"Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω"

Ο… κανονικός  πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου
που θα ήθελε να είναι βλαξ. Θα τον δόξαζε η κοινωνία
Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων

Αυτός ήταν ο τίτλος μιας πρωτότυπης κοινωνιολογικής πραγματείας του καθηγητού Ευαγγέλου Λεμπέση, η οποία είδε το φως της δημοσιότητος στην "Εφημερίδα των Ελλήνων Νομικών" του Σεπτέμβρη του 1941.

Η εργασία αυτή εκδόθηκε κατά καιρούς αυτοτελώς ή αναδημοσιεύθηκε σε κοινωνιολογικά περιοδικά.

Η τελευταία αναδημοσίευση γίνεται στο μηνιαίο περιοδικό "ΕΛΛΗΝΟΡΑΜΑ", τεύχ. Ιουνίου 2012.

Λόγω της διαχρονικής επικαιρότητος του θέματος και εν όψει του γεγονότος ότι, κατά Λεμπέση, "άνευ του διαφορισμού της κοινωνίας καθισταμένου δυνατού μόνον δια της σοβαρούς συμβολής των βλακών δεν υπάρχει κοινωνία" (βλ. όπ. π. σελ. 43) έκρινα σκόπιμο να παραθέσω μερικές σκέψεις του, συνιστώντας στους σκεπτόμενους να μελετήσουν το πολύ ενδιαφέρον αυτό κείμενο.

Αντιγράφω: 1. "Η έμφυτος τάσις του βλακός, εξικνουμένη συχνότατα εις αληθή μανίαν όπως ανήκει εις ισχυράς και όσο το δυνατόν περισσοτέρας πάσης φύσεως οργανώσεις, εξηγείται πρώτον μεν εκ της ευκολίας της αγελοποιήσεως, εις ην μονίμως υπόκεινται, λόγω ελλείψεως ατομικότητας (εξ ου και το μίσος του κατά του ατόμου και του ατομικισμού), δεύτερον δε εκ του ατομικού ζωώδους πανικού υπό του οποίου μονίμως κατατρύχεται, εκ του δεδικαιολογημένου φόβου μήπως περιέλθει εις παντός είδους προλεταριάτον. Αποτελεί δε η τάσις αυτή αμάχητον σχεδόν τεκμήριον περί του βαθμού της πνευματικής του αναπηρίας" (σελ. 44).

2. "…η ελευθερία της σκέψεως, χρήσιμος μόνον εις εκείνους οίτινες διαθέτουν σκέψιν, είναι μονίμως και εξόχως αντιπαθητική εις τους βλάκας… Η έλλειψις ιδίας γνώμης, η κολακεία και η ραδιουργία είναι το χαρακτηριστικόν τους…".

3. "Οι βλάκες συνασπίζονται μεταξύ των… δημιουργώντας κλίκα… δια να προωθηθούν εις ανωτέρας βαθμίδας…" (σελ. 48).

4. Προχωρώντας ο Λεμπέσης σκιαγραφεί και την κοινωνική άνοδο των μεμονωμένως δρώντων ατόμων γράφοντας: "Πολλοί εξ αυτών κατέλαβον διαδοχικώς!!! πλείστα αξιώματα της κοινωνίας, και της πολιτείας από του Προέδρου της Δημοκρατίας, μέχρι… του γενικού γραμματέως της γενικής συνομοσπονδίας πωλητών ποντικοπαγιδών", αξιώματα βεβαίως, τα οποία ουδέποτε θα επιδιώξει σοβαρώς απασχολούμενος άνθρωπος. Εις τα αξιώματα αυτά προστίθενται φυσικά και διακρίσεις όπως παράσημα, διπλώματα, δεξιώσεις κ.τ.λ." (σελ. 46).

5. "Ο βλαξ ως πλησιέστερος προς το ζωικόν βασίλειον, έχει την ένστικτον καχυποψίαν… η οποία έχουσα ως απότοκον αυτής την πονηρίαν είναι το αντίθετον ακριβώς της ευφυΐας…

6. "Ο τελευταίος των βλακών θα ηδύνατο να εξαπατήσει ένα Καντ ή ένα  Μπετόβεν και ο τελευταίος των Ελλήνων έναν Ευρωπαίο" (σελ. 40).

Κάνω εδώ μία παρένθεση για να υπενθυμίσω τη συμπεριφορά των "έξυπνων" σοσιαλιστών που δεν εφάρμοσαν τίποτε από όσα προέβλεπαν τα μνημόνια χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ΓΑΠ είναι πιο έξυπνος από τους ευρωπαίους ηγέτες.

Να θυμίσω επίσης τη συμπεριφορά των "καπάτσων" αγροτών οι οποίοι έκαναν πλείστες όσες ατασθαλίες στις εξαγωγές των προϊόντων!

6. "Ως προς την κοινωνικήν προέλευσιν των βλακών διαπιστούται ότι η παραγωγή βλακών δεν είναι ταξική… Ο βλαξ υπουργός (σ.σ. Εδώ και αν δεν περισσεύουν οι βλάκες), ο αγόμενος και φερόμενος υπό των υπαλλήλων του και τα μέλη ενός εργατικού σωματείου, τα οποία εκμεταλλεύεται ο πονηρός εργατοκάπηλος αποτελούν δύο αντίθετα παραδείγματα του γεγονότος, ότι η βλακεία δεν έχει ταξικήν την πατρίδα" (σελ. 50).

6. "Μόνον ο πνευματικώς ανάπηρος έχει ανάγκην της επιτηδειότητας και της απάτης δια να προωθηθεί ή να επικρατήσει. Ουδείς άνθρωπος αξίας έχει ανάγκην να γίνει επιτήδειος ή απατεών".

7. Συμπέρασμα: "Εξ ου έπεται το ακλόνητον δόγμα: Και η ανηθικότης είναι αποκλειστικόν προνόμιον των βλακών" (σελ. 51).

Αυτά λέει η επιστήμη για τους βλάκες, τους επιτήδειους, τους απατεώνες και τους ανήθικους! Όμως στη ζωή ζουν και βασιλεύουν και τα πάντα κυριεύουν! Όσοι δεν το μπορούν ας έχουν απαντοχή τον Λεμπέση. Κάτι είναι κι αυτό!