Γράφει ο Χρήστος Πασαλάρης
ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ του έτους αυτού (του 4ου της παγκόσμιας κρίσης και του 2ου της ξένης κατοχής στην Ελλάδα) θα ξέρουμε αν ο Αντώνης Σαμαράς θα είναι ο σωτήρας ή ο ολετήρας της δόλιας πατρίδας. Ζούμε τους πιο σκληρούς μήνες της μεταπολίτευσης και -αλίμονο!- ψάχνουμε πίσω να θυμηθούμε τι τύχη είχαν τόσο οι σωτήρες όσο και οι ολετήρες του έθνους μας, από τον Καποδίστρια μέχρι τον Παπανδρέου...
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΜΙΝΙ ήταν αυτό το δεκαήμερο ολόκληρη η χώρα. Στα 70 χρόνια της σταδιοδρομίας μου δεν θυμάμαι τέτοια κοινωνική αναταραχή, με αποκορύφωμα το χθεσινό ογκώδες συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, όπου ο μεν πρωθυπουργός πήγε και έφυγε σαν αστραπή, ο δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης «έπαιξε» τον διαδηλωτή, επιφυλασσόμενος να «παίξει» και τον μέλλοντα πρωθυπουργό το επόμενο Σάββατο!..
ΣΤΗ ΔΕ ΑΘΗΝΑ, ολόκληρη την εβδομάδα, οι αγρίως φορολογούμενοι πολίτες, από τους δικαστικούς έως τους πανεπιστημιακούς και από τους γιατρούς έως τους ένστολους, έτριξαν τα δόντια στην κυβέρνηση, τόσο που ακόμη και οι αφιχθέντες τροϊκανοί, ακόμη και ο Σόιμπλε που τα είπε επί δίωρο με τον Στουρνάρα στο Βερολίνο, να βάλουν λίγο μέλι στη φαρμακόγλωσσά τους (φοβούμενοι, εδώ που τα λέμε, μη και ανατραπεί ο... «δικός τους»!).
ΠΡΕΠΕΙ ωστόσο να καταλογίσουμε στα υπέρ του Αντώνη Σαμαρά ότι στις 84 μέρες που κυβερνά κατάφερε να αλλάξει το βαρύτατα ανθελληνικό κλίμα στη βόρεια Ευρώπη, πείθοντας βεβαίως τους δανειστές και τον εξωνημένο Τύπο τους ότι θα τηρήσει κατά γράμμα τα συμφωνημένα και ότι (προς Θεού!) δεν θα πει λέξη για τα λαθεμένα μνημόνιά τους που, όπως και η κουτσή Μαρία γνωρίζει, ευθύνονται για την κορύφωση της κρίσης.
ΚΡΙΣΗ που βεβαίως ξεκίνησε με εκείνη την «ύψιστη υπηρεσία» του Γεωργίου Παπανδρέου να προσφέρει «πιάτο» την πατρίδα του στο αδηφάγο ΔΝΤ. «Υπηρεσία» που στα χρόνια του Πλαστήρα, του Γονατά, του Πάγκαλου και του Οθωναίου θα καταγγελλόταν ως «εσχάτη προδοσία» με κατάληξη στο Γουδί!..
ΕΞΩ όμως από τα ραγιάδικα «πάρε δώσε» της συμμαχικής κυβέρνησης με τους δανειστές, θα πρέπει επίσης να καταλογίσει κανείς στον Αντώνη Σαμαρά και κάποιες έξυπνες κινήσεις, κάποια τολμηρά ανοίγματα όπως η «ανακατάληψη» της Ομόνοιας και πολλών συνοικιών της Αθήνας και άλλων πόλεων από τους ξένους εισβολείς, η ενδυνάμωση της Αστυνομίας από τον Δένδια, οι πρώτες αξιόλογες ενέργειες για την πάταξη της φοροδιαφυγής και το κυνήγι των καταθετών με τα 20 δισ. στις ελβετικές τράπεζες...
ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ χειροκροτούν αυτές τις ενέργειες αν και φτύνουν στον κόρφο τους, μη και σταματήσουν τόσο ξαφνικά όσο άρχισαν. Οπως χειροκροτούν επίσης τη μείωση των αποδοχών πρωθυπουργού και των παρακατιανών, την κατάργηση των προεδρικών αεροπλάνων, την απαγόρευση συγγενικών προσλήψεων στη Βουλή και την επιστροφή των αστυνομικών-οικιακών βοηθών στις υπηρεσίες τους.
ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ χειροκροτούν και ενθαρρύνουν όταν πρέπει, αλλά περιμένουν από τον πρωθυπουργό να γίνει δέκα φορές πιο αυστηρός, να στείλει στον Κορυδαλλό μερικά βαριά ονόματα καταχραστών και φοροφυγάδων, να δώσει στη δημοσιότητα ονόματα και φωτογραφίες εκείνων που τσέπωσαν και φυγάδευσαν τα 20 δισεκατομμύρια (άλλοι μιλάνε για 70) και πάνω από όλα να απαλλάξει τη χώρα από τους ξένους εισβολείς που, εκτός των άλλων, ευθύνονται για το ρεκόρ της ανεργίας 24,4%, αφού σε όποιο βενζινάδικο ή σούπερ μάρκετ ή αγρόκτημα ή οικοδομή ή πολυκατοικία και αν μπεις, Ελληνες εργαζόμενους δύσκολα θα βρεις...
ΣΕ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ σχοινί ακροβατεί αυτές τις μέρες ο Αντώνης Σαμαράς. Ο ίδιος διακηρύσσει ότι θα κάνει αυτό που πρέπει, και ας τον ρίξουν. Ποιος όμως να τον ρίξει; Ολοι οι απέναντί του βολεύονται μια χαρά με την «κατ’ επάγγελμα» αντιπολίτευση. Αρα είναι καταδικασμένος να σώσει ή να βυθίσει στο χάος την πατρίδα... Και θα το πράξει, εκτός και αν μεσολαβήσει κάποιο απρόοπτο σαν εκείνα που κάποτε αλλάζουν τη μοίρα της Ελλάδας. Ας πούμε, κάποιο αυθόρμητο συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος σαν εκείνο της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 ή σαν εκείνο της 9ης Σεπτεμβρίου 1901 (σαν σήμερα), όταν ο επαναστάτης δημοσιογράφος Βλάσης Γαβριηλίδης τόλμησε να δημοσιεύσει στην «Ακρόπολη» το πρώτο Ευαγγέλιο στη δημοτική...
ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ που έδειξαν ότι κάπως έτσι ξεσπάνε οι μεγάλες εξεγέρσεις. Εκεί που δεν το περιμένεις!.. Οψόμεθα!..
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΜΙΝΙ ήταν αυτό το δεκαήμερο ολόκληρη η χώρα. Στα 70 χρόνια της σταδιοδρομίας μου δεν θυμάμαι τέτοια κοινωνική αναταραχή, με αποκορύφωμα το χθεσινό ογκώδες συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, όπου ο μεν πρωθυπουργός πήγε και έφυγε σαν αστραπή, ο δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης «έπαιξε» τον διαδηλωτή, επιφυλασσόμενος να «παίξει» και τον μέλλοντα πρωθυπουργό το επόμενο Σάββατο!..
ΣΤΗ ΔΕ ΑΘΗΝΑ, ολόκληρη την εβδομάδα, οι αγρίως φορολογούμενοι πολίτες, από τους δικαστικούς έως τους πανεπιστημιακούς και από τους γιατρούς έως τους ένστολους, έτριξαν τα δόντια στην κυβέρνηση, τόσο που ακόμη και οι αφιχθέντες τροϊκανοί, ακόμη και ο Σόιμπλε που τα είπε επί δίωρο με τον Στουρνάρα στο Βερολίνο, να βάλουν λίγο μέλι στη φαρμακόγλωσσά τους (φοβούμενοι, εδώ που τα λέμε, μη και ανατραπεί ο... «δικός τους»!).
ΠΡΕΠΕΙ ωστόσο να καταλογίσουμε στα υπέρ του Αντώνη Σαμαρά ότι στις 84 μέρες που κυβερνά κατάφερε να αλλάξει το βαρύτατα ανθελληνικό κλίμα στη βόρεια Ευρώπη, πείθοντας βεβαίως τους δανειστές και τον εξωνημένο Τύπο τους ότι θα τηρήσει κατά γράμμα τα συμφωνημένα και ότι (προς Θεού!) δεν θα πει λέξη για τα λαθεμένα μνημόνιά τους που, όπως και η κουτσή Μαρία γνωρίζει, ευθύνονται για την κορύφωση της κρίσης.
ΚΡΙΣΗ που βεβαίως ξεκίνησε με εκείνη την «ύψιστη υπηρεσία» του Γεωργίου Παπανδρέου να προσφέρει «πιάτο» την πατρίδα του στο αδηφάγο ΔΝΤ. «Υπηρεσία» που στα χρόνια του Πλαστήρα, του Γονατά, του Πάγκαλου και του Οθωναίου θα καταγγελλόταν ως «εσχάτη προδοσία» με κατάληξη στο Γουδί!..
ΕΞΩ όμως από τα ραγιάδικα «πάρε δώσε» της συμμαχικής κυβέρνησης με τους δανειστές, θα πρέπει επίσης να καταλογίσει κανείς στον Αντώνη Σαμαρά και κάποιες έξυπνες κινήσεις, κάποια τολμηρά ανοίγματα όπως η «ανακατάληψη» της Ομόνοιας και πολλών συνοικιών της Αθήνας και άλλων πόλεων από τους ξένους εισβολείς, η ενδυνάμωση της Αστυνομίας από τον Δένδια, οι πρώτες αξιόλογες ενέργειες για την πάταξη της φοροδιαφυγής και το κυνήγι των καταθετών με τα 20 δισ. στις ελβετικές τράπεζες...
ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ χειροκροτούν αυτές τις ενέργειες αν και φτύνουν στον κόρφο τους, μη και σταματήσουν τόσο ξαφνικά όσο άρχισαν. Οπως χειροκροτούν επίσης τη μείωση των αποδοχών πρωθυπουργού και των παρακατιανών, την κατάργηση των προεδρικών αεροπλάνων, την απαγόρευση συγγενικών προσλήψεων στη Βουλή και την επιστροφή των αστυνομικών-οικιακών βοηθών στις υπηρεσίες τους.
ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ χειροκροτούν και ενθαρρύνουν όταν πρέπει, αλλά περιμένουν από τον πρωθυπουργό να γίνει δέκα φορές πιο αυστηρός, να στείλει στον Κορυδαλλό μερικά βαριά ονόματα καταχραστών και φοροφυγάδων, να δώσει στη δημοσιότητα ονόματα και φωτογραφίες εκείνων που τσέπωσαν και φυγάδευσαν τα 20 δισεκατομμύρια (άλλοι μιλάνε για 70) και πάνω από όλα να απαλλάξει τη χώρα από τους ξένους εισβολείς που, εκτός των άλλων, ευθύνονται για το ρεκόρ της ανεργίας 24,4%, αφού σε όποιο βενζινάδικο ή σούπερ μάρκετ ή αγρόκτημα ή οικοδομή ή πολυκατοικία και αν μπεις, Ελληνες εργαζόμενους δύσκολα θα βρεις...
ΣΕ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ σχοινί ακροβατεί αυτές τις μέρες ο Αντώνης Σαμαράς. Ο ίδιος διακηρύσσει ότι θα κάνει αυτό που πρέπει, και ας τον ρίξουν. Ποιος όμως να τον ρίξει; Ολοι οι απέναντί του βολεύονται μια χαρά με την «κατ’ επάγγελμα» αντιπολίτευση. Αρα είναι καταδικασμένος να σώσει ή να βυθίσει στο χάος την πατρίδα... Και θα το πράξει, εκτός και αν μεσολαβήσει κάποιο απρόοπτο σαν εκείνα που κάποτε αλλάζουν τη μοίρα της Ελλάδας. Ας πούμε, κάποιο αυθόρμητο συλλαλητήριο στην πλατεία Συντάγματος σαν εκείνο της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 ή σαν εκείνο της 9ης Σεπτεμβρίου 1901 (σαν σήμερα), όταν ο επαναστάτης δημοσιογράφος Βλάσης Γαβριηλίδης τόλμησε να δημοσιεύσει στην «Ακρόπολη» το πρώτο Ευαγγέλιο στη δημοτική...
ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ που έδειξαν ότι κάπως έτσι ξεσπάνε οι μεγάλες εξεγέρσεις. Εκεί που δεν το περιμένεις!.. Οψόμεθα!..
www.real.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου