Με τον Λάζαρο Μαύρο
Τ Ι ΑΚΡΙΒΩΣ σημαίνει «εθνική ενότητα» και τι άραγε εννοούν όταν την πιάνουν στο στόμα τους, υπέρ αυτής ενόρκως κοπτόμενοι νυχθημερόν, οι προεκλογικώς δημαγωγούντες; Γεγονός πάντως είναι ότι - δόξα τω αγίω Θεώ - ουδείς εθνικός διχασμός υπάρχει στον λαό. Οι πολίτες ούτε διχασμένοι είναι, ούτε «μισούνται ανάμεσό τους». Όσες περί του αντιθέτου προσπάθειες κι αν καταβάλλουν ενίοτε όσοι, απ’ τα κομματικά τους γεννοφάσκια πεπλανημένοι, αισθάνονται πως η νεκρανάσταση εμφύλιου μίσους θα επιτύχει το επαναμάντρισμα διαφυγόντων κομματικών ποσοστών. Συντρίμμια και θρύψαλα ενότητας υπάρχουν διαρκώς, μόνο σ’ επίπεδο ηγετών και ανάμεσα σε κομματικές ηγεσίες. Λόγω του φραστικού αλληλοκαρφώματος που παράγει η εκατέρωθεν αρχομανία, προς άγραν ψήφων. Η κομματική και προσωπική ιδιοτέλεια, πλεονεξία, απληστία και βουλιμία, στις αέναες προσπάθειες κατάληψης, διαμοιρασμού και λαφυραγώγησης της εξουσίας. Περί των Καρεκλών ο διχασμός τους. Με την πλειονότητα των πολιτών, αηδιασμένη! Εξού κι η αλματώδης αύξηση της Αποχής.
Α Λ Λ Α ΤΟ μείζον πρόβλημα του λαού δεν είναι καν οι οπερέτες κοκορομαχιών ανάμεσα στους κομματάρχες, που συχνάκις είναι και διασκεδαστικές, για γέλια και για κλάματα. Είναι η χρόνια ανικανότητά τους να παράγουν σχέδιο πολιτικής για να ξεβαλτώσει ο τόπος απ’ τ’ αδιέξοδά του. Σχέδιο ικανό να πείσει την πλειοψηφία των πολιτών να εμπιστευτούν τους σχεδιαστές του, ώστε ο λαός να δώσει με την ψήφο της πλειοψηφίας τη λαϊκή εντολή για την εφαρμογή του. Η κρατούσα κατάσταση συντηρεί, ανακυκλώνει κι επιδεινώνει το πρόβλημα: Αυξανόμενη η Αποχή, δεν παύει να έχει μηδενικό αποτέλεσμα στην πολιτική. Ούτε καν την γρατζουνάει. Κι όσοι παραμένουν ακόμη ψηφοφόροι κομματαρχών, με τις όποιες διακυμάνσεις βαριεστιμάρας, αμφιβολιών, ψευδαισθήσεων ή και καλόπιστης αυταπάτης, απλώς συντηρούν και διευκολύνουν την ίδια Ολιγαρχική Κομματική Ηγετοκρατία να αλληλομοιράζεται εναλλάξ τα λάφυρα της εξουσίας.
Α Ν Α Τ Ρ Ο Π Η ΑΥΤΗΣ της σαθρής κατάστασης, ανατροπή ελπιδοφόρα για τον τόπο, δύνανται να επιτύχουν, αν επιστρέψουν, ενεργοί πλέον ενσυνείδητοι πολίτες, όσοι απέδρασαν στην Αποχή και χαλάσουν τη σούμα, τα… «deals» και τα προικοσύμφωνα των προεκλογικών επιτελείων. Εάν, εκείνο το 33,38% του λαού, το οποίο στις τελευταίες εκλογές 18.12.11 έδειξε ότι δεν άγεται και φέρεται απ’ τους κομματάρχες, αποφασίσει ότι δεν είναι πια «άχρηστοι πολίτες» Αποχής και, με την ψήφο του, ανοίξει επιτέλους τον δρόμο της αλλαγής, ματαιώνοντας τα… προικιά της εναλλαγής τους στις Καρέκλες...
Α Λ Λ Α ΤΟ μείζον πρόβλημα του λαού δεν είναι καν οι οπερέτες κοκορομαχιών ανάμεσα στους κομματάρχες, που συχνάκις είναι και διασκεδαστικές, για γέλια και για κλάματα. Είναι η χρόνια ανικανότητά τους να παράγουν σχέδιο πολιτικής για να ξεβαλτώσει ο τόπος απ’ τ’ αδιέξοδά του. Σχέδιο ικανό να πείσει την πλειοψηφία των πολιτών να εμπιστευτούν τους σχεδιαστές του, ώστε ο λαός να δώσει με την ψήφο της πλειοψηφίας τη λαϊκή εντολή για την εφαρμογή του. Η κρατούσα κατάσταση συντηρεί, ανακυκλώνει κι επιδεινώνει το πρόβλημα: Αυξανόμενη η Αποχή, δεν παύει να έχει μηδενικό αποτέλεσμα στην πολιτική. Ούτε καν την γρατζουνάει. Κι όσοι παραμένουν ακόμη ψηφοφόροι κομματαρχών, με τις όποιες διακυμάνσεις βαριεστιμάρας, αμφιβολιών, ψευδαισθήσεων ή και καλόπιστης αυταπάτης, απλώς συντηρούν και διευκολύνουν την ίδια Ολιγαρχική Κομματική Ηγετοκρατία να αλληλομοιράζεται εναλλάξ τα λάφυρα της εξουσίας.
Α Ν Α Τ Ρ Ο Π Η ΑΥΤΗΣ της σαθρής κατάστασης, ανατροπή ελπιδοφόρα για τον τόπο, δύνανται να επιτύχουν, αν επιστρέψουν, ενεργοί πλέον ενσυνείδητοι πολίτες, όσοι απέδρασαν στην Αποχή και χαλάσουν τη σούμα, τα… «deals» και τα προικοσύμφωνα των προεκλογικών επιτελείων. Εάν, εκείνο το 33,38% του λαού, το οποίο στις τελευταίες εκλογές 18.12.11 έδειξε ότι δεν άγεται και φέρεται απ’ τους κομματάρχες, αποφασίσει ότι δεν είναι πια «άχρηστοι πολίτες» Αποχής και, με την ψήφο του, ανοίξει επιτέλους τον δρόμο της αλλαγής, ματαιώνοντας τα… προικιά της εναλλαγής τους στις Καρέκλες...
ΕΡΩΤΗΣΗ Δεν έτυχε, άραγε, ποτέ να μελετήσεις εκείνην την έκφραση «εις ήν περίπτωσιν» που την έλεγε συχνά πυκνά ο αείμνηστος ΓΓ του ΑΚΕΛ Εζεκίας Παπαϊωάννου, όπου το «ήν» (με δασεία οξεία στο πολυτονικό μας), ήταν βέβαια η αιτιατική της αντωνυμίας «ή», αρσενικό «ός», ουδέτερο «ό» και ότι αυτό το τελευταίο όμικρον με δασεία οξεία, είν’ η αντωνυμία στην ευχετική έκφραση «ό μη γένοιτο» (ό: αυτό, εκείνο, το ποτέθκοιον τζιαι ποτούτον, ας μη γίνει) που χθες την έγραψες απρεπώς, αντί με όμικρον, με κείνο το αταίριαστο επιφώνημα «ω» (ωμέγα), ω φιλτέρα τής 5ης σελίδος τής «Χαραυγής»;
www.simerini.com.cy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου