Περί φόβου, φοβίας και "ελεύθερης" ψήφου

Ο πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου
Πρόεδρος Της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων

Φόβος, λένε τα λεξικά, είναι: το συναίσθημα που προκαλείται από την απειλή κάποιου κινδύνου, δέος, τρόμος, πανικός και φοβία σημαίνει: παθολογικός φόβος από τον οποίο καταλαμβάνονται νευρασθενικά άτομα για ασήμαντη αιτία. Μετά το εννοιολογικό αυτό ξεκαθάρισμα ας εξετάσουμε το φαινόμενο του φόβου τόσο στις μεταφυσικές όσο και στις κοινωνικές διαστάσεις του καθώς και τη διαλεκτική του σχέση με τις εκλογές στην Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών. Ξεκινώντας από τη θρησκεία, υποστηρίζεται η άποψη ότι αυτή "γεννήθηκε από τον φόβο του ανθρώπου που του προκαλεί κατ' αρχάς ο θάνατος και η μοναξιά του μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος" (βλ. Κλ. Αναγνωστίδη (Μετρινού): "Τι είναι θρησκεία", εκδ. ιδίου, Αθήνα, χ.χ. σελ. 15). Συνεπώς, ο φόβος σ' αυτή την περίπτωση χάνεται στα βάθη του χρόνου και γεννήθηκε με το θρησκευτικό συναίσθημα με το οποίο συμπορεύεται.

Τούτων δοθέντων θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο φόβος αποτελεί σύμφυτο στοιχείο της ζωής του ανθρώπου δεδομένου ότι η ανθρώπινη ύπαρξη βρίσκεται διαρκώς εκτεθιμένη σε πλείστους όσους κινδύνους: Πολιτικούς, διατροφικούς, υγείας, ασφάλειας και πάει λέγοντας.

Μέσα στο αενάως κοινωνικό γίγνεσθαι και τις επίγειες και κοσμογονικές αλλαγές της φύσης, ο άνθρωπος, μοιάζει καρυδότσουφλο στον ωκεανό.

Στο πεδίο των κοινωνικών συγκρούσεων και ειδικότερα στο πεδίο της σύγκρουσης εξουσίας και ανθρώπου, ο φόβος είναι πάντα παρών και το γεγονός αυτό προσδιορίζει την ποσότητα και την ποιότητα της ελευθερίας του.

Αυτό το συναίσθημα του φόβου προς την εξουσία αναδεικνύεται  από τον Αθηναίο τραγικό ποιητή Σοφοκλή (496-406 π.Χ.), ο οποίος στην γνωστή του τραγωδία "Αντιγόνη", βάζει την ομώνυμη ηρωίδα να συγκρούεται με τον βασιλιά Κρέοντα, επιμένουσα να θάψει τον αδελφό της παρά την απαγόρευση.

Εδώ, έρχεται ο μεγάλος Σοφοκλής και αναδεικνύει τον έμφυτο φόβο των συμπολιτών της, με το στόμα της Αντιγόνης, η οποία λέει στον Κρέοντα: "Όλοι αυτοί θα ομολογούσαν ότι σε όλους αυτούς θα άρεσε τούτο (σ.σ. δηλαδή η ταφή του αδελφού της), εάν δεν τους έκλεινε το στόμα ο φόβος" (βλ. στίχ. 504-505).

Ο ιστορικός Α.Αντωνάκος, από τον οποίο αντλώ αυτό το παράθεμα της "Αντιγόνης", γράφει, σχολιάζοντας: "Το ίδιο γίνεται σήμερα με την προσπάθεια κατατρομοκρατήσεως απλών οικογενειαρχών διαδηλωτών, όπου τα χημικά τους αποτρέπουν από αυτό που υπάρχει στο DNA τους από την αρχαία εποχή. Την διεκδίκηση της ελευθερίας τους και των δικαιωμάτων τους" (βλ. την "Προφυλλίδα" του στο μηνιαίο περιοδικό "ΕΛΛΗΝΟΡΑΜΑ" τεύχ. Ιουνίου 2012, σελ. 1-4).

Ώστε, λοιπόν: Ελευθερία - εξουσία - φόβος αποτελούν τον κοινωνικό και ανθρώπινο καμβά πάνω στον οποίο πλέκεται το ανθρώπινο πεπρωμένο.

Ο γνωστός κοινωνικός φιλόσοφος Ε. Φρομ (1900-1980) θα πει ότι, ή μάλλον θα αναρωτηθεί: "Πώς συμβαίνει λοιπόν ώστε η ελευθερία ν' αποτελεί για άλλους τον επιδιωκόμενο σκοπό και για άλλους φοβέρα; Υπάρχει μήπως, εκτός από την εσωτερική επιθυμία, για ελευθερία, και κάποια ενστικτώδης έφεση υποταγής; Και αν δεν υπάρχει, πως θα πρέπει να εξηγηθεί η έλξη που ασκεί σε τόσους πολλούς σήμερα η υποταγή στον ηγέτη;" (Βλ. το έργο του: "Ο φόβος μπροστά στην ελευθερία", το οποίο πρωτοκυκλοφό­ρησε στις ΗΠΑ το 1941 και στην Ελλάδα από τις εκδ. "Μπουκουράνη", Αθήνα, 1971, σελ. 21). Προσγειώνω το θέμα στον σημερινό "κυρίαρχο" ελληνικό λαό τον οποίο το ειδεχθές πολιτικό σύστημα τονμετέτρεψε σε δοχείο για ξένο περιεχόμενο και τον μπόλιασε όχι μόνο με φόβο αλλά και πολλές φοβίες.

Τρανή απόδειξη αυτού του κοινωνιοκτόνου και εθνοκτόνου γεγονότος είναι η παντοειδής ψυχολογική τρομοκρατία την οποία χρησιμοποίησαν στις εκλογές του Ιουνίου τόσο οι δανειστές  της Ευρώπης όσο και το εδώ πολιτικό κατεστημένο.

Έσπειρε το φόβο και τις φοβίες στο εκλογικό Σώμα το 50% του οποίου υποτάχθηκε στις απαιτήσεις τους και τους ψήφισε.

Ο φόβος πλανάται κάτω από τον γαλάζιο ουρανό της Ελλάδας και τη σκιά των αγαλμάτων της Ακροπόλεως!! Σωτήριον έτος 2012 μ.Χ.!!