Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013

Η ατιμωρησία των διαφθαρμένων, ως παράγων ηθικής και οικονομικής χρεοκοπίας της σημερινής Ελλάδος

Ο πολίτης Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου
Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως Εθνικών Θεμάτων


Αφορμή για τη χάραξη αυτών των γραμμών αποτέλεσε ένα ενδιαφέρον και τεκμηριωμένο κείμενο του γνωστού φιλολόγου-ιστορικού Αντώνη Αντωνάκου (στην εβδομαδιαία Α1 της 9/3/2013). Ο τίτλος του κειμένου αυτού είναι: «Το «αντιπεπονθός» των Ελλήνων της αρχαιότητος και η σύγχρονη αντιμετώπιση της αδικίας».
Οφείλω προκαταβολικά να σημειώσω ότι όταν διαβάζεις τον Αντωνάκο όλο και κάτι χρήσιμο μαθαίνεις, δεδομένου ότι είναι βαθύς γνώστης της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Ο αρθρογράφος χρησιμοποιεί πάντα τις πηγές του, όπως το κάνει και σ’ αυτό του το κείμενο, το οποίο καλό θα ήταν να το μελετήσουν δικαστικοί, βουλευτές και κοπρίτες ψηφοφόροι.
Σταχυολογώ, λοιπόν, μερικά αποσπάσματα από το χρήσιμο αυτό κείμενο:
α)   «Ο Πλάτων στον «Γοργία» (479d) έχει γράψει: «Δεύτερον άρα εστίν των κακών μεγέθει το αδικείν, το δε αδικούντα μη διδόναι δίκην πάντων μέγιστον τε και πρώτον κακόν πέφυκεν» (κατά συνέπεια η αδικία είναι το δεύτερο σε μέγεθος εκ των κακών. Αλλά εκείνο, το οποίον είναι αληθινά το μέγιστο και το πρώτο μεταξύ όλων, είναι το να μη τιμωρείται κανείς ενώ αδικεί.
Το «αντιπεπονθός», δηλαδή η ανταπόδοση του κακού, αποτελούσε ως παράδειγμα «ενδυνάμωσης και επέκτασης της γενικευμένης ηθικότητας στους Αθηναίους».
β)   «Ο Αριστοτέλης (Ηθικά Νικομάχεια, 1132b, αφού επεσήμανε ότι η αρχή του «αντιπεπονθότος», υποστηρίχθηκε από τους Πυθαγόρειους, τόνισε ότι αυτή πρέπει να υιοθετείται έτσι ώστε να υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη, πολιτική ομόνοια και σταθερότητα».
γ)   Την εφαρμογή αυτής της αρχής υποστήριξε και ο Δημοσθένης «στο λόγο του «Κατά Μειδίου».
δ)   «Για να δυναμώσουν αυτή την ηθικότητα οι Αθηναίοι υιοθέτησαν δύο ιδιαίτερους μηχανισμούς: Ο ένας ήταν η κατάλληλη διαπαιδαγώγηση των νέων και ο δεύτερος ο κοινωνικός στιγματισμός» που σήμαινε την κοινωνική καταισχύνη, τον εξευτελισμό και τη διαπόμπευση των ατόμων» που παρανομούσαν και λειτουργούσαν εκτός της ηθικής συμπεριφοράς.
Αντίθετα, σήμερα, επισημαίνει ο σ.: «Οι κλέφτες, οι καταχραστές, οι απατεώνες, οι μιζαδόροι και οι διασπαθιστές του δημόσιου χρήματος έχουν ψηφίσει, εκτός πολλών άλλων, νόμο «περί προσωπικών δεδομένων»! Τι απάτη ολκής αυτά τα χυδαία προσωπικά δεδομένα μαζί με το χυδαίο άρθρο 86 του Συντάγματος, το οποίο θωρακίζει τους κλέφτες πολιτικούς και τους θέτει το απυρόβλητο της Δικαιοσύνης.
ε)   Στον αντίποδα αυτής της πρόστυχης κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς της σήμερον, ήταν η ηθική του ρήτορος Λυσία, ο οποίος στο λόγο του «Κατά Ανδοκίδου Ασέβειας» (6) τασσόταν υπέρ της γνωστοποιήσεως των ηθικών παραβατών λέγοντας ότι: «Είναι κανόνας να γίνονται γνωστοί στο ευρύ κοινό αυτοί που διαπράττουν υπερβολικά κακές ή καλές πράξεις».
Γι’ αυτό, συνεχίζει ο Αντωνάκος, «τα ονόματα όσων είχαν καταδικαστεί για σημαντικά αδικήματα αναγράφονταν σε πίνακες, ώστε όλοι να γνωρίζουν το παρελθόν τους».
Προφανώς, οι αρχαίοι μας πρόγονοι  είχαν θεσπίσει ένα ηθικό λειτουργικό πολίτευμα, το οποίο δεν είχε τις διαβόητες Επιτροπές Συγκάλυψης της σημερινής Βουλής (τη λένε και μπορντέλο, και οπερέτα, και χαλκείον διαφθοράς και δημόσιο πτυελοδοχείο).
Τότε δεν λειτουργούσαν τα διεφθαρμένα «Πειθαρχικά Συμβούλια» τα οποία, όταν αποφασίσουν να λειτουργήσουν, αποφασίζουν την αθώωση χιλιάδων καταχραστών (βλ. καταγγελία του γενικού Επιθεωρητή δημόσιας διοικήσεως της 9 Μαρτίου). Δύο κόσμοι, δύο ηθικές, δύο πολιτεύματα.
Η Αθήνα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, την οποία ο εθνικός μας βάρδος Κωστής Παλαμάς ύμνησε ως «διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι» και η σημερινή Αθήνα, η Αθήνα τωνπολιτικών βόθρων, η Αθήνα μέσα στην οποία οι Αθηναίοι «κολυμπούν μέσα στα σκατά», όπως μας είπε ο τραπεζίτης Στρος Καν.
Αυτή την Αθήνα τη συντηρεί και την αναπαράγει ένας κόσμος των κοπριτών και ένας «κυρίαρχος» λαός που αρέσκεται να βιώνει στους πολιτικούς και κοινωνικούς βόθρους.
Γι’ αυτούς ακριβώς το σύστημα της σήψης ούτε που θέλει ν’ ακούει για το ηθικό μεγαλείο –και όχι μόνο- της κλασικής Ελλάδας.
Κάθε τέτοια αναφορά την αναγορεύει –πρόστυχα και χυδαία- σε… ρατσισμό.
Έρρωσω Αντωνάκο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: