερε ότι επιθυμούν από τις φίλες και αδελφές χώρες να βελτιώσουν τη συνεργασία μαζί τους, τηρώντας μια καλοπροαίρετη στάση, απέναντι στην «ΤΔΒΚ».

«Δυστυχώς στην ετήσια συνεδρίαση της Ένωσης των Κοινοβουλίων της Οργάνωσης Ισλαμικής Συνεργασίας (ISIBAP), το Σεπτέμβριο του 2014, καταβλήθηκε προσπάθεια να αφαιρεθεί ο όρος ‘’Τουρκοκυπριακό Κράτος’’ από την τελική έκθεση. Μας λύπησε το γεγονός ότι το Ιράκ δεν παρείχε την υποστήριξή του, για λόγο που δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω και δεν μπορώ να αντιληφθώ. Αντιμετωπίσαμε με θλίψη το γεγονός ότι αποσύρθηκε τελικά (ο όρος) από το κείμενο», είπε. Συνέχισε λέγοντας ότι «στα ζητήματα αυτά αναμένουμε από τους φίλους μας να λάβουν μια θέση ορθή, σύμφωνη με το νόμο και το δίκαιο».

Την ίδια ώρα, ο Τούρκος ΥΠΕΞ, Μεβλούτ Τσαβούσογλου σε δηλώσεις του στο Κουβέιτ μετά από συνάντηση με τον Κουβετιανό ομόλογό του, ανέφερε ότι το ψευδοκράτος πρέπει να συνεχίσει να έχει το καθεστώς παρατηρητή στην Οργάνωση Ισλαμικής Συνεργασίας. Το θέμα, είπε, συζήτησε και αξιολόγησε με τον Σείχη Sabah el – Halid.

Στο μεταξύ, στη 10η Κοινοβουλευτική Ένωση του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC) που θα γίνει στην Κωνσταντινούπολη θα συμμετάσχει το ψευδοκράτος. Επικεφαλής της “κοινοβουλευτικής” αντιπροσωπείας θα είναι η Σιμπέλ Σιμπέρ, “πρόεδρος” της “βουλής”, η οποία θα απευθύνει και ομιλία στις εργασίες της Ένωσης.

ΕΡΝΤΟΓΑΝ: Ούτε βήμα πίσω στο φυσικό αέριο – Δια της αδιαλλαξίας του

Τουρκία: Η υποκρισία των καταπιεσμένων μουσουλμάνων

Του Παντελή Δ. Καρύκα

Στην αντεπίθεση πέρασαν οι Τούρκοι, έναντι της “αλαζονείας” του γαλλικού περιοδικού Charlie Hebdo, το οποίο τόλμησε να δημοσιεύσει ξανά σκίτσο που δείχνει τον Μωάμεθ δακρυσμένο. Τελικά, φαίνεται, πως στην ισλαμιστική Τουρκία του Ερντογάν, ο Μωάμεθ δεν δάκρυσε καθόλου, αλλά μάλλον εξοργίστηκε. 

Το ισλαμικό σατιρικό περιοδικό CafCaf κυκλοφόρησε με ένα εξώφυλλο που γράφει στα γαλλικά: “Όχι τίποτα δεν συγχωρείται”. Δείχνει δε διάφορους καταπιεσμένους, κατά τη γνώμη των Τούρκων, μουσουλμάνους, ανά την υφήλιο. 



Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι εικονίζει έναν Τσετσένο, έναν, προφανώς, Ουιγούρο της Κίνας, έναν Σύριο και έναν, αλυσοδεμένο, Αιγύπτιο, πέραν των αναμενόμενων, Παλαιστίνιου, Ιρακινού και Αφγανού. Το τουρκικό περιοδικό κατηγορεί όλη την Ευρώπη για αλαζονεία, προφανώς παραγνωρίζοντας την τουρκική εμπλοκή σε όλες, σχεδόν, αυτές τις περιπτώσεις που αναφέρει. 

Για παράδειγμα, οι μουσουλμάνοι στην Συρία οφείλουν μεγάλο μέρος της δυστυχίας τους στο γεγονός ότι η Τουρκία άρχισε εκεί έναν πόλεμο, για ίδιο όφελος, έναν πόλεμο που, μέχρι στιγμής, έχει στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 200.000 ανθρώπους, έχει καταστρέψει τη χώρα και έχει οδηγήσει στην προσφυγιά εκατομμύρια ανθρώπους. 

Η Τουρκία, που όπως αποκάλυψε έκθεση των ίδιων της των ενόπλων δυνάμεων, εξοπλίζει τους τζιχανστιστές, οι οποίοι έχουν σπείρει τον όλεθρο στην Συρία και το Ιράκ, δεν έχει καμία ευθύνη για τη δυστυχία των εκεί μουσουλμάνων ; Εκτός αν για τους Τούρκους μόνο οι σουνίτες μουσουλμάνοι έχουν δικαιώματα, ενώ οι σιίτες και οι αλεβίτες, που εξίσου υποφέρουν, δεν έχουν ψυχή. 

Η Ευρωβουλή εκφράζει ανησυχίες για την ελευθερία των ΜΜΕ στην Τουρκία

Οι ευρωβουλευτές καταδίκασαν με ψήφισμά τους τις επιδρομές της αστυνομίας και τις συλλήψεις δημοσιογράφων στην Τουρκία τον Δεκέμβριο. Κάλεσαν την τουρκική κυβέρνηση να θέσει ως προτεραιότητά της την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, υπενθυμίζοντας ότι «η ύπαρξη ελεύθερου και πολυφωνικού Τύπου αποτελεί ουσιώδες στοιχείο κάθε δημοκρατικού καθεστώτος». 

Τόνισαν, επίσης, την ανάγκη να σημειωθεί πρόοδος με τις μεταρρυθμίσεις, προκειμένου να συνεχιστεί απρόσκοπτα η προενταξιακή χρηματοδότηση.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά να δοθούν «διεξοδικές και διαφανείς πληροφορίες σχετικά με τις κατηγορίες εναντίον των συλληφθέντων», να δοθεί στους συλληφθέντες «πλήρης πρόσβαση στα ενοχοποιητικά στοιχεία και πλήρη δικαιώματα υπεράσπισης», καθώς και να εξασφαλιστεί «η κατάλληλη διαχείριση των υποθέσεων ώστε να μπορεί να αποδειχτεί γρήγορα και αναμφίβολα η αλήθεια των κατηγοριών».

Το ψήφισμα εκφράζει την ανησυχία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την «οπισθοδρόμηση στις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και ιδίως για την περιοριζόμενη ανοχή της κυβέρνησης απέναντι στη δημόσια διαμαρτυρία και στα επικριτικά προς αυτήν μέσα ενημέρωσης».

Παράλληλα, καλεί την τουρκική κυβέρνηση «να αντιμετωπίσει την ελευθερία του Τύπου ως ζήτημα προτεραιότητας και να διαμορφώσει το κατάλληλο νομοθετικό περιβάλλον που θα εγγυάται την πολυφωνία, σε συμμόρφωση προς τα διεθνή

ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ ΤΩΡΑ… ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Μετά τις περίφημες δηλώσεις του Ταΐπ Ερντογάν ότι δεν ανακαλύψε ο Χριστόφορος Κολοβός την Αμερική, αλλά πριν από αυτόν μουσουλμάνοι είχαν ανακαλύψει την νέα ήπειρο, τώρα έρχονται και άλλες τουρκικές δηλώσεις ότι και το άγαλμα της Ελευθερίας που δεσπόζει στην είσοδο της Νέας Υόρκης σαν το πρώτο μνημείο της νέας ηπείρου, είναι… τουρκικό δημιούργημα. Έτσι το γνωστό άγαλμα της Ελευθερίας, σύμβολο των Ηνωμένων Πολιτειών που δεσπόζει στην θαλάσσια περιοχή της Νέας Υόρκης και είναι το πρώτο μεγάλο δημιούργημα που αντικρίζουν όσοι φτάνουν με πλοία από την Ευρώπη, το διεκδικούν οι Τούρκοι σαν δικό τους δημιούργημα και μάλιστα έχουν και την απαίτηση να τους πληρώσουν τους… τόκους από τον σφετερισμό της τουρκικής αυτής δημιουργίας.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα των τουρκικών εφημερίδων, Milliyet και Sabah, ο Τούρκος ποιητής και συγγραφέας, Sunay Akın, σε συνέντευξη που έδωσε σε μια αμερικανική εφημερίδα υποστήριξε ότι το άγαλμα της Ελευθερίας ήταν μια τουρκική έμπνευση την οποία σφετερίστηκε το 1874 ο γνωστός Γαλλος γλύπτης, Φρεντερίκ Μπαρτολντί, που άρχισε να εργάζεται στο Παρίσι για την κατασκευή του. Σύμφωνα με τον Τούρκο διανοούμενο, η ιδέα αυτή του αγάλματος ανήκει στους Τούρκους γλύπτες, Abdülaziz και Abdülmecit, που σκόπευαν να τοποθετήσουν το άγαλμα στο λιμάνι της Αλεξανδρέττας σαν τον γνωστό κολοσσό της Ρόδου, ο οποίος ήταν και η αρχική έμπνευση για την κατασκευή του αγάλματος. Μάλιστα δεν είναι τυχαίο, όπως ισχυρίζονται οι Τούρκοι, ότι το άγαλμα έχει στραμμένη την πλάτη του προς την Δύση και το

Εφρέμ Ίμπαρ: Ανοχή σε μια Τουρκία Δούρειο Ίππο στο ΝΑΤΟ;

Η Τουρκία είναι επίσημα σύμμαχος του ΝΑΤΟ. Αλλά υπό την ηγεσία του Ερντογάν, η Τουρκία δεν συμπεριφέρθηκε ως σύμμαχος ή φίλος των ΗΠΑ για χρόνια. Είναι ένα μυστήριο γιατί η κυβέρνηση Ομπάμα αρνείται να αναγνωρίσει ότι η Τουρκία είναι ένας Δούρειος Ίππος μέσα στο ΝΑΤΟ και ότι η Άγκυρα υπονομεύει τα αμερικανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και αλλού.

Του καθηγητή Εφρέμ Ίμπαρ
BESA (Begin-Sadat) Center for Strategic Studies

Η Τουρκία είναι Σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, και ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα έχει αποκαλέσει τον σημερινό Πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον καλύτερο φίλο του. Αλλά υπό την ηγεσία του Ερντογάν, η Τουρκία δεν συμπεριφέρεται ως σύμμαχος ή φίλος των ΗΠΑ. Αυτό δεν είναι μια νέα εξέλιξη.

Ο Ερντογάν και το ισλαμικό κόμμα του, το ΑΚΡ, κυβερνούν την Τουρκία από το 2002. Η Τουρκία του Ερντογάν σταδιακά αποστασιοποιήθηκε από τη Δύση, υιοθετώντας πολιτικές στο εσωτερικό και το εξωτερικό που τροφοδοτούνται από Οθωμανικές και ισλαμιστικές παρορμήσεις.

Η Τουρκία βρίσκεται στον δρόμο [οικοδόμησης] ενός αυταρχικού καθεστώτος για αρκετά χρόνια. Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν σταδιακά αυξηθεί. Στην πραγματικότητα, η Τουρκία δεν είχε ποτέ ένα πολιτικό σύστημα με τέτοιους ελέγχους και ισορροπίες, ικανά να περιορίσουν τις απόπειρες εδραίωσης της εξουσίας γύρω από ένα πολιτικό. Τα τελευταία χρόνια, ο Ερντογάν έχει αποδυναμώσει περαιτέρω τους λίγους συνταγματικούς περιορισμούς έναντι της «Πουτινοποίησης» (Putinization) του τουρκικού πολιτικού συστήματος.

Όσο περισσότερο κυβερνά ο Ερντογάν, τόσο πιο πεινασμένος για εξουσία φαίνεται. Η αυταρχική του προσωπικότητα γίνεται πιο ξεκάθαρη μέρα με την ημέρα. Ο Τύπος είναι μετά βίας ελεύθερος. Ο Ερντογάν συλλαμβάνει ακόμη και ισλαμιστές δημοσιογράφους που επικρίνουν τις πολιτικές του. Το κόμμα του έχει διεισδύσει στο δικαστικό σύστημα και την αστυνομία.

Οι πυλώνες εξουσίας, όπως η γραφειοκρατία, το τραπεζικό σύστημα, βιομηχανικές ενώσεις και τα συνδικάτα, έχουν ως επί το πλείστον συνεργαστεί με το ΑΚΡ. Τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν σε μεγάλο βαθμό απαξιωθεί. Ο στρατός, που κάποτε ήταν ενεργός στα πολιτικά πράγματα ως υπερασπιστής της κεμαλικής κοσμικής παράδοσης, έχει παραγκωνιστεί με επιτυχία.

Υπό την οπτική γωνία της Realpolitik, οι εγχώριες πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία, όσο αξιοθρήνητες κι αν είναι, θα μπορούσαν να αγνοηθούν από τη δημοκρατική Δύση, όσο η Άγκυρα συνέχιζε να είναι

Ικόνιο: Το άντρο του τουρκικού ισλαμισμού και του ρατσισμού…

Τον Αύγουστο του 1980 ο Νετσμεντίν Ερμπακάν, ηγέτης του τότε Κόμματος Εθνικής Σωτηρίας και πατέρας του πολιτικού Ισλάμ της Τουρκίας, είχε δημοσιεύσει δύο άρθρα. Το ένα είχε τίτλο «Ιερουσαλήμ και Σιωνισμός» και το άλλο «Αναρχία και Σιωνισμός». Στο δεύτερο έγραφε πως ο σιωνισμός είναι ένα χταπόδι με αμέτρητα πλοκάμια. Μερικά από τα πλοκάμια αυτά είναι «ο κομμουνισμός, ο καπιταλισμός, η μασονία και ο ρατσισμός», έγραφε.

Του Μπουράκ Μπεγκντίλ
ΠΗΓΗ: GATESTONE Institute
URL: http://www.gatestoneinstitute.org/4997/davutoglu-mashaal

Στη δεκαετία του 1970 η Τουρκία ζούσε στη δίνη της πολιτικής βίας, με 12 άτομα, κατά μέσο όρο, να πεθαίνουν κάθε μέρα σε συγκρούσεις μεταξύ ακροδεξιών και ακροαριστερών. Για το χάος αυτό, έγραφε ο Ερμπακάν, έφταιγε, φυσικά, ο σιωνισμός.

Λίγο μετά τη δημοσίευση των άρθρων του Ερμπακάν, τον Σεπτέμβριο του 1980, το κόμμα του οργάνωσε τη διαβόητη «συνάντηση για την Ιερουσαλήμ», στο Ικόνιο, προμαχώνα τότε των ισλαμιστών.Χιλιάδες άτομα, μεταξύ τους παιδιά, φώναζαν τότε «θάνατος στους Εβραίους» και πραγματοποίησαν πορεία στην πόλη. Έξι ημέρες αργότερα, στις 12 Σεπτεμβρίου 1980, ο στρατός έκανε πραξικόπημα. Οι στρατηγοί ήθελαν να συντρίψουν τόσο τους αριστερούς όσο και τους δεξιούς εξτρεμιστές, αλλά και τους φανατικούς ισλαμιστές.

Λίγα άλλαξαν στην πόλη του Ικονίου (Κόνια, στα τουρκικά), από το 1980. Η πόλη παραμένει το άντρο του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ, αν και, κατά ειρωνεία της τύχης, το όνομα της πόλης αποτελεί παραφθορά του ελληνικού της ονόματος Ικόνιον.

Τον Αύγουστο του 2014 τα 3/4 των κατοίκων της πόλης ψήφισαν υπέρ του Ερντογάν, ο οποίος έγινε πρόεδρος της Τουρκίας με ποσοστό 51,5%. Ο Ερντογάν, φυσικά, προέρχεται από την σχολή του πολιτικού Ισλάμ του Ερμπακάν. Το Ικόνιο όμως, αυτή την εποχή, είναι ιδιαίτερα υπερήφανο για ένα από τα τέκνα του, τον Αχμέτ Νταβούτογλου. Πριν μερικές ημέρες ο Νταβούτογλου οργάνωσε μια κομματική συγκέντρωση στην πόλη. Οι κάτοικοι τον υποδέχτηκαν, χαιρετίζοντάς τον ως «αληθινό απόγονο των

Η ΧΩΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΔΟΥΛΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Η λέξη kul είναι τουρκική και σημαίνει δούλος ή σκλάβος. Την θλιβερή ανάμνηση αυτής της λέξης την κληρονομήσαμε από την μαύρη περίοδο της οθωμανικής κατοχής με το γνωστό σημερινό επώνυμο, Κούλογλου, που σημαίνει ο «γιος του σκλάβου». Οι Οθωμανοί είχαν καθιερώσει τα σκλαβοπάζαρα και είχαν θεσμοθετήσει την δουλεία στην αυτοκρατορία τους, μια αυτοκρατορία όπου άκμαζε η δουλοκρατεία και το εμπόριο λευκής σαρκός. Φαίνεται πως και σήμερα, η σύγχρονη Τουρκία δεν έχει ξεχάσει την δουλεία και ακόμα στον εικοστό πρώτο αιώνα η δουλοκρατία ζει και βασιλεύει στην γειτονική Τουρκία.

Σύμφωνα με ένα αποκαλυπτικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Taraf, η οποία επικαλείται σχετική έρευνα του γνωστού γερμανικού καναλιού, Deutsche Welle, στην Τουρκία ακμάζει η σύγχρονη δουλεία, η οποία μάλιστα εκδηλώνεται και με την «κάλυψη» των υποχρεωτικών γάμων, όπου ο αφέντης

Σεισμικές αλλαγές στη Μέση Ανατολή και ο τουρκικός ρόλος

Οι συνομιλίες για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν κατέληξαν σε συμφωνίες, αλλά τελικά παρατάθηκαν. Αυτό που πριν έναν χρόνο εμφανιζόταν ως μεγάλης σημασίας κρίση, είναι πλέον κάτι διαχειρίσιμο. Η μη επίτευξη συμφωνίας σηματοδοτεί μια στροφή στις σχέσεις ΗΠΑ – Ιράν, η οποία δεν μπορεί να εξηγηθεί χωρίς να ειδωθεί μέσα από το πρίσμα των τεράστιων γεωπολιτικών αλλαγών που συντελούνται στη Μέση Ανατολή, οι οποίες επαναπροσδιορίζουν το όλο ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.

Του GEORGE FRIEDMAN, «The Islamic State Reshapes the Middle East» (Το Ισλαμικό Κράτος επαναχαράσσει τη Μέση Ανατολή)
ΠΗΓΗ: STRATFOR, Geopolitical Weekly
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας

Αυτή η αλλαγή έχει σχέση με την ανάδυση του Ισλαμικού Κράτους. Ιδεολογικά υπάρχει μικρή διαφορά μεταξύ του ΙΚ και άλλων ισλαμικών τζιχαντιστικών κινημάτων. Όμως, με όρους γεωγραφικούς, το ΙΚ, έχει διαφοροποιηθεί από τα άλλα παρόμοια κινήματα. Αν και η αλ Κάιντα είναι μια ισχυρή οργάνωση, με πλοκάμια παντού, δεν ελέγχει μόνιμα, καμία γεωγραφική περιοχή.

Το ΙΚ όμως, όπως και το όνομά του, αποδεικνύει, διαφέρει. Το ΙΚ θεωρεί εαυτόν ως τον πυρήνα ενός υπερεθνικού μουσουλμανικού κράτους, το οποίο έχει δημιουργηθεί σε Ιράκ και Συρία. Το ΙΚ ελέγχει εκτεταμένες περιοχές στις δύο αυτές χώρες και διαθέτει ένα είδος συμβατικών ενόπλων δυνάμεων, οι οποίες έχουν ως αποστολή την άμυνα, αλλά και την επέκτασή του. με τον τρόπο αυτό το ΙΚ, διατηρώντας στοιχεία μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, δρα ως κράτος.

Δεν είναι ξεκάθαρο αν το ΙΚ θα επιβιώσει ή θα μπορέσει να επεκταθεί. Φαίνεται πως το ΙΚ έχει φτάσει στα όριά του, στο Κουρδιστάν και ο ιρακινός Στρατός δείχνει σημάδια ανάκαμψης. Το ΙΚ έχει προκαλέσει μια δίνη, στην οποία έχουν παρασυρθεί περιφερειακές και παγκόσμιες δυνάμεις, οι οποίες επαναπροσδιορίζουν την στάση τους. Η παρουσία του ΙΚ είναι κάτι το νέο, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να αγνοηθεί, λόγω της εδαφικής του επέκτασης.

Έθνη υποχρεώθηκαν να χαράξουν ξανά την πολιτική τους και τις μεταβάλουν τις μεταξύ τους σχέσεις, λόγω του ΙΚ. Αυτό το βλέπουμε στην Συρία και τα Ιράκ, αλλά και σε άλλες δυνάμεις όπως η

Ιερουσαλήμ θέλουν να… ελευθερώσουν, είναι επικίνδυνοι

Οι Τούρκοι έχουν ένα πολύ διαφορετικό τρόπο να κατανοούν το τι συνιστά κατοχή και κατάληψη μιας πόλης. Ο κανόνας των Τούρκων είναι πολύ απλός. Αν μια πόλη, τουρκική ή μουσουλμανική πέσει, είναι κατάληψη. Αν μια μη μουσουλμανική πόλη πέσει είναι κατάκτηση.

Του Burak Bekdil
ΠΗΓΗ: The Gatestone Institute, November 13, 2014
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας

Για παράδειγμα, οι Τούρκοι ακόμα νομίζουν ότι η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης το 1453 δεν συνιστά κατοχή. Ήταν κατάκτηση. Σε ομιλία του το 2012, ο τότε πρωθυπουργός Ερντογάν είχε πει: «Όπως ακριβώς η Μέκκα ή το Κάιρο και η Κωνσταντινούπολη είναι πόλη του κορανίου». Στην πραγματικότητα το κοράνι δεν αναφέρει καμία πόλη, αλλά αυτό δεν τον απασχολεί.

«Κατάκτηση», κατά τον ανώτατο κληρικό της Τουρκίας, καθηγητή Μεχμέτ Γκορμέζ, «δεν σημαίνει την κατοχή εδαφών ή την καταστροφή πόλεων και φρουρίων. Κατάκτηση είναι η κατάκτηση των καρδιών». Γι’ αυτό, προφανώς, ο ίδιος συμπλήρωσε : «Στην ιστορία μας ποτέ δεν ασκήσαμε κατοχή. Μόνο κατακτήσαμε, προσπαθώντας να δώσουμε το φως του Ισλάμ και το πνεύμα του κορανίου».

Βάσει αυτής της θρησκευτικού τύπου εξήγησης, οι περισσότεροι Τούρκοι ισλαμιστές πιστεύουν πως ο Αλλάχ τους έδωσε το δικαίωμα να κατακτήσουν τις χώρες των απίστων με τη δύναμη του σπαθιού, δηλαδή τίποτε διαφορετικό από ότι κάνουν, σήμερα, οι ισλαμιστές σε Ιράκ και Συρία. Αν ρωτήσει κανείς ένα μαχητή του Ισλαμικού Κράτους τι ακριβώς πράττουν και

Ερμηνεύοντας την τουρκική απραξία στο Κομπάνι…

Μέχρι το 1918 η Μέση Ανατολή βρισκόταν υπό οθωμανικό έλεγχο. Τότε το βιλαέτι της Μοσούλης εκτεινόταν από την νοτιοανατολική Ανατολία, μέχρι το Αρμπίλ, το Κιρκούκ και την Σουλεϊμανίγια και τα όρη του Ζάγρου που αποτελούσαν και τα φυσικά σύνορα με το Ιράν.

ΠΗΓΗ: STRATFOR
ΤΙΤΛΟΣ: «Turkey, the Kurds and Iraq: The Prize and Peril of Kirkuk»
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας

Στην περιοχή αυτή η βία ήταν κανόνας πολύ πριν την εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους. Σε αυτή κατοικούσαν Κούρδοι, Άραβες, Τουρκομάνοι, Γιαζίντι, Ασσύριοι, Χαλδαίοι, Εβραίοι, Τούρκοι και Πέρσες.

Η Τουρκία, ακόμα και μετά την Συνθήκη της Λωζάνης, με την οποία αποκήρυσσε την οθωμανική της κληρονομιά, είχε διακηρύξει πως διατηρεί το δικαίωμα διεκδίκησης της περιοχής της Μοσούλης. Μόλις το 1925 οι Τούρκοι παραιτήθηκαν από κάθε διεκδίκηση επί της περιοχής, επίσημα.

Από την εποχή του Ναβουχοδονόσωρα και του Ηροδότου είναι γνωστό ότι στην περιοχή υπάρχει πετρέλαιο, ειδικά στην περιοχή του Κιρκούκ. Οι Βρετανοί πραγματοποίησαν έρευνες στην περιοχή το 1927 και ανακάλυψαν τα πρώτα μεγάλα κοιτάσματα.

Οι Βρετανοί προσέλαβαν σουνίτες Άραβες εργάτες να δουλέψουν στις

Οι τζιχαντιστές, η Τουρκία και το κουρδικό Μεσολόγγι

Του Σταύρου Λυγερού

Η μετά από πολύμηνη ασφυκτική πολιορκία, διείσδυση των τζιχαντιστών στην παραμεθόριο κουρδική πόλη Κομπανί στη βόρεια Συρία απειλεί να μετατρέψει για μία ακόμα φορά τους Κούρδους στα μεγάλα θύματα του εν εξελίξει γεωπολιτικού παιγνίου στη Μέση Ανατολή. Οι οπλισμένοι με ελαφρά όπλα Κούρδοι μαχητές αμύνονται πόρτα-πόρτα απέναντι στους βαριά οπλισμένους φανατικούς ισλαμιστές. Υπενθυμίζουμε πως όταν αυτοί είχαν καταλάβει τη Μοσούλη στο βόρειο Ιράκ είχαν αποσπάσει όλο τον βαρύ και σύγχρονο αμερικανικό οπλισμό του ιρακινού σώματος στρατού, το οποίο έδρευε εκεί.

Αν και θεωρείται δεδομένο ότι η άλωση της Κομπανί θα οδηγήσει σε μαζική σφαγή, η διεθνής κοινότητα δεν κάνει τίποτα για να την αποτρέψει. Μέχρι πρότινος, οι Αμερικανοί απέφευγαν να βομβαρδίσουν θέσεις των πολιορκητών. Αλλά και τώρα που τις βομβαρδίζουν αποδεικνύονται ανίκανοι να επηρεάσουν αποφασιστικά την κατάσταση στο πεδίο της μάχης. Οι τζιχαντιστές έχουν προσαρμόσει την τακτική τους, με αποτέλεσμα να υφίστανται μικρές απώλειες από τις βόμβες και τους πυραύλους.

Την επικείμενη σφαγή μπορούν να αποτρέψουν τα τουρκικά τεθωρακισμένα, τα οποία είναι παραταγμένα στη μεθόριο και μέχρι στιγμής παρακολουθούν από

Τι προσπαθεί να πετύχει η Τουρκία με την "ζώνη ασφαλείας" στην Συρία

Του Χρήστου Μηνάγια*
www.geostrategy.gr

Στις 02-10-2014, η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση υπερψήφισε, με 298 ψήφους υπέρ και 98 ψήφους κατά, το σχετικό υπόμνημα προκειμένου να εξουσιοδοτηθεί η κυβέρνηση να αναθέσει στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις τη διεξαγωγή επιχειρήσεων πέραν των συνόρων εντός του ιρακινού και συριακού εδάφους. Σημειωτέον ότι το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ στήριξε την κυβερνητική πρόταση, ενώ τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, το ρεπουμπλικανικό CHP και το κουρδικό HPD, καταψήφισαν το υπόμνημα. Αναλυτικότερα, το κείμενο του εν λόγω υπομνήματος που έφερε την υπογραφή του πρωθυπουργού Νταβούτογλου ανέφερε τα εξής:

«Η Τουρκία: α. Θα λάβει κάθε αναγκαίο μέτρο, στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου, για την εθνική της ασφάλεια έναντι τρομοκρατικών απειλών και κάθε είδους κινδύνου. β. Θα εξαλείψει όλες τις επιθέσεις εναντίον της, προερχόμενες από τρομοκρατικές οργανώσεις που βρίσκονται στο Ιράκ και στη Συρία. γ. Θα εξασφαλίσει τη διατήρηση της ασφαλείας της έναντι άλλων πιθανών κινδύνων, όπως τα μαζικά ρεύματα προσφύγων.

Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, έγκαιρα, ποιοτικά, ποσοτικά και οριοθετημένα, κατά τη διάρκεια της κρίσης και στη συνέχεια κατά τη διάρκεια των εξελίξεων που θα ακολουθήσουν, θα συμβάλουν στην υλοποίηση μιας ταχείας και δυναμικής πολιτικής που θα επαγρυπνά και θα διαφυλάττει δραστικά τα ύψιστα συμφέροντα της Τουρκίας, ώστε να μην απαιτηθεί αργότερα η δυναμική αποκατάσταση αυτών των συμφερόντων, σύμφωνα με τη ροή των μελλοντικών εξελίξεων.

Κατόπιν των παραπάνω και σύμφωνα με το άρθρο 92 του Συντάγματος, παρακαλώ να δοθεί η έγκριση για ένα έτος, αρχής γενομένης από τις 04-10-2014, ώστε η κυβέρνηση να προβεί στις απαιτούμενες ενέργειες που θα καθορίζουν τη λήψη κάθε μέτρου για να εξαλειφθούν οι κίνδυνοι και οι απειλές, χρησιμοποιώντας, στο μέτρο που θα καθορίσει η κυβέρνηση, τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας και τις ένοπλες δυνάμεις ξένων κρατών που βρίσκονται στην Τουρκία, για τη διεξαγωγή επιχειρήσεως πέραν των συνόρων και για την επέμβαση αυτών σε ξένα κράτη. Πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου.» 

Μέσω του υπομνήματος αυτού, η Τουρκία: πρώτον, επιδιώκει την αναβάθμιση του

Θα υποκύψει ο Ομπάμα στις τουρκικές πιέσεις για τον Άσαντ;

Με συνεχή πίεση προσπαθούν οι Τούρκοι να επιβάλουν τη θέλησή τους στην κυβέρνηση Ομπάμα, αναφορικά με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ειδικά για το θέμα της Συρίας, όπου οι νεοθωμανοί «παίζουν τα ρέστα τους», μήπως και κατορθώσουν να πετύχουν την ανατροπή του Άσαντ.

Των Μιχαήλ Βασιλείου και Παντελή Καρύκα

Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο της τουρκικής κυβέρνησης, Γιαλτσίν Ακντογκάν, οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και των συμμάχων τους κατά του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία δεν σχετίζονται με τίποτα με το καθεστώς Άσαντ και οι ΗΠΑ οφείλουν πρώτα να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους σχετικά με το μέλλον της Συρίας και μετά να απαιτούν από την Τουρκία να συμμετάσχει στην συμμαχία κατά του ΙΚ.

«Οι σύμμαχοι πρέπει ανοικτά να αποκαλύψουν τα σχέδιά τους για το μέλλον της Συρίας και την τύχη του καθεστώτος Άσαντ. Εμείς θα αποφασίσουμε τις κινήσεις μόνο αφού θα έχουμε ενημερωθεί για τα σχέδιά τους», είπε ο Ακντογκάν, ο οποίος είναι ο πρώτος Τούρκος αξιωματούχος που, επισήμως, απαιτεί την κεφαλή Άσαντ επί πίνακι, με αντάλλαγμα την τουρκική συμμετοχή στον πόλεμο κατά του ΙΚ.

«Το να απαιτούν την τουρκική συμμετοχή στον πόλεμο αυτό χωρίς να της έχουν γνωστοποιήσει τα σχέδιά τους για την τύχη του Άσαντ, δεν είναι δίκαιο», είπε. «Οι σύμμαχοι χτυπούν από τον αέρα. Ποιος όμως θα χτυπήσει από το έδαφος; Ζητάμε από τους συμμάχους μας να ενισχύσουν τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, εδώ και τρία χρόνια. Τελικά τώρα αποφάσισαν να το πράξουν», υπογράμμισε με νόημα το Τούρκος αντιπρόεδρος.

Τι κρύβεται πίσω από τους βρυχηθμούς της Τουρκίας

Του Μάρκου Α. Τέμπλαρ 

Η άρνηση της Τουρκίας να υποβάλει σχέδια πτήσεως για τα στρατιωτικά της αεροπλάνα [όταν εισέρχονται στον εναέριο χώρο της Ελλάδας και της Κύπρου], είναι σύμφωνη με το δόγμα της για καθοριστικό ακαριαίο χτύπημα όταν ο χρόνος το επιτρέπει. Αυτό το Τουρκικό δόγμα αναπτύχθηκε συν τω χρόνω, από το γεγονός ότι η Τουρκία όχι μόνον δεν τιμωρήθηκε για ένας σωρό απαίσιες πράξεις της εναντίον ελληνικών συμφερόντων ιδιαίτερα αφού έγινε μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά επιπλέον αμείφθηκε για τέτοιες πράξεις από διαδοχικές κυβερνήσεις της Ελλάδας, της Κύπρου και διάφορων χωρών-μελών του ΝΑΤΟ. 

Το Κυπριακό ζήτημα στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ξεκίνησε ως ένα θέμα μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένου Βασιλείου (ΗΒ). Η Τουρκία δεν ήταν πουθενά [το απαγόρευε ρητά άλλωστε, η Συνθήκη της Λωζάννης, του 1923]. Κατά αδιευκρίνιστο τρόπο η Ελλάδα υπέκυψε στις πιέσεις του Λονδίνου να δεχτεί την Τουρκία ως συνομιλητή στο Κυπριακό. Αυτή η υποτακτική συμπεριφορά της Ελλάδας, ήταν αιτία για να υποστεί και να υφίσταται τα πάνδεινα, ο Ελληνισμός της Κύπρου. Οι Τούρκοι αποκαλούν τους Ελληνοκύπριους ακόμη και σήμερα ως Ρουμ, αντί Έλληνες, ως να ήταν μέρος του έθνους των Ρωμιών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας [έπαψαν να είναι ουσιαστικά το 1878 όταν η Αγγλία ενοικίασε την Κύπρο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και τυπικά το 1914 όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία μπήκε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με το μέρος των Κεντρικών Δυνάμεων, Γερμανίας και Αυστροουγγαρίας, και η Αγγλία ανακήρυξε τη Κύπρο ως κτήση της]. 

Τα πογκρόμ του Σεπτεμβρίου του 1955 και των πρώτων μηνών του 1964 εναντίον της Ελληνικής Κοινότητας της Πόλης [που προστατευόταν και ακόμη προστατεύεται από τη Συνθήκη της Λωζάννης] δεν έμειναν απλά αναπάντητα, αλλά διαδοχικές Ελληνικές κυβερνήσεις σιωπούν όταν η Τουρκία ενθαρρύνει περαιτέρω παραβιάσεις της Συνθήκης της Λωζάννης, αλλά και η ίδια πραγματοποιεί τέτοιες παραβιάσεις. Επιπλέον, οι Τούρκοι πολιτικοί απαιτούν αμοιβαιότητα. Ίσως η Ελληνική Κυβέρνηση πρέπει να ικανοποιήσει το αίτημά τους απελαύνοντας αντίστοιχο ποσοστό Μουσουλμάνων της Θράκης και της Δωδεκανήσου. 

Η εισβολή της Τουρκίας στη Κύπρο [το 1974] όχι μόνο δεν πήρε τη δέουσα απάντηση, αλλά αμείφθηκε επιπλέον από δύο Ελληνο-αμερικανικές εταιρείες δημοσίων σχέσεων, η εσωτερική διαμάχη των οποίων έφερε τη συμφωνία 10:7 για τη σχέση στρατιωτικής βοήθειας σε Τουρκία και Ελλάδα από το 1976 [ενώ ήταν σε ισχύ το εμπάργκο όπλων προς τη Τουρκία που είχε επιβληθεί από το Αμερικανικό Κογκρέσο και παρά τα αρχικά βέτο του

Οπισθοδρομική η Τουρκία του ισλαμιστή Ερντογάν

Του Νίκου Χιδίρογλου

Επεισόδια, σκληρή καταστολή, χημικά, αντλίες νερού και μια Πλατεία Ταξίμ, πεδίο μάχης με αφορμή τις εκδηλώσεις για την Πρωτομαγιά (όπως συνήθως τον τελευταίο καιρό).

Οι δε εικόνες, κάνουν το γύρο του κόσμου: χτυπημένοι από την αστυνομία πολίτες να αιμορραγούν, απομονωμένοι αστυνομικοί να ξυλοκοπούνται, βία, βία, βία... Φυσικά, βία καθεστωτική, στο πλαίσιο της σύγκρουσης της κυβέρνησης Ερντογάν με την - υποτυπώδη – αστική τάξη της γείτονος, η νεολαία της οποίας, συνεπικουρούμενη από συνδικάτα και οργανώσεις της τουρκικής άκρας αριστεράς, διαδηλώνει.

Η Τουρκία, δεν έχει τα χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης αστικής δημοκρατίας. Η αστική της τάξη, είναι, επαναλαμβάνω, υποτυπώδης και επί του πληθυσμού, δεν ξεπερνά το 2%. Οι συνεχείς και σαρωτικές ήττες του διώκτη των social media (κοινωνικά μέσα) στην Τουρκία, του ισλαμιστή πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν (τα έβαλε με το twitter και το youtube), αναδεικνύουν την πραγματική ταυτότητα του τουρκικού πληθυσμού, όπου κυριαρχεί το Ισλάμ, μια θρησκεία με καταλυτική επίδραση στη συγκρότηση της προσωπικότητας του ανθρώπου. Ο σκοταδισμός των τουρκικών μαζών της Ανατολίας, είναι παροιμιώδης. Η Τουρκία, δεν θα γίνει ποτέ ευρωπαϊκή.

Πριν από μια δεκαετία περίπου, προχώρησα στην συγγραφή του βιβλίου «Τουρκία & Ευρώπη – Οι δρόμοι που δεν τέμνονται» (Πελασγός, Αθήνα 2005), η οποία κατέστη δυνατή με την πολύτιμη συνδρομή διπλωματών, αλλά και των συμβούλων και των ακολούθων Τύπου των πρεσβειών μας στη Μαδρίτη, στη Λισαβόνα, στην Κοπεγχάγη, στο Δουβλίνο, στη Βαρσοβία, στη Μπρατισλάβα, στη Λουμπλιάνα, στην Πράγα, στις Βρυξέλες και στο Λουξεμβούργο. Το βιβλίο πλαισιώθηκε από αποκλειστικές φωτογραφίες που ,ου είχαν παραχωρήσει τότε οι φωτογράφοι του Κώστα Καραμανλή, Ιωάννης & Γουλιέλμος Αντωνίου και Νίκος Βούτος, ενώ τον πρόλογο έγραψε ο πρέσβης ετ Κωνσταντίνος Βάσσης. Στην εισαγωγή του βιβλίου είχα σημειώσει πως η πολιτισμική ετερότητα της Τουρκίας, είναι εμφανής σε όλα τα επίπεδα και τόνιζα πως «μαζί μου συμφωνούν όσοι έχουν απομακρυνθεί έστω και λίγο από την Πλατεία Ταξίμ (σ.σ. τότε δεν ήταν ακόμα θέατρο συγκρούσεων) της Κωνσταντινούπολης, ή τα μικρασιατικά παράλια, τη βιτρίνα της τουρκικής τουριστικής βιομηχανίας».

Τουρκία, ένα κράτος προβοκάτορας

Ο υποτιθέμενος τάφος του Σουλεϊμάν Σάχη, παππού του Σουλτάνου Οσμάν, ιδρυτή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Του Μάριου Ευρυβιάδη 

Το πολιτικό συμπέρασμα από τον φαινομενικά εκλογικό θρίαμβο του Πρωθυπουργού Ερτογάν στις δημοτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής είναι ότι από τώρα μέχρι και τις Προεδρικές εκλογές του 2014, η Τουρκία θα λειτουργεί σε συνθήκες ακραίας εσωτερικής πόλωσης και υψηλής πολιτικής ρευστότητας.

Όμως αυτό που έχει ύψιστη σημασία για όλους τους γείτονες της Τουρκίας και ειδικά για εμάς, είναι η τρομακτική αποκάλυψη που έγινε κατά τη διάρκεια της έντονης προεκλογικής πόλωσης, ότι η κυβέρνηση Ερτογάν σχεδίαζε, ελαφρά τη καρδία και με ερασιτεχνισμό που άγγιζε το γελοίο, να προκαλέσει πόλεμο με τη Συρία μέσω δικών της προβοκατόρικων ενεργειών, τις οποίες η τουρκική προπαγάνδα θα παρουσίαζε ως “επιδρομικές”ενέργειες της Συρίας.

Έτσι ένας διακρατικός πόλεμος θα προσερίθετο στο τριετές μακελειό στη Συρία. Αλλά γιατί; Η απάντηση είναι για λόγους Τουρκικής σοβινιστικής εσωτερικής κατανάλωσης και για τη νομή της εξουσίας. Για να εισπράξει μικροκομματικά εσωτερικά ωφέλη το πολεμοχαρές δίδυμο Ερτογάν-Νταβούτογλου και, μαζί, το υπόλοιπο ισλαμικό κυβερνητικό συνάφι.

Συνοπτικά, τα γεγονότα γύρω απο την κρατική τουρκική επιδρομική προβοκάτσια έχουν ως εξής. Στις 26 Μαρτίου αναρτήθηκε στο διαδίκτυο (YouTube) μια απόρρητη συζήτηση που έγινε στο Υπουργείο Εξωτερικών στις 14 Μαρτίου, με παρόντες τον Μέγα Μάγιστρο της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής Α. Νταβούτογλου, τον Υφυπουργό Εξωτερικών Φ. Σινιρλίογλου (αυτόν με τον οποίο συναντήθηκε στην Αγκυρα ο δικός μας Α. Μαυρογιάννης στήν περίφημη χιαστή διαδικασία), τον αρχηγό της μυστικής υπηρεσίας (ΜΙΤ) της Τουρκίας Χ. Φιντάν και τον Υπαρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων Γ. Γκουρέλ.Επίκεντρο της συζήτησης ήταν πώς να δημιουργηθεί αφορμή η οποία να δικαιολογεί ως “αυτοάμυνα” μια τουρκική επίθεση κατά της Συρίας. Και στη σύσκεψη αυτή ο Νταβούτογλου δήλωσε ότι ο Ερτογάν τού είπε ότι αφορμή μπορεί να είναι

Κόλαφος για την Τουρκία και τα χημικά των ανταρτών

Στις 21 Αυγούστου του 2013 επίθεση με αέριο Σαρίν σε προάστιο της Δαμασκού προκάλεσε, σχεδόν, πολεμική εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην Συρία, η οποία μόλις τη τελευταία στιγμή απεφεύχθη, λόγω ρωσικών πιέσεων. Λίγο αργότερα, Βρετανοί εμπειρογνώμονες, οι οποίοι προμηθεύτηκαν τα δείγματα που μελέτησαν, από τη Ρωσία, απέδειξαν ότι το αέριο χρησιμοποιήθηκε από τους αντικαθεστωτικούς αντάρτες.Παράλληλα το Αμερικανικό Γενικό Επιτελείο προειδοποίησε, τότε, τον Αμερικανό πρόεδρο ότι πιθανή επίθεση κατά της Συρίας θα προκαλούσε, ενδεχομένως, γενικευμένη ανάφλεξη στην περιοχή.

ΠΗΓΗ: London Review of Books
“The Red Line and the Rat Line”
Seymour M. Hersh on Obama, Erdoğan and the Syrian rebels 
ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: Παντελής Καρύκας

Οι δυτικοί γνώριζαν, επίσης, ότι η Τουρκία υποστήριζε και υποστηρίζει τους ισλαμιστές μαχητές στην Συρία και ιδιαίτερα το Μέτωπο αλ Νούστρα, που ανήκει στην αλ Κάιντα. Αμερικανός αξιωματούχος ασφαλείας είχε δηλώσει, ανωνύμως, ότι η Τουρκία πίστευε πως μια επίθεση με χημικά θα υποχρέωνε τον Αμερικανό πρόεδρο να δράσει κατά του Άσαντ.
Το Αμερικανικό Γενικό Επιτελείο γνώριζε επίσης ότι το αέριο Σαρίν που ρίχθηκε στη Δαμασκό, δεν ρίχθηκε από τους άνδρες του Άσαντ. Ήδη απότην άνοιξη του 2013 οι αμερικανικές και οι βρετανικές υπηρεσίες γνώριζαν ότι «κάποιος» είχε εφοδιάσει τους αντάρτες με αέριο Σαρίν.Στις 20 Ιουνίου είχα μάλιστα σταλεί επίσημη αναφορά που έκανε λόγο για τον εφοδιασμό των ανταρτών του Μετώπου αλ Νούσρα, των προστατευόμενων παιδιών του Ερντογάν, δηλαδή, με αέριο Σαρίν, το οποίο δοκίμασαν σε σκύλους.

Ο τουρκικός στρατός ανεξέλεγκτος και άκρως επικίνδυνος

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Στρατιωτικές εθνικιστικές χούντες που αντιδρούν έντονα στην προοπτική αυτονόμησης των Κούρδων, ομάδες ισλαμιστών αξιωματικών που ελέγχονται από τον Φετουλάχ Γκιουλέν και συνωμοτούν κατά του Ερντογάν, παράλληλες ομάδες συμπαθούντων του πρώην αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, στρατηγού Ιλκέρ Μπασμπούγ, και η επίσημη ηγεσία του Γενικού Επιτελείου της Τουρκίας που... πρόσκειται στον Ερντογάν, σκιαγραφούν ένα άκρως ρευστό τοπίο για τον τουρκικό στρατό. 
Όπως δείχνουν τα αποκαλυπτικά δημοσιεύματα του τουρκικού τύπου, ο τουρκικός στρατός βρίσκεται σε ένα ντελίριο συνωμοσιών που γίνεται άκρως επικίνδυνο καθώς ανά πάσα στιγμή μπορεί να ανάψει φωτιές σε ευαίσθητες περιοχές όπως είναι το Αιγαίο και η Κύπρος. Το μόνο δεδομένο είναι πως ο Ερντογάν κάθε άλλο παρά ελέγχει την κατάσταση και αυτό καθιστά ακόμα πιο επικίνδυνα τα πράγματα καθώς έχουμε και το «δείγμα» των τελευταίων επικινδύνων προκλήσεων εκ μέρους των ανεξέλεγκτων Τούρκων ναυάρχων, που έκαναν καθεστώς τις… κρουαζιέρες των πολεμικών τους πλοίων έξω από το Σούνιο. Το όλο τοπίο γίνεται ακόμα πιο εκρηκτικό καθώς με την ξέφρενη κούρσα της τουρκικής πολεμικής βιομηχανίας, κτίζεται ένα στρατοκρατικό «τέρας» που φαντάζει ικανό να τινάξει στον αέρα την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή.

Η λαϊκή εντολή πιό ισχυρή από τη Δικαιοσύνη; Αυτό λέει ο Ερντογάν…

 Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Η μεγάλη νίκηνίκη του Ταγίπ Ερντογάν στις εκλογές της προ-περασμένης Κυριακής αλλάζει εντελώς το σκηνικό στην Τουρκία. Ο ισλαμιστής πρωθυπουργός πιστεύει ότι ο λαός έδωσε την απάντησή του σε όσους τον αμφισβητούν εντός και εκτός του κόμματος του και το γεγονός ότι προτίμησε να εκφωνήσει τη νικητήρια ομιλία του περιστοιχισμένος από τη σύζυγό του και τα παιδιά τους προμηνύει ότι η διακυβέρνηση της χώρας θάναι οικογενειακή υπόθεση.

Εχοντας ακριβώς δίπλα του το γιό του Μπιλάλ, ο οποίος μέσα σε μία νύχτα έγινε πολυεκατομμυριούχος, ο κ. Ερντογάν φαίνεται ότι του έχει παραδώσει και το δακτυλίδι της διαδοχής.
Επειδή οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και ομιλούν από μόνοι τους, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο θρίαμβος των Ισλαμιστών είναι προσωπική υπόθεση του κ. Ερντογάν. Κυριολεκτικά επισκέφθηκε όλες τις περιοχές της χώρας, πάλαιψε με νύχια και με δόντια γι’ αυτή τη νίκηνίκη, συγκρούστηκε με τους Αμερικανούς και τον ιμάμη Γκιουλέν, ο οποίος ίσως να είναι πιό μεγαλος χαμένος και από την τουρκική αντιπολίτευση, η οποία βρέθηκε πάλι «κολλημένη» στα ίδια ποσοστά.